[os/sf seventeen] Coffee, Tears, Moonlight

ตอนที่ 4 : [os] น้องเสือของพี่เจ้าสัว ll soonhoon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62





ซูนยอง as เสือ

จีฮุน as เจ้าสัว

วอนอู as วันพุธ




 

 





 

เหนื่อยก็พักแต่ถ้าอยากถูกรักก็มาหาพี่นะครับ ❤️

 

 

 

โว้ย! ออกป๊ายยยยยยย!!”

 

นกบินแตกฮือออกจากรังเหมือนจังหวะหนังตลกทันทีที่สิ้นเสียงตะโกนลั่นอาคารสนามวอลเลย์บอล

 

วันพุธในชุดเสื้อเอี๊ยมนักกีฬาทับชุดนักเรียนที่ปล่อยชายรุ่ยร่าย เลี้ยงลูกบาสลอดตาข่ายวอลเลย์บอล ย่อตัวหมุนไปรอบๆ ตาจับจ้องตามการเคลื่อนไหวของวัตถุทรงกลม ก่อนจับกระแทกหัวเพื่อนแทนการชู้ตเพื่อประสิทธิภาพความแม่นยำ

 

โอ๊ย! ทำอะไรวะไอ้วัน!”

 

คนที่นั่งแหมะอยู่กับพื้นเตะขาใส่ด้วยความหงุดหงิด ขวดน้ำที่กลิ้งห้างออกไปสองสามเมตรเป็นสาเหตุของอารมณ์บูดบึ้งบนใบหน้าขาวตี๋บ่งบอกเชื้อสายคนจีนนั่น ไอน้ำจากความเย็นยังเกาะพราวข้างขวดทำให้เศษดินที่ติดรองเท้านักเรียนขึ้นมาบนพื้นอาคารสนามวอลเลย์บอลเปรอะรอบขวดไปตามระยะทางที่กลิ้งหลุนๆ

 

โยนทิ้งทำไมวะ คนให้ก็เสียใจแย่สิ

 

โพสต์อิทสีชมพูหวานแหววข้างขวดระบุข้อความหวานเลี่ยนนอนคว่ำหน้ากับพื้นอยู่อย่างนั้น

 

ขนาดเด็กม.ต้นที่เป็นคนรับฝากมาให้และเพิ่งเดินออกไม่กี่ก้าวยังสะดุ้งและรีบแจ้นหนีเสียงตะโกนของรุ่นพี่ไปอย่างรวดเร็ว

 

เสียใจก็เสียไปสิวะ มันยังไม่เสียนี่สิ กูถึงกลุ้ม

 

นับตั้งแต่เสือขึ้นเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ในแผนการเรียนวิทย์คณิต เขาได้รับข้อความ ขนม และของประหลาดๆ จำพวกพลาสเตอร์ สีน้ำ โพยข้อสอบ น่ากลัวที่ว่าของเหล่านั้นถูกส่งมาให้ในเวลาที่เขาจำเป็นต้องใช้พอดี ราวกับคนให้รู้ตารางชีวิตของเขาทุกย่างก้าว ของที่ได้รับทั้งหมดเกือบทุกวันรวมมูลค่าแล้วเอาซื้อหวยยังมีโอกาสถูกได้คุ้มกว่าเอามาให้เสือโยนทิ้งโยนขว้างแบบนี้เสียอีก

 

คนส่งเป็นใครเขาไม่เคยรู้ รู้แต่ยี่ห้อคนส่งเป็นโพสต์อิทสีชมพูแปร๊ดกับข้อความหวานเลี่ยนชนิดทวดเจ้าพ่อมุกเสี่ยวยังเรียกเฮีย

 

เมื่อกี้แค่เบาะๆ หรอกนะ! ปกติวิ่งไปอ้วกสามรอบยังไม่หายคลื่นไส้!

 

วันพุธยืดแขนขาสองสามทีก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างเพื่อน เขยิบไปหยิบขวดน้ำที่เพิ่งถูกขว้างทิ้งมาเช็ดๆ แล้วเปิดดื่มอย่างน้อยก็ได้ของฟรี ดีออกจะตายไม่ใช่หรอ

 

ไอ้วันอัปมงคล เลิกงกแล้วโงหัวขึ้นมาดูความจริงได้แล้ว ไปรับของคนที่ไม่ได้ชอบก็เท่ากับให้ความหวังเขาเปล่าวะ

 

หืม? ไม่ได้ชอบ? วันพุธเหลียวซ้ายแลขวาแล้วถามซ้ำ นานขนาดนี้ยังไม่ใจอ่อนบ้างเหรอวะ?

 

ไม่โว้ย!”

 

ปีกว่าๆ แล้วที่ได้รับของสม่ำเสมอทุกวันตั้งแต่เขาเป็นเด็กม. 4 หน้าใสจนขึ้นม. 5 แต่เขายังไม่เคยเห็นแม้แต่เงาคนให้

 

คนที่รับฝากของมามีหลายประเภทตั้งแต่เด็กนักเรียนทุกระดับชั้น อาจารย์ ยันภารโรง ที่สำคัญคือฝากส่งมาหลายๆ ทอดจนสาวถึงตัวคนทำไม่ได้ บ่งบอกว่าคนให้ต้องรอบคอบมากและรู้จักคนกว้างขวางพอสมควร เขาถึงได้มานั่งปวดหัวอยู่อย่างนี้ คนบ้าอะไรวะเอาความรอบคอบมาใช้กับเรื่องพรรค์นี้!

 

ทำไมไม่ชอบวะ?

 

มึงเคยเข้าใจโลกมนุษย์บ้างไหมวัน มึงเข้าใจไหมว่าคนที่ไม่เคยรู้จักไม่เคยคุยกันซักครั้งมันจะไปชอบกันได้ยังไงวะ เมื่อคืนมึงอ่านเรื่องอะไร!?

 

บุพเพสันนิวาส...

 

เออ อ่านแต่นิยายรัก แฟนก็ไม่มี!”

 

เขาประชดเพื่อนเสร็จก็เอาเท้าเขี่ยมันไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้

 

เสือยังไม่มีแฟน หรือเรียกว่าเลิกกันไปนานแล้วจะถูกกว่า ช่วงที่เริ่มมีโพสต์อิทสีชมพูส่งมาให้เขาคือช่วงที่เขาเพิ่งเลิกกับแฟน คุ้นๆ ว่าสองสามครั้งแรกเป็นการให้กำลังใจ จากนั้นก็ทวีความเสี่ยวขึ้น เลี่ยนขึ้น กวนบาทายิ่งขึ้น จากที่ซาบซึ้งน้ำตาแทบไหลทุกครั้งที่ได้โพยข้อสอบมาช่วยชีวิตก็กลายเป็นเหม็นเบื่อจนแทบโยนทิ้งถังขยะ แต่ถ้าถามว่าทำจริงไหม...ก็ไม่

 

 

 

โดนัทมีรูส่วนไอเลิ้ปยูคือมีใจ -3-

 

เลือดออกต้องทำแผล แต่ถ้าอยากได้คนดูแลต้องทำไงอ่า

 

ล้างจานต้องซันไลต์แต่ถ้าหวั่นไหวก็ไลน์มา ❤️

 

 

 

โว้ยยยยย!!

 

เขานึกถึงข้อความประเภทจิ๊กโก๋ยุค 80 เอาไปใช้จีบสาวยังน่าอายแล้วสะบัดหัวแรงๆ เหมือนจะทำให้ความทรงจำกระเด็นปลิวออกไป คิดยังไงกันนะถึงได้มาจีบพี่เสือคนแมนแดนสยาม ห้องห้าทับสาม ข้าวมันไก่ไม่หนัง (อาหารจานโปรด) เพิ่มเติมคือมะม่วงน้ำปลาหวานที่อีกฝ่ายส่งมาให้กินทุกเที่ยงจนจากที่เคยชอบกินก็กลายเป็นเกลียด เกลียดมากๆ เข้าก็เริ่มเฉย เฉยไปได้พักใหญ่ก็เริ่มรู้สึกว่าชักจะติดใจเข้าให้แล้ว

 

เด็กหนุ่มนั่งเศร้าชะตากรรมตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก็คลานตุบตับไปหาเพื่อน เกาะขาอีกฝ่ายแน่นราวกับลูกแพนด้าขออาหารเจ้าหน้าที่สวนสัตว์

 

มึง มึงยืนยันให้กูแน่ใจหน่อยดิ มึงว่ากูแมนป่ะ กูออกจะแมนขนาดนี้ทำไมยังมีคนจีบวะ กูต้องจีบเค้าถึงจะถูกสิ

 

งั้นแปลว่าถ้ามึงเจอพี่มุกเสี่ยว มึงจะจีบเค้า?

 

เบาหวานแดกตายห่า

 

วันพุธยังรู้สึกชื่นใจแทนรุ่นพี่ที่ตนไม่เคยเห็นหน้าเมื่อผู้เป็นเพื่อนอุตส่าห์หยุดคิดนิดนึงก่อนตอบ

 

แต่มึงก็ไม่เห็นต้องคิดมากนี่ ถ้าพี่มุกเสี่ยวเป็นรุ่นพี่เราจริงๆ อีกสองสามเดือนเค้าก็จบแล้วเปล่าวะ

 

เดือนมีนาคมเป็นกำหนดการณ์งานปัจฉิมนิเทศและรับประกาศนียบัตร ช่วงนี้นอกจากเห็นรุ่นพี่ม. 6 โผล่มาถ่ายรูปรวมรุ่นสองสามเซ็ท ก็ไม่เห็นโผล่หัวออกจากบ้านหรือที่เรียนพิเศษให้น้องเห็นเลย จึงน่าแปลกอยู่บ้างที่มีของส่งถึงมือเสือทุกๆ วัน

 

เออว่ะ

 

เสือเพิ่งตระหนักถึงข้อเท็จจริงจึงนั่งนิ่ง สักพักก็แย่งขวดน้ำในมือเพื่อนไปซดดังอั่กๆ

 

ถ้ามันมาสารภาพรัก กูจะไล่เตะแม่งเลย เสร่อมาทำให้กูอายชิบหายแล้วยังหน้าด้านหน้าทนส่งมาทุกวันอยู่ได้ คอยดูนะ กูจะทำให้มันรู้ว่าฉายาพี่เสือคนแมนไม่ได้ได้กันมาง่ายๆ! มุกสองบาทห้าสิบกับขนมกิ๊กก๊อกอย่าคิดว่าจะทำให้กูใจอ่อนเถอะ!”



 

“…คนดีๆ มีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาจีบคนไม่มีสมอง

 

ว่าไงนะ!?

 

 

 

 

 












 

 

 

 

 

แค่มาให้ตรงเวลาก็ยังทำไม่ได้! ไม่อยากจะคิดว่าอนาคตของชาติจะเป็นแบบนี้! แล้วประเทศเราจะเจริญก้าวหน้าได้ยังไง! เธอเห็นข่าวที่ฉายเมื่อเช้าไหม ถ้าคนมันไม่มีจิตสำนึก...

 

บลา บลา บลา บลา

 

เสือขยับปากล้อเลียนไร้เสียงพลางกลอกตามองฟ้าอย่างเบื่อหน่ายประชดชีวิต แต่ก็ต้องยอมแพ้กลอกตากลับเพราะแสงแดดยามสายแผดเผาเซลล์ประสาทตาอย่างทารุณเหมือนชาติก่อนเขาไปเหยียบเท้าพระอาทิตย์...โอเค พระอาทิตย์ไม่มีเท้า เหยียบคอโรล่าก็ได้เอ้า

 

เขากับเพื่อนร่วมชะตากรรมร่วมครึ่งร้อยนั่งเรียงรายบนพื้นยางมะตอย ส่วนใหญ่เบียดเสียดกันอยู่ในเงาของหลังคาอาคารที่ทอดยาวออกมา แต่เนื่องจากวันนี้รถรับจ้างพานักเรียนมาส่งสายถึงสองคันเต็มๆ บวกกับพวกมาสายเป็นประจำอยู่แล้ว จำนวนเด็กที่ถูกกักไว้หน้าโรงเรียนจึงเยอะจนส่วนใหญ่ต้องก้มหน้าหลบแดดจัด

 

เนี่ย! อุตส่าห์ตื่นแต่เช้า แค่รถรับจ้างเสียมันเป็นความผิดเขาที่ทำให้ชาติล่มจมมากมั้ง!

 

เสียงเพลงประจำโรงเรียนที่ใช้ร้องปิดท้ายการเข้าแถวดังแว่วอยู่ไกลๆ แต่อาจารย์ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดอบรมจนกว่าจะเกรียมกันไปข้างนึง เสือถอนใจหนนึง มองน้องม.1 ข้างตัวที่ก้มหน้านิ่งยอมให้อาจารย์ด่าแล้วอดรู้สึกไม่ได้ว่าน่าเบื่อชะมัด

 

จะว่าไป...พี่มุกเสี่ยวคนนั้นจะเป็นใครก็ได้สินะ

 

คิดๆ ดูแล้วก็รู้สึกสมเหตุสมผลเหมือนกัน เขาไม่เคยไปข้องแวะอะไรกับรุ่นพี่ ม. 6 แถมคนที่มีรสนิยมเรียกตัวเองว่าพี่ทั้งๆ ที่อายุน้อยกว่าหรือเท่ากันก็มีถมไป บางทีอีกฝ่ายอาจจะกำลังหลอกให้เขาสับสนแล้วเบนเข็มออกจากตัวเองก็ได้

 

อาจจะเป็นน้องม.1 คนนี้ที่ก้มหน้าขีดพื้นเล่น หรืออาจจะเป็นน้องผู้หญิงผมเปียหน้าตาน่ารักตรงนั้น หรือน้องแว่นข้างๆ ก็น่าสนใจไม่เบา หรือว่าจะเป็นคนนั้น...น้องลูกเสือม. 3 ตัวสูงท่วมหัว ผิวแทน กล้ามเป็นมัดๆ เอาแขนล็อกคอด้วยความรักใคร่ทีเดียวเขาคงคอหักตาย



 

ม่ายยยยยยยยยยย!!

 



"นี่ๆ นายน่ะ"

 

เขามองซ้ายมองขวาแล้วกระซิบเรียกสารวัตรนักเรียนที่ยืนอยู่ไม่ไกล หมอนั่นสะดุ้งเฮือก...รีแอ็คชั่นเกินเบอร์ไปไหน

 

"เดี๋ยวอาจารย์เดินกลับเข้าไปแล้วปล่อยแถวหน่อยดิ วันนี้มันสุดวิสัยอะช่วยๆ กันหน่อย เฮ้ยนายไปไหนอะ อย่าเพิ่งไปสิ! ช่วยกันก่อนหน่อย! ฟังกันหน่อยสิโว้ย!"

 

ใครๆ ก็ไม่รักผม ขนาดสารวัตรนักเรียนยังไม่แม้แต่จะส่ายหน้า เดินหนีเฉยเลย...

 

เขาถอนใจเป็นครั้งที่ร้อยแล้วตัดสินใจทำความฝันเล็กๆ ให้เป็นจริงขึ้นมาสักอย่าง คือการนั่งขูดรอยหมากฝรั่งเหนียวๆ ออกจากเสาโลหะค้ำหลังคาทางเดินที่อยู่ตรงหน้า หางตาเหลือบไปเห็นคนที่เพิ่งเดินจากไปเข้าไปกระซิบกับอาจารย์ที่กำลังฝอยจนน้ำลายแตกฟองใส่นักเรียนที่นั่งอยู่แถวหน้าสองสามคำ จากนั้นก็เดินกลับมาตรงหน้าเขา

 

"แถวตอนแถวนี้! ย้ายขึ้นไปนั่งบนฟุตบาท! เร็ว!"

 

อื้อหือ หูอื้อไปข้างนึง

 

ตอนแรกนึกว่าเป็นน้องม.ต้นที่ขโมยหมวกรด.มาใส่กันแดดเสียอีก แต่พอตะเบ็งเสียงที...กราบแล้วคร้าบ ไม่ล้อเล่นแล้วคร้าบ เสือรีบลุกตามไปนั่งบนฟุตบาทซึ่งปกคลุมร่มเงาด้วยหลังคาโลหะทาสีสลับ ตอนที่ก้าวเท้าข้ามระหว่างแดดกับร่มรู้สึกราวกับกดสวิตช์เปิดโหมดสวรรค์อย่างไรอย่างนั้น

 

อา...อดสรรเสริญบุญกุศลที่ตัวเองสะสมไว้ตอนปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะสมัยม.1 ไม่ได้จริงๆ

 

"ดี! จะได้ได้ยินครูชัดๆ" ลืมมารผจญมลภาวะทางเสียงไปเลย "อยู่ตรงนั้นเห็นไม่ตั้งใจฟังกันใช่ไหม! ทำผิดแล้วยังไม่สำนึก!"

 

จะด้วยอะไรก็ตาม เอาเป็นว่าได้มาอยู่ในร่มแล้วก็พอ ขอบคุณ

 

เขาเงยหน้ามองแถวนักเรียนที่เริ่มแตกซ่านเดินขึ้นอาคารเรียนอยู่ห่างออกไปอย่างโหยหา ป่านนี้พวกไอ้วันคงขึ้นห้องไปแล้วมั้ง...อ๋อ ไม่สิ วันนี้อาจารย์เจษฎาเรียกโฮมรูมข้างล่าง น่าจะยังอยู่ที่เดิม ขณะจินตนาการถึงมังงะเล่มเดียวจบที่เขากำชับนักหนาให้ไอ้วันเอามาคืนตั้งแต่มันยืมไปตอนม.2 เสือถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าสารวัตรนักเรียนคนนั้นยังยืนอยู่กลางแดดที่เดิม

 

"เฮ้ย นายน่ะ" เขาป้องปากกระซิบตอนอาจารย์หันไปเอ็ดตะโรคนที่เพิ่งมาใหม่ "เขยิบเข้ามาสิ ร้อนออก"

 

อีกฝ่ายส่ายหัวดิกแล้วขยับหมวกรด. ให้บังเกือบไปถึงตา หมอนั่นยืนตัวตรงในท่าตามระเบียบพัก เงาหมวกบังหน้าตาไปกว่าครึ่งอย่างกับตัวละครลับในอนิเมะ เห็นแล้วเลือดจูนิเบียวในกายมันพลุกพล่าน

 

"เข้ามาสิวะ แถวนั้นไม่ต้องดูหรอก ไม่หนี"

 

ร่างตรงแน่วยืนนิ่งราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เสือเห็นแล้วจิ๊ปากกับความหัวรั้นของคนที่ไม่รู้จักกัน อาศัยจังหวะที่อาจารย์พักยกหันไปดื่มน้ำ เอื้อมไปคว้ามือคนหัวดื้อดึงให้มายืนตรงหน้าเขา



 

...มือนุ่มจังวุ้ย เสือที่โตมากับมือกับเท้าเพื่อนในแก๊งมาตลอดห้าปีอดรู้สึกแปลกใจแวบนึงไม่ได้ ไม่รู้ตัวเลยว่าคนรอบข้างที่ลอบมองการกระทำของเขาพากันเหงื่อแตกพลั่กไปหมดแล้ว



 

"เอ้า ยืนตรงนี้ก็ตรวจแถวได้ รู้ไหม"

 

"..."

 

เขาหันไปให้ความสนใจกับเสาอีกฝั่ง เพิ่งรู้ว่าตรงนี้ก็มีหมากฝรั่งแปะเหมือนกัน แถมยังเป็นสีม่วงด้วย ไอ้พวกนิสัยไม่ดี!

 

สิบนาทีผ่านไปอย่างเปลืองเวลาชีวิตกว่าพวกเขาจะได้รับคำสั่งให้ลุกขึ้น เสือบิดตัวไปมาอย่างอ้อยอิ่งกวนประสาท หนีบกระเป๋าไว้ที่ซอกแขนขณะยกมือไหว้อาจารย์ลวกๆ ก่อนตั้งท่าจะเผ่นไปรวมกลุ่มกับพวกในห้องเนียนๆ

 

"เดี๋ยว"

 

อะไรอีกวะ!?

 

เขาทำหน้าทวงถามความยุติธรรมของโลกใบนี้ใส่สารวัตรนักเรียนที่ชี้นิ้วมาที่เขา สะบัดมาข้างตัว จากนั้นก็ชี้ไปที่น้องคนข้างหลังเขาแล้วสะบัดไปทางอาคารเรียนเป็นเชิงให้คนอื่นไปได้

 

"มีอะไร" เด็กหนุ่มสะกดหางเสียงกับคำสบถสองสามตัวที่อยากมอบให้เช้าวันนี้เสียเหลือเกิน

 

อีกฝ่ายหันไปหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางแอบไว้ข้างเสา รื้อค้นกุกกักไม่สนใจเขาอยู่พักนึง ก่อนจะหยิบพัดลมมือถือแบบใส่ถ่านออกมายื่นให้ ตรงด้ามจับแปะโพสต์อิทสีชมพูที่คุ้นเคย

 

"มีคนฝากมาให้"

 

เดี๋ยวนี้ไอ้มุกเสี่ยวมันมีเส้นสายไปถึงสารวัตรนักเรียนแล้วเหรอวะ!?

 

เขารับของมาพลิกดูอย่างสนใจ ลองกดปุ่มเปิดแล้วเอามาจ่อตรงซอกคอที่เต็มไปด้วยเหงื่อ โชคดีที่ไอ้พี่มันไม่ได้งกถ่าน พอกดปุ๊บลมเย็นๆ ก็พัดออกมาปั๊บ เหมือนเห็นสวรรค์รำไรอยู่ตรงคอนั่นแหละ

 

คราวนี้แหละที่เขาจะสอบสวนให้ถึงตัวคนทำให้ได้! ตงิดใจตั้งแต่เมื่อกี้ที่อีกฝ่ายล้วงของออกมาจากกระเป๋าเพราะเขาเคยได้ยินมาจากเพื่อนที่เป็นสารวัตรนักเรียนเหมือนกันว่าคนที่เป็นเวรหน้าประตูจะต้องมาประจำการแต่เช้า คนที่ฝากมาต้องมาเช้าก่อนแถวเช็คเครื่องแบบหน้าประตูจะยาวจนพูดคุยอะไรกับสารวัตรไม่ได้ จำนวนผู้ต้องสงสัยก็จะลดลงไปโข ถ้าถามรูปพรรณสัณฐาน...!

 

"นายเห็น--"

 

เวรกรรม นึกว่ามีแต่นักเรียนรีบหนีขึ้นห้อง สารวัตรก็รีบไม่เบา หายไปไม่เห็นแม้แต่ฝุ่น เสือเงยหน้าขึ้นมาถึงกับเหวอไปหลายวินาที

 

"เอ้า นายคนนั้นน่ะ อยากร้องเพลงชาติคนเดียวรึไง"

 

"ไม่อยากคร้าบ"

 

เผ่นก่อนจะซวยดีกว่า...เสือเอาพัดลมมาแนบแก้มพลางวิ่งกระย่องกระแย่งเข้าไปในสนามฟุตซอลในร่ม เสียงหวืดของเครื่องยนต์กลไกที่ทำงานส่งไอเย็นมาบรรเทาความทรมานของประเทศไทยทำให้เขายิ้มน้อยๆ จะว่าไป นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เขายิ้มกับของที่อีกฝ่ายให้นะ ตั้งแต่วิกผมสั้นสีรุ้งที่ได้มาตอนเขาจับฉลากได้บทมธุสรในคาบวิชานาฏศิลป์

 

กวนประสาท แต่จริงๆ พี่มุกเสี่ยวนี่ก็น่ารักดีเหมือนกัน...

 



'ลมเย็นๆ อยากเป็นคนจำเป็นในใจเธอจังอ้ะ ❤️'



 

สัส ขอถอนคำพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

 











 

"เสือ มึงยังได้ของอยู่เหรอวะ"

 

วันพุธถามเพื่อนหน้าตี๋ที่กำลังเคี้ยวขนมรสมะเขือเทศตุ้ยๆ เต็มสองแก้มราวกับกลัวใครแย่ง

 

เสือชันเข่าขึ้นมาบนม้านั่งยาวในโรงอาหาร หลังพิงเสาสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ นอกจากซองขนมรสมะเขือเทศแปะโพสต์อิท 'โฮะเอามะเขือเทศมาฝาก แต่ถ้าอยากได้หัวใจพี่ให้ไปแล้วนะครับ' ตรงหน้ายังมีถาดพลาสติกใส่ไก่ทอดกับข้าวเหนียวแปะโพสต์อิท 'ข้าวเช้าน่ะสำคัญ แต่ถ้าอยากได้เธอเป็นแฟนฉันต้องทำยังไง' อีกอย่าง

 

"อื้อ"

 

"เค้าไม่เหนื่อยกับมึงบ้างเหรอวะถามจริง ไม่เห็นมีวี่แววจะมาสารภาพ"

 

"อื้อ"

 

"มึงนี่ก็นะ ไม่ได้ชอบเขาแต่ชอบของที่เขาให้ หน้าด้านเนอะ"

 

"อื้ออออออออ!!"

 

รอให้กูเคี้ยวหมดเหอะสัส...เขาส่งคำพูดนี้ไปทางฝ่าเท้าที่เงื้อไปสะกิดทักทายเพื่อนรัก

 

วันพุธทิ้งตัวลงนั่งพร้อมจานข้าวราดผัดผักสารพัดสีกับแกงจืดก่อนเดินไปซื้อน้ำ แต่กลับเดินกลับมาพร้อมน้ำปั่นสองแก้ว

 

"ให้กู?"

 

"มีคนฝากป้าให้มึง" วันพุธเลื่อนน้ำปั่นโอรีโอ้ของโปรดผู้เป็นเพื่อนให้

 

"อ๋อ ขอบใจ"

 

แล้วมันก็รับไปดูดหน้าตาเฉย ไม่ได้สะทกสะท้านว่าทุกวันนี้อยู่ได้โดยแทบไม่ต้องพกเงินมาโรงเรียน วันพุธอยากจะลองเอาแท่นตอกเสาเข็มตอกหน้าเพื่อนวัดความหนาสักที

 

"ถ้าพี่มุกเสี่ยวมาสารภาพจริงๆ มึงจะปฏิเสธเค้าเหรอวะ เค้าทำให้มึงตั้งเยอะแยะนะ"

 

"ก็กูไม่ได้ชอบ" คนไม่ได้ชอบยังเคี้ยวของที่เขาให้จนแก้มตุ่ย "ถ้าอยากให้กูชอบก็มาคุยกันดูสิ หลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้กูคงชอบลงหรอกนะ"

 

"งั้นถ้าพี่เค้ามาคุยกับมึง มึงคงมีโอกาสชอบเค้า?"

 

"ไม่อะ" คนตอบปฏิเสธไปพลางออกแรงดูดน้ำปั่นไปพลาง "หน้าก็ไม่เคยเห็น อาจจะตัวล่ำบึก หน้าตาเป็นเจ้าพ่อแก๊งยากูซ่า หรืออาจจะตัวผอมเป็นจิ้งเหลน ไม่ก็หน้าเป็นปลาบึกก็ได้ ใครมันจะไปรู้ ไม่เอาๆ อะ"

 

เสียงดับตุบเหมือนใครตกเก้าอี้ดังขึ้นไม่ไกล แต่เขาไม่สนใจ

 

"วิจารณ์เป็นคุ้งเป็นแคว" วันพุธหรี่ตามองเพื่อน "กูแช่งให้มึงหลงเค้าจนโงหัวไม่ขึ้น"

 

"เอ้า ไอ้ห่านี่"

 

เสือลงมือขย้ำไก่ทอดตอนเจ็ดโมงสี่สิบห้านาทีที่เพลงเรียกรวมเข้าแถวดังแล้วแต่สองเพื่อนรักก็ยังทำหูทวนลม

 

"ไอ้เสือ ไอ้วัน" กลุ่มเพื่อนในห้องอีกแก๊งที่นั่งอยู่อีกด้านของโรงอาหารเดินผ่านตอนที่กำลังเอาจานไปเก็บ "โห มึงได้ขนมอีกแล้วเหรอวะ เอามานี่ๆ"

 

มือเอื้อมไปยังถุงขนมที่ยังไม่ได้แกะบนโต๊ะแต่เสือขยับหลบ

 

"ไม่ให้"

 

วันพุธเหลือบมองปฏิกิริยาแปลกๆ ของเพื่อนที่แต่ไหนแต่ไรไม่ใช่คนหวงของ

 

"โห ไรว้า ทีไอ้วันมึงยังให้เลย อ๊ะๆๆ หรือว่ามึงสองคนมีซัมติงรองป่ะเนี่ย"

 

"ไอ้วัน มึงแดกของกูเหรอ"

 

"เปล่า กูไม่ได้แดกของมึง"

 

"นี่ไง กูบอกแล้วไงว่าไม่ให้ก็คือไม่ให้ใครทั้งนั้น"

 

"...กูแดกของควาย"

 

"เหี้ยวัน!"

 

 

 

เจ้าของชื่อที่โดนเติมคำนำหน้าให้เสร็จสรรพส่ายหัวแล้วผละออกเอาจานไปเก็บ เหลือบเห็นร่างใครบางคนกำลังยืนแกว่งแก้วน้ำพลาสติกในมืออยู่หน้าถังขยะเหมือนกำลังตัดใจว่าจะทิ้งดีหรือไม่เมื่อเพลงเรียกรวมเข้าแถวใกล้จบ มุมปากเขายกขึ้น ตัดสินใจเดินนำลิ่วไม่สนใจเพื่อนที่กำลังรวบขนมทั้งหมดบนโต๊ะกุลีกุจอตาม

 

"เฮ้ย ไอ้วัน มึงด่าแล้วทิ้งกูเหรอวะ--!!"

 

ปึ้ก!

 

เวรกรรมภาคสอง ตอนชนหลักกิโล เพราะมัวแต่มองไอ้เพื่อนบ้าที่ทิ้งกันได้ลงคอเสือถึงชนใครบางคนเข้าอย่างจัง คงไม่เป็นเรื่องนักหรอกถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ยืนนิ่งราวกับหินผาและแผ่รังสีฆ่าฟันออกมา

 

อ้าว หมวกรด. ...สารวัตรนักเรียนตัวจิ๋ววันนั้นนี่หว่า

 

"เอ่อ...ขอโทษนะ ฮะๆ"

 

เขาหัวเราะกลบเกลื่อนพลางผงกหัวให้อีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ปกติมุกขอโทษนี่ใช้ได้ผลไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองหรือน้องผู้หญิงม.ต้น แต่เกิดมาร้อยวันพันปีเพิ่งเคยเจอคนที่รอยยิ้มเขาทำอะไรไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายยืนเขม่นนิ่งๆ

 

เอ...อาจจะเพราะอีกฝ่ายใส่หมวกปิดถึงตาเลยไม่เห็นมั้ง

 

เขาแอบยกมือโบกเบาๆ ตรงหน้าแต่อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ไม่รู้ว่างงหรือไม่เห็นจริงๆ กันแน่

 

"...พี่"

 

"ห้ะ?"

 

"ผมเป็นพี่คุณ รู้ไว้ด้วย"

 

พูดจบแล้วก็หันไปทางอื่นเป็นการจบบทสนทนา

 

เสือแอบเบ้ปากใส่แผ่นหลังอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนเวรกรรมระหว่างเขากับสารวัตรตัวจิ๋วจะมีภาคสามเมื่อเจ้าตัวยกแก้วพลาสติกในมือที่แกว่งไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี้ขึ้นมาส่อง ในนั้นมีน้ำโอริโอ้ปั่นของโปรดเขาที่เริ่มละลายกลายเป็นน้ำสีขุ่นๆ เหลืออยู่เกือบค่อนแก้ว ก่อนหมอนั่นจะทิ้งแก้วลงในถังขยะอย่างแรงพร้อมบ่นดังๆ

 

"น้ำบ้าอะไร ไม่เห็นอร่อย"

 

ไอ้นี่มันกวนตีน!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 











วันจบการศึกษา

 



"หนึ่ง...สอง...สาม...บูมมมมมมมม! เฮ้!!"

 

"จบแล้ว!"

 

เสือตระโกนออกมาประหนึ่งตัวเองเป็นคนเรียนจบเองแล้วโผเข้ากอดพี่รหัสสาวจนโดนแฟนพี่รหัสไล่เตะออกมาจากวง

 

"โหพี่ แค่ล้อเล่นเอง ล้อเล่น...ฮะๆๆๆ"

 

เขาวิ่งหนีพลางสอดส่ายสายตาหาผู้เป็นเพื่อนจนเจอที่ใจกลางของกลุ่มรุ่นพี่สาวๆ ที่กำลังแย่งยื้อถ่ายรูปคู่กับน้องแว่นสุดฮอต เด็กหนุ่มตรงเข้าไปล็อคคอเพื่อนแล้วอาศัยความหน้าด้านอันเลื่องลือลากตัวออกมา

 

"มึง! จะปิดเทอมแล้ว!"

 

"มึงดีใจจริงๆ เหรอวะ" น้องแว่นสุดฮอตหรี่ตามองเขาอย่างจับสังเกตแบบเด็กแว่นตัวซวยในการ์ตูน

 

"ดีใจสิวะ มึงคิดว่ากูอยากเจอมอร์นิ่งคอลของเจษฎาหรอ"

 

เสียงคึกคักรอบด้านดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีบรรยากาศแห่งการจากลาแม้แต่น้อย มีแต่เสียงหัวเราะดังมาจากทางนู้นทางนี้ทีเมื่อพี่ม. 6 แต่ละคนพยายามคิดท่าถ่ายรูปประหลาดๆ ไม่ก็วี๊ดว๊ายขอถ่ายรูปกับคนที่ชอบ สงสารแต่น้องม. ต้นบางคนที่ไม่อิน พอบูมให้รุ่นพี่เสร็จก็กลายเป็นเบ๊จิปาถะเดินถือดอกไม้ตามพี่ต้อยๆ

 

"เปล่า" เพื่อนเขามุดออกจากวงแขน "แค่คิดว่าปีหน้ามึงไม่มีคนเลี้ยงข้าวเช้าแล้วจะเป็นยังไง"

 

รอยยิ้มผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าขาวตี๋ "ดีใจสิวะ มันจะได้เลิกส่งมุกมาจีบกูซักที กูสงสารมัน ต้องครีเอตเบอร์ไหนวะ"

 

"ดีใจจริงหรอ?"

 

"เออ! กูจะได้เผาโพสต์อิทกรวดน้ำตามไปให้มันด้วย"

 

"มึงเก็บโพสต์อิทที่พี่เค้าให้ไว้ด้วย?"

 

"อ้าว มึงก็รู้ว่ากูชอบเก็บขยะกลับบ้าน แล้วพอกูเอาของออกจากกระเป๋ากูก็เผลอเอาแปะไว้ตรงโต๊ะอะดิ แปะจนกูไม่เห็นผนังแล้วเนี่ย"

 

 

 

'เผลอ' มากๆ!

 

 

 

"แต่ยังไงกูก็ต้องรอดพ้นอาทิตย์หน้าไปให้ได้ก่อนเปล่าวะ สอบรอบนี้กูขอให้มันส่งโพยมาได้เหอะ ถ้ามันมีโพยให้กูอาจจะสร้างศาลไว้กราบไหว้มันเลยก็ได้ ฮะๆๆ"

 

เสือบอกกลั้วหัวเราะแล้วนิ่วหน้ากับเสียงดังหนวกหูที่เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ฝูงชนโดยรอบเหลียวมองกันแล้วหลีกทางกันทีละน้อย ราวกับเจ้าของเสียงถูกลากให้เข้ามาใกล้ทางที่เขายืนอยู่ เด็กหนุ่มชะเง้อชะแง้ เผื่อว่าจะได้เรื่องให้ใส่ใจก่อนหลบฉาก

 

"อย่านะโว้ย! ปล่อย! ไอ้พวกบ้า!!"

 

กลุ่มคนที่กำลังอีรุงตุงนังกันปรากฏให้เห็นหลังฝูงชนทีละน้อย ดูเหมือนจะเป็นพี่ม. 6  ทั้งหมดเพราะทุกคนสวมสายสะพาย บ้างก็หนีบช่อดอกไม้ไว้กับซอกแขนขณะรุมจับตัวรุ่นพี่คนนึงที่ส่งเสียงโวยขู่ฟ่อๆ ไม่หยุด แขนถูกเพื่อนตรึงไว้ทั้งสองข้าง ขาดิ้นปัดๆ อยู่เหนือพื้น มงกุฎบนหัวเอียงกะเท่เร่

 



เด็กหนุ่มเผลอเบ้ปากทันทีที่เห็น สารวัตรจิ๋วนี่หว่า



 

หมวกรด. หายไปไหนไม่รู้แล้ว แต่เสียงที่เคยนิ่งขรึมแผดแวดๆ แบบนี้ก็แปลกหูดี

 

"ปล่อย! ไอ้เพื่อนชั่ว! ปล่อยนะโว้ย!!"

 

"เก่งแต่ลับหลังนะมึง ไม่บอกเค้าแล้วชาตินี้จะได้แดกมั้ย ไอ้สัว!"

 

"ปล่อย...ปล่อยโว้ย!"

 

เสือเงยหน้ากลั้นขำพลางหลีกทางให้กลุ่มรุ่นพี่อย่างง่ายๆ แต่แล้วก็ต้องงงเป็นไก่ตาแตกเมื่อหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่วิ่งเข้ามาจับตัวเขาไว้ จากนั้นขบวนก็เคลื่อนมาหยุดลงตรงหน้าเขา

 

"เอ้า! ไอ้สัว มึงจะพูดหรือจะให้กูพูด"

 

"พูดอะไร...ไม่...ไม่โว้ย"

 

 

 

"งั้นกูบอก...น้องเสือครับ นี่เพื่อนพี่ เจ้าสัว มอหกทับสี่ สารวัตรสุดหล่อ เจ้าพ่อมุกเสี่ยว โพสต์อิทสีชมพู มะม่วงน้ำปลาหวาน คนที่น้องให้ยืมร่มตอนวันปัจฉิมจนมันประทับใจแล้วแอบชอบน้องมาจนถึงทุกวันนี้..."

 

 

 

"ไอ้พล!"

 

มงกุฎที่ตกลงบังใบหน้าคนตัวเล็กถูกสะบัดจนหลุด เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนสู้แสงอาทิตย์ ใบหน้าที่เลือนรางในความทรงจำดิ้นรนหันหนีไม่หยุดราวกับถ้าไม่เห็นหน้าก็จะจำกันไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น เสียงเชียร์เฮฮาจากรุ่นพี่ดังกระหึ่มขณะที่ขบวนรุ่นพี่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนคนข้างๆ ถอยหนีจากนั้นก็โยนร่างเล็กที่ดิ้นพราดๆ ใส่เขา

 

 

 

เรือนกายที่แอบซ่อนใต้ชุดนักเรียนตัวบางช่างอ่อนนุ่มไปหมดทุกสัดส่วน

 

แผ่นหลังที่เขาเผลอยกมือขึ้นแตะรับชื้นเหงื่อเล็กน้อย

 

และแก้มแดงๆ ยามอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นจากอกเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ หูของเขาก็เหมือนดับไปวูบนึง ได้แต่อ้าปากค้าง จ้องมองใบหน้าอึดอัดขัดเขินของคนตัวเล็กที่สิ้นชื่อหมดท่าทันทีที่เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขา

 

 

 

"ฝากน้องจัดการมันด้วยนะ เฮ้ยพวกเรา! แยก!"

 

"ไอ้พล! ไอ้จิ่ง!"

 

คนในอ้อมแขนเขาพลันได้สติผละวิ่งไล่กวดบรรดาเพื่อนที่แตกกระเจิงกันไปคนละทาง แต่แล้วก็ชะงักฝีเท้า แก้มแดงเรื่อนั่นยังแดงได้ยิ่งกว่าเดิมจนคนมองกลัวว่าลูกมะเขือเทศสุกสองข้างจะระเบิดออกมา แล้วเจ้าตัวก็ก้มหน้าวิ่งกลับมาหยุดตรงหน้าเขาอีกครั้ง

 

"เอาไป! เด็กเวร!"

 

ฟุบ!

 

จดหมายฉบับเล็กในกระเป๋ากางเกงถูกปาใส่หน้าคนที่ยังไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกที เจ้าของจดหมายก็วิ่งแจ้นกลืนไปกับกลุ่มคนในพริบตา

 

กว่าวันพุธจะตั้งสติได้และก้าวไปแตะไหล่เพื่อน "เสือ อย่าบอกนะว่าเนี่ยพี่มุกเสี่ยวของมึง!"

 

"..."

 

"ตกลงเป็นพี่เจ้าสัวเหรอวะ! โคตรพีค! รับน้องปีก่อนกูยังโดนพี่เค้าตะคอกใส่หน้าเพราะกูลืมเตรียมน้ำแดงไว้แบบปีแล้วๆ เลย เค้ามาชอบคนแบบมึงได้ไงวะ แล้วมึงโดนพี่เค้าเช็คชื่อขาดทุกเช้าไม่ใช่หรอ เออแปลก ทำไมไม่มาสารภาพไปตั้งแต่มึงอยู่มอสี่นะ เผื่อจะได้มีโอกาสได้คบกัน มึงจะได้อ้อนไม่ให้พี่เค้าเช็คชื่อขาดด้วย...เฮ้ยมึง ไอ้เสือ?"

 

ผู้เป็นเพื่อนเอะใจหันไปมองคนข้างกายเต็มตาเมื่ออีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ

 

เสือยืนนิ่ง ตามองตามคนที่เพิ่งจากไป สองมือยกค้างในท่าโอบประคอง ปากยังคงอ้าค้าง กล่องนมในมือถูกบีบจนบุบเบี้ยวไม่เหลือทรง

 

 

 

"น่ารักเฉยเลยว่ะ..."









#ฟิคไม่มีเหตุผล

________________________________________________


ถ้าโอรีโอ้ปั่นมันไม่อร่อยแล้วจะซื้อมาทำไมน้า เอ้

ช่วงนี้ซูนฮุนชิปเปอร์เหนื่อยเนอะทุกคน คือไม่ต้องเหนื่อยชงใดๆ แร้ว เหนื่อยเสพอย่างเดียวพอ เฮ้ออออ //เหนื่อยนิดหน่อยแต่อิ่มทิพย์มั่กๆ


ขอบคุณธีมจาก Thememie BUTTER ครับ

T
B
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #189 fernfern_br (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 16:30
    เด็กเวร ว่างั้นน่ะ 55555555555555
    #189
    0
  2. #166 youthisyours (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 11:37
    กรี๊ด น่ารักมากแบบหยุดยิ้มไม่ได้เลยตอนอ่าน ;—;
    #166
    0
  3. #152 punpun2099 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 01:39
    น่ารักมากเลยค่ะ เขินไม่ไหวแล้วววว;////////////;
    #152
    0
  4. #137 fernfern_br (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 15:43
    น่ารักเฉยเลยย
    #137
    0
  5. #107 อองอองเอง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 12:30
    ขำแบบไม่ไหวจริงๆ ค่ะ ใครจะไปคิดว่าเจ้าสัวคนโหดจะเป็นคนแบบนี้ 5555555555 พี่เสือตอนแรกก็ว่าเขาสารพัดเลย พอเห็นหน้าเต็มๆ แล้วน่ารักเฉยเลยน้าพี่เสือน้าาาา

    ปล. อย่าบุลลี่น้องวันพุธนะพี่เสือ!
    #107
    0
  6. #82 Zantax_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 00:04
    เป็นน่ารักมากเลยอ่ะพี่เจ้าสัวแงงงงงงงง หลงเค้าแล้วล่ะสิเสือ!
    #82
    0
  7. #77 pimchansfwok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 06:32
    เป็นไงละโว้ยยยยยย เจ้าพ่อมุกเสี่ยว น่ารักเฉยเลยละสิ-เสือออออ อิอิ ใจกากปากเก่งจริงๆสัว น่ารักมากก อยากฟัดแทน
    #77
    0
  8. #24 Malynn. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 19:21

    โอ้โห้!!! พี่เจ้าสัวทำไมขี้เขินอ่ะคับ!

    ในโพสต์อิตก็คือเสี่ยวมาก จีบเก่งงงง เต๊าะเก่งงงง เอาใจเก่งงงง

    ตัวจริงเหรอ อั้ยเด็กเวง!!! /วิ่งปรู๊ดดด ฮืออออออ น่ารักเฉยเลยวุุ้ยยยย >___<

    #24
    0
  9. #17 KLOOMKLIM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 10:52

    ไอ่เราก็นึกว่าพิ่เจ้าสัวจะใจกล้า55555
    #17
    0
  10. #14 hoshiscoco (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 10:40
    น่ารักเฉยเล้ย

    พี่เจ้าสัวสำนวนในโพสอิทดูกล้าน่าดู แต่ไม่เคยโผล่ไปให้เห็นยันวันจบ แถมวันจบก็ต้องให้เพื่อนหอบหิ้วมาโยนใส่น้อง-็คือขี้เขินเอาเรื่องเลยน้า

    แล้วน้องเสือคนแมนที่เรียกพี่เขาว่าสารวัตรตัวจิ๋วทุกครั้งก็น่ารักเป็นลมเหมือนกัน

    ถ้าหวังให้มีพาร์ทพี่เจ้าสัวหนุ่มเฟรชชี่มหาลัยกับน้องเสือมอหกบ้างจะได้มั้ยนะคะ ><
    #14
    0
  11. #11 PPP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 13:22

    น่ารักกกกกก ถ้ามีโอกาสต่อให้หน่อยนะคะ ;-;

    #11
    0
  12. #9 KamKoyJung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 21:11

    แม่เจ้าโว้ยยยยยยย น่ารัก+ยิ้ม+เขิน จนนั้มตาชั้นจะไหลแล้ววววววววววววววววว ฮือออออออออออออออออออออ


    #9
    0
  13. #7 Iŋɢlєя♐ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 18:44
    ฮื่ออออ จีฮุนตามจีบน้องซูนนี่น่ารักมากเลย ภาคต่อเถอะน้าา เจ้าพ่อมุกเสี่ยวสารวัตรนักเรียนน่ารักเป็นบ้า!
    #7
    0
  14. #6 GiGGles__ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:14
    น่ารักมากเล้ยยยยยย มีต่อมั้ยคะ เอ็นดูพี่สัวว อ่านไปยิ้มไปนึกว่าเปงบ้า5555 ภาคต่อเถอะค่ะ น่ารักขนาดนี้ ;__;
    #6
    0
  15. #5 HamJy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 01:55
    งุ้ยชอบมากเลยค่ะ นานๆจะได้อ่านมุมน้องฮุนเป็นฝ่ายตามจีบพิซูนเค้าบ้าง เจ้าพ่อมุกเสี่ยวตัวน้องของพี่ ฮือออเอ็นดูจังเลย ขอให้ได้คบกันนะค้าบบบ
    #5
    0