[os/sf seventeen] Coffee, Tears, Moonlight

ตอนที่ 2 : [os Merry go round spin-off] Flag ll soonhoon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    22 พ.ค. 61

- Flag -






* หมายเหตุ ตอนนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ก่อนทั้งคู่เป็นแฟนกัน







กลุ้มใจ...

 

 

 

คำคำนี้ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุดระหว่างที่ซูนยองนอนกลับหัวมองจีฮุนนั่งทำงานอยู่หลังแล็ปท็อป

 

ค่ำวันอาทิตย์ที่ฝนโปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง ซูนยองทำงานกะเย็นเสร็จก็รีบกลับมากินข้าวเย็นฝีมือคนห้องตรงข้าม อันได้แก่ ข้าวผัด สลัดมันฝรั่ง กับไข่ต้ม จากนั้นอีกฝ่ายก็ปักหลักทำงานที่ห้องเขาขณะที่เขานั่งๆ นอนๆ ไม่กล้าเปิดโทรทัศน์ เล่นโทรศัพท์ได้ครู่เดียวก็เริ่มไหลลงไปนอนแปะกับพื้น กลอกตามองอีกฝ่ายที่กำลังจดจ่อกับงาน

 

ตั้งแต่ควอนซูนยองรู้จักกับอีจีฮุนอย่างเป็นทางการนับเป็นเวลาเกือบปีได้แล้ว

 

ระหว่างทั้งคู่จะไม่มีอะไรหวือหวา ไม่มีคำพูดหวานๆ หรือไม่มีสักประโยคที่ยืนยันความสัมพันธ์ได้ว่าทั้งคู่อยู่ในสถานะไหนกันแน่

 

เนี่ยแหละที่ซูนยองกลุ้มใจ!

 

จีฮุนทำงานแล้ว มีสังคมอย่างผู้ใหญ่ที่แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง บางทีเขาก็กังวลว่าตัวเองจะเผลอทำตัวเป็นเด็กจนอีกฝ่ายรำคาญ แต่รู้จักกันนานเข้าถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายยังงอแงทั้งหน้านิ่งได้เก่งกว่าเขาเสียอีก ประเด็นคือเขาไม่เคยรู้เลยว่าจีฮุนคบเพื่อนร่วมงานใครที่ไหน รู้สึกยังไงกับใครเป็นพิเศษไหม

 

 

 

เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่แน่ใจเลยว่าเขารู้สึกกับอีกฝ่ายอยู่ข้างเดียวหรือเปล่า...

 

 

 

กลุ้มโว้ย!

 

ร่างเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนหลุดลุ่ยนอนแปะคว่ำหน้ากับพื้น พลิกนอนหงายมองคนทำงานอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มกลิ้งไปจนสุดความกว้างห้อง ทำตัวไร้น้ำหนักแปะกับผนังห้องครู่นึง แล้วก็กลิ้งกลับมานอนมองคนที่ไม่ได้ละสายตาจากจอแล็ปท็อปแม้แต่วินาทีเดียว

 

นี่เป็นข้อตกลงในการอยู่ร่วมกับอีกฝ่ายที่เขารับรู้เงียบๆ... เวลาทำงานห้ามรบกวนเด็ดขาด ถ้าถูกขัดจังหวะจีฮุนจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่และมีแนวโน้มจะกินเก่งกว่าปกติซึ่งนั่นหมายถึงจำนวนเงินที่ปลิวออกจากกระเป๋าเขาไปด้วย ซูนยองอยากร้องไห้...

 

"ฮัลโหล? พี่ดงโฮ..."

 

ซูนยองหูผึ่งขยับลุกทันทีที่ได้ยินเสียงแผ่วเบาคล้ายกลืนหายไปกับเสียงฝนด้านนอก ใบหน้าครึ่งนึงของจีฮุนที่ไม่ถูกหน้าจอบังแนบด้วยโทรศัพท์มือถือ สายตาของเจ้าตัวไม่ได้ให้ความสนใจคนที่ผุดนั่งผลุนผลัน แต่กลับจับจ้องแจกันแก้วประดับใบไม้บนชั้นนิ่ง

 

"ครับ...ครับ...เดี๋ยวลงไป"

 

สิ้นสุดบทสนทนาทางโทรศัพท์สักพักจีฮุนก็คว้าเสื้อโค้ทแล้วออกจากห้องเขาไป

 

นี่เป็นคล้ายๆ ข้อตกลงอีกอย่าง อีกฝ่ายไม่ชอบให้ใครมาจุกจิกว่าจะไปที่ไหนกับใคร เขาเลยไม่เคยถาม บางทีคนตัวเล็กก็หายไปทั้งคืนเสียเฉยๆ บางครั้งเขาก็เจอกับพวกเพื่อนร่วมงานของอีกฝ่ายซึ่งส่วนใหญ่เป็นตาลุงวัยทำงาน ยกโขยงมาขออนุญาตพาจีฮุนไปเที่ยวพร้อมหัวเราะเฮฮากันลั่น

 

ใครอนุญาตกันวะ!?!

 

คนไม่มีสิทธิห้ามได้แต่นอนดีดดิ้นกัดแขนเสื้อตัวเองอยู่กับพื้น อยากรู้จะตายอยู่แล้วว่าจีฮุนไปไหน ไปกับใคร ไปทำอะไร กินเหล้าหรือเปล่า ใครมาส่ง ใครแตะต้องตัวจีฮุนหรือเปล่า

 

อยากรู้ๆๆๆๆ โว้ย!!

 

"ซูนยอง?"

 

เสียงอ่อนเบาของคนที่คิดถึงทำเอาซูนยองดีดตัวขึ้นมาอีกรอบแทบไม่ทัน

 

"จีฮุน? ทำไมกลับมาอะ?"

 

"เราไปซื้ออะไรกินข้างล่างเอง..."

 

อ๋อ เราขี้มโนไปเอง...

 

ซูนยองไว้อาลัยให้กับความขี้มโนของตัวเองสามวิฯ ขณะที่อีกฝ่ายละความสนใจจากเขาแล้วเริ่มตั้งโต๊ะ

 

"ซื้ออะไรมาน่ะ...เค้กเหรอ? ทำไมถึงซื้อเค้กอะ?"

 

"ก็อยากกิน..."

 

วันนี้เสียงจีฮุนดูเหนื่อยๆ แฮะ... คิดได้เขาก็รีบเก็บปากเก็บคำเอาเค้กออกจากกล่องแล้ววิ่งไปหยิบจานกับช้อนอย่างว่านอนสอนง่าย

 

"เดี๋ยวๆ ต้องตัดเค้กก่อนสิ ไม่เคยทำเหรอ"

 

ซูนยองรีบห้ามตอนที่อีกฝ่ายทำท่าจะจ้วงช้อนลงไปตรงๆ

 

"อืม...ไม่เคยนานแล้ว"

 

เวรกรรม...ดราม่าเฉยเลย

 

เขารู้ว่าจีฮุนกำพร้าพ่อแม่ โตมาในบ้านที่ไม่มีใครให้ความรักความใส่ใจมาหลายปีก่อนจะแยกมาอยู่คนเดียว อีกฝ่ายจึงค่อนข้างอ่อนไหวในเรื่องนี้อยู่ลึกๆ เค้กวันเกิดก็คงไม่ได้มาหลายปีแล้ว บางทีเขาก็หลงลืมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ไปบ้าง

 

"ตัดลงไปตรงๆ ตัดแล้วตัดขวางเป็นกากบาทแบบนี้ แล้วค่อยตัดอย่างนี้เป็นแปดชิ้น โอเค?" เขาสาธิตให้ดูครั้งนึงแล้วยื่นมีดพลาสติกให้ "ไหนลองทำเองซิ"

 

คนตัวเล็กยื่นมือมารับมีดแล้วตั้งท่าเงื้อสูง

 

"เดี๋ยวๆ เดี๊ยว!!"

 

ซูนยองตาเหลือกรีบคว้ามืออีกฝ่ายห้ามแทบไม่ทัน แต่แล้วก็ต้องกระตุกคิ้วเมื่อเห็นตัวต้นเหตุยิ้มกว้างสดใสให้ทันทีที่ได้ยินเสียงห้าม

 

ซนจนคนอื่นใจหายใจคว่ำแล้วยังทำหน้าสนุกอีก อีจีฮุน!

 

"ตัดดีๆ!"

 

"รู้แล้วๆ" อีกฝ่ายรับคำแล้วเงื้อมีดอีกครั้งจนเขาต้องกุมมือนั้นไว้แล้วจับให้ตัดเค้กตามแนวจนได้

 

"คิ..." เสียงหัวเราะคิกคักแบบออมเสียงดังมาจากเจ้าของมือที่ดิ้นคลุกคลักพลางแกล้งกระตุกมือให้เสียงาน เขาหันไปทำเสียงขู่ เจ้าตัวก็ทำหน้าระรื่นรับ ซนจนไม่รู้จะซนยังไง!

 

"เอาไปกินเลย ชิ้นเละๆ เนี่ยของนาย"

 

"ได้ๆ" จีฮุนรับคำแล้วดึงจานเค้กเข้าหาตัว หยิบช้อนขึ้นมาเลียบผิวหน้าเค้กอย่างอารมณ์ดี

 

เอ้อ...เค้กทำให้คนอารมณ์ดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ

 

เมื่อกี้ยังทำหน้าเหนื่อยๆ กับงานอยู่เลย ไม่กี่นาทีต่อมาก็กลายเป็นเจ้าตัวซนได้เฉยเลย ซูนยองยังต้องศึกษาสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าอีจีฮุนอีกเยอะ

 

...แล้วตอนนี้ครีมสีขาวก็เลอะจมูกสิ่งมีชีวิตตัวเล็กแฮะ

 

ซูนยองรีบเบือนหน้าหนีทันที ทำไมจู่ๆ วันนี้ถึงน่ารักขึ้นมานะ! ปกติเป็นเด็กอายุสิบเก้าที่ให้ความรู้สึกเหมือนตาลุงวัยสามสิบกว่าแท้ๆ! จมูกก็เล็ก ครีมก็ขาวฟู ปากเคี้ยวหงุบหงับไม่รู้ตัว หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบหลุดจากอกแล้ว!

 

เขานับหนึ่งถึงสิบในใจ ภาวนาให้อีกฝ่ายรู้ตัวสักที ภาพจำจากซีรีส์ที่แอบดูกับจินตนาการของเขาเองผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ จนอยากจับตัวเองขังคุกข้อหาเป็นภัยต่อความน่ารักของโลกใบนี้ นับถึงห้าสิบแล้วคนข้างตัวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะรู้ เลยคว้าจานเค้กมาจ้วงกินแก้กลุ้ม

 

"นายนั่งดีๆ สิ หันหลังให้ทำไม"

 

"ฮึ่ม..."

 

ร้าย...ร้ายมาก

 

จนในที่สุดเขาทำใจได้ว่าคงไม่มีทางทำให้จีฮุนรู้ตัวได้ถ้าไม่พูดจึงหันไปดึงกระดาษทิชชู่บนโต๊ะมาสองสามแผ่น กางให้ใหญ่กว่าหน้าอีกฝ่ายแล้วจับข้อมือเจ้าตัวไว้ให้หยุดกินก่อนแปะกระดาษลงไป

 

"กินเสร็จแล้วเอาที่เหลือเก็บในตู้เย็นด้วย" ซูนยองบ่นอุบหลังจากเดินไปทิ้งทิชชู่และจีฮุนกำลังเริ่มจัดการชิ้นที่สอง

 

"นายกินแค่นี้เหรอ?"

 

"ชิ้นเดียวพอแล้วมั้ง" นั่งกับอีกฝ่ายแค่ชั่วครู่ยังโดนดาเมจขนาดนี้ ขืนต่อชิ้นสองเขาคงทนไม่ไหวหันไปกินอย่างอื่นแทนกันพอดี

 

"เสียดาย..."

 

"อะไร เก็บไว้พรุ่งนี้ไง" เขาหลุดขำเมื่ออีกฝ่ายทำเสียงหงอยๆ แต่เจ้าตัวมองหน้าเขาแล้วตักเค้กให้อีกชิ้น ลุกเอากล่องเค้กไปเก็บในตู้เย็น จากนั้นก็มานั่งกินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

คนอะไร โคตรเผด็จการ

 

เด็กหนุ่มสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกนอกจากเสียงช้อนกระทบจาน กระทั่งเขากวาดครีมที่เหลือในจานหมดเกลี้ยงและหันไปเห็นอีกฝ่ายกำลังเช็ดปากและจิบน้ำนิดๆ ด้วยท่วงท่าสุขุมเรียบร้อย

 

คนเรียบร้อยที่ทำครีมเลอะจมูกตัวเองได้เนี่ยเป็นคนแบบไหนกันนะ

 

"เดี๋ยวล้างให้"

 

"อ๋อ ขอบใจนะ"

 

"ไม่เป็นไร" จีฮุนหยิบจานวางซ้อนกัน แต่แล้วก็ก้มหน้า ไม่ยอมลุกขึ้นอย่างที่ทำท่าว่าจะไป เขายังไม่ทันเอะใจอะไรก็ได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาแทรกมาในเสียงปลิวของเม็ดฝน ราวกับเสียงกระซิบของใบไม้ที่เสียดสียามลมพัดผ่าน

 

 

 

"Happy birthday..."

 

 

 

"ห้ะ!?"

 

เขาถูกอีกฝ่ายมองเหมือนทางนี้เป็นคนผิด

 

"ตกใจอะไร วันนี้วันเกิดนายไม่ใช่หรือไง"

 

"มะ...มันก็ใช่ แต่..."

 

ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใส่ใจกับเรื่องแค่นี้ด้วย

 

จีฮุนเป็นพวกบ้างาน ถ้าไม่งานไม่รัดตัวก็ยังจมอยู่กับเนื้อเพลงไม่ไปไหน เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะปีใหม่หรือคริสมาสต์ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของเจ้าตัวสักนิด เป็นเขาที่ตื่นเต้นไปเองตอนวันครบรอบหนึ่งเดือนที่รู้จักกัน จัดเนื้อชุดใหญ่มาย่างกินที่ห้องซึ่งลงท้ายด้วยการช่วยกันเก็บกวาดที่แทบรากเลือด

 

แถมเป็นการอวยพรวันเกิดหลังจากหลักฐานสิ้นซากลงไปนอนอยู่ในกระเพาะเรียบร้อย ไม่มีเทียน ไม่มีเพลง ไม่มีแม้แต่จะสบตา

 

 

 

แต่...ก็ใช่ว่าจังหวะหัวใจจะไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

ตึก!

 

ชิบหายๆๆๆ ควอนซูนยอง จะหัวใจวายตายตอนนี้ไม่ได้นะ มันไม่คูล!

 

อีกฝ่ายมองเขานิ่งอยู่พักนึงก่อนลุกผละออกไป

 

"เดี๋ยวๆ!" เขาดึงแขนอีกฝ่ายที่ถือจานเปล่าไว้ด้วยความลืมตัว

 

"อะไร"

 

ยังไม่ยอมหันมาสบตาเลยแฮะ...

 

ความหวานล้ำกำจายเข้ามาในใจ แทรกเข้าไปในทุกอณูความรู้สึก จุดมุมปากให้ค่อยๆ ยกยิ้ม ราวกับข่มกลั้นไม่ให้ดึงอีกฝ่ายมากอดแล้วหัวเราะดังๆ

 

 

 

"วันเกิดเรากับนายปีหน้า...มากินเค้กด้วยกันอีกนะ?"

 

 

 

 

 

"ไม่เอาอะ"

 

"เฮ้ย!"

 

ไม่คิดจะทำซึ้งจริงๆ ใช่ไหม...

 

จีฮุนผินหน้ามาทางนี้จนได้ สีหน้าเจ้าตัวกึ่งเรียบเฉยกึ่งรำคาญใจ ไม่มีทีท่ารู้สึกผิดต่อคนที่ช็อกค้างแข็งเป็นหินไปเรียบร้อย

 

"ปีหน้าจะไปไหนก็ไปสิ ไปฉลองกับเพื่อนก็ได้ จะมาอะไรกับเรา"

 

"เราก็อยากฉลองกับจีฮุนไง"

 

"ถามยังว่าเราอยากฉลองกับนายไหม?"

 

ฉึก! ถ้าซูนยองเป็นตุ๊กตาฟาง ป่านนี้ฉีกขาดเละเทะจนเอาไปเลี้ยงวัวได้แล้ว

 

แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้มีเจตนาไม่ดีเพราะจีฮุนรีบพูดต่อ "ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบ แต่อย่ามาพูดซี้ซั้วเถอะ ถ้าทำได้ค่อยว่ากัน"

 

"ไม่เห็นต้องคิดมากเลย เราแค่อยากฉลองกับจีฮุนทุกๆ ปีแค่นั้นเอง"

 

"ใครมันจะไปรับปากได้วะ ปีหน้าเราอาจจะโดนอุกกาบาตหล่นใส่กบาลม่องเท่งไปแล้วก็ได้"

 

"เกินไป...เดี๋ยวสิ"

 

ยังไม่ทันอธิบายอะไรคนตัวเล็กก็เอาแต่จะเดินหนีท่าเดียวจนเขาต้องยึดไว้แน่น

 

"ปล่อย"

 

"คุยกันก่อนสิ ทำไมเอาแต่หนีเราวะ"

 

"ไม่ได้หนี อย่ามาชวนทะเลาะได้ป่าววะซูนยอง เราพูดความจริงแค่นี้จะทำไม รับไม่ได้หรือไง"

 

"ไม่เกี่ยวกับอะไรจริงไม่จริง...มานี่ก่อนสิ...อ๊ะ"

 

จังหวะที่อีกฝ่ายสะบัดแขนเต็มแรง เขาก็เผลอดึงร่างเล็กเข้าหาตัวจนหล่นตุบมานั่งแปะอยู่บนตักเขา

 

กลิ่นหอมจางของน้ำยาปรับผ้านุ่มจู่โจมจังหวะการเต้นของหัวใจฉับพลัน

  

"..."

 

นี่มัน...เงียบกริบ โคตรอึดอัด แต่ซูนยองไม่รู้สึกกระอักกระอวลเลย มีแต่ความหวานชื่นละมุนละไมที่สาดซัดหัวใจครั้งแล้วครั้งเล่า

 

"อ๊ะ...แก้ว!"

 

เสี้ยววินาทีสั้นๆ ที่มีแต่ความเงียบ จู่ๆ แก้วที่วางซ้อนอยู่บนจานในมือจีฮุนก็โคลงเคลงแล้วหลุดออกจากสมดุล

 

เขากระตุกมือคว้าไว้ทันควันด้วยสัญชาตญาณ แต่ด้วยความว่าคนในอ้อมแขนเขาก็ทำอย่างเดียวกัน ร่างสันทัดที่นั่งเอียงๆ จึงเสียหลักล้มลงนอนตะแคงกับพื้นพร้อมแก้วที่ตะครุบไว้ได้ก่อนกระทบพื้นเพียงไม่กี่มิลลิเมตรและมือของใครบางคนที่ซ้อนอยู่ในมือเขา จนเหมือนโอบกอดซุกซบไว้แนบอก จมูกเขาเคลียอยู่เหนือใบหูอีกฝ่ายไม่กี่เซนติเมตร สมองว่างเปล่าถูกเติมเต็มด้วยกลิ่นและรสสัมผัสจากร่างนุ่มจนอิ่มเอมจวนเจียนจะเป็นลม

 

หัวใจพองโต...จนเหมือนจะระเบิดออกมา สติเขาหลุดลอยไปไหนก็ไม่รู้แล้ว เหลือเพียงกายหยาบที่ซึมซับความอบอุ่นจากอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักพอ

 

 

 

"...ปล่อย"

 

"...ห้ะ?"

 

กว่าถ้อยคำจะซึมเข้าสมองเขาก็อีกหลายนาทีต่อมา

 

ไม่รู้ว่าจังหวะซิทคอมแสนโรแมนติกเจาะเกราะป้องกันตัวของอีกฝ่ายไม่เข้าหรือไอ้ที่บรรยายมาทั้งหมดเขาคิดไปเองเมื่อจีฮุนดิ้นลุกด้วยการเอามือยันหน้าเขาเพื่อพยุงตัวแล้วแย่งเอาแก้วในมือเขาเดินเข้าห้องครัวไปหน้าตาเฉย ทิ้งซูนยองให้ช็อกค้างอีกรอบก่อนได้สติรีบคว้าแก้วน้ำอีกใบเดินตามไปเร็วๆ แทบวิ่ง

 

จีฮุนหันหลังให้ขณะวางจานลงในอ่างแล้วเริ่มเปิดน้ำล้างคราบมัน

 

"คุยก่อนได้ไหม นี่เราพูดไปเราจริงจังนะ"

 

"ทำไมต้องมาพูดถึงเรื่องนี้ด้วยนะ เราบอกว่าไม่ต้องไง ถ้าทำไม่ได้มันจะเสียคำพูดเปล่าๆ"

 

"บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่อะ..."

 

เขาพอรู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน

 

ตั้งแต่ประโยค 'ปีหน้าเราอาจจะโดนอุกกาบาตหล่นใส่กบาลม่องเท่งไปแล้วก็ได้' อาจจะฟังดูประหลาดที่คนจริงจังอย่างเจ้าตัวพูดประโยคล้อเล่นยาวๆ ออกมา แต่เขารู้...ในใจจีฮุนคิดแบบนี้จริงๆ

 

 

 

เพราะสัญญาในวัยเด็กที่ไม่เคยมีวันเป็นจริง

 

สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกไปจนแก่เฒ่า

 

หัวใจอีกฝ่ายเหมือนได้ปิดตายไปแล้วตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน ล็อคแน่นหนาปกป้องตัวเอง ไม่รับรู้ว่ามีคนมายืนหน้าประตูบานนั้นชะเง้อชะแง้คอยให้เจ้าตัวแง้มประตูสักนิด แต่ซูนยองไม่มีทางยอมแพ้ ถ้าเคาะประตูไปเรื่อยๆ แล้วเจ้าตัวยังไม่รู้ ก็ลองจั๊กจี้ให้สะดุ้งเล่นๆ ดูแล้วกัน

 

 

 

"ไม่ใช่ว่ารับปากไปทั้งที่มันยังไม่แน่นอน แต่รับปากไปแล้วเราจะทำให้ได้ เข้าใจไหม ต่อให้จีฮุนไปทำงานที่ขั้วโลกเราก็จะตามไป หรือต่อให้พรุ่งนี้เราตายหรือนอนเป็นผักอยู่โรง' บาล เราก็อยากอยู่กับจีฮุนในปีหน้าหรือปีไหนๆ อยู่ดี เราน่ะ..."

 

"พูดอะไรบ้าๆ!"

 

จังหวะที่จีฮุนหันมารับแก้วจากมือเขาก็คว้ามืออีกฝ่ายกุมไว้แน่น

 

สีหน้าแตกตื่นของอีกฝ่ายทำให้เขาแทบจะรวบร่างนั้นเข้ามากอด และกระซิบหยอกเอินซ้ำๆ ทุกคืนว่าจะไม่ไปไหนจนกว่าจะเชื่อกัน จนกว่าจะเลิกคิดผลักไส แล้วยอมไขว่คว้าทำตามหัวใจตัวเองบ้าง

 

 

 

"รู้บ้างมั้ย...ที่เรารู้สึกกับจีฮุนน่ะ"

 

"..."

 

"เรารั--"

 

 

 

ปฏิกิริยาตอบรับจากอีกฝ่ายคือสะบัดมืออย่างแรงจนเกือบฟาดหน้าเขา

 

ที่เหนือความคาดหมายคือแก้วใบนั้นถูกเหวี่ยงกระทบพื้นโดยแรง เสียงแตกเพล้งดังบาดหู เศษแก้วกระจายไปทั่วพื้น เขาตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าวพลางผลักอีกคนให้ถอยไปติดอ่างล้างจาน

 

"ซูนยอง!"

 

แต่ดูเหมือนจีฮุนจะไม่รับรู้ถึงเจตนาของเขาเมื่อเจ้าตัวกระโดดข้ามเศษแก้วมาจับแขนเขาไว้แน่น

 

"อย่ากระโดด! เดี๋ยวเถอะ! เดี๋ยวก็โดนบาดหรอก"

 

"ซูนยอง เจ็บมั้ย...ฮึก"

 

เสียงขึ้นจมูกอย่างน่าประหลาดของจีฮุนทำเอาเขาชะงักแล้วก้มลงไปมอง ประจวบเหมาะกับที่อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามองสำรวจอย่างร้อนใจ

 

เสี้ยววินาทีที่เห็นน้ำใสคลอนัยน์ตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ก็ราวกับเขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

 

เขาโน้มตัวลงไปหา ประกบริมฝีปากเข้าหาปากสีชมพูที่เผยออ้าด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันรับรู้ว่านุ่มนิ่มหรือหวานด้วยรสโคล่าที่อีกฝ่ายชอบดื่มแค่ไหน คนตัวเล็กกว่าก็ยกเท้ายันท้องคนตรงหน้าดังโครม!

 

 

 

"โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!! โอ๊ยยยๆๆ!!"

 

 

 

ยันเต็มแรงจนจุกก็ว่าโหดแล้ว โชคร้ายของซูนยองคือข้างหลังเป็นเคาน์เตอร์ครัวหินแบบบิวท์อิน กระแทกจากข้างหน้าแล้วยังกระเด็นไปชนจนกระดูกสันหลังชาแปลบไร้ความรู้สึกไปหลายวินาที ไม่กรี๊ดให้ได้ขายหน้าก็บุญแล้ว!

 

"นี่...?"

 

ยังมีหน้ามาทำเสียงแบบนั้นอีก...ซูนยองเก็บความชอกช้ำใจนอนนิ่งไร้ปฏิกิริยาตอบรับ

 

แต่อีจีฮุนก็คืออีจีฮุน นอกจากจะไม่ถามไถ่อาการเพิ่มแล้วยังถอนหายใจใส่ดังเฮือกจนเขาสะดุ้ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายหยิบไม้กวาดมาเก็บกวาดแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้น เช็ดซ้ำด้วยผ้าหนาให้มั่นใจว่าไม่มีเศษแก้วหลงเหลือ จากนั้นก็เขี่ยเขาด้วยปลายไม้กวาดให้หลบจากถังขยะจนเขาต้องลุกมาจับถุงขยะให้อีกฝ่ายเทเศษแก้วลงไปแต่โดยดี

 

ซูนยองเบ้ปากยื่นปากยาว เหลือบมองคนที่เขาพยายามเรียกร้องความสนใจยังคงทำหน้านิ่งไม่เหลียวแลแล้วอดทำปากยื่นกว่าเดิมไม่ได้ แค่ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบก็ได้ ทำไมต้องใช้ความรุนแรงก็ไม่รู้ เขาเองไม่ใช่คนที่ถูกปฏิเสธแล้วจะดื้อแพ่งตามตื้อไม่หยุดหย่อนซะหน่อย ทำใจมาบ้างแล้วว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้ชอบเขา...โอเค ก็อาจจะเสียใจนิดๆ น่ะนะ แต่เขาคงทนเห็นอีกฝ่ายทำตัวเย็นชาใส่ไม่ได้

 

เพราะงั้นพรุ่งนี้คงต้องทำยังไงก็ได้เพื่อจะได้ไม่เห็นหน้าจีฮุนอีก...

 

"ซูนยอง"

 

"ห้ะ!?"

 

ถูกเรียกในจังหวะที่ไม่ทันตั้งตัว เขาเลยเผลอขานเสียงตลกๆ กลับไป

 

จีฮุนยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว กำไม้กวาดไว้ด้วยมือนึง พอเขาหันไปตอบรับอีกฝ่ายก็รีบเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว จากมุมนี้เขาเห็นใบหูแดงก่ำของคนตัวเล็กขณะเจ้าตัวพูดเร็วปรื๋อ

 

"รีบไปอาบน้ำซะ ดึกแล้ว เราอาบมาจากห้องแล้ว ถ้าไม่รีบเราไม่รอจริงๆ ด้วย"

 

ว่าจบเจ้าตัวก็ก้าวพรวดๆ เข้าประตูที่อยู่อีกฝั่งของห้องนั่งเล่นไป

 

 

 

เอ ห้องที่จีฮุนเปิดประตูเข้าไปนั่นมันห้องเขาใช่ไหมนะ...?














#ฟิคไม่มีเหตุผล

___________________________________________________



ใครร้ายสุดพูดเลย! ร้ายยยย


ขอโทษที่คราวที่แล้วบอกว่าสั้นครับ5555 มันยาวไม่ต่างกันมากหรอก ชื่อตอนนี้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องนะ มาจากการที่ซูนยองพยายามปักธงใส่จีฮุนอะ5555555


เราคิดแท็กแล้วนะ5555 เป็นว่า #ฟิคไม่มีเหตุผล สำหรับทุกเรื่องในนี้เลยแล้วกัน5555

แต่มันมีเหตุผลอยู่นะ ที่ชื่อว่าฟิคไม่มีเหตุผลอ่ะ มันมีเหตุผลจริงๆ

แล้วเจอกันครับ

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #188 fernfern_br (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 16:02
    เค้าแสนจะน่ารักเนอะคุณจีฮุนอ่ะ ซูนยองนายก็สู้ๆนะ
    #188
    0
  2. #165 youthisyours (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 11:22
    โอ้ยยย น่ารักมากกกกก
    #165
    0
  3. #136 fernfern_br (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 15:22
    น่ารักมากๆๆๆๆๆเลยอ่ะแงงงงง
    #136
    0
  4. #23 Malynn. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 19:04

    แงงงงงงงงงงงงงงงงง เขินไปมั้ยคับบบบบบ

    สงสารซูนยองนิดๆ แฮะ ต้องทำความรู้จักสิ่งมีชีวิตที่ชื่ออีจีฮุนอีกเยอะเลยเนอะ5555

    #23
    0
  5. #8 KamKoyJung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:55

    อมกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    #8
    0