{ PRODUCE101 } DADDY HUNT #ศึกชิงคุณพ่อยองมิน

ตอนที่ 3 : ศึกชิงคุณพ่อยกที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ต.ค. 60





            ยองมินตอกบัตรเข้างานทักเวลาอย่างเฉียดฉิว




            “มาทันเวลาพอดีเลยนะครับเสียงทักทายใสๆ เอ่ยขึ้นด้านหลัง จองเซอุน สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน เสื้อใส่เข้าด้านในกางเกงสกินนี่ยีนส์สีเข้ม พับขาเต่อ กับรองเท้าหนัง มือถือแก้วกาแฟหอมกรุ่น แล้วส่งยิ้มมาให้




            อ่า ครับ” ยองมินรับคำสั้นๆ ไม่มั่นใจว่าควรพูดอะไรต่อมากกว่านั้น




            “คุณยองมินรีบไปทำงานดีกว่า เดี๋ยวพี่มินฮยอนจะว่าเอา” เซอุนพูดถึงหัวหน้าของพวกเขา




            “ครับ” ร่างสูงขานรับ




            “อ้อ เดี๋ยวครับ” ยังไม่ทันที่ยองมินจะได้เดินไปไหน เซอุนก็เรียกไว้ “ผมเรียกว่าพี่ยองมินได้ไหม ยังไงคุณก็เป็นรุ่นพี่…”




            ชายหนุ่มไม่เล็งเห็นถึงข้อเสียจึงตอบตกลง




            “ครับ พี่ยองมิน งั้นวันนี้ไปทานข้าวเที่ยงกันนะครับ




            ยองมินไม่รู้ว่าเพราะสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้เราสนิทกันอย่างรวดเร็ว หรือเป็นเพราะรอยยิ้มสดใสนั่นของจองเซอุน …ทำให้เขามานั่งทานมื้อเที่ยงตรงนี้กับคนตัวเล็กในตอนนี้




            พี่ทานอะไร เดี๋ยวผมไปซื้อให้” เซอุนถามเมื่อพวกเขาเลือกที่นั่งเป็นมุมๆ หนึ่งของโรงอาหารบริษัท อันที่จริงก็ไม่ได้มีแค่พวกเขา




คำว่า ไปทานข้าวเที่ยงกัน ของจองเซอุน หมายถึง ไปทานข้าวเที่ยงกันพร้อมเพื่อนร่วมแผนกอีกนับ 10 ชีวิต




            …ส่วนใหญ่ ก็คือกลุ่มที่ไปกินเลี้ยงต้อนรับเขานั่นแหละ




            ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่ไปซื้อเอง” ยองมินปฏิเสธอย่างสุภาพ เขายังไม่อยากใช้งานรุ่นน้องที่ไม่สนิทกัน เซอุนพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปซื้อข้าวก่อนพร้อมเพื่อนตัวเล็กคนหนึ่ง รู้สึกจะชื่อ กวังฮยอน




            นั่งเลยพี่ เป็นไงบ้างวันนั้นเละเลยดิ” เสียงเอ่ยแซวของคังแดเนียล เจ้าหนุ่มผมทองหน้าเหมือนหมาซามอยด์ร้องทัก หมอนี่ไม่ได้เป็นลูกครึ่ง …นอกจากชื่อกับสีผมที่โกรกจนสว่าง คังแดเนียลก็คือผู้ชายสัญชาติเกาหลี เชื้อสายเกาหลีแท้ๆ คนหนึ่ง




            หนักอยู่ๆ แล้ววันนั้นกลับกันยังไง” ยองมินถามกลับแล้วทิ้งตัวลงนั่ง




            “ผมกลับกับไอ้ซองอู” แดเนียลหันไปพยักเพยิดหน้าใส่เพื่อนร่วมงานอีกคนของเขา องซองอู ส่วนพี่ดงโฮรู้สึกจะกลับกับบอสมิน




            ยองมินร้อง อ๋อ เมื่อนึกถึงหน้าเพื่อนร่วมงานอีกคนที่ทำงานอยู่บริษัทนี้มานานกว่าใครเพื่อน คังดงโฮ ถือได้ว่าเป็นกำลังสำคัญ เพราะนอกจากความสามารถที่เรียกว่ามหาศาล อีกฝ่ายยังเป็นเพื่อนสนิทของฮวังมินฮยอน เจ้าของบริษัทที่เขาทำงานอยู่อีกด้วย




            พี่ไปซื้อข้าวไป เซอุนกลับมาแล้วนั่น” ซองอูบุ้ยปาก ยองมินมองตามเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินกลับมาพร้อมข้าวสองจานในมือ




            ชายหนุ่มขมวดคิ้ว




            “ขืนรอพี่ไปต่อแถวซื้อเองคงไม่ได้กินข้าวพอดี” เซอุนบอกแล้วยื่นจานตรงหน้ามาให้ “กินได้ใช่ป่ะ




            มันเป็นอาหารพื้นๆ ซึ่งยองมินไม่ใช่คนทานยาก เขาเอ่ยคำขอบคุณสั้นๆ เซอุนทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม




            “แม่งโคตรมัดมือชก” ซองอูว่าขำๆ พร้อมกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นที่เคยคุยกับเขาบ้าง ไม่เคยคุยบ้าง




            “อะไรวะ ขืนรอให้พี่ยองมินไปต่อแถวซื้อข้าวเองนะ ไม่ทันได้กินก็หมดเวลาพักก่อน” เซอุนบอกด้วยเหตุผล




            “จ่ะ พ่อคนรอบคอบ” แดเนียลแซ็ว “เอ้อ พี่ ว่าแต่เราไปดื่มกันวันไหนอีกดีอ่ะ” เจ้าหนุ่มผมทองพูดพร้อมตาลุก




            “โห เอาอีกแล้วเหรอ” ยองมินว่า เมื่อก่อนเขาคงไม่มีปัญหาหรอก สังสรรค์กับรุ่นน้อง เพื่อนฝูงเป็นประจำ แต่หลังจากมีชอนซา อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป




            “พี่ เอาหน่อยดิ วันนั้นยังไม่ทันคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวไอ้ห่าดงฮันก็ชิงเมาหัวทิ่ม” ซองอูเย้า วันนั้นเขายังไม่ทันได้ทำความรู้จักพี่ชายคนนี้ดีพอ ดงฮันก็ชิงเมาไปก่อน แถมยังป่วนประสาทไปทั่ว ชวนพี่ยองมินชนแก้วเอา โดยมีไอ้เซอุนคอยรินเหล้าให้ ไม่นานรุ่นพี่เจ้าของงานเลี้ยงต้อนรับก็เมาคอพับไม่ทันได้ทำความรู้จักเลย




            ยองมินมีสีหน้าลำบากใจ เขายังไม่อยากออกไปเที่ยวไหนเพราะเรื่องโรงเรียนของชอนซาก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางดีพอ ไหนจะอะไรหลายๆ อย่างที่ยังไม่เรียบร้อย




            “พวกมึงก็อย่าไปรบเร้าพี่เขาอย่างนั้นสิวะ เอาที่พี่ยองมินสะดวกเถอะ” เซอุนปราม




            ดูเหมือนว่าหนุ่มรุ่นน้องคนนี้จะรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาเลี่ยงจะตอบรับคำเชิญชวนของแดเนียลและซองอู แน่สิ ก็เจ้าตัวเจอชอนซามาแล้วนี่




            ตือดึ๋ง




            เสียงข้อความโทรศัพท์ดังขึ้น ยองมินยกขึ้นเปิดดู




 

            J. Sewoon: ผมช่วยพี่ไว้ ตอบแทนด้วยนะ


            J. Sewoon sent a sticker.

 




            ยองมินขมวดคิ้วหน่อยๆ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีไลน์เขาได้อย่างไร




 

                                                                                    IMYM: มีไลน์พี่ได้ยังไง?

 

            J. Sewoon: คืนนั้นแหละ

 

                                                                                    IMYM: แล้วจะให้ตอบแทนยังไง?

 


            J. Sewoon: ติดไว้ก่อน คิดออกแล้วจะบอก J




 

            แล้วอีกฝ่ายก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยองมินลอบมองใบหน้าน่ารักที่อมยิ้มเล็กๆ ราวกับว่าเขาได้รับของขวัญถูกใจ ทั้งที่ความจริงเป็นเพียงแค่ข้อความตอบกลับสั้นๆ ของเขาที่เขียนว่า โอเค

 




            เลิกงานวันนั้น ยองมินเคลียร์เอกสารเรียบร้อยอย่างที่เขาทำเสมอ ชายหนุ่มเก็บกระเป๋าเตรียมตัวออกจากออฟฟิศ ชายหนุ่มก้มมองนาฬิกาข้อมือ เข้มสั้นบอกเวลาเลิกงานพอดี




            ร่างสูงโค้งลาเพื่อนร่วมงานทุกคนเตรียมตัวจะออกจากออฟฟิศ ทว่ายังไม่ทันได้ลงลิฟท์ไปไหน จองเซอุน ก็ปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า




            ไปด้วยพี่!” เด็กหนุ่มร้องบอกให้เขากดเปิดประตูลิฟท์รอ อีกฝ่ายแทรกตัวเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด เกือบไม่ทัน” เขาว่า




            “อือ เกือบไม่ทัน” ยองมินรับคำ




            “เย็นนี้ไปกินข้าวป่ะครับ” เซอุนถามขึ้นลอยๆ




            “ชวน?” ยองมินถามกลับไม่มั่นใจ




            ครับ ชวน ถือว่าตอบแทนเรื่องเมื่อเที่ยง” เด็กหนุ่มพูดหน้าตาย




            “พี่ต้องกลับไปทานข้าวกับชอนซา เอาไว้…”




            “ไปทานบ้านพี่ไงครับ” เซอุนเอ่ยขัดไม่เปิดทางให้ยองมินได้ปฏิเสธ “วันก่อนนู้นพี่ยังชวนผมอยู่ทานข้าวด้วยอยู่เลย” เซอุนพูดถึงเรื่องเช้าวันนั้นที่เขาตื่นมาด้วยความปวดหัวสุดพลัง แต่ยังเอ่ยปากชวนอีกฝ่ายทานข้าวด้วยกันหวังขอบคุณ




            ไหนจะไอ้หน้าตาท่าทางอ้อนๆ นั่นอีก เอาวะ …ยอมแพ้




            “ก็ได้” ยองมินตอบตกลงเรียบๆ



            “งั้นไปรถพี่นะ” เซอุนร้องบอก




            “ไม่ได้เอารถมาเหรอ?”




            “ส่งซ่อมครับ จู่ๆ ก็เสีย ช่วงนี้ต้องเดินทางด้วยรถสาธารณะไปก่อนเด็กหนุ่มตอบ ยองมินพยักหน้ารับแล้วผายมือให้เซอุนเดินออกไปก่อนเมื่อลิฟท์มาหยุดชั้นที่พวกเขาต้องการ




            ยองมินขับรถไปตามทางที่เขาคุ้นเคย เด็กหนุ่มข้างๆ ยังคงพูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไม่หยุด รู้สึกแปลกอยู่สักหน่อยเพราะปกติมีเพียงซอนโฮและชอนซาเท่านั้นที่มีโอกาสได้นั่งรถของเขา และพูดเจื้อยแจ้วอย่างนี้




            ไม่นานนัก รถยนต์คันคุ้นตาก็จอดเข้าซองหน้าบ้าน ชอนซาวิ่งร่าออกมารับเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ คนที่เดินตามมาด้านหลังไม่ใช่ลุงน็อกซัลอย่างที่เขาคิด แต่กลับเป็นเด็กหนุ่มข้างบ้านแทน




            “…ปะป๊ากลับมาแล้ววววว” ชอนซาหันไปบอกซอนโฮที่เดินตามมาด้านหลังแล้วชี้นิ้วใหญ่ “อ๊ะ คุณอาเซอุนสวัสดีค่ะ” หนูน้อยวัยสี่ขวบกล่าวสวัสดีใครอีกคนที่ลงรถมาอย่างรู้ความ




            สองสายตาประสาน แน่นอน ยูซอนโฮแผ่รังสีความไม่เป็นมิตรออกไปอย่างเต็มเปี่ยม สังหรณ์ใจแปลกๆ ตั้งแต่วันนั้นที่อีกฝ่ายปรากฎตัวที่บ้านของพี่ยองมินแล้ว




            “เอ้า เลิกเร็วเหรอเจ้าดื้อ” ยองมินทักคนเป็นน้อง ซอนโฮพยักหน้าน้อยๆ คว้าชอนซามากอดไว้กับตัวเหมือนแสดงความเป็นเจ้าของให้ ‘เซอุน’ คนนั้นรู้ ว่าเขามีสิทธิ์ในบ้านหลังนี้มากแค่ไหน




            “นี่ จองเซอุน เป็นเพื่อนร่วมงานที่บริษัท วันนี้จะมาทานข้าวด้วย” ยองมินแนะนำให้สองคนรู้จักกัน “เซอุน นี่ซอนโฮนะ เป็นรุ่นน้องข้างบ้าน




            เซอุนพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ก็เพราะสถานะที่ อิมยองมิน ใช้แนะนำตัวเด็กหนุ่มคนนั้นน่ะสิ ทั้งที่พยายามแสดงความเป็นเจ้าของออกอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็เป็นแค่เด็กข้างบ้านที่ตามตื้อรุ่นพี่ยองมินสินะ




            “สวัสดีครับ” เซอุนเอ่ยทักทายก่อน




            “หวัดดี” ซอนโฮทักทายแบบขอไปที




            “ทำไมพูดห้วนอย่างนั้น ไม่มีมารยาทเลยยองมินดุเมื่อเห็นว่าซอนโฮแสดงออกไม่เหมาะสม




            “ผมไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะพี่ ไม่ต้องดุก็ได้” คนเป็นน้องโอด รู้สึกน้อยใจมากกว่าเดิม




            “อย่าทะเลาะกันเลยครับ เข้าบ้านดีกว่า ชอนซาน่าจะหิวแล้ว” เซอุนทำลายบรรยากาศไม่สู้ดีด้วยรอยยิ้ม ยองมินพยักหน้าเห็นด้วย คว้าตัวชอนซาที่ซอนโฮอุ้มอยู่ว่าอุ้มไว้เองแล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน




            เซอุนเดินตามไปติด




            …ซอนโฮหงุนหง่านอย่างบอกไม่ถูก




            ให้ตายสิ อิมยองมิน แค่จีบพี่คนเดียวก็ยากจะตายอยู่แล้ว นี่เขายังมีคู่แข่งเพิ่มอีกคนเหรอเนี่ย






tbc. 


หายไปนานมาก ยอมรับ ._. อย่างที่เคยบอกว่าเราจะไม่มีสัญญงสัญญาต่อไว 

เพราะว่าจะต่อได้ตอนนึงยากเหลือเกิน kkkkk


เปิดตัวเพื่อนร่วมงานพี่ยองมินแล้ว ตอนนี้นอกจากแก็งเสืออย่าง คูมแดน คูมอง พี่ดงโฮ 

ก็มีฝ่าบาทมาเสริมทัพ .... ใครคิดถึงเจ้าลูกหมาแจฮวานรอก่อนนะคะ เราหาทางลงให้น้องแจนก่อน kkkkkk


เจอกันตอนหน้า ปย๊ง!





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #32 Thannumtip (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 02:31
    ทีมคุณครูจงฮยอนค่าา
    #32
    0
  2. #31 meeminn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 18:09
    เซอุนสู้เค้าลูกกกกก~
    #31
    0
  3. #30 AranyaPhudphong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 09:50
    ทีมซอนโฮค่า 555555
    #30
    0