{ PRODUCE101 } DADDY HUNT #ศึกชิงคุณพ่อยองมิน

ตอนที่ 2 : ศึกชิงคุณพ่อยกที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ส.ค. 60

 



            ยองมินรีบตื่นเพื่อมาทำอาหารเช้าให้นางฟ้าชอนซา ตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงครึ่ง เขาต้องออกจากบ้าน 8 โมงครึ่ง เพื่อไปให้ถึงที่ทำงานตอน 9 โมงเวลาตอกบัตร ชอนซาอยู่ในชุดนอนลายเจ้าหญิงสีหวาน ใบหน้าง่วงนอนทำเอาเขาหลุดหัวเราะ



            ตื่นได้แล้วครับเจ้าตัวยุ่ง” คุณพ่อยองมินเอานิ้วเขี่ยแก้มลูกสาว เธอมุ่ยหน้ายิ่งกว่าเดิม



            “หนูง่วงนอนนี่คะ



            “อาทิตย์หน้าเปิดเทอมไปโรงเรียนแล้ว จะนอนตื่นสายอย่างเดิมแล้วไม่ได้นะครับ” ยองมินพูดเสียงเข้ม



            “…” ชอนซามองหน้าคุณพ่อเมื่อเธอได้ยินว่าต้องตื่นเช้า หิวววววว” แล้วเด็กหญิงก็เปลี่ยนเรื่องไปเสียอย่างนั้น ยองมินขำ



            เขาตักข้าวห่อไข่ใส่จาน รวมถึงผักสดอย่างแครอท และมะเขือเทศวางไว้ด้านข้าง นมถั่วเหลืองอีกแก้ว ชอนซาต้องทานอาหารครบทั้ง 5 หมู่



            “ชอนซาไม่ชอบมะเขือเทศ” เธอเขี่ยเจ้าผักผลสีแดงออกไปให้ห่างจากจาน



            “ไม่น่ารักเลยนะครับ” ยองมินมองดุ ชอนซาเบะปากทำท่าจะร้องไห้ร่อมร่อ ถ้าไม่ติดตรงที่เสียงออดหน้าประตู



            “ทานมะเขือเทศนะ เดี๋ยวปะป๊ามีรางวัลให้” ทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรับแขก “คุณลุงน็อกซัลสวัสดีครับ” ยองมินยิ้มทักลุงข้างบ้านที่รับหน้าที่ช่วยเลี้ยงชอนซาเวลาที่เขาออกไปทำงาน



            “วันนี้อยู่บ้านเราก็แล้วกันนะ เหมือนว่าเจ้าอูชานจะชวนเพื่อนมาเล่นที่บ้าน ชอนซาอยู่นี่น่าจะเหมาะกว่า” น็อกซัลว่า



            ยองมินพยักหน้าเข้าใจ เขารู้จักกับลุงน็อกซัลมาตั้งแต่เด็กๆ ก่อนที่จะย้ายไปโซล บ้านลุงน็อกซัลรัวติดกันกับบ้านเขา ลุงน็อกซัลเป็นคนใจดี ยิ้มง่าย แถมยังเท่สุดๆ เจ้าอูชานคือลูกชายของลุง จำได้ว่าก่อนเขาย้ายไปโซล เด็กคนนั้นก็อายุราวๆ ชอนซานี่แหละ แต่ว่าตอนนี้โตเป็นหนุ่มแล้ว กำลังเข้าช่วงวัยรุ่นเลย ติดเพื่อนแจ ชอบเล่นอะไรแผลงๆ อูชานจึงไม่ค่อยเล่นกับชอนซาเท่าไหร่



ไม่เหมือนเด็กดื้อยูซอนโฮ รายนั้นก็อาศัยอยู่กับลุงน็อกซัลเหมือนกัน ถึงจะไม่ใช่ลูกหลานแท้ๆ แต่ลุงน็อกซัลก็รักซอนโฮมาก ตอนนี้เจ้าดื้ออายุ 20 แล้ว มีความเป็นผู้ใหญ่กว่าแต่ก่อนเยอะ ทว่ายังหัวรั้นอยู่ดี



            ตอนที่ย้ายกลับมาปูซาน ยองมินไปปรึกษาลุงน็อกซัลว่าเขาจะหาใครมาดูแลชอนซาระหว่างที่เขาต้องออกไปทำงานดี ตอนแรกซอนโฮก็อาสาจะอยู่ดูน้องให้ แต่เด็กนั่นลืมคิดไปว่าตัวเองก็มีเรียนต้องไปมหาลัยเหมือนกัน น็อกซัลใจดีจึงเสนอตัว เพราะตัวลุงเองก็ทำงานที่บ้าน มีเวลาว่างเยอะ ไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่เขาตัดสินใจวานให้ลุงน็อกซัลช่วยดูแล



            มองหาซอนโฮอยู่เหรอ เดี๋ยวเด็กนั่นก็มา” น็อกซัลบอกเมื่อเห็นยองมินเอาแต่ชะเง้อมองด้านหลัง ถึงจะชอบบ่นว่ารำคาญ แต่น็อกซัลก็ไม่เคยเห็นยองมินปฏิเสธหลานชายคนโปรดเขาสักครั้ง ร่างสูงส่ายหน้า



            “ผมไม่ได้อยากรู้สักหน่อย” บ่ายเบี่ยงแก้เก้อ “ลุงน็อกซัลมาทานข้าวเถอะครับ” รีบผายมือให้คุณลุงคนสนิทเข้ามา



            “ชอนซาอา ดูสิวันนี้ใครมา



            “ลุงน็อกซัลลลลลลล” เสียงใสร้องทักอย่างตื่นเต้น



            “นางฟ้าของลุง วันนี้สบายดีไหมครับ” น็อกซัลว่าตรงเข้าไปหอมแก้มนิ่มอย่างเอ็นดู ชอนซาหัวเราะชอบใจ



            “คุณลุง ปะป๊าบังคับให้ชอนซาทานมะเขือเทศ แต่ชอนซาไม่ชอบทาน” ได้ทีก็ฟ้องใหญ่ แล้วไม่ได้ฟ้องแค่คนเดียว ฟ้องอีกคนที่เดินตามมาด้านหลังด้วย “พี่ซอโน มาช่วยชอนซาหน่อย ชอนซาไม่อยากกินมะเขือเทศ” เด็กหญิงใช้มือป้อมจับส้อมแล้วเขี่ยมันออก



            “อ๊า พี่ยองมินก็ ชอนซาไม่อยากกินจะไปบังคับทำไมเล่า ผมกินแทนให้ก็ได้” ซอนโฮได้ยินก็ยื่นหน้าหวังจะหม่ำมะเขือเทศผลกลมนั่นแทน



            “หยุดเลยยูซอนโฮ มะเขือเทศมันดีต่อสุขภาพ ชอนซาต้องกิน” คนเป็นพี่ยืนกราน



            “ถ้ามันดีต่อสุขภาพจริง ให้ผมกินบ้างก็ถูกแล้วนี่



            “นายน่ะ กินทุกอย่างอยู่แล้วไม่ใช่รึไง” ร่างสูงว่า



            “แต่ชอนซาไม่อยากกินนี่” คนน้องเถียงกลับ



            “ยังไงก็ต้องกิน



            ตาต่อตา ฟันต่อฟันกันสุดๆ จะว่าแต่ซอนโฮดื้ออย่างเดียวไม่ถูกหรอก มันก็ดื้อกันทั้งคู่ น็อกซัลส่ายหัวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบห้าม



            “ยองมิน ไม่ต้องไปทำงานเหรอ สายแล้วนะ” ร่างสูงก้มมองนาฬิกา อ่ะจริงด้วย… “ซอนโฮก็เหมือนกัน ไหนบอกว่าเช้านี้มีพรีเซ็นท์ไง” ร่างโปร่งก้มมองนาฬิกาบ้าง



            “อ่า จริงๆ เลย” ยองมินว่า “ชอนซา ทานมะเขือเทศด้วยนะครับ ชิ้นเดียวก็ได้ ปะป๊าไปทำงานก่อน



            “ชอนซา พี่ซอโนต้องไปเรียนแล้ว กินเฉพาะสิ่งที่อยากกินนะ” คนพี่ถลึงตาใส่ที่ไปแนะนำลูกสาวเขาแบบนั้น



            “ลุงน็อกซัลฝากชอนซาด้วยนะครับ” ยองมินโค้งให้อย่างสุภาพ



            “ไม่ต้องห่วงหรอก ตั้งใจทำงานเข้าละ ซอนโฮด้วยนะ



            “ปะป๊าบ๊ายบาย พี่ซอโนบ๊ายบาย” ชอนซาโบกมือลาคนทั้งคู่พร้อมรอยยิ้ม



            “จะให้ฉันไปส่งไหม” ยองมินหันไปถาม



            “แน่สิพี่ เถียงกับพี่จนจะไปสายแล้วเนี่ย รับผิดชอบด้วย



            “งั้นไปขึ้นรถ” ซอนโฮขานรับอย่างขันแข็ง พุ่งตรงไปที่นั่งข้างคนขับ



            น็อกซัลอุ้มชอนซาตามออกไปที่หน้าบ้าน มือเล็กๆ ยังคงโบกมือลาต่อ จนรถยนต์คู่ใจของปะป๊าขับหายลับไป



            “ลุงน็อกซัล ชอนซาไม่ทานมะเขือเทศได้รึเปล่า” เด็กหญิงหันมาถาม



            “แน่นอนสิ แต่ชอนซาต้องทานแครอทนะ ตกลงไหม” น็อกซัลยืนข้อเสนอ เด็กสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง



            …ตอนนี้เธอน่ะ ชอบคุณลุงน็อกซัลที่สุด!





 

            ซอนโฮนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ มือไม่เล็กไม่ใหญ่นั้นกดเปิดวิทยุอย่างถือวิสาสะ ชินเสียแล้วล่ะ ไม่ต้องมีมาดอะไรมาก เพราะสมัยก่อนซอนโฮก็เป็นน้องชายที่เขาสนิทด้วยมากๆ อีกอย่างเด็กนี่ยังชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขาอีก



            “ทำตัวอย่างกับเป็นเจ้าของรถเลยนะ” ยองมินแซ็ว



            “อ้าว แล้วไม่ใช่เหรอครับ” ซอนโฮถามหน้าซื่อ



            “ใช่ก็แย่แล้ว!” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า ผลักหัวหนุ่มรุ่นน้องทีเล่นทีจริง



            โหยพี่ ผมเสียทรงหมดแล้วเนี่ย” ซอนโฮบ่นไม่จริงจัง “เอ้อ ไว้วันไหนว่างๆ มาสอนผมท่องฮันจาหน่อยดิ” ร่างโปร่งพูดขึ้น



            “ที่มหาลัยเรียนฮันจาด้วยเหรอ” ยองมินเลิ่กคิ้วถาม



            “อื้อ วิชาเลือกอ่ะ พี่เก่งไม่ใช่เหรอผมจำได้ มาสอนหน่อย” ซอนโฮอ้อน



            “ก็ไม่ได้ใช้นานแล้วนะ แต่พอจำได้ วันไหนละ” ชายหนุ่มไม่อิดออด เขายินดีจะสอน ใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาถ่ายทอด หากมันสามารถช่วยใครได้



            “ก็ช่วงเย็นที่พี่ว่างเป็นไง เย็นไหนไม่ว่างก็ค่อยโทรมาบอกผม ยังไงผมก็ไปเล่นกับชอนซาเกือบทุกวันอยู่แล้ว” ซอนโฮบอก แน่นอน ซอนโฮมาหาเขาที่บ้านเป็นประจำทุกครั้งที่ว่าง เหตุผลหลักก็เพื่อมาเล่นกันชอนซา ถึงยองมินจะรู้ว่าเหตุผลหลักที่ว่าใช้เพื่อบังหน้าก็เถอะ ยังไงก็ต้องขอบคุณที่ซอนโฮไม่ทำให้ชอนซาเหงา



            “นี่ไม่ได้หาเรื่องไปหาฉันทุกวันใช่ไหม” คนเป็นพี่ถามอย่างจับผิด



            “ผมจะทำอย่างนั้นทำไม” คนน้องตีหน้านิ่ง ดูก็รู้ว่าโกหก



            “…” ยองมินหรี่ตามองคนนั่งข้างๆแล้ววันนี้จะให้มารับรึเปล่า” เขาเปลี่ยนเรื่องเมื่อเลี้ยวรถเข้าเขตของมหาลัย



            “ว่างเหรอ?” ซอนโฮเลิ่กคิ้วสงสัย ถึงจะเพิ่งย้ายกลับมาที่ปูซานแต่พี่ยองมินก็คิวทองมากๆ



            ถ้าให้มาก็มาได้



            “อื้อ งั้นพี่ก็ไม่ต้องเสียเวลาถามหรอก รู้คำตอบอยู่แล้วนี่” ซอนโฮตอบ แน่นอนละ ไม่มีครั้งไหนที่ซอนโฮจะปฏิเสธโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับอิมยองมินหรอก



            ยองมินพยักหน้า “ได้ งั้นเดี๋ยวมารับประมาณ 5 โมง รับโทรศัพท์ด้วยละ



            ร่างสูงจอดรถที่ตึกคณะ ซอนโฮโบกมือลา “แล้วเจอกันนะพี่ ตั้งใจทำงานละ



            ร่างโปร่งรีบวิ่งขึ้นตึกไป ยองมินยกยิ้มขำ ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายติดใจเขานักหนา ทั้งที่เขาย้ายไปอยู่โซลตั้งนาน แต่ดูเหมือนความรู้สึกหลงใหลได้ปลื้มในตัวเขาของซอนโฮจะไม่ลดลงไปเลย



            ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ยองมินออกรถแล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัททันที ...เพราะขืนไม่รีบไปตอนนี้ มีหวังไปทำงานสายแน่ๆ 




tbc.


แต่ละตอนมันก็จะสั้นๆ หน่อย :'( ออกจะเอื่อยด้วยซ้ำ ไม่รู้ทุกคนจะชอบไหม 555555 

ตั้งใจว่า 3 ตอนแรกจะเป็นพาร์ท ยองซอน, มินอุน, มินเจ สลับกันไปนะคะ พอเริ่มตอนที่ 4 เรื่องน่าจะดำเนินรวมกันไปเลย

ฝากด้วยค่ะ รู้สึกว่าเขียนยากพอตัว ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ แต่อยากเขียน -////- 


ตอนต่อไป คัมมิ่งซูนนนนน #ศึกชิงคุณพ่อยองมิน 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #27 far0h (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 22:41
    เด่วนะคะคุณพ่อ ทำไมไปหยอดน้องอย่างงั้นหล่ะคะ
    #27
    0
  2. #26 beyourfangirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:58
    คุณน้อกซัลก็มา น้องอูชานก็มา แต่ขำคุณน้อกซัลอะ มาก็เป็นลุงเลยเด้อ 555555 ขวัญใจเราเปงลุงซะแล้ว 555 เรื่องนี้พิยองมินโพซิชั่นไหนคะเนี่ย เริ่มสงสัย 5555
    #26
    0
  3. #25 Lemon98 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 14:41
    กลัวเจี๊ยบนกจังเลย ฮืออออออออออออออ
    #25
    0
  4. #24 ammykjd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 13:45
    ยัยพี้ น้องไม่ได้หลงงงง น้องเจี๊ยบเข้าช่วยพี่โว้ยยยยยยย #ทีมซอนโฮ
    #24
    0