{ PRODUCE101 } DADDY HUNT #ศึกชิงคุณพ่อยองมิน

ตอนที่ 1 : ☆ ก่อนเริ่มศึก - intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ก.ค. 60



            แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องนอนยามเช้าทำให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่น หัวคิ้วเข้มขมวดยุ่ง รู้สึกมึนหัวไม่หายเพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปอย่างหนักเมื่อคืนก่อน แปลกใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเขาไม่ได้ถูกก่อกวนโดยเจ้าจ้ำม่ำที่มักจะมารบกวนเขาในทุกเช้า



            อิมยองมินยันตัวลุกขึ้นนั่ง เหลือบไปเห็นน้ำชาแก้วร้อนตั้งอยู่ที่หัวเตียง ไอสีขาวลอยขโมงบ่งบอกว่ามันเพิ่งถูกชง



            “ชอนซาอา!” ตะโกนเรียกนางฟ้าตัวน้อยของเขา



            ปะป๊า--” เสียงใสๆ ตอบกลับมาพร้อมร่างของเด็กหญิงชอนซาตัวจ้ำม่ำกระโดดขึ้นมาบนเตียง ชอนซาอยู่ในตัวไปรเวทเรียบร้อยแล้ว ทำไมเช้านี้มีแต่เรื่องให้แปลกใจกันนะ



            ปะป๊าคะ เพื่อนปะป๊าๆ” เด็กหญิงชอนซาใช้มืออ้วนชี้ไปทางประตูห้อง ยองมินเงยหน้าขึ้นสบตากับชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น…



            “จองเซอุน?” เรียกชื่ออีกฝ่ายออกไปเสียงแผ่ว



            ครับ เมื่อคืนคุณเมามาก ผมเป็นคนอาสาขับรถมาส่ง” เจ้าของชื่อรับคำแล้วอธิบายสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ “แต่ว่ามันดึกมาก ก็เลยถือโอกาสนอนค้างที่นี่ไปด้วย ขอโทษนะครับที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน



            ยองมินพยักหน้ารับเข้าใจ เขาไม่ได้ถือสา หันมองหน้าลูกสาวคนเดียวที่เอาแต่จ้องมาตาแป๋ว



            “ชอนซาหิวรึเปล่าครับ



            เด็กหญิงส่ายหน้าแทนคำตอบ



            ผมทำแพนเค้กให้เธอทานไปเมื่อเช้าแล้วละครับ ชอนซาบ่นว่าหิวตอนที่คุณยังไม่ตื่น” เซอุนบอก



            ชายหนุ่มนิ่งไป เขามองหน้าจองเซอุนอยู่ครู่หนึ่ง เหลือบตากลับมามองเจ้าตัวเล็ก



            ชอนซารอปะป๊าแปปนึงนะครับ ขอปะป๊าคุยธุระกับน้าเซอุนหน่อย” เด็กหญิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มผละตัวลุกขึ้นยืน ผายมือให้เซอุนเดินออกไปข้างนอก ก่อนที่เขาจะเดินตามออกไป



            “…ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยดูแลชอนซาอย่างดี” ยองมินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ



            “ครับ” อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วส่งยิ้มมาให้



            “แต่คุณคงไม่ต้องมาลำบากอย่างนี้ถ้าเมื่อคืนไม่รินเหล้าให้ผมไม่หยุดอย่างนั้น” คราวนี้น้ำเสียงติดจะตำหนิกล่าวออกไปไม่ปิดบัง



            จองเซอุนยิ้มขำ



            “…งานเลี้ยงต้อนรับคุณทั้งที ก็ต้องดื่มสิครับ” อีกฝ่ายยังคงมีแต่รอยยิ้มมอบให้เขา  ยองมินมองหน้าหนุ่มรุ่นน้องที่ทำงานใหม่ด้วยความไม่เข้าใจ



            …คนอะไรถึงได้มีรอยยิ้มสดใสอยู่ตลอดเวลาแบบนั้น



            แต่ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ถือวิสาสะค้างคืนที่นี่” เซอุนขอโทษอีกครั้ง “อ้อ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณมีลูกสาวน่ารักอย่างชอนซา



            อันทั้งจริงยองมินก็นึกไม่พอใจอยู่หน่อยที่อีกฝ่ายมอมเหล้าเขาอย่างนั้น นึกโทษตัวเองเหมือนกันที่ดื่มจนเมาไม่ได้สติ โชคยังดีที่จองเซอุนดูจะเข้ากับเด็กได้ดี หากเป็นเพื่อนร่วมงานคนอื่นอาสามาส่งเขาที่บ้านแล้วเกิดดุชอนซาเข้า เขาคงโทษตัวเองที่เผลอเรอทำตัวไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ต่อลูกสาววัยสี่ปี



            “ขอบคุณครับ” ยองมินรับคำชม



            “ถ้าเรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวกลับเลยดีกว่า” จองเซอุนพูดแล้วคว้ากระเป๋าสะพายของตนที่วางไว้บริเวณโซฟาขึ้าพาดบ่า



ทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนไหมครับ” ยองมินถามพอเป็นมารยาท



อีกฝ่ายส่งยิ้ม “ไว้วันหลังแล้วกันครับ วันนี้คุณคงอยากพักผ่อน ยังไง เราก็มีโอกาสได้เจอกันที่ทำงานทุกวันอยู่ดี แบบนั้นจะชวนผมทานข้าวเช้าอีกก็ไม่มีปัญหานะครับ”



เซอุนบอก ยองมินร้องเรียกชอนซาให้มาสวัสดีลาน้าเซอุน เด็กหญิงวิ่งออกมาโค้งให้อย่างสุภาพ พร้อมโบกมือลา



คุณน้าเซอุนสวัสดีค่า” เซอุนยิ้มเอ็นดู แววตาและรอยยิ้มนั่นดูอ่อนลง ไม่ได้แพรวพราวระยิบระยับอย่างที่ใช้มองเขา



แล้วเจอกันนะครับ ชอนซา” เซอุนโบกมือแล้วเดินออกไปหน้าบ้าน ยองมินอุ้มชอนซาไปส่ง เพราะเขาต้องช่วยเปิดประตูให้เพื่อนร่วมงานคนนี้นำรถออก



            รถญี่ปุ่นยี่ห้อตลาดสีขาวขับออกไปแล้ว ชอนซาโบกมือให้รถคันนั้นจนมันลับสายตาไป เด็กหญิงก็หันมาบอกคุณพ่อ



            “น้าเซอุนใจดี ชอนซาชอบน้าเซอุน” ยองมินยิ้มขำเมื่อได้ฟัง



สำหรับชอนซาน่ะ ใครใจดีด้วยก็ชอบเขาทั้งนั้นแหละ





 

            อะแฮ่ม…” เสียงกระแอมไอหลอกๆ ดังขึ้นจากรั้วข้างบ้านเรียกสายตาสองพ่อลูกให้หันมอง



            พี่ซอโน~” ชอนซาร้องเรียกเสียงดังเมื่อรู้ว่าเป็นใคร ซอโน หรือ ยูซอนโฮส่งยิ้มใจดีให้เด็กน้อยใจอ้อมอกของคุณพ่อ



            ว่าไงตัวยุ่ง ทานข้าวเช้ารึยังครับ” ซอนโฮถามคนตัวเล็กที่สุดด้วยน้ำเสียงน่ารัก ชอนซาพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม



            “คุณน้าเซอุนทำแพนเค้กให้ชอนซากิน” ชอนซาบอก เด็กหญิงเตะขากางแขนอยากให้ซอนโฮอุ้ม ยองมินยกตัวชอนซาข้ามรั้วบ้านไป ซอนโฮรับเด็กหญิงตัวอวบอ้วนมาอุ้มไว้



            “คนเมื่อกี้เหรอครับ” ร่างโปร่งเลิกคิ้วถาม สายตาต้องการคำตอบจากพี่ชายข้างบ้านมากกว่า ยองมินพยักหน้า



            “เพื่อนที่ทำงานน่ะ” บอกออกไป “จะมาทานข้าวเช้าด้วยกันรึเปล่า” ยองมินถาม ราวกับเป็นกิจวัตรประจำวันที่เด็กหนุ่มข้างบ้านยูซอนโฮจะมาฝากท้องมือเช้าที่บ้านเขา



            “ไม่ครับ วันนี้มีงานที่มหาลัย” แม้ใจจะอยากแค่ไหนแต่วันนี้ซอนโฮคงต้องปฏิเสธ



            “มหาลัยคืออะไรเหรอคะ ชอนซาอยากไปมหาลัย” เด็กหญิงชอนซาว่า ซอนโฮและยองมินหัวเราะเมื่อได้ยิน



            “เราน่ะ เข้าอนุบาลให้ได้ก่อนเถอะ” ซอนโฮเอาหน้าผากชนกับหน้าผากของน้องอย่างหยอกล้อ ชอนซาหัวเราะชอบใจ “จะให้น้องเข้าอนุบาลเมื่อไหร่เหรอฮะ” ซอนโฮถามอย่างสนใจ



            “ปีนี้แหละ นัดอาจารย์มาคุยที่บ้านวันนี้” ยองมินบอก เห็นรอยยิ้มของชอนซาแล้วอดที่จะยิ้มตามไม่ได้



            ซอนโฮพยักหน้า “ชอนซาอ่า เดี๋ยวพี่ต้องไปมหาลัยแล้ว” บอกกับคนตัวเล็กที่สุด แต่ก็เหมือนบอกลาเขากลายๆ เช่นเดียวกัน “เดี๋ยวผมเดินไปส่งน้องหน้าบ้าน



            แม้รั้วบ้านจะไม่สูงถึงขนาดที่ยองมินอุ้มชอนซาข้ามไหว แต่ซอนโฮก็ยังเป็นห่วง กลัวว่าขาเล็กๆ นี่จะถูกรั้วต้นไม้ข่วนจนได้แผล เขามักจะเดินอ้อมไปส่งชอนซาที่บ้านทุกครั้ง ก่อนจะออกไปไหน



            …นั่นก็แค่ส่วนหนึ่ง เแต่หตุผลหลักก็คือยูซอนโฮจะล้วงความลับจากน้องชอนซาน่ะสิ



            คนเมื่อกี้เพื่อนร่วมงานปะป๊าจริงๆ เหรอชอนซา” เมื่อคล้อยหลังคุณพ่อ ซอนโฮก็ยิงคำถาม



            “ค่ะ ปะป๊าบอกว่า คุณน้าเซอุนเป็นเพื่อนปะป๊า” ซอนโฮทวนชื่อ …เซอุน



            เมื่อกี้ได้ยินนะ ที่ชอนซาบอกว่าชอบน้าเซอุนน่ะ ระหว่างพี่กับน้าเซอุน ชอนซาชอบใครมากกว่ากัน” ซอนโฮทำหน้าน้อยใจทีเล่นทีจริง



            “ชอบพี่ซอโนสิ ชอนซาชอบพี่ซอโนมากกว่า” เสียงใสรีบบอกเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเสียใจแล้วพาลไม่เล่นด้วย แน่นอนซอนโฮคือคนที่ชอนซาคุ้นเคยด้วยมากที่สุด เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่ปูซานเมื่อเดือนก่อน เธอก็มีเพียงรุ่นพี่ข้างบ้านคนนี้คอยเป็นเพื่อน



            ซอนโฮยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้คำตอบที่ต้องการ เขาก็พาน้องเดินมาถึงบ้านพอดี



            “ไว้เจอกันนะเจ้าตัวยุ่ง” ซอนโฮโบกมือลา ย่อตัวลงมาใกล้ให้ชอนซาจุ๊บ เด็กหญิงก็มอบจุมพิตที่ข้างแก้ม



            “สวัสดีค่ะพี่ซอโน



            “ไปละพี่ เจอกันตอนเย็น” ซอนโฮลาพี่ชายข้างบ้าน



            “ตั้งใจเรียนด้วยเจ้าดื้อ” ยองมินโบกมือให้ ซอนโฮพยักหน้ารับ ไม่ได้ติดใจกับชื่อเรียกแทนที่ยองมินเรียกเขา …ก็พี่ยองมินเรียกเขาอย่างนี้ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว



            ยองมินรอให้ซอนโฮเดินลับตาไปก่อน จึงพาชอนซาเข้าบ้าน



            เดี๋ยววันนี้คุณครูของโรงเรียนอนุบาลจะมาคุยด้วยนะครับ” ยองมินพูดกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน เด็กหญิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย



            “มาคุยเฉยๆ หรอคะ มาเล่นกับชอนซาด้วยได้รึเปล่า” เจ้าจ้ำม่ำถามเสียงใส ยองมินหัวเราะให้คำถามน่ารัก แม้เขาจะรู้ว่านั่นน่ะ ไม่ตลกเลยสักนิด ชอนซาคงจะเหงาที่ไม่มีเด็กวัยเดียวกันเป็นเพื่อนเลย เขาคิดว่าเขาตัดสินใจถูกที่จะให้ชอนซาเข้าโรงเรียนตั้งแต่ 4 ขวบ อย่างน้อยชอนซาก็จะได้เจอเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันบ้าง



            ได้สิ คุณครูใจดี” ยองมินรับคำ

 





            บ่ายแก่ เสียงกดออดหน้าประตูดังขึ้น …คงจะเป็นคุณครูอนุบาลของชอนซา



            ยองมินเดินไปรับหน้า สวัสดีครับ” ทักทายออกไปอย่างสุภาพ



            “ไม่เห็นต้องเป็นทางการอย่างนั้น” คุณครูเตรียมอนุบาลพูดขำๆ อมยิ้มเล็กๆ ให้กับหนุ่มรุ่นน้องสมัยมัธยมที่พ่วงตำแหน่ง แฟนเก่า ด้วย



            “อ๊า พี่ก็…” ยองมินว่า เข้าบ้านก่อนเถอะครับ” ถึงอย่างไร เขาก็ยังสุภาพกับคนๆ นี้เสมอ



            คิมจงฮยอนยิ้มอย่างใจดีเมื่อเห็นเด็กหญิงชอนซายืนตัวอ้วนจ้องหน้าเขาอยู่



            “สวัสดีค่ะชอนซา” ทักทายอย่างเป็นมิตร



            “สวัสดีค่ะ” เด็กหญิงชอนซาทำความเคารพ



            “อายุเท่าไหร่แล้วคะ” จงฮยอนสอบถามอย่างคร่าว ชอนซาก็ตอบกลับมาอย่างฉะฉานไม่มีเคอะเขิน ชายหนุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจ



เขามาที่นี่ก็เพื่อทำแบบทดสอบว่าชอนซามีพัฒนาการที่ดี พร้อมที่จะเข้าเรียนเตรียมอนุบาลแล้วหรือไม่ ด้วยอายุที่ถือว่าเด็กอยู่สักหน่อย แต่หลังจากที่ได้พูดคุยแล้ว ชอนซาเป็นเด็กน่ารักช่างพูดช่างคุยมากทีเดียว



            “ชอนซานี่ ไม่ตื่นคนเลยนะ” หลังจากสัมภาษณ์เด็กหญิงตัวอวบเรียบร้อย จงฮยอนหันไปพูดกับคุณพ่อ ได้ยินแบบนั้นยองมินก็ยิ้ม



            “แกร่าเริง เข้ากับคนง่ายน่ะครับ” มีคนชมลูกสาวทั้งทีก็ต้องหน้าบานสิครับ



            “ร่าเริงเหมือนนายเลยน่ะสิ” จงฮยอนว่า



            “อันที่จริงพี่ไม่จำเป็นต้องลำบากมาเองเลย” ยองมินพูดด้วยความเกรงใจ



            อาทิตย์ก่อนเขาตัดสินใจพาชอนซาไปที่โรงเรียนเตรียมอนุบาลประจำจังหวัด เพื่อสอบถามรายละเอียด ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอพี่จงฮยอนที่นั่น พี่จงฮยอนเป็นถึงรองผู้อำนวยการของโรงเรียนเตรียมอนุบาล แต่ก็ยอมรับหน้าที่มาสัมภาษณ์ความพร้อมของเด็กๆ ให้ ทั้งที่ปกติแล้วให้ครูประจำชั้นทำก็ได้



            “ก็ไม่ได้ลำบากอะไร อีกอย่างก็อยากมาเจอเราด้วย” จงฮยอนบอกไม่ปิดบัง ทำเอาคนฟังหัวใจกระตุก



ครับ” รับคำเพียงสั้นๆ “พี่สบายดีนะครับ” แม้ว่าจะมีโอกาสได้ทักทายกันแล้วที่โรงเรียนอนุบาล แต่มันไม่มากพอให้เขามีเวลาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบผู้ชายคนนี้ …คนที่เปรียบเหมือนเป็นทุกอย่าง คนที่เป็นรักแรกของเขา



ก็สบายดี ตอนที่นายย้ายไปโซล มีหลายเรื่องเลยล่ะที่เกิดขึ้น แต่ว่าตอนนี้ก็เข้าที่เข้าทางหมดแล้ว” จงฮยอนว่า



“ครับ แล้วเรื่องของชอนซา…”



 “อ้อ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงหรอก เรียบร้อยดี อีกสองอาทิตย์โรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว นายก็เตรียมซื้อเฉพาะชุดนักเรียน แล้วก็ของใช้อื่นๆ ส่วนเอกสารต่างๆ ค่อยมาเซ็นที่โรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรกก็ได้” จงฮยอนอธิบาย



ได้ครับ” คุณพ่อยองมินรับคำด้วยใบหน้าไม่มั่นใจนัก



ถ้าสงสัยตรงไหนก็โทรมาถาม หรือถ้าไม่มั่นใจละก็จะชวนให้ไปซื้อของเป็นเพื่อนก็ได้นะ” จงฮยอนยกยิ้มจาง “มีเบอร์พี่อยู่แล้วนี่



ยองมินพยักหน้า จงฮยอนให้เบอร์โทรศัพท์เพื่อติดต่อแก่เขาตั้งแต่เจอกันที่โรงเรียน



ขอบคุณมากนะครับ ไว้ถ้าติดปัญหาตรงไหนผมจะโทรไปปรึกษา” ยองมินบอก



งั้นวันนี้พี่ขอตัวกลับก่อนดีกว่า เย็นมากละ” จงฮยอนก้มมองนาฬิกา เมื่อเข็มสั้นใกล้เลขหกเข้าไปทุกที



อ่า…” ยองมินตั้งท่าจะเอ่ยชวนทานข้าวเย็นด้วยกัน แต่ดูเหมือนจงฮยอนมองเขาแค่ปราดเดียวก็เข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง



ไว้คราวหน้านะ วันนี้พี่ติดธุระจริงๆ” รอยยิ้มใจดีถูกนำมาใช้



ชอนซามาสวัสดีคุณครูจงฮยอนเร็วครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับเข้าใจ แล้วคว้าตัวลูกสาวมากอด ชอนซาโค้งทำความเคารพอย่างว่าง่าย



ครูจงฮยอนกลับดีๆ นะค้า” เสียงหวานร้องบอกด้วยท่าทีสนิทสนม จงฮยอนมองแล้วยิ่งรู้สึกเอ็นดู



นายนี่เลี้ยงลูกเก่งจริงๆ” ชื่นชมคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวอย่างยองมินที่คงผ่านอะไรมามากมาย



ขอบคุณพี่จงฮยอนอีกครั้งนะครับ” โค้งให้อย่างสุภาพ



จงฮยอนปัดมือว่าไม่เป็นไร “เจอกันอีกสองอาทิตย์” เขาว่า “หรือก่อนหน้านั้นก็ได้ ถ้านายโทรมา



ยองมินหลุดยิ้มให้กับคำพูดหยอกล้อ เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธเพียงแค่พยักหน้าให้ ในที่สุดจงฮยอนก็กลับไปแล้ว ยองมินก้มหน้ามองลูกสาวที่ยืนเกาะขาเขาอยู่เป็นลูกลิง



หิวแล้วใช่ไหมครับ” เจ้าตัวอ้วนพยักหน้าหงึกหงัก



หิวแล้วค่ะ



งั้นไปทานข้าวเย็นกัน” ยองมินฉุดแขนชอนซาแล้วอุ้มนางฟ้าของเขาเข้าบ้าน



คุณครูจงฮยอนก็ดูเหมือนจะใจดีเลยปะป๊า ชอนซาชอบ



คุณพ่อหนุ่มหลุดหัวเราะ พลางคิด ชอนซาอา หนูจะชอบคนทุกคนที่เข้ามาในชีวิตปะป๊าไม่ได้หรอกนะ

            



tbc.


ใครมองหาความตลกโปฮาจากฟิคเรื่องนี้ขอให้ทำใจนิดนึง ถ้าเคยอ่าน Rules Don't Apply มาก่อนเรื่องนี้คาดว่าจะตลกน้อยกว่า #แสนแสบแดจิน อยู่มากโข ด้วยอายุของคุณพ่อ แถมยังมีน้องชอนซาด้วย กลัวว่าหยาบคายมากไปจะไม่เหมาะ -/- ก่อนเริ่มศึกชิง(หัวใจ)คุณพ่อก็เปิดตัว 3 คู่แข่งที่เราคิดว่าสมน้ำสมเนื้อที่สุด ตอนต่อไปต้องมาดูกันว่าแต่ละคนจะมีวิธีทำคะแนน มัดใจคุณพ่อยังไงบ้าง เรื่องนี้แขกรับเชิญที่จะมาสร้างเสียงหัวเราะจะเป็นใครต้องอุบไว้ก่อน (ยังไม่ได้คิด 555555555) จะใช่แก็งเสือใจเหมียวเจ้าเดิมไหม หรือจะมีเด็กจาก PD101 มาเพิ่ม เพราะจากบทสัมภาษณ์พี่ยองมิน พี่เขาก็สนิทหลายคนอยู่เหมือนกัน 


ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ อย่าลืม #ศึกชิงคุณพ่อยองมิน --จะไม่มีสัญญงสัญญา หรือต่อเร็วทุกวัน/วันเว้นวันอะไรทั้งนั้น (เพราะเรื่องนี้เขียนยากมากเว่อร์) แต่จะพยายามไม่เว้นช่วงนานมากนะก๊ะ ไม่ว่าคุณจะทีมใคร แฟนเก่า | เพื่อนร่วมงานคนใหม่ | เด็กข้างบ้านคนนั้น อย่าลืมมาเม้ากัน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #23 พีพี (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 01:27
    ทีมเด็กข้างบ้านค่ะ ยองซอนเรือผีของเรา5555
    #23
    1
    • #23-1 Siass501(จากตอนที่ 1)
      22 มกราคม 2561 / 13:04
      เรือผีของเรานั้นดีที่สุด//โบกธงยองซอน
      #23-1
  2. #21 annsriinlimbo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 06:41
    เข้าใจน้องชอนซาเลยค่ะ ขออยู่ทีมทุกคนที่ใจดีเหมือนกัน55555
    #21
    0
  3. #20 far0h (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 01:20
    ชอนซาลูกกกหนูจะชอบทุกคนไม่ได้ หนูต้องเลือก
    #20
    0
  4. #19 pynex_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 19:30
    ทีมทุกคนเลยได้มั้ยคะ เลือกไม่ถวกกก
    5555555555555555
    งื้อออออแ ความเป็นพ่อของพี่ยองมินทำให้ใจละลาย แต่ว่าแกมีลูกเร้ววเร็วนะยะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ ?
    #19
    0
  5. #17 เอเรียล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 19:11
    เรื่องนี้น่ารักมากค่ะ ยองมินและเด็กน้อย ใครเห็นก็รักไปหมดเลย อิอิ
    #17
    0
  6. #16 ammykjd (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:18
    พออ่านแบบนี้แล้วไม่ทราบว่าเปลี่ยนเป็นออลยองมินแทนยองมินออลได้ไหมอะ5555มันดูกร้าว อ่านๆมานี่มีความชอบทั้งพี่เซอุนทั้งพี่จงฮยอน แต่กร้าวกับซอนโฮมาก #ทีมซอนโฮ
    #16
    0
  7. #15 ตะอุนของพี่ยองมิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 16:41
    รอติดตามเลยค่า แค่เริ่มก็น่าสนุกแล้ว><
    #15
    0
  8. #14 btuan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 14:49
    #ทีมเด็กข้างบ้าน ยองมินซอนโฮ ขอคู่เน้ ฮือออออออออ
    #14
    0
  9. #13 Lemon98 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 14:42
    จริงๆแล้วเราเป็นแม่ชอนซา/โดนตบ 555555555555555 ปล.ทีมเด็กข้างบ้านค่ะ
    #13
    0
  10. #11 piple (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 14:06
    ขออยู่ทีมน้องเซอุนละกันนะ 5555555555 เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ รออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #11
    0
  11. #10 beyourfangirl (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 13:47
    ใจนี่ไปทีมเพื่อนร่วมงานแล้วค่ะ ฮื้อออออ
    #10
    0