{ BEAST } Undesigned Love #DOOSEOB

ตอนที่ 5 : ✎ ปฏิบัติการเปลี่ยนคุณให้เป็นเกย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 มี.ค. 59



I love you but don't know what to do

ผมรักคุณ แต่ผมไม่รู้ว่าต้องยังไง









               …มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย กับการให้ผู้ชายหล่อ ใจดี สปอร์ต โซล(?) มีรถขับ แถมยังมาดแมนที่หนึ่งอย่าง ยุนดูจุน ต้องมาอาศัยร่วมชายคาเดียวกันกับ… ไอ้หน้าตุ๊ดนี่!


               ร่างสูงปลายตามอง ‘ไอ้หน้าตุ๊ด’ ที่ตนกล่าวหาด้วยอารมณ์ที่เรียกได้ว่าไม่ถูกชะตาเป็นที่สุด! ทำไม จางฮยอนซึง ถึงได้ทำกับเขาแบบนี้ !!!


               “เอ่อ… สวัสดีครับ” เสียงแหลมเล็กราวกับผู้หญิงนั้นเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ หลังจากเคาะประตูจนเขาเดินมาเปิด …ร่างเล็กๆ ของเด็กผู้ชาย หน้าขาว ปากแดง แก้มยุ้ย ตาโต ดูยังไงก็ไม่ใช่ลักษณะที่ผู้ชายแมนๆ เขามีกันหรอก!


               เด็กหนุ่มปรากฎตัวพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโตสีชมพูสลับฟ้าอ่อนเป็นลายหมากรุกดูกิ๊บเก๋ …ก็แล้วผู้ชายดีๆ ที่ไหนเขาใช้ของใช้สีตุ๊ดแบบนั้นกันละวะ!


               “ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมครับ…” คนตัวเล็กยังคงพูดจานอบน้อม ถึงแม้จะได้รับสายตาจิกกัดจากอีกฝ่ายตั้งแต่แรกพบก็เถอะ


               “…………..ใจคอจะไม่คิดแนะนำตัวหน่อยรึไง” ดูจุนเปรย



               “อะ อ้าว ฮยอนซึงยังไม่ได้บอกหรอกเหรอครับ ผมชื่อ ยังโยซอบ” โยซอบวางกระเป๋าเดินทางใบโตของตนไว้ข้างเตียงด้วยท่าทางทุลักทุเล ดูจุนยืนมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์ 



                   หมอนี่ไม่ใช่แค่หน้าหรอกที่ตุ๊ด! หุ่นก็ยังตุ๊ดอีก แห้งซะขนาดนี้ จะไปยกของใหญ่ขนาดนั้นยังไงไหว



               “หลบไปๆ ฉันจะช่วย จะวางไว้ตรงไหนละ” สุดท้าย ยุนดูจุน ก็ทนไม่ไว้ เลือดสุภาพบุรุษในร่างกายมันเรียกร้องให้เขาต้องช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า …ถึงแม้จะไม่ชอบ ตุ๊ด เอามากๆ 



               “อ่า… เอาวางไว้มุมนั้นก็ได้ครับ” โยซอบชี้ส่งๆ ไปทางหัวเตียง



               “จัดของไปละกัน ฉันจะออกไปคุยโทรศัพท์” ชายหนุ่มบอกกับเพื่อนร่วมห้องจำเป็น ที่เกิดเหตุด่วนบ้าบอคอแตก ทำให้รูมเมทสี่มิติของเขาต้องกลับบ้าน แล้วก็ส่งไอ้ตุ๊ดนี่มาแทน



               คิดแล้วก็สงสารตัวเองจริงๆ T^T



               ดูจุนตัดสินใจต่อสายตรงถึงเพื่อนรักที่จู่ๆ ก็โยนสิ่งที่เขาแสนเกลียดมาให้ ต้องเคลียร์กันหน่อยล่ะ!


               …………………………… ตู๊ด


               ( ฮัลโหล ดูจุน... ว่าไง ทุกอย่างโอเคเปล่า ) จางฮยอนซึง รูมเมทสี่มิติของดูจุนถาม


               “โอเคกับผีแกน่ะสิ! ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าจะเอาใครมาอยู่ก็ได้ แต่ขอที่มันแมนๆ หน่อย แล้วหมอนี่อะไร… แมนระยะสุดท้ายไหม!” ดูจุนระบายความอัดอั้นตันใจออกมาชุดใหญ่ ทว่ากลับได้ยินแต่เสียงหัวเราะร่วนตอบกลับมา …ไม่ใช่เรื่องตลกเลยสักนิด !



               ( อะไรกันเล่า โยซอบไม่ได้เป็นตุ๊ดเสียหน่อย เขาแค่เรียบร้อย แล้วก็ไม่ได้แมนเท่านาย ก็แค่นั้น ) ฮยอนซึงแย้งด้วยเหตุผล



               “ไม่แมนเท่าฉันอันนั้นไม่เถียง (เพราะเขาก็ถึกเกินผู้ชายทั่วไปอยู่สักหน่อย) แต่ไม่แมนเท่านายนี่คืออะไร… ฉันว่าแกตุ๊ดแล้วนะ เจอหมอนี่ไม่ไหวว่ะ แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ คิดว่าฉันจะทนได้แค่ไหน เกิดหมอนี่ปล้ำฉันขึ้นมาทำไงวะ”



               ( ฮ่าๆ คุณดูจุนครับ ตัวคุณเจอควายขวิดยังไม่ปลิวเลย แล้วดูตัวโยซอบสิ …ระวังเถ๊อะ ใครจะปล้ำใครกันแน่ หึหึ )



               “พูดอย่างนี้เอาไม้หน้าสามตีผมให้สลบแล้ว ขุดหลุมฝังเลยดีกว่า ยังไงฉันก็ไม่หน้ามืดตามัว เอาพวกเดียวกันหรอกโว๊ย! พูดแล้วก็ขนลุก แกไม่เป็นบ้างเหรอวะ” ดูจุนลูบแขนตัวเองไปมา ยามเมื่อนึกภาพผู้ชายสองคน… รักกัน ! คือไม่ว่ามันจะ กอดกัน หอมกัน จูบกัน มีอะไรกัน หรือ แค่จับมือกันก็เถอะ แค่คิดเขาก็ขนลุกไปหมดแล้ว บรื้ออออออออ !



               ( ขี้เว่อร์! เอาเป็นว่านายไม่ต้องห่วงหรอก โยซอบไม่ทำอะไรนายแน่ๆ ) ฮยอนซึงยืนยัน



               “เออ แล้วแกจะกลับเมื่อไหร่ คงไม่ให้ฉันอยู่กับหมอนี่เป็นเดือนใช่ไหม!” ดูจุนพูดดักไว้ก่อน เผื่อว่าฮยอนซึงจะคิดจริง



               ( คงอีกสักอาทิตย์แหละ ) ดูจุนพ้นลมอย่างเหนื่อยใจ ( อย่าเครียดนักซี่ แค่ช่วยอยู่ๆ ไปไม่กี่วันเอง คิดว่าฉันอยากมาที่นี่รึไงเล่า ) ฮยอนซึงว่าบ้างเมื่อเพื่อนเขาทำตัวดื้อเพ่ง



               “เออๆ ก็ได้ว่ะ อีกอย่างฝากบอกหมอนั้นด้วยนะ ว่าอย่ามาทำตัวเกาะแกะ เกะกะ ขืนทำลุ่มล่ามกับฉันละก็… เตะนะโว๊ยจะบอกให้!” คนที่มั่นใจในความแมนของตัวเองที่สุดในจักรวาลดาวล้านดวงฝากเตือน ฮยอนซึงฟังแล้วก็ได้แต่เออออห่อหมกไปตามเรื่อง …อยากจะรู้จริงๆ ว่ายุนดูจุนจะกล้าพูดคำนี้อยู่ไหม ถ้าอยู่ด้วยกันจนครบหนึ่งอาทิตย์



               …ถึงโยซอบไม่ได้เป็นตุ๊ดก็จริง แต่หมอนั้นก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงหรอก… เรื่องนี้คงต้องเหยียบไว้เป็นความลับสินะ 



               ไม่งั้นไอ้ดูจุนได้วีนห้องแตกแน่นอน T^T




               ร่างสูงวางสายจากเพื่อนสนิทที่จู่ๆ ก็ติดภาระกิจด่วนกลับบ้านนอก และไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด… เหตุไฉน ถึงต้องส่งไอ้ตุ๊ดนี่มาด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่ก็รู้ว่าตัวเขานั้นเกลียดแสนเกลียด! เมื่อวางสายจากรูมเมทตัวจริง ร่างสูงก็เดินกลับเข้ามาเพื่อเผชิญหน้ากับรูมเมทเฉพาะกิจ… และสิ่งที่ทำให้เขาลมแทบจับ!



               ถ้ามันจะแยกร่างได้….



               ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ขนาดเกือบเท่าคนจริงๆ ส่วมเสื้อเชิร์ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสีน้ำเงินเข้มเข้าคู่ นั่งทำหน้าอึนไร้อารมณ์จ้องเขาอยู่บนเตียงของคนตัวเล็ก



               “……นี่นายจำเป็นต้องเอาไอ้หมีหน้าแต๋วนี่มาไว้ในห้องด้วยเหรอ” ร่างสูงถาม พร้อมทำหน้ายุ่ง



               “น้องครับผม ตัวนี้ ออมม่าให้เรามา” โยซอบอธิบาย ก้มหน้าก้มตาจัดของในกระเป๋าต่อ



               ยุนดูจุนแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อเห็นผ้าปูที่นอนลายการ์ตูนแม่มดน้อยโดเรมี ที่มี โดโด เรเร มีมี ลอยไปลอยมา! (ที่ผมรู้เพราะพี่สาวผมดูนะ ไม่ใช่ว่าชอบแนวนี้!) ที่โยซอบหยิบออกมาจากกระเป๋า



               “นะ นะ นี่… นายจะใช้ผ้าปูเตียงผืนนั้นจริงดิ” ชายหนุ่มถามออกไปไม่อยากเชื่อ เป็นผู้ชายประสาอะไร! อย่างน้อยถ้าเป็นการ์ตูนก็ต้องซึบาสะสิ! ฟุตบอลน่ะเข้าใจไหมมมมม ฟุตบอลลลลลลลลล!! 



               “อื้อ ใช่แล้วล่ะ นี่การ์ตูนเรื่องโปรดเลย” ยังโยซอบตอบหน้าซื่อ ค่อยๆ บรรจงใส่ปลอกหมอนและผ้าปูเตียง …ถึงแม้เลือดสุภาพบุรุษที่ไหลเวียนอยู่ในกายจะกรีดร้องให้ไปช่วยหมอนี่แค่ไหน แต่เขาจะไม่แตะต้อง แม่มดน้อยโดเรมี เด็ดขาด!



               “คุณๆ ช่วยจับหมอนข้างไว้ให้ทีสิ” แต่ดูเหมือน ไอ้แก้มย้วยนี่จะไม่ได้รู้อะไรบ้างเลย ดูจุนถอนหายใจหนักหน่วงแล้วจับปลายหมอนข้างไว้มั่น โยซอบจึงสามารถสวมมันอย่างรวดเร็ว



               “คุณอยู่ที่นี่กับฮยอนซึงมาตลอดเลยเหรอครับ” โยซอบพยายามชวนอีกฝ่ายคุย ถึงแม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ถ้าไม่ได้ทำความสนิทสนมคุ้นเคยกันไว้ เวลาสั้นๆ นี้ อาจจะเป็นนรกก็ได้…



               …และตอนนี้ก็ดูจะเป็นอย่างนั้น เพราะอีกฝ่ายทำท่าทางรังเกียจและไม่พอใจเขาเหลือเกิน



               “ไม่ต้องพูดทางการกับฉันอย่างนั้นหรอก เรียกดูจุนก็ได้” ดูจุนพูดแฟร์ๆ อย่างที่ผู้ชายแมนๆ เขาทำกัน …มัวแต่มาเกรงใจ มีพิธีรีตรองมากมาย อย่างนั้นไม่เรียกผู้ชายหรอก



               “อ่า… ครับ ดูจุน” ร่างสูงอึ้งไปให้กับความเรียบร้อยเกินเหตุของหมอนี่!



               …คือจางอยอนซึงว่าหน้ามันตุ๊ดแล้วนะ แต่ไอ้สวยโฟร์ดี มันก็ยังมีโมเม้นต์ผู้ชายห่ามๆ หื่นๆ กวนส้นตีนอยู่บ้าง แล้วหมอนี่อะไร! …หรือว่าจะเป็นการกวนกันแบบใหม่ ทำหน้ามึนแกล้งเรียบร้อยเข้าว่า แหม มันร้ายไม่เบาแฮะ!



               “อืม ก็อยู่ตั้งแต่ปีหนึ่ง” ดูจุนตอบ จนตอนนี้เขาก็ปีสามกันแล้วน่ะนะ “นายเป็นญาติกับหมอนั้นเหรอ” ร่างสูงตัดสินใจถามบ้าง



               “เปล่าครับ แต่พี่ผมกำลังจะแต่งงานกับฮยอนซึง… เพราะอย่างนั้น เรียกว่าเป็นญาติกันทางกฎหมายก็คงถูก” ดูจุนมองไอ้เด็กมากวิชาการขุ่นๆ แต่ก็แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ได้ยินว่าฮยอนซึงจะแต่งงาน



               “หมอนั้นไม่เห็นเคยบอกว่ามันคบสาว แล้วพี่สาวนายสวยรึเปล่า” ดูจุนถามอย่างใคร่รู้ …แหม แฟนเพื่อน เมียเพื่อน ก็ต้องอยากรู้(จัก)อยากเห็น(หน้า)เป็นธรรมดาไงครับ



               “พี่ผมเป็นผู้ชาย………………….” คราวนี้เหมือนฟ้าฝ่าลงกลางใจ ทั้งที่คิดว่าไอ้เด็กนี่อาจจะกำลังกวนเขาอยู่ด้วยการแอ๊บเป็นเด็กเรียบร้อย 



               ทว่า… มันบอกว่าพี่มันเป็นผู้ชาย! ขนาดพี่แม่งยังตุ๊ด แล้วน้องหน้าอย่างนี้คงไม่ต้องสืบใช่ไหม! จากที่เริ่มมีทัศนะคติที่ดี สมองของยุนดูจุนก็กระพริบไฟแดงๆ เตือนตัวเองว่า 

               

               ‘ระวัง! ระวัง! ระวัง!’ 



               โถ่ ไอ้สวยต้องแต่งงานกับผู้ชาย! โอ๊ย แย่แน่เพื่อนกู เวลานี้มึงต้องเป็นเมียเขาสถานเดียวสินะ นึกว่าจะมีโอกาสได้เห็นมันใช้ของที่พระเจ้าประทานให้คุ้มกว่านี้สักหน่อย… 



               “แต่ฮยอนซึงคงยังไม่รู้เรื่องหรอก ว่าจะต้องแต่งงานกับพี่ผมน่ะ” โยซอบว่าต่อ



                “ทำไมอะ” ตามธรรมชาติมนุษย์ ต่อมอยากรู้ทำงานไวกว่าส่วนอื่นเสมอ



               “แม่ไม่ให้บอก คงอยากลองให้รักกันเองก่อน ถึงจะบอกว่าต้องแต่งกันละมั้ง …สมัยนี้คลุมถุงชนคงไม่ดี” ดูจุนมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง อะไรคือการที่หมอนี่พูดว่า ลองให้รักกันเองก่อน… คือถึงแม้ไอ้สวยมันจะสวยยังไง แต่มันก็เป็นผู้ชายนะโว๊ยยยยยยย! แล้วพี่ชายมึงไม่เสียดายของเหรอ ไอ้สวยนมแม่งก็ไม่มี มีดีอย่างเดียวที่หน้ามันสวยนี่แหละ! ไวเท่าความคิด ดูจุนถามออกไปจนได้



               “แล้วพี่นายชอบผู้ชายรึไง ถึงไอ้สวยมันจะหน้าหวานเหมือนผู้หญิง แต่มันก็เป็นผู้ชาย อกแบน ตูดแบน แถมยังมีดุ้นอีก พี่ชายนายรับได้เหรอวะ” 



               “…..พี่จุนฮยองไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่ ก็ที่จะให้แต่งกัน เพราะพี่ผมชอบฮยอนซึงก่อน” โยซอบตอบหน้าตายราวกับว่ามันเป็นเรื่องไม่ผิดแปลกอะไร! แต่สำหรับยุนดูจุน… นี่เป็นเรื่องที่ อิมโพสิเบิ้ล มาก มากกกกกกกกกกกกกกกกก !



               “…………………….” ร่างสูงพูดอะไรไม่ออก หัวสมองขาวโพลน มันมีผู้ชายประเภทนี้อยู่บนโลกจริงๆ ด้วย ทั้งที่เขาไม่เคยคิดอยากจะประสบพบเจอ แต่พระเจ้าดันเล่นตลก ส่งน้องชายคนแบบนี้มาอาศัยอยู่ร่วมกันกับ ยุนดูจุนเนี่ยนะ ! ตลกไปรึเปล่า



               “…ไม่สบายเหรอคุณ ทำไมถึงได้หน้าซีด” โยซอบร้องทักอย่างเป็นห่วง ถือวิสาสะวางมือเล็กไว้บนหน้าผากของอีกฝ่าย ดูจุนเบิกตากว้างยิ่งกว่าเก่า ถึงแม้อยากจะปัดมือเล็กนั้นออกไปมากแค่ไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฝ่ามือนั้นนุ่มนิ่ม มากกว่าฝ่ามือของผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยสัมผัส


               “ฉะ ฉันสบายดี เอามือนายออกไปเถอะ…” ดูจุนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเพราะถูกสัมผัส …ไม่ใช่เพราะหลงสเน่ห์ แต่พี่ชายมันเป็นเกย์ มันก็อาจจะเป็นเกย์ตามพี่ชายไปอีกคน!



               ดูจุนเลือกที่จะออกไปข้างนอกกับเพื่อนมหาลัยของเขา ปล่อยให้ไอ้ตุ๊ดหน้าขาวคนดีของฮยอนซึงเก็บห้องต่อไป เรื่องราวแปลกประหลาดของพี่ชายหมอนั้น ยังทำให้เขาขนลุกไม่หาย ในใจภาวนาขอให้ฮยอนซึงไม่ตกหลุมพราง หลงรักพี่จุนฮยองอะไรนั้นเสียจริงๆ 


               จนเวลาผ่านพ้นจนดึกดื่นค่ำมืด ดูจุนถึงได้กลับมาที่ห้อง ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามา เห็นไฟในห้องปิดสนิทก็แปลกใจ ร่างสูงกดเปิดสวิทต์ไฟที่ข้างประตู แสงจากหลอดนีออนก็สว่างวาบ เผยให้เห็น ร่างเล็กๆ กำลังนอนหลับตาพริ้มหัวหนุ่นตักเจ้าหมีฝาแฝดกิ๊กก๊อก!



               “นอนอย่างนี้ ตื่นมาก็ปวดคอแย่สิ” ดูจุนบ่นก่อนจะปรับท่านอนของอีกคนด้วยความระมัดระวัง โยซอบยังอยู่ในชุดเดิมเหมือนที่เขามา คงจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมากจนหลับไป



               …ขอย้ำอีกครั้งนะครับว่าที่ทำเพราะผมยังไม่ได้หลงเสน่ห์มัน แต่เป็นเพราะความมาดแมนของผม ที่ต้องช่วยเหลือคนที่กำลังลำบาก(ในเช้าวันพรุ่งนี้)ผมนี่มัน สุภาพบุรุษที่โลกรอของจริง!



               เช้าวันต่อมา… แดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีเข้ม ดูจุนหยีตาเข้าหากันเพราะไม่ชิน …ใครแม่งเปิดม่านวะ! ในใจก็บ่นอุบอิบหงุดหงิดใจ



               “อ้าว ตื่นละเหรอครับ” ดูจุนมองคนที่ทักเขา… คนตัวเล็กเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำผิวเนื้อเนียนขาวละเอียดประจักษ์แก่สายตา ยังคงหลงเหลือหยดย้ำหยดเล็กหยดน้อยเกาะพราวอยู่ตามตัว ใบหน้านวลนั้นส่งยิ้มมาให้… อะไรคืออาการใจเต้นตึกตัก! …ก็แค่อกแบนๆ ขาวๆ ใช่! ก็แค่ขาว… ขาวมากซะด้วยสิ โถ่…



               “เอ่อ… ดะ ดูจุน ดูจุน! เป็นอะไรไปครับ คุณเลือดกำเดาไหล” โยซอบรีบวิ่งมาดู จู่ๆ ร่างสูงก็เลือดกำเดาไหลออกมา



               ห่านนนนนนนนนนนนนนนนนน! ยุนดูจุนอยากจะสบถออกไปอย่างนั้นเสียจริง เพราะยิ่งโยซอบวิ่งเข้ามาหาเขาอย่างนี้ หน้าอกขาวๆ ก็ยิ่งใกล้เข้ามามากขึ้น ความคมชัดแบบเฮสดีนี่อันตรายต่อหัวใจจริงๆ



               “ไม่ได้เป็นอะไร! จะไปอาบน้ำแล้ว!!!!” ว่าจบคนตัวโตก็วิ่งเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้โยซอบยืนงงๆ อยู่ด้านนอก …เป็นอะไรของเขากันนะ



               ดูจุนพยายามสงบสติอารมณ์อยู่นานภายในห้องน้ำ เขาเงยหน้าก้มหน้า ตะแคงข้างทำสารพัดเพื่อให้เลือดกำเดาหยุดไหล ซึ่งมันก็ได้ผล ทว่า… ภาพหน้าอกขาวๆ กับฝ่ามือนุ่มนิ่มเมื่อวานนี่สิ ที่ไม่ยอมหายไปจากความคิดเสียที



               คย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผู้ชาย หล่อ ใจดี สปอร์ต โซล อย่างเขา! อย่างเราต้องผู้หญิงหุ่นเอสเชฟสิฟร่ะ! ประเภทเนื้อนมไข่ อกตูม ตูดน่าฟัด ไม่ใช่ผอมกระหร่อง(แต่ขาวเนียนนุ่ม)อย่างหมอนี่ T^T


               ดูจุนใช้เวลาในการอาบน้ำนานผิดปกติ เพราะต้องกำจัดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองเสียก่อน



               ยังโยซอบนั่งมองอีกฝ่ายตาแป๋ว… ดูจุนเดินออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มเอาผ้าเช็ดตัวพันตัวเองไว้ เหมือนหนอนผีเสื้อก็ไม่ปาน



               “ดูจุนทำไมถึงด้ห่อผ้าเช็ดตัวอย่างนั้นละ” โยซอบถามออกไปอย่างสงสัย ……..ยังมีหน้ามาถามอีก ไอ้หน้าตุ๊ด! ก็เพราะแกน่ะสิ เกิดฉันเดินโทงๆ ออกมา ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว หุ่นกัปตันทีมฟุตบอลมหาลัยก็ได้ประจักษ์ต่อหน้าแก เกิดคิดอกุศลจับฉันกด! แบบนั้นฉันก็ซวยน่ะสิ หึหึ!


               “พันผ้าเช็ดตัวอย่างกับผู้หญิงเลยอะ” คนตัวเล็กว่าต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมตอบ ได้ยินแบบนั้นดูจุนก็หน้าตึง! …เหมือนผู้หญิงเนี่ยนะ!



               “เออ! เรื่องของฉันน่า…” ตอบออกไปอย่างปัดรำคาญ โยซอบไหวไหล่แล้วนั่งมองอีกฝ่ายแต่งตัว



               “นี่กลัวฉันไม่อายใช่ไหม… จะจ้องจนทะลุเลยรึไง” ดูจุนพูดยกมือขึ้นเกาจมูก 



               “ก็รอคุณไปกินข้าวน่ะ” คนตัวเล็กตอบหน้าตาย



               “กินข้าว!” ดูจุนทวนคำ “ฉันกับนายน่ะนะ” โยซอบพยักหน้า 



               “ทำไมต้องไปกินกับฉันด้วยละ”



               “เพราะว่าผมไม่รู้น่ะสิ ว่ามีร้านไหนอร่อยบ้าง ก็เลยรอคุณไปทานข้าวด้วยกัน” คนตัวเล็กตอบเรียบๆ ดูจุนไม่อยากจะเสียเวลาเถียง ว่าไงว่าตามกัน ตอนนี้ขอแต่งตัวก่อน… หนาววุ้ยยยยย!


               ดูจุนพารูมเมทจำเป็นมากินข้าวที่ร้านใกล้กับหอพัก เขาเพิ่งมีโอกาสได้สังเกตไอ้หน้าตุ๊ดนี่ชัดๆ และวันนี้มันก็ยังตุ๊ดอยู่! ...เพราะชุดเอี๊ยมสีฟ้ากับรองเท้าทอมสีน้ำเงินเข้ม …นี่มันไปขโมยชุดไอ้หมีบนห้องมาใส่รึเปล่า แต่อย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ‘น่ารัก'



               เดี๋ยวนะ! น่ารักเหรอ เขาเพิ่งชมผู้ชายด้วยกันว่าน่ารัก! โอ้ ไม่นะจอร์ด โลกนี้กำลังจะแตกใช่ไหม ได้โปรดมอบความมาดแมนมั่นใจและมุ่งมุ่นในการครองตนเป็นเพศพ่อต่อไปให้ข้าด้วย!…อย่าให้พลังสีม่วงนี้มาทำลายข้าได้ อ๊ากกกกกกกกกกกก !!



               โยซอบตาโตกว่าที่ดูจุนคิด แก้มยุ้ยกว่าที่ดูจุนเห็น ริมฝีปากกระจับน้อยก็ได้รูปมากเช่นเดียวกัน ยิ่งเวลาคนตัวเล็กกินข้าว แก้มอูมนั้นก็ยิ่งบวมตุ่ย หัวกลมดุกดิกดูน่ารัก โถ่… น่ารักอีกแล้วเหรอ ช่วยลบคำนี้ออกไปจากพจนานุกรมแทนทีนะ!



               “หิวน้ำเหรอ” โยซอบถามออกมางงๆ เพราะดูจุนเอาแต่จ้องปากของเขาตอนที่เขาดูดน้ำจากหลอด 



               “กินเปล่า…” ด้วยความมีน้ำใจ ร่างเล็กจึงยื่นแก้วน้ำของตนให้ หลอดสีขาวจ่ออยู่ที่ปากของดูจุน …จูบทางอ้อมชัดๆ…



               ถึงแม้เขาจะคิดอย่างนั้น แต่ดูจุนก็ดูดน้ำจากหลอดอันนั้น รสชาติหวานๆ ของน้ำแดงในแก้วยิ่งทำให้ความคิดเตลิด …โอ้ มาย จีซัส! บอกผมทีครับ บอกผมที ความคิดบ้าๆ นี่มันคืออะไรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร



               ความหวานจากเครื่องดื่มของโยซอบทำให้ดูจุนเผลอจินตนาการอะไรแปลกๆ …ขนาดน้ำยังหวาน แล้วริมฝีปากคู่นั้นล่ะ หวอททททททททททททททททททททททท! คำถามข้างบนคืออะไร ใครเป็นคนตั้ง นี่ใครเอาเชื้ออะไรมาปล่อยใส่ผมหรือเปล่า ความคิดเกย์ๆ นี่มันอะไร ผมชอบหมอนี่เหรอ ไม่นะ! ไม่! ม้ายยยยยยยยยยย!



               “ดูจุน… ดะ ดูจุนๆ เป็นไรไปอะ ข้าวมาแล้วนะ” โยซอบเอื้อมมือไปสะกิดเบาๆ ที่แขนของอีกฝ่าย เพราะดูจุนเอาแต่ทึ้งหัวตัวเองเหมือนคนบ้า ร่างเล็กหัวเราะออกมาน้อยๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเหลอหลา



               “คิดอะไรอยู่เนี่ย ทำตัวแปลกมากๆ เลยรู้เปล่า” โยซอบอมยิ้มน้อยๆ ดูจุนเมินหน้าไปทางอื่น แทนที่จะมองรอยยิ้มนั้นตรงๆ …หมอนี่อันตรายเกินไปแล้วจริงๆ! เขาบอกตัวเองอย่างนั้น เพราะหัวใจในอกข้างซ้ายที่มีปฏิกิริยากับรอยยิ้มหวาน …ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป มันต้องไม่ตลกแน่!



               ดูจุนตัดสินใจแยกไปเรียน โยซอบก็เช่นเดียวกัน วิชาประวัติศาสตร์แสนน่าเบื่อ ไม่หน้าหลงเชื่อคำไอ้สวยลงวิชานี้เป็นเพื่อนมันเลย เหอะ! แล้วดูตอนจบดิ ปล่อยผมนั่งง่าวอยู่นี่ไง แต่ก็ดีที่คลาสนี้มีสาวสวยเรียนด้วยเยอะ ทำให้มีกำลังใจเรียนขึ้นมาหน่อย …ก็ดูขาขาวๆ ของพวกเธอสิครับ อื้อหื้อ เรียวเล็กไม่มีที่ติ เอวคอด สะโพกผาย ไม่ร่วมหน้าอกหน้าใจที่พูดได้คำเดียวว่า มาเต็ม!



               ดูจุนนั่งมองหญิงสาวเหล่านั้นจนหมดคาบด้วยความเพลิน สวรรค์บนดินมีจริงครับพี่น้อง คอนเฟิร์ม ร่างสูงตัดสินใจกลับห้องนอน เพราะเมื่อคืนเอาแต่คิดทั้งคืน กลัวโยซอบมันจะลุกมาปล้ำ ก็เลยนอนไม่ค่อยหลับ แถมเมื่อเช้ายังถูกปลุกเสียไว …ง่วงจัง คิดได้อย่างนั้นตาก็เริ่มปรือ พอไขกุญแจได้เพียงเท่านั้น เมื่อหัวถึงหมอน ชายหนุ่มก็ฟลุบหลับไปทันที ราวกับแบตหมดซะงั้น



               เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ขาขาวๆ ของใครบางคนลอยอยู่ตรงหน้าเขา นี่เป็นของใครกันนะ ใช่ขาของน้องฮยอนอารึเปล่า… ไม่สิ ช่วงต้นขาของน้องฮยอนอาน่ะต้องยาวกว่านี้ เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นขาของจีน่า! ไม่หรอก ขาของจีน่าน่ะ ไม่ได้ขาวขนาดนี้เสียหน่อย… ดูจุนใช้ความคิดไปเรื่อย ว่าใครเป็นเจ้าของขาขาวชวนฝันนี้


               “ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงใสเอ่ยทักทาย ราวกับนาฬิกาปลุกอัตโนมัติ! ร่างสูงกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง



               คำตอบของคำถามในหัว ใครเป็นเจ้าของขาขาวๆ นั้น ก็คือไอ้ตุ๊ดนี่เองหรอกหรอ T^T 



               เหมือนความสลายมลายหายไปเหลือแต่ซากอ้อย(?) โยซอบในชุดเสื้อเชิร์ตตัวเมื่อเช้า ทว่าไม่ได้ใส่เอี๊ยม แต่เปลี่ยนเป็น
บ็อกเซอร์ขาสั้นโชว์ขาอ่อนแทน



               “หิวหรือเปล่า” โยซอบถามอีกคนเพราะเป็นห่วง เพราะดูจุนทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จา …ไม่ใช่แค่ไม่ตอบ ร่างสูงหุนหันเดินออกจากห้องไปเฉยเลย!



               …นี่เราทำอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย….



               ……………………………..ตรู๊ดดดดดด



               ( ว่าไงดูจุน ) ฮยอนซึงถามอย่างอารมณ์ดีพลางหัวเราะเบาๆ



               “แกจะกลับเมื่อไหร่…” ปลายสายหยุดหัวเราะ เมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังมาจากเพื่อนรัก



               ( เกิดอะไรขึ้น… โยซอบปล้ำแกเหรอ ) มุกตลกฝืดของฮยอนซึงที่เจ้าตัวคิดว่าขำ ไม่ทำให้ดูจุนเปลี่ยนโหมดทางอารมณ์ได้



               “แกจะกลับเมื่อไหร่อะ ฮยอนซึง” ดูจุนถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ



               ( โชคดีเป็นของแก ฉันจะกลับวันพรุ่งนี้ เป็นอะไรไปวะ ไอ้ดูจุน ดูไม่เป็นแกเลยนะ ) อีกฝ่ายถามอย่างเป็นห่วง



               “เออ… งั้นเจอกันนะ”



               ติ๊ด……………………………..



               คนตัวโตกดตัดสายไม่ยอมตอบคำถาม มากไปล่ะ ยังโยซอบ สปอร์ต มาดแมน แฮนซั่ม โซล อย่างดูจุน จะกลายเป็นเกย์ได้ไงในเวลาแค่สองวัน เหอะ! และพรุ่งนี้ไอ้ฮยอนซึงก็จะกลับมาแล้ว… อย่าคิดจะเปลี่ยนผมให้ยากเลยครับ!


               ไม่สิ! ยุนดุจุน แกจะต้องเข้มแข็งไว้นะ!!!!!!!!



              แต่ไม่หรอก… อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ



               ………..ยังโยซอบกับฝาแฝด………….



               ตอนนี้โยซอบนั่งอยู่ข้าง ‘น้องครับผม’ ที่เจ้าตัวเรียก นั่งอ่านหนังสืออะไรไม่รู้ท่าทางดูเขร่งเครียด ชุดนอนสีหวานตัวนั้นทำให้ดูจุนต้องเอ่ยถาม เพราะคันปาก จริงๆ นะ !



               “นายชอบใส่ชุดนนอน นอนเหรอ” เกริ่นนำไปก่อน



               “อื้อ ชุดนอนน่ารัก เราชอบใส่” โยซอบว่า ดูจุนฟังแล้วก็ฉุน ….ผู้ชายแมนๆ ที่ไหนเขาใส่ชุดนอนวะ ชุดนอนของเขาก็คือ บ็อกเซอร์กับเสื้อกล้าม ไม่ก็ไม่ใช่อะไรนอนเลยสักอย่าง! แล้วนี่อะไร ชุดนอนน่ารักเอย ชอบสีชมพูเอย ผ้าปูเตียงลายโดเรมีเอย หนักสุดคือมีพี่เป็นเกย์นี่แหละ! …เชื่อเขาเลย



               “แล้วต้องเป็นผ้าลื่นๆ แบบคุณยายด้วยเหรอ!” ดูจุนถามอีก



               “อ้าว… ลื่นก็ดีออก จับดูดิ” ว่าจบโยซอบก็เดินเข้าไปใกล้ จับมือดูจุนให้จับชุดนอนของเขา บริเวณหน้าท้องแทนราบ …ผ้าลื่นๆ นั้น ลื่นอย่างที่เจ้าตัวว่าจริงๆ แต่สิ่งที่อยู่ใต้ชุดนอนนี่สิที่ทำให้เขาใจเต้นไม่เป็นส่ำ หน้าท้องแบนราบนั้น เรียบราวกับหน้าท้องของผู้หญิง ฝ่ามือนุ่มนิ่มที่จับมือเขาอีก กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากร่างของคนตัวเล็ก… หอม หอมจัง



               “เห็นมะ นอกจากจะลื่นแล้ว ยังใส่นอนสบายด้วย” โยซอบพูดต่อ โดยไม่รู้เลยว่าดูจุนกำลังคิดอะไรอยู่


               “แล้วก็นะ เพราะว่าเราแพ้ตะเข็บผ้าน่ะ ผ้าแบบนี้ใส่แล้วไม่ระคายผิว …คราวก่อนเคยใส่แล้วโดนตะเข็บ ผิดเป็นรอยแดงไปหลายวันเลย……… อ๊ะ! ดูจุนทำอะไรเนี่ย!!” โยซอบร้องออกมาเสียงดัง เมื่อจู่ๆ คนตัวเล็กก็ถูกดึงไปกอด! ใบหน้าคมฝังลงกับไหล่บาง คนตัวโตกอดร่างเล็กๆ ไว้ในอ้อมแขน …ไม่น่าเชื่อว่าคนๆ นี้จะตัวนิ่มไปทั้งตัว



               “ดูจุนเป็นอะไรน่ะ…” โยซอบถามออกไปตะกุกตะกัก ไม่เข้าใจอารมณ์แปรปรวนของอีกฝ่ายเลยสักนิด 



               “ทำไมนายถึงได้ตัวหอมอย่างนี้ละ” ดูจุนถาม 



               …เขาเคยคิดว่าการที่ผู้ชายกอดกับผู้ชายด้วยกันเป็นเรื่องพิลึกพิลั่น แต่ว่ากับโยซอบร่างเล็กทั้งหอม ทั้งนุ่ม แล้วก็นิ่มไปทั้งตัว …ที่อ้างว่านอนไม่หลับเมื่อวานนี้ ที่จริงแล้วเขานั่งมองหน้า โยซอบทั้งคืนเลยต่างหาก …ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ยังโยซอบ น่ารักกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขารู้จัก… ทั้งตัวเล็ก ช่างพูด ยิ้มแย้ม ยิ่งใบหน้าเวลานอน ขนตาเรียงเป็นแพรสวย แก้มใสนั้นนิ่มอย่าบอกใคร คิดแล้วก็อดใจไม่ไหว ต้องขอลองหอมสักฟอด



               ‘ฟอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด’



               “ดะ ดะ ดูจุน!” โยซอบร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำอย่างนี้กับเขา



               “รังเกียจเหรอ…” ชายหนุ่มว่าเสียงอ่อน แววตาใสหม่นลงชัดเจน



               “ปะ เปล่านะ เราต่างหากต้องถามดูจุน ว่าไม่รังเกียจกันแล้วเหรอ…” คนตัวเล็กว่า จู่ๆ ร่างเล็กก็น้ำตาคลอ



               “ใครบอกว่าฉันรังเกียจละ!” ความคิดที่ตีกันในหัวก่อนหน้าหายไปหมด ยามเมื่อเขามีคนตัวเล็กในอ้อมแขน เรื่องเพศที่เขามัวแต่เอามาตั้งวัดเป็นเกณฑ์ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรอีก… เด็กผู้ชายตรงหน้านี่ต่างหาก… จริงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด!



               “แล้วที่แสดงออกว่าไม่ชอบหน้ากันตั้งแต่ครั้งแรกที่เปิดประตูมันคืออะไร ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ ดูจุนก็ทำท่ารังเกียจเขาไม่เปลี่ยนเลย ฮึก…” คนตัวเล็กเถียง ก่อนจะร้องไห้ออกมา



               “โยซอบอา… นายร้องไห้ทำไม” ดูจุนทำตัวไม่ถูก เขาไม่เคยปลอบใครมาก่อน …เพราะผู้ชายแมนๆ เขาไม่ง้อใครหรอกเว้ย! …แต่ไม่ใช่กับคนๆ นี้ เขาไม่อยากให้โยซอบร้องไห้



               “ที่ฉันทำท่าเหมือนไม่ชอบนาย… เป็นเพราะฉัน ยังไม่อยากจะยอมรับ ว่าชอบนายน่ะสิ... เพราะงั้น ไม่เอานะ ไม่ร้อง…” ดูจุนว่า



               “ฮึก ไม่ต้องมากอดเขาเลย แต่ก่อนไล่เขาเอาๆ แล้วตอนนี้จะมากอดเขาเหรอ” โยซอบว่าทั้งน้ำตา ถึงจะงงๆ อยู่หน่อยๆ แต่เพราะน้ำตาที่ไหลไม่หยุดทำให้ดูจุนไม่ได้สนใจ



               “เลิกร้องเถอะนะโยซอบ ให้ฉันกอดนายเถอะ…” …โยซอบเหลือบมองหน้าอีกฝ่าย


               “ถ้าบอกว่าไม่ล่ะ…” ร่างเล็กเชิดปากขึ้น


               “ไม่ให้กอดก็จะจูบ…………….” ดูจุนว่าหน้าตาย ริมฝีปากที่เชิดรั้นดึงดูดเหลือเกิน กลิ่นตัวโยซอบหอมจนเขาแทบจะอดใจไม่ไหว อยากฟัดร่างเล็กๆ นี้จะแย่ ยิ่งวันนี้ที่ไปทานข้าวด้วยกันแล้ว รสหวานของน้ำแดงยังตามมาหลอกหลอนให้เขาจินตนาการถึงริมฝีปากอิ่ม… 



               “ให้จูบได้รึเปล่าล่ะ” โยซอบต้องรีบหลบสายตาจากดวงตาคู่คมที่จ้องเขาไม่กระพริบ …นัยน์ตาดำขลับแสนทรงเสน่ห์ ใครจะปฏิเสธลง โยซอบพยักหน้าเล็กน้อย ดูจุนปาดน้ำตาออกจากห่างตาสวย 



               “ได้แค่จูบนะ….” ว่าจบคนตัวเล็กก็หน้าแดง ดูจุนอมยิ้มให้กับคำพูดและท่าทางน่ารัก …กลัวเขาจะทำอะไรเกินเลยหรือไง เอ๋… ก็น่าจะกลัวอยู่หรอก เพราะโยซอบน่ารักเกินไป!



               ร่างสูงก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่ม ความหยุ่นนิ่มที่ได้สัมผัส ริมฝีปากล่างอวบอิ่ม ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย…หวาน หวานอย่างที่คิดไว้ โยซอบพยายามตอบโต้ด้วยท่าทีเงอะงะ ดูจุนอยากจะทำตัวเป็นพวกโชตะค่อนโรคจิต แล้วจับเด็กนี่กดเสียตรงนี้ ให้ตายเถอะ! ………….เขาน่ารักเกินไปครับ ผมขอการันตี!



               ใครจะว่าแมนไม่แมน มองว่าแปลกประหลาด ผิดธรรมชาติอย่างไรผมเองก็ไม่สนใจแล้ว …เพราะถ้าหัวใจของคุณบอกว่า ‘คนนี้แหละใช่!’ ใครจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่ได้แบ่งปันความสุขนี้กับคุณ… ความรักน่ะ แค่ปล่อยไปตามหัวใจ



               “คืนนี้ขอนอนกอดนะ…” ดูจุนว่าแล้วหอมแก้มซ้ายไปที



               “อะ อื้อ…” โยซอบได้แต่พยักหน้าเขินๆ และคืนนั้น ดูจุนก็นอนกอดโยซอบทั้งคืน 



               …อาจจะดูเร็วไปสำหรับคนที่เพิ่งเคยพบหน้า แต่ถ้าคุณเชื่อในพรหมลิขิตหรือรักแรกพบแล้วล่ะก็…



               ยังโยซอบ คือรักแรกพบ ของ ยุนดูจุน ผู้ชาย มาดแมน สปอร์ต ใจดี โซล รวย มีรถขับ โทรศัพท์โทรออกได้อย่างเดียว #เอ๊ะ!




               “ฉันรักนายนะโยซอบ…” ร่างสูงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูเล็ก ก่อนจะจุมพิตที่ขมับ แล้วกระชับอ้อมกอด ปล่อยตัวเองให้เข้าสู่นิทราตามอีกฝ่ายไป





END………………………………. 




Kindding!

               แกร๊ก!


               เสียงไขประตูห้องจากด้านนอก ไม่สามารถทำให้คนสองคนที่นอนกอดกันอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมาได้


               “ท๊าดา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฮยอนซึงร้องลั่น ดูจุนขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตา


               “เห้ย!! อะไรกันเนี่ย….” ดูจุนร้องเสียงหลง เพราะไม่ใช่แค่จางฮยอนซึงที่ยืนอยู่ปลายเตียง ทว่าพ่อแม่ของเขา และชายหญิงวัยกลางคนอีกคู่ที่เขาไม่รู้จักก็ยืนอยู่ข้างฮยอนซึงด้วย

                  
               “อ้าววววววววว ออมม่า อัปป้า สวัสดีครับ คุณลุงคุณป้าด้วย” โยซอบตื่นหลังจากเขา ร้องทักทายคนทั้งสี่อย่างสนิทชิดเชื้อ …โยซอบรู้จัก พ่อแม่ ของเขา!


               “อ้าว ทำหน้างงเลยไง เป็นไง!” ฮยอนซึงว่าขำๆ 


               “นะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย” ดูจุนงงไปหมดละ ทำไมทุกคนถึงมองหน้าเขาแล้วยิ้ม โยซอบเองก็รู้จักกับพ่อแม่ของเขา แล้วสองคนนั้น… เป็นพ่อแม่ของโยซอบเหรอ!!


               “…ไม่ได้เอะใจเลยเหรอ ดูจุน นี่ผมใบ้ให้ตั้งเยอะแล้วนะ” โยซอบหัวเราะขำๆ ดูจุนยังทำหน้าไม่เข้าใจ ฮยอนซึงจึงต้องเป็นฝ่ายเฉลย


               “คนที่จะต้องแต่งงานน่ะ ไม่ใช่ฉันโว๊ยยยยยยยยยย! แต่เป็นแก! แล้วเจ้าสาวแกน่ะ ก็คือ ยังโยซอบ คนที่แกบอกรักเมื่อคืนนั้นแหละ ทีนี่รู้ยังทำไมฉันต้องกลับบ้านนอก”


               “…แผนลองให้รักกันเองก่อน…” ดูจุนครางออกมาพึมพำ โยซอบบอกเขาเรื่องนี้แล้ว …นี่มันไม่ตลกเลยนะ! คิดจะล้อเล่นกับความรู้สึกเขาเหรอ!!


               “อย่าโกรธน้องหรือใครเลยนะดูจุน เพราะแม่ไม่อยากบังคับเรา แต่ไหนๆ แกก็รักโยซอบแล้ว ถ้าจะแต่งงานกัน แกก็ควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ” คุณนายยุนว่า เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของลูกชาย


               “อย่าโกรธเขาเลยนะ เพราะว่าเขาแอบรักดูจุนมานานแล้ว แต่ดูจุนคงจะจำไม่ได้… แต่งงานกันนะ ดูจุนนะ” โยซอบว่า แล้วพรมจูบไปทั่วบริเวณปลายคางของชายหนุ่มอย่างออดอ้อน


               “น้อยๆ หน่อยตาโย!” คุณผู้ชายจากตระกูลยังเอยปรามลูกชายตัวเอง ผิดกับคุณผู้หญิงของสองบ้านที่พากันหัวเราะคิกคักให้กับนิสัยขี้อ้อน…โยซอบยู่หน้าพลางมองหน้าดูจุนที่รัก 


               …เขาน่ะ ชอบยุนดูจุนตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ว่าตอนนั้นดูจุนเอาแต่หนีเขา รังเกียจเขา บอกว่าเขาเป็นตุ๊ด! ทำตัวเหมือนผู้หญิง เตะบอลก็ไม่เป็น เล่นวินนิ่งก็ไม่ได้ ขนาดมวยปล้ำดูจุนจับทุ้ม(?)แค่นิดเดียวก็ร้องไห้ไปฟ้องแม่(เป็นใครก็ร้องป่ะฟร่ะ!) ดูจุนเลยไม่ชอบเล่นกับเขา T^T


               พ่อแม่ของพวกเราสนิทกันมาก แต่ว่าเขาต้องย้ายไปเรียนที่อื่นเพราะคุณพ่อเปลี่ยนที่ทำงาน ทำให้ไม่ได้เจอกันเลย… 


               และเพราะดูจุนเป็นรักครั้งแรกและรักเดียวของเขา… เมื่อได้มีโอกาสกลับโซล เขาจึงขอให้ออมม่าไปคุยกับคุณลุง คุณป้า พวกท่านก็ไม่ได้ขัด เพราะเห็นว่าโยซอบเป็นเด็กดี นิสัยก็น่ารัก ถ้าสามารถทำให้ดูจุนรักได้ละก็ คุณลุงคุณป้าก็ไม่ห้าม


               เพราะงั้น… เรื่องมันก็เลยออกมาเป็นอย่างนี้ไง! 


               “นะ นะ ดูจุนอา… อย่าโกรธโยเลย” โยซอบว่าพร้อมทำหน้าตาน่าสงสาร เห็นแบบนั้นดูจุนก็แกล้งต่อไม่ลง…


               “ทำหน้าอย่างนี้ แล้วใครจะโกรธลง… ตอนนี้หมั้นไว้ก่อนนะ เรียนจบแล้วจะรีบไปขอ” ดูจุนว่าด้วยน้ำเสียงทะเล้น โยซอบยิ้มร่าก่อนจะขยิบตาให้อีกห้าชีวิตที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยความเอ็นดู 


               แบบนี้สิถึงจะเรียกว่า… MISSION COMPLETE ! 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #10 hywrg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 11:09
    กวนมากกก โอ้ยยยยยยยยย5555555
    #10
    0
  2. #5 UKIKIL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 06:50
    > ,< น่ารัก อิลุงผู้กลืนน้ำลายตัวเอง 555
    #5
    0