{ BEAST } Undesigned Love #DOOSEOB

ตอนที่ 4 : ✎ หนอนหนังสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 มี.ค. 59



I guess I should introduce myself properly 

ผมว่า ผมควรแนะนำตัวอย่างเป็นทางการใช่ไหม










               …………อยู่ที่ไหนกันนะ อยู่ที่ไหนกัน เสียงของเด็กผู้ชายคนนึงบ่นพึมพำกับตัวเองไปมาท่ามกลางชั้นวางหนังที่ตั้งเรียงรายอยู่ภายในร้านหนังสือขนาดย่อม 


               “อืม………… อยู่ไหนกันแน่นะ” ร่างเล็กเดินวนหน้าวนหลังอยู่ครู่ใหญ่ ก้มๆ เงยๆ มองหาหนังสือเล่มใหม่ที่เขาตามเก็บอยู่จนไม่ทันได้ระวัง สุดท้ายก็เผลอทำตัวเซ่อซ่าชนคนเข้าให้อย่างจังจนได้!


               “โอ๊ย/อ๊ะ” พวกเขาไม่ได้ชนกันแรงจนถึงขั้นล้มลงไปกองกับพื้น แต่ก็ทำให้หนังสือที่อีกฝ่ายถือว่าตกกระจายได้เหมือนกัน


               “ขอโทษด้วยนะครับๆ เพราะผมไม่ทันได้ระวัง…………..” เด็กหนุ่มตัวเล็กรีบกล่าวขอโทษให้กับความซุ่มซ่ามของเขา พร้อมกับก้มหน้าสำนึกผิด ...ก็เพราะเขาผิดเต็มๆ เลยน่ะสิ เพราะเขาเอาแต่มองหาหนังสือไม่ยอมดูทางไม่ยอมสนใจคนจนเกิดอุบัติเหตุขึ้นจนได้ ไม่ว่าเปล่า คนตัวเล็กรีบก้มลงเก็บหนังสือที่กระจายอยู่เกลื่อนพื้นอีกแรง 


               “ไม่เป็นไรครับ ….ผมคงต้องขอโทษมากกว่า ว่าแต่หาหนังสืออะไรอยู่หรอครับ” เสียงนุ่มทุ้มที่ตอบกลับมา เรียกสายตาของร่างเล็กให้เงยหน้าขึ้นสบตา …ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ดวงตากลมโตที่ถูกซ่อนไว้ใต้กรอบแว่นสีดำ รอยยิ้มพิมพ์ใจช่างดูเป็นมิตร กำลังเก็บหนังสืออยู่ตรงหน้า …แล้วก็ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล เอ๊ะ!?


               “คุณ… เป็นพนักงานของร้านนี่น่า…” ร่างเล็กครางออกไปอย่างเสียไม่ได้ ชายหนุ่มตรงหน้ายกยิ้มอีกครั้ง พวกเขาเก็บหนังสือเสร็จแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง... พอเทียบกันแบบนี้แล้ว เขายิ่งดูตัวเตี้ยไปเลย!


               “ครับผม สรุปคุณกำลังหาหนังสืออะไรอยู่ ให้ผมช่วยไหม” ชายร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีเทาพร้อมกับผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล… ชุดพนักงานของร้านหนังสือแห่งนี้ที่แสนจะเป็นเอกลักษณ์ 


               “ผมกำลังหาหนังสือที่เป็นภาคต่อของเรื่อง ไวโอเลท ฮาร์ท น่ะครับ” คนตัวเล็กตอบฉะฉาน ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อรู้ว่าจะมีคนมาช่วยเขาหาหนังสือแล้ว 
     

               “อืม… ถ้าเป็นเรื่องนั้นละก็ ตามผมมาสิครับ” ชายหนุ่มเดินนำคนตัวเล็กไปอีกล็อกหนึ่งของร้านหนังสือ คนตัวเล็กเดินก้มหน้ามองพื้น ตามอีกคนไปอย่างว่าง่าย 


               “คุณอ่านไวโอเลท ฮาร์ทด้วยหรอครับ…” เสียงของพนักงานดังลอยขึ้นมาทำให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังนั้นอีกครั้ง


               “อื้อ… ทำไมหรอครับ” ถามออกไปอย่างอดสงสัยไม่ได้


               “อ้อ เปล่าหรอก ผมแค่แปลกใจน่ะ หนังสือเล่มนั้น………. ไม่ค่อยมีคนอ่านสักเท่าไหร่” คุณพนักงานตอบกลับมา


               “เอ๊ะ?” คนตัวเล็กยิ่งขมวดคิ้วเป็นปมแน่นมากกว่าเดิมเมื่อได้ยิน “ผมว่ามันก็สนุกดีนะครับ”


               “ผมก็คิดอย่างนั้น ทั้งที่เล่มสองบทของพระเอกมันผลิกได้อย่างน่าสนใจมากขนาดนั้นแท้ๆ แต่ยอดขายกลับไม่ดีเท่าที่ควร” เขาว่า


               “ห๊า! นี่คุณอ่านเล่มสองจบแล้วอย่างนั้นหรอ…………….” คนตัวเล็กร้องออกมาอย่างตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าอ่านนิยายภาคต่อในดวงใจของเขาจบแล้ว นั่นหมายถึง... คนๆ นี้รู้สปอยทุกอย่างในหนังสือหมดแล้ว!


               “ผมอ่านจบตั้งแต่หนังสือเข้ามาแล้วละครับ” หนุ่มแว่นหันกลับมายิ้มให้บางๆ อีกคนได้แต่ยืนนิ่งจ้องมองรอยยิ้มอบอุ่นนั้น


               “เป็นพนักงานในร้านหนังสือมันดีอย่างนี้เองสิน่า” คนที่ได้แต่เดินตามต้อยๆ ว่าด้วยความอิจฉา เพราะเขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบอ่านหนังสือ ถ้าหากได้มีโอกาสได้ทำงานที่ร้านหนังสือบ้างละก็ เขาจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ เพราะจะได้อ่านหนังสือที่ตัวเองชอบทุกวันเลย 


               ทว่าหลังจากร่างสูงได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาน้อยๆ


               “จะว่าดีมันก็ดีหรอกนะครับ แต่ว่า… การเป็นพนักงานในร้านหนังสือที่ดีน่ะ จะต้องรู้จักหนังสือทุกเรื่อง แล้วก็จดจำมันได้ทุกเล่มเพื่อที่จะแนะนำลูกค้าได้ใช่ไหมละ เพราะฉะนั้นมันก็ไม่ใช่งานสนุกเท่าไหร่หรอกที่จะต้องมานั่งอ่านหนังสือออกใหม่ในแนวที่ตัวเองไม่ถนัดหรือไม่ชอบน่ะครับ อันที่จริง…………. ผมยังคิดว่ามันน่าเบื่อเลย กับการอ่านหนังสือแนวจิตวิทยาที่พวกนักวิชาการชอบเขียนด้วยคำศัพท์ยากๆ น่ะ” 


               คนตัวเล็กฟังประโยคบ่นยาวเหยียดนั้นด้วยความแปลกใจ……… อันที่จริงก็ไม่ได้คิดว่ามันมีข้อดีหรือข้อเสียอะไรมากมายกับพนักงานในร้านหนังสือหรอกนะ ...ที่เขาพูดออกมาก็เพราะมองในแง่ดีเท่านั้น ว่าแต่ผู้ชายคนนี้ จริงจังไปรึเปล่า ?


                “….ทางนี้ครับ” ร่างสูงเอื้อมไปหยิบหนังสือปกขาว มีลวดลายน่ารักตรงกลางพอให้ไม่ดูโล่งจนเกินไปลงมาจากชั้นหนังสือ คนตัวเล็กตาลุกวาวทันทีที่ได้เห็น ปกของมันสวยอย่างที่คิดไว้จริงๆ 


               “อ๊า…. ไวโอเลท ฮาร์ทเล่มสองของผม” เด็กหนุ่มพูดก่อนจะรับหนังสือเล่มนั้นมาถือไว้ในมือ ดวงตากลมโตสุกสว่างขึ้นทันตา 


               “คุณน่ะ… ชอบฉากไหนมากที่สุดละครับ ใน ไวโอเลท ฮาร์ทภาคแรกน่ะ” ร่างเล็กละสายตาจากหนังสือตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมกับตอบคำถาม


               “……………….ฉากที่ชอบมากที่สุดในหนังสือเล่มแรกอย่างนั้นหรอ” ร่างเล็กทำท่านึก “ก็คงเป็นตอนที่องค์รัชทายาท… กล่าวคำสาบบานต่อนางพญาละมั้ง ………………………เพราะว่าคำสาบานนั้นน่ะ เพราะว่าคำสาบานที่บอกว่าจะไม่รักอีกแล้ว เป็นสิ่งที่นางพญาต้องการยังไงละ” ร่างสูงอมยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ


               “ใกล้เคียงกันเลยแฮะ เพราะส่วนที่ผมชอบมากที่สุดในภาคแรกก็คือ บทบรรยายตอนที่ได้เห็นหัวใจขององค์รัชทายาทครับ …หัวใจสีม่วงที่บอบช้ำเพราะหลงรักนางพญา หัวใจสีม่วงที่ถูกทำร้ายด้วยสายตา สีหน้า และ การแสดงออกของนางพญา ถ้าเทียบความรักของรัชทายาท กับองครักษ์คนรักเก่า เชื่อเถอะว่ายังไงความรักของรัชทายาท ไม่มีทางแพ้อย่างแน่นอน” พนักงานหนุ่มพูดเสริมอย่างออกรส 



               "จริงครับ เห็นแบบนั้นแล้วก็อดสงสารน้องชายต่างแม่ขององค์รัชทายาทที่หลงรักองครักษ์ไม่ได้" คนตัวเล็กกว่าเสริม พวกเขาพูดคุยกันถูกคอจนน่าแปลกใจ เพียงแค่ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับหนังสือที่อ่านเท่านั้น


               “…คุณนี่ ช่างฝันกว่าที่ผมเห็นเยอะเลย” ร่างเล็กหัวเราะออกมาบ้าง “ไปแคชเชียร์เถอะครับ ผมเอาเล่มนี้หนึ่งเล่มก็แล้วกัน” คนตัวสูงพยักหน้าโดยไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาอีก ก่อนจะเดินนำคนตัวเล็กกว่าที่ได้หนังสือสมใจอยากไปยังจุดชำระเงินของร้าน 


               คนตัวโตกว่าหยิบหนังสือเล่มนั้นมาถือไว้ ก่อนจะเริ่มทำการห่อปก…………….


               “ผมว่านะ… ที่คุณบอกว่าไม่ค่อยมีคนอ่าน คงจะเป็นเพราะ… ทนเห็นรัชทายาทถูกรังแกไม่ได้แน่นอน” ร่างเล็กเปิดหัวข้อสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง เขายังแอบคิดเสียเองด้วยซ้ำว่าองค์ชายรักนางพญามากจนเกินไป แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เห็นด้วย


               “หึ… เปล่าหรอกครับ ที่ไม่คนมีคนอ่านน่ะ เพราะทนเห็นนางพญาถูกองค์รัชทายาทที่หมดรักเพราะคำสาบานรังแกไม่ได้ต่างหาก”


               “เอ๊ะ! นี่คุณสปอยผมหรออออ!” คนตัวเล็กกว่าถลึงตาใส่เมื่อได้ยินอย่างนั้น 


               “ฮ่าๆ เปล่าสักหน่อยนี่ครับ” ร่างสูงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเมื่ออีกคนทำตัวเหมือนเด็กเล็ก ก่อนจะปฏิเสธหน้าตาย


               “นี่! อย่าได้คิดจะสปอยเนื้อเรื่องให้ผมฟังอีกนะ คุณ!”


               “ยุนดูจุน ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ว่าจบ พนักงานร้านหนังสือในชุดเสื้อยืดสีเทาพร้อมผ้ากันเปื้อนก็ส่งถุงกระดาษที่ใส่หนังสือนิยายห่อปกแล้วเป็นอย่างดีให้กับอีกคน


               “ยังโยซอบ ไว้อ่านจบเมื่อไหร่จะกลับมานะครับ” คนตัวเล็กรับถุงกระดาษมาไว้ในเมื่อก่อนจะยกยิ้มกว้าง สองขาเล็กก้าวออกจากร้านหนังสือไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม





               ก็แค่…………………………………………….. หนอนหนังสือ




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #11 dwnt, (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 11:15
    น่ารักกกกกก
    #11
    0