คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ONE SHORT TAENY] Winter Love Song Project คนความจำเสื่อม

โดย fairy-teller

นิยายฟีลกู๊ดที่เล่าเรื่องราวของคนอกหักแถมยังความจำเสื่อมแบบคิม แทยอน กับคุณหมอเจ้าของไข้ ทิฟฟานี่ ฮวัง บางทีการลืมอาจจะดีกว่าการจำก็ได้

ยอดวิวรวม

1,925

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


1,925

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


64
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ก.ค. 60 20:36 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



      บางครั้งเราเองก็สามารถเลือกได้ว่าจะลืม หรือว่า จะจำ ความทรงจำที่สูญหายไปจากอุบัติเหตุวันนั้นทำให้แทยอนใช้ชีวิตอยู่อย่างเลื่อนลอย เธอจำอะไรไม่ได้สักอย่าง แต่แล้วชีวิตที่แสนจะทรมานของเธอเริ่มมีความหมายขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้พบกับ ทิฟฟานี่ ฮวัง คุณหมอคนสวยที่คอยหยิบยื่นสิ่งดีดีให้เธอด้วยเจตนาที่มากกว่าความสัมพันของหมอกับคนไข้ บางทีความทรงจำที่เธอได้รับมาใหม่อาจจะมีค่ามากกว่าความทรงจำที่สูญหายไปแล้วก็ได้






คิม แทยอน: ทุกครั้งที่ฉันมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของเธอ ทุกครั้งที่ฉันจดจ้องรอยยิ้มที่แสนสดใสของเธอ ฉันเหมือนได้หัวใจดวงใหม่ที่ใส่ชื่อเธอเข้าไปนั้น






ฟานี่ ฮวัง: ถ้าเธอทุกข์ ฉันจะเป็นความสุขให้เธอ ถ้าเธอหนาว ฉันจะเป็นความอบอุ่นให้เธอ ถ้าเธอสูญเสียความทรงจำ ฉันจะเป็นความทรงจำอันใหม่ให้เธอ


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 12 ก.ค. 60 / 20:36

บันทึกเป็น Favorite


เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว ในวันที่ฉันเจ็บปางตาย…”

 

 

ค่ำคืนที่แสนยาวนานได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับหนึ่งหัวใจที่แสนว่างเปล่า หิมะโปรยลงมาเรื่อยๆอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทั่วทุกบริเวณขาวโพลนไปหมด ใจกลางเมืองหลวงยามค่ำคืนที่ผู้คนมากหน้าหลายตาพลุกพล่านกันไปหมด ตึกสูงตระหง่านขึ้นป้ายโฆษณาสิ่งบันเทิงเริงใจต่างๆนานา ร่างเล็กเดินอย่างคนไร้เรี่ยวแรงท่ามกลางผู้คนที่สัญจรไปมาริมฟุตบาท ใบหน้าของเธอเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ เธอเดินต่อไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายปลายทาง เหนื่อยกายแต่เจ็บในใจซะมากกว่า

 

 

-สองชั่วโมงก่อนหน้า-

 

อย่าไปเลยนะ ขอร้องล่ะ…”

ร่างเล็กจับมือหญิงสาวตรงหน้าไว้แน่น สายตาของเธอกำลังอ้อนวอนขอให้คนที่เธอรักอยู่กับเธอตลอดไปแม้ในวินาทีนี้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แม้ว่าน้ำตาจะไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยคู่นี้อีกสักกี่หยด ก็ไม่อาจทำให้หัวใจที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวที่เธอรักอ่อนลงได้เลย

 

ไอรีนพี่ขอร้องล่ะ

แทยอนยื้อผู้หญิงที่ชื่อไอรีนไว้ด้วยสองมือและหนึ่งหัวใจของเธอ แต่ถึงอย่างไร ความรักกว่าสี่ปีของเธอกับผู้หญิงคนนี้ก็คงไม่มีความหมายอีกแล้ว ไอรีนเจอคนที่ดีกว่า รวยกว่า และพร้อมที่จะให้เธอได้ทุกอย่างที่แทยอนให้เธอไม่ได้ นี่แหละที่เขาว่า รักมากแค่ไหน ถ้ากินไม่ได้ก็จบ

 

ไอรีนแกะมือน้อยของแทยอนออก เธอมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาไม่เหมือนคนที่เคยรักกันมาตั้งสี่ปี จบกันตรงนี้ ไอรีนผลักแทยอนออกให้พ้นตา เธอหยิบกระเป๋าหลุยส์ใบสามหมื่นที่แฟนใหม่ซื้อให้ก่อนจะเดินออกไป แทยอนทรุดลงกอดเข่าของ(อดีต)คนรักไว้ เธอพร่ำพูดถึงเรื่องที่เธอกับไอรีนเคยมีกันและกันในอดีตเผื่อหวังว่าไอรีนจะเห็นใจและไม่ไปจากเธอ แต่ทุกประโยคกลายเป็นสิ่งน่ารำคาญไปเสียแล้ว ไม่ว่าจะบอกว่ารักมากแค่ไหน หัวใจคนมันเปลี่ยนไปแล้ว ฟังยังไงมันก็ระคายหู

 

ปล่อยได้แล้วแท! เราเลิกกันแล้วเข้าใจไหม! ต่อไปอย่ามายุ่งกันอีก พอสักที!”

ผู้หญิงที่เคยอ่อนหวานในอดีตกลายเป็นคนที่เย็นชาและโหดร้ายได้ขนาดนี้เชียวหรือ เธอตัดสัมพันคนที่เธอเคยบอกว่ารักหนักหนาได้ง่ายๆอย่างนี้เชียวหรือ คำพูดบาดจิตที่เธอพูดออกมาทำให้แทยอนยอมปล่อยให้เธอเดินจากไปในที่สุด

 

 

 

 

แทยอนเดินไปเรื่อยๆ หนึ่งร่างกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด สติสัมปัชชัญญะที่ไม่เหลืออยู่ในร่างแล้ว ณ ตอนนี้ ชั่วครู่ที่ความรู้สึกไร้ค่าแว้บเข้ามาในหัว แทยอนนุกอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด อยู่ไปก็ไม่มีใคร คนที่เป็นความหวังของทุกอย่างก็มาทิ้งไป โลกนี้ไม่เหลืออะไรดีสำหรับเธอแล้ว แทยอนเดินข้ามถนนไปโดยไม่สนรถทุกคันที่แล่นผ่านไปมา บางคันบีบแตรไล่พร้อมกับก่นด่าตามอารมณ์ แต่แทยอนก็หาได้สะเทือนไม่ เธอยืนอยู่กลางถนนไว้แบบนั้น ความตายของเธอใกล้เข้ามาเรื่อยๆเมื่อมีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามา รถที่ขับมาเร็วคันนี้ยากที่จะเบรกได้อีกต่อไปแล้ว แทยอนหลับตาลงพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าสวยของเธอ

 

ฉันอยากจะตายไปพร้อมกับความรักที่มันตายไปแล้วครั้งนี้ พอกันที….’

 

 

 

โครมมม!!!!!!

 

 

ร่างเล็กนอนหมดสติอยู่กลางถนนหลังจากถูกรถชนเข้าอย่างแรง เลือดสีแดงฉานไหลเจิ่งนอนไปทั่วบริเวณ สีแดงๆของเลือดนั้นตัดกับสีขาวโพลนของหิมะ ใบหน้าขาวใสแปดปื้อนไปด้วยน้ำเลือด ผู้คนมากมายพากันมามุงดูยังที่เกิดเหตุ

 

 

 

 

 

 

 

หมอคะ คนไข้ถูกรถชน ศีรษะกระทบพื้นอย่างแรงตอนนี้เธอเสียเลือดไปมากเลยค่ะ

พยาบาลซอฮยอนรีบวิ่งมาบอกคุณหมอทิฟฟานี่ข้างในห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว บุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้ผู้ประสบอุบัติเหตุดังกล่าวตามเข้ามา คุณหมอคนสวยหยิบกราวนด์มาใส่ จากนั้นก็สวมถุงมือยางเข้าไปอย่างรวดเร็ว เธอมองดูคนเจ็บที่ทั้งเนื้อตัวและใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำเลือด

 

 

เตรียมห้ามเลือด และเอาถุงเลือดมาเติมเร็วเข้า

ร่างบางบอกกับพยาบาลผู้ช่วย เธอจับมือคนไข้ไว้เบาๆก่อนจะบอกกับเขาในใจ

 

อดทนและสู้ไปกับฉันนะคะ

 

 

 

 

 

 

เธอเป็นใคร…”

คำถามแรกเริ่มต้นขึ้นทันทีที่ร่างเล็กลืมตาขึ้นมามองสองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง

 

เห้ยย เพื่อนแท นี่ข้าไง ยูริ ควอน ยูริ

เออ จำกูไม่ได้จริงดิ ยุนอาอ่ะ ยุนอาที่มึงชอบชวนไปกินเหล้าไงวะ

ทั้งสองคนจับมือคนที่นอนอยู่บนเตียงไว้แน่นแต่ก็ถูกเจ้าตัวสะบัดออก สายตาและท่าทางไม่ไว้ใจของเธอทำให้ยูริกับยุนอากังวลจนต้องเรียกหมอเจ้าของไข้มาพบ

 

เธอสูญเสียความทรงจำค่ะ…”

คำตอบจากคุณหมอฮวังทำเอายูริกับยุนอาแทบลมจับ สองคนมองเพื่อนตัวเล็กที่นั่งไม่รู้ประสีประสาอยู่บนเตียงแล้วก็นึกสงสาร โดนแฟนทิ้ง โดนรถชนแล้วหนี แถมยังมาความจำเสื่อมอีก

 

มีโอกาสจะหายไหมคะหมอ

ยุนอาถามขึ้น คุณหมอฮวังทำท่างคิดหนักก่อนจะตอบออกไป

 

ค่อนข้างเป็นไปได้ยากนะคะ

ยูริกับยุนอาเดินไปจับมือเพื่อนที่นั่งอยู่บนเตียงไว้ก่อนจะขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปทำงาน คุณหมอฮวังนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงที่แทยอนนั่งอยู่ ตัวเล็กมองออกไปนอกหน้าอย่างเหม่อลอยก่อนจะหันมามองร่างที่นั่งอยู่ข้างๆ แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจและความสงสัยปนๆกัน

 

คุณเป็นใคร คุณรู้จักฉันไหม แล้วฉันเป็นใคร

คำถามที่ออกมาจากปากของแทยอนด้วยความสงสัยทำให้คุณหมอคนสวยยิ้มบางๆออกมาเพื่อให้คนไข้ของเธอรู้สึกวางใจ

 

ฉันชื่อทิฟฟานี่ ฮวัง ฉันเป็นแพทย์เจ้าของไข้คุณ ฉันมาดูแลคุณ ส่วนคุณคือคิม แทยอน เป็นคนไข้ของฉันค่ะ

เธอจับมือคนตัวเล็กพลางตอบด้วยเสียงนุ่มๆน่าฟัง แทยอนมองมือเรียวสวยที่กุมมือของเธออยู่ก่อนจะผละสายตาขึ้นไปมองใบหน้าสวยของคุณหมอเจ้าของไข้

 

ฉันชื่อคิม แทยอนเหรอ?

เธอถามด้วยความสงสัยก่อนจะจับมือทิฟฟานี่แน่นไปอีก

 

ใช่ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ต่อไปนี้ฉันจะอยู่กับคุณ ฉันจะดูแลคุณทุกวันที่คุณอยู่ที่นี่ค่ะ

รอยยิ้มที่เผยออกมาบนใบหน้าของทิฟฟานี่ทำให้แทยอนรู้สึกไว้วางใจเธอมากขึ้น แต่มากไปกว่านั้น มันก็เหมือนมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่มีชื่อเรียกปรากฏขึ้นมาด้วยเหมือนกัน

 

 

ทิฟฟานี่ออกไปตรวจคนไข้คนอื่นแล้ว ก่อนไปเธอสัญญากับแทยอนว่าเธอจะกลับมาหาทันที่ที่เสร็จจากงาน

 

 

 

ตั้งแต่เจอกันวันนั้น ก็ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจออีก แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอในสภาพแบบนี้แฮะ

ทิฟฟานี่พูดกับตัวเองระหว่างที่กำลังเดินไปยังห้องคนไข้วอร์ดอื่น เธอนึกถึงเรื่องราวเมื่อหลายเดือนก่อนก่อนจะยิ้มออกมา

 


 

It’s 11:11

ห้าทุ่มสิบเอ็ดนาที

 

오늘이 칸이

เวลาเริ่มเหลือน้อยลงแล้วนะ

 

남은 그런 시간

วันนี้ใกล้จะจบลงแล้ว แล้วก็ผ่านไปอีกวัน

 

우리 소원을 빌며 웃던 시간

ตอนนั้นที่เราหัวเราะและขอพรไปพร้อมกัน

 

떠오르게 하지

ทุกๆอย่างทำให้ฉันยังคิดถึงเธอ

 

끝자락처럼 차가운 바람

ลมเย็นๆมันก็เหมือนกับปลายทางของหัวใจเธอ

 

창을 열면 온통 네가 불어와

หากฉันเปิดหน้าต่าง เธอก็จะปลิวเข้ามา

 

시간이 전부 지나고 나면

เมื่อช่วงเวลานี้ได้ผ่านไป

 

이별이 끝나 있을까 Yeah

คำว่าลาก่อนจะหายไปพร้อมกับมันไหม?


 --------------------------------------------------------------------------------------------------------

*11:11 - Taeyeon

 

 

คุณหมอฮวังในชุดเดรสสีชมพูกำลังนั่งจิบเบียร์เพลินๆอยู่บนโต๊ะกับเพื่อนสาวเจสสิก้าและซอฮยอน เธอยกเบียร์ขึ้นจิบก่อนจะหันไปเจอเข้ากับนักร้องคนใหม่ของบาร์แห่งนี้ ร่างเล็กที่กำลังดีดกีตาร์ร้องบทเพลงรักแสนหวานอยู่บนเวทีตรงหน้าเธอได้กระชากหัวใจสี่ห้องนี้ไปเต็มๆ สายตาที่มองมานั้นช่างมีเสน่ห์ยิ่งนัก คุณหมอคนสวยไม่อาจละสายตาไปจากภาพตรงหน้าได้เลย เธอเอาแต่มองคนตรงหน้าและเคลิ้มไปกับทุกบทเพลงในค่ำคืนนั้น

 

เกิดมาไม่เคยเจอใครน่ารักขนาดนี้เลยแฮะ

 

ทิฟฟานี่กับเจสสิก้าหิ้วปีกซอฮยอนมาขึ้นรถหน้าบาร์หลังจากที่เจ้าตัวซดเหล้าเบียร์ไปซะหลายช็อตเพราะเกิดอาการอกหักจากหนุ่มที่เธอแอบปลื้ม ทิฟฟานี่เปิดกุญแจรถก่อนจะเหลือบไปเห็นนักร้องที่จ้องอยู่ทั้งคืนกำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง

 

ว๊า มีแฟนแล้วสินะ

ทิฟฟานี่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะสตาร์ทรถออกไป นึกเสียดายอยู่เหมือนกันที่คุณนักร้องเสียงหวานมีแฟนซะแล้ว ถ้าเธอมาเร็วกว่านี้คงจะมีสิทธิอยู่มั้งคิดแล้วก็เซงเป็นบ้า

 

 

 

 

ไหนบอกว่าจะมา ไม่เห็นมาเลย

แทยอนนั่งมองไปที่ประตูห้องนึกถึงคำสัญญาของคุณหมอคนสวยที่บอกว่าจะมาหา จนดึกดื่นป่านนี้ก็ยังไม่มาสักที ร่างเล็กลุกขึ้นเปิกประตูออกไปมองข้างนอกก็ไม่เห็นมีใครสักคน เธอทำหน้ามู่เดินเข้าห้องมาก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตู ตัวเล็กยิ้มออกมาก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตูเพราะคิดว่าเป็นคุณหมอที่เธอคิดถึง

 

คนไข้คิมแทยอนออกมาเดินเล่นแบบนี้ไม่ได้นะคะ กลับไปนอนเลยนะคะ

พยาบาลซอประคองแทยอนกลับไปนอนที่เตียง เธอเช็คความดัน เช็คสายน้ำเกลือทุกอย่างเมื่อพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงออกห้องไปแต่ก็ถูกคนไข้ตัวเล็กเรียกไว้ก่อน

 

คุณหมอฮวังกลับบ้านแล้วเหรอคะ

พยาบาลซอหันมาตอบหลังจากได้ยินคำถามนั้น หน้าตาซื่อๆของแทยอนทำให้เธอยิ้มออกมา คนความจำเสื่อมจำชื่อหมอเจ้าของไข้ได้ด้วย

 

คุณหมอผ่าตัดคนไข้อยู่ค่ะ จำชื่อหมอได้ด้วย เก่งนะเนี่ย

แทยอนยิ้มแห้งๆกลับไป พยาบาลซอปิดประตูห้องออกไปแล้ว แทยอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะนอนลงไปบนเตียง ความรู้สึกโดดเดี่ยวและว้าเหว่เข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อยของเธออีกครั้ง ทำไมอยู่ๆถึงรู้สึกเศร้ากันนะ

 

ร่างเล็กนอนหันหน้าออกไปมองหน้าต่าง หิมะที่ตกอยู่ข้างนอกทำให้อากาศข้างในนี้พลอยเย็นไปด้วย เธอกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้น ทั้งเหงา ทั้งรู้สึกเศร้า ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรกันแน่ ทำไมอยู่ๆตอนนี้น้ำตาถึงไหลออกมา

 

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น แทยอนปาดน้ำตาลวกๆก่อนจะมองไปยังผู้ที่มาใหม่ คุณหมอฮวัง เธอมาตามคำสัญญาสินะ

 

ยังไม่นอนอีกเหรอขอโทษนะ ฉันผ่าตัดคนไข้พึ่งเสร็จ

ทิฟฟานี่ตรงเข้ามานั่งข้างๆคนสมองเสื่อม รอยยิ้มพิมพ์ใจของเธอทำให้คนตัวเล็กลืมความเหงา ความทุกข์ใจเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

 

ฉันรอคุณตั้งนานแหน่ะ

ร่างเล็กกล่าวยิ้มๆ แววตาของเธอเป็นประกายยามที่มันใช้มองคุณหมอคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า คำพูดซื่อๆของเธอทำให้ทิฟฟานี่หลุดยิ้มออกมาจนได้

 

ฉันก็อยากมาหาเธอตั้งนานแล้ว

ทิฟฟานี่คิดในใจ เธอแอบเนียนไปจับมือแทยอนไว้

 

ก็มาหาแล้วนี่ไงคะ^^”

หมอรู้จักฉันไหม..”

รู้จักสิคะ คุณชื่อ คิม แทยอนไง

ไม่ใช่ค่ะ หมายถึง รู้จักมากกว่านี้

อืม ออกไปนั่งสูดอากาศกันข้างนอกดีไหม แล้วฉันจะเล่าให้คุณฟัง

 

 

 

ทิฟฟานี่พาแทยอนขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้า สองคนนั่งกอดเข่าอยู่ข้างกันบนม้านั่งตัวหนึ่ง ข้างหน้าเป็นวิวทิวทัศน์เมืองโซลยามค่ำคืน ตึกรามสูงตระง่านตั้งอยู่เรียงรายไปสุดลูกหูลูกตา แสงไฟหลากหลายสีสันทำให้ทุกสิ่งอย่างดูน่าหลงใหลไปเสียหมด สายลมอ่อนๆพัดมาทำให้เส้นผมของคนทั้งคู่ปลิวไปตามลม ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนพิเศษจริงๆ

 

คุณไม่รู้จักฉันหรอกค่ะ แต่ฉันรู้จักคุณ…”

ทิฟฟานี่เริ่มต้นการสนทนา เธอหันไปมองคนข้างๆก่อนจะเริ่มเล่าต่อ

 

ฉันพบคุณครั้งแรกเมื่อประมาณหลายเดือนก่อน คุณเป็นนักดนตรีอยู่ที่บาร์แห่งหนึ่ง รู้ไหมคะ ว่าตอนที่คุณจับกีตาร์แล้วร้องเพลง คุณดูมีเสน่ห์มากแค่ไหนฉันเผลอจ้องมองคุณไว้แบบนี้ ฉันละสายตาไปมองอย่างอื่นไม่ได้เลย…”

ร่างบางพูดพร้อมกับสาธิตให้แทยอนดู เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยของคนตรงหน้า เหมือนทุกอย่างถูกทำให้ไม่เคลื่อนไหว เหมือนทุ่งดอกไม้ที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตขึ้นใหม่อีกครั้ง แทยอนเองก็เหมือนถูกสะกดให้มองเข้าไปในดวงตากลมสวยของคนตรงหน้าเช่นกันเหมือนกันเธอไม่อาจละสายตาไปมองอย่างอื่นได้เลย ดวงตาคู่นั้นของทิฟฟานี่ มันเหมือนรวมโลกทั้งใบมาอยู่ในนั้น รวมทุกสิ่งที่งดงามมาอยู่ที่เดียวกัน ไม่ว่าจักรวาลนี้จะกว้างใหญ่สักแค่ไหน แต่แค่ดวงตาคู่นี้คู่เดียว ก็ไม่อยากจะหันไปมองอย่างอื่นเลย

 

คุณน่ะได้หัวใจฉันไปตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะ

 

ทิฟฟานี่พูดทิ้งท้ายไว้แบบนั้นก่อนจะบิดหน้าหนีเพราะความเขินอาย นี่เธอพูดอะไรออกไปน่ะกว่าจะตั้งสติได้ ก็เผลอบอกความในใจที่มีไปเสียแล้ว

 

น่ารัก…”

แทยอนพูดออกมาเบาๆเมื่อได้มองคนตรงหน้าที่ตอนนี้เขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว เธออาจจะลืมไปแล้วว่า ความรัก แท้จริงแล้วมันคืออะไร และตอนนี้เธอก็ไม่อาจรู้ว่า ข้างในหัวใจดวงน้อยของเธอนั้นเหตุใดมันถึงต้องเต้นรัวขนาดนี้

 

ดึกแล้ว เรากลับกันเถอะค่ะ

ทิฟฟานี่พูดตักบทด้วยความเขินอายปนความเสียเซลฟ์ที่เผลอบอกคำพูดเมื่อกี้ไป เธอทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกแทยอนหยุดข้อมือไว้

 

ถ้าจบคืนนี้ พรุ่งนี้ ยังจะมีแบบนี้อีกไหมคะ…”

คำถามซื่อๆแต่ดูจริงใจกับสายตาเว้าวอนของคนตัวเล็กทำให้หัวใจของทิฟฟานี่พองโตขึ้นมา เธอยิ้มก่อนจะตอบออกไป

 

ฉันสัญญากับคุณไว้แล้วนี่ ว่าฉันจะมาหาคุณทุกวัน…”

สองคนประสานสายตาไว้ด้วยกันอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมาทั้งคู่ ทิฟฟานี่มองดูมือน้อยที่จับข้อมือของเธออยู่ วันนี้มันช่างเป็นวันที่มีความสุขมากมายเหลือเกิน

 

 

 

แทเพื่อนรัก มึงต้องจำพวกกูให้ได้ไวๆนะ

ยูริบอกกับแทยอนที่นอนทำหน้างงๆอยู่บนเตียง ยุนอารีบเข้าไปเปิดรูปที่สามคนถ่ายด้วยกันให้แทยอนดู

 

นี่ๆ อันนี้เป็นรูปเราสมัยมอปลายไง เราคบกันตั้งแต่ตอนนั้นยันเรียนจบป.ตรีมาจนถึงตอนนี้เลยนะเว้ย มึงจะมาลืมพวกกูแบบนี้ง่ายๆไม่ด้ายยยยย

แทยอนรับรูปนั้นใบดูก่อนจะยิ้มบางๆออกมา

 

พวกเธอเป็นเพื่อนฉันเหรอแล้วเพื่อนคืออะไรอ่ะ

นั่นไง จะตอบว่าไงเนี่ย โธ่ ก็รู้ว่าสมองเสื่อมแต่ไม่รู้ว่าจะเสื่อมขนาดนี้ T^T

 

เพื่อน เอ่อไอ้ยุน ช่วยกูหน่อย

ยูริเอาศอกกระทุ้งแขนยุนอาเบาๆ รู้อยู่ว่าเพื่อนคืออะไร แต่จะให้อธิบายมันก็เรียบเรียงไม่ค่อยได้

 

ก็คนที่คอยให้คำปรึกษา ไม่ก็คนที่คุยด้วยได้ทุกเรื่อง ประมาณนี้มั้ง

ยุนอาตอบ แทยอนพยักหน้าหงึกๆแสดงว่าเข้าใจ เช้าวันนี้มียูริกับยุนอามานั่งคุยเป็นเพื่อนทำให้แทยอนไม่เหงา เธอยิ้ม เธอหัวเราะไปกับมุขตลกที่เพื่อนทั้งสองคนปล่อยแม้ว่าบางทีมันจะแป้กไปบ้างก็ตาม

 

แม้จะจำอะไรไม่ได้เลยแต่ความรู้สึกของความเป็นเพื่อนมันก็ยังติดอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ แทยอนยิ้มก่อนจะโบกมือลาเพื่อนๆทั้งสอง เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมอีกครั้ง แต่คราวนี้ เธอเลือกที่จะออกไปมองดูบรรยากาศข้างนอกบ้าง แทยอนถือเสาน้ำเกลือเดินออกไป เธอยืนอยู่บนราวบันไดชั้นสี่มองลงไปข้างล่าง ผู้คนสัญจรกันไปมามากมาย มีทั้งหมอ พยาบาล คนป่วย คนเจ็บ ตั้งแต่เด็กไปถึงแก่ แต่แล้วดวงตาคู่สวยของเธอก็ไปหยุดอยู่ตรงจุดๆหนึ่ง

 

ไม่ต้องกลัวนะ ฉีดยาไม่เจ็บหรอก^^”

ทิฟฟานี่นั่งลงบอกกับเด็กผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวน่ารัก เด็กน้อยยกมือขึ้นปาดน้ำตา เธอมองหน้าคุณหมอที่นั่งอยู่ก่อนจะถามออกมาด้วยความสงสัยปะปนกับความกลัว

 

จริงๆนะคะ หนูไม่ฉีดได้ไหม

ทิฟฟานี่ยิ้มตาหยีให้เด็กน้อยตรงหน้า เธอบรรจงลูบเส้นผมของเด็กหญิงด้วยความเอ็นดูก่อนจะหยิบอะไรสักอย่างในกระเป๋าเสื้อกราวนด์ออกมา

 

ถ้าไม่ฉีดหนูก็จะไม่หายนะ นี่อยากกินไหม

ร่างบางชูขนมในมือไปมา เด็กน้อยมองมันก่อนจะยิ้มออกมาเธอรีบตอบออกไปทันควัน

หนูขอนะ

เธอยื่นมือออกไปหวังจะคว้าห่อขนมในมือคุณหมอคนสวย แต่เจ้าตัวเอาเก็บเข้ากระเป๋าตามเดิม

 

อยากกินต้องไปฉีดยาก่อนนะ ป่ะเดี๋ยวหมอจะไปด้วย^^”

เด็กหญิงจับมือคุณหมอฮวังไว้ สองคนเดินออกไปด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนอยู่บนใบหน้านั้น แทยอนยิ้มตามออกมาอย่างไม่รู้ตัว ท่าทางอบอุ่นและอ่อนโยนของทิฟฟานี่ทำให้เธอประทับใจเป็นอย่างมาก ยิ่งตอนที่สายตาคู่นั้นของทิฟฟานี่เป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนสดใสของเธอ หัวใจของแทยอนแทบจะละลายไปตรงนั้น

 

 

 

 

 

มาทำอะไรตรงนี้คะ

แทยอนหันไปตามเสียงหวานด้านหลังก็พบกับคุณหมอที่เธอเพิ่งจะนึกถึง รอยยิ้มบางๆบนใบหน้าของเธอทำเอาแทยอนต้องเผลอยิ้มตามออกมา สองคนค่อยๆเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้ากันและกัน

 

ฉันชักจะชอบการเป็นคนความจำเสื่อมแล้วล่ะค่ะ

แทยอนพูดขึ้น ทิฟฟานี่มองตาคนตรงหน้าด้วยความสงสัย ร่างเล็กอมยิ้มก่อนจะพูดต่อ

 

ตอนแรกก็เสียใจนะ ที่ตื่นขึ้นมาแล้วจำอะไรไม่ได้สักอย่าง แต่ตอนนี้ ฉันว่าฉันเริ่มจะชอบมันแล้วล่ะค่ะ เพราะมันทำให้ฉันได้รู้จักคุณ…”

 

ทิฟฟานี่เดินเข้าไปใกล้แทยอนมากขึ้น รอยยิ้มตาหยีๆของเธอทำเอาหัวใจของแทยอนเต้นรัวเหมือนกลองรบ

 

ฉับพลันที่วินาทีแห่งความสุขเริ่มต้นได้ไม่นาน แทยอนก็ยกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง เธอร้องออกมาเพราะความเจ็บปวด ทิฟฟานี่รีบเข้าไปประคองร่างเล็กไว้

 

โอ๊ยยยย ปวดหัว…”

ทิฟฟานี่กอดแทยอนไว้ก่อนจะพยุงขึ้น เธอร้องเรียกคนแถวนั้นให้เข้ามาช่วย

 

ภาพเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นในหัวของแทยอนเป็นฉากๆแต่ประติดประต่อไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ภาพแสงไฟสว่างวาบตัดไปเป็นภาพของตัวเธอเองนอนจมกองเลือดอยู่กลางถนน ภาพหญิงสาวกับรอยยิ้มที่แสนสดใส ภาพน้ำตาที่กำลังร่วงโรยของแทยอน ทุกอย่างวนเวียนอยู่อย่างนั้นจนแทยอนสลบไป

 

 





ต่อ


ห้องสี่เหลี่ยมหนึ่งห้องกับร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างที่แง้มอยู่เล็กน้อย มือเรียวสวยของคุณหมอฮวังกำลังบรรจงปักดอกกุหลาบสีขาวลงในแจกันข้างเตียงของแทยอน รอยยิ้มบางๆปรากฎบนใบหน้าสวยของเธอในขณะที่ดวงตาคู่นั้นก็กำลังจดจ่ออยู่กับการจัดแจกันให้ออกมาดูสวย เธอหันไปมองคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่

 

 

ยิ่งฉันมองเธอแบบนี้ ฉันยิ่งชอบเธอเข้าไปใหญ่…”

ทิฟฟานี่พูดขึ้นมาเบาๆ แววตาของเธอฉายความสดใสออกมาเมื่อได้มองคนที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ ร่างบางวางแจกันดอกไม้ที่พึ่งจัดเสร็จไว้บนโต๊ะข้างเตียง เธอจับมือน้อยของแทยอนไว้เบาๆก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวจะออกจากห้องไป

 

 

มาบอกชอบฉันแล้วก็จะไปแบบนี้ได้ยังไงคะ..”

ทิฟฟานี่หันไปมองเจ้าของเสียงหวานที่ดังขึ้นจากข้างหลัง แทยอนนอนมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น รอยยิ้มหวานๆถูกส่งไปให้คนที่ยืนเขินอายอยู่ตรงหน้า

 

นี่แอบฟังเหรอคะเนี่ย

คุณหมอฮวังเดินกลับมานั่งข้างๆแทยอนอย่างเดิม เธอมองหน้าคนตัวเล็กไว้ รอยยิ้มตาหยีๆของเธอทำให้แทยอนเผลอยิ้มตามออกมา

 

คุณจะมาชอบคนที่แม้แต่ชื่อตัวเองก็จำไม่ได้ได้ยังไง…”

คำพูดตัดพ้อของแทยอนบ่งบอกได้อย่างดีว่าแท้จริงแล้วข้างในใจของเธอนั้น ปวดร้าวมากแค่ไหน ทิฟฟานี่กุมมือร่างเล็กไว้ก่อนจะบอกสิ่งที่อยู่ในใจเธอ

 

ฉันไม่รู้นะคะว่า เมื่อก่อนคุณจะเจออะไรมาบ้าง แต่ฉันคิดว่าปัจจุบันมันสำคัญกว่าอดีตนะคะ ถึงคุณจะจำเรื่องในอดีตไม่ได้ แต่คุณเลือกที่จะจำปัจจุบันได้นี่คะ ฉันจะอยู่กับคุณ จะอยู่ข้างๆคุณอย่างที่หัวใจของฉันมันเรียกร้อง ฉันอยากเป็นความทรงจำอันใหม่ที่สวยงามของคุณค่ะ

 

แทยอนใช้มืออีกข้างหนึ่งกุมมือของทิฟฟานี่ไว้ เธอดึงร่างบางตรงหน้าเข้าไปกอด จากนี้ไป เธอคงต้องคิดเสียใหม่อีกครั้งแล้วว่า ตอนนี้อะไรมันสำคัญกว่าอะไร แทยอนลูบผมของทิฟฟานี่ช้าๆก่อนจะบอกสิ่งที่อยู่ในใจของเธอให้อีกคนฟังเช่นกัน

 

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกันแน่.. แต่ทุกครั้งที่ฉันอยู่กับคุณ ฉันมีความสุขมากเลยนะ ดวงตาของคุณ รอยยิ้มของคุณ มันให้ฉันอยากอยู่กับคุณให้นานมากขึ้น ฉันไม่ชอบคำที่คุณบอกฉันว่าต้องไปแล้ว ฉันจึงต้องถามคุณตลอดว่าฉันจะยังได้เจอคุณอีกไหม ฉันอยากจะเรียนรู้และรู้จักคุณให้มากกว่านี้ ฉันอยากให้คุณอยู่เป็นความสุขส่วนตัวของฉันไปนานๆ

 

แทยอนค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดนั้นช้าๆด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้าของเธออยู่ สองคนมองเข้าไปในดวงตาของกันและกัน แทยอนค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของคุณหมอฮวัง เธอยิ้มออกมาเบาๆก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากบางของคนตรงหน้า รสจูบที่แฝงไปด้วยความบริสุทธิ์และความรู้สึกที่แสนพิเศษ ทิฟฟานี่หลับตาพริ้มรับรสจูบนั้น สองคนไล้ริมฝีปากของกันและกันไปมาอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน

 

หิมะตกโปรยปรายอยู่ข้างนอกหน้าต่างพร้อมกับดอกไม้หลากหลายสีสันที่กำลังเบ่งบานอยู่ในสวนของโรงพยาบาลเหมือนเป็นสัญญาณว่านับต่อไปนี้ ความรู้สึกใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

แทยอนค่อยๆถอนริมฝีปากของเธอออก เธอมองตาทิฟฟานี่ก่อนจะจูบเข้าไปใหม่อีกครั้งวนอยู่อย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

 

 

 

 

-         2 เดือนผ่านไป

 

แทยอนออกจากโรงพยาบาลมาเมื่อเดือนก่อน แต่ก็ยังแวะเวียนไปหาทิฟฟานี่บ้าง อาการของเธอดีขึ้นเรื่อยๆแม้จะจำอะไรบางอย่างไม่ได้อยู่ก็ตาม ร่างเล็กยืนอยู่หน้าร้านขายดอกไม้ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายเมื่อมันกำลังมองหาดอกไม้ช่อที่สวยที่สุดสำหรับคนที่เธอกำลังจะไปสารภาพรักในวันนี้

 

 

ฉันเอาช่อนี้ค่ะ

 

ร่างเล็กจ่ายตังก่อนจะเดินถือช่อดอกกุหลาบสีขาวสีที่ทิฟฟานี่ชอบ เธอเดินมาตามทางเรื่อยๆพลางอมยิ้มอยู่คนเดียวอย่างกับคนบ้า แตกต่างกันจากวันแรกที่เธอเดิมตามถนนเส้นนี้ ตอนนั้นเธอร้องไห้น้ำตาแทบไม่เหลือ

 

แทยอนเดินข้ามถนนไปโรงพบาลที่ทิฟฟานีทำงานอยู่ กะจะเซอร์ไพรส์เจ้าตัวในวันนี้เลยบอกไปว่าวันนี้ไม่ว่าง ช่วยไม่ได้นี่เนอะ ถ้าบอกความจริงไปก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ ^^

 

แทยอนยืนถือช่อดอกกุหลาบในมือก่อนจะมองออกไปรอบๆโรงพยาบาล ดวงตาคู่สวยกำลังสอดส่องหาคนที่คิดถึงโดยไม่ทันได้สังเกตว่ากำลังมีสายตาของใครคนหนึ่งที่จ้องมองเธออยู่จากที่ไกลๆ

 

 

พี่แทยอน…”

เธอเป็นใคร

ร่างเล็กมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างงงๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

 

นี่ไอรีนไงคะ ไอรีนแฟนพี่แทไง

แฟน?

 

สองคนยืนคุยกันอยู่อย่างนั้น แทยอนพยายามคิดแต่ยังไงก็คิดไม่ออกสักที เธอคงไม่รู้ว่าตอนนี้คนที่เธอตั้งใจมาหาตั้งแต่นั้นยืนดูอยู่ทุกเหตุการณ์ ทิฟฟานี่มองภาพนั้นอย่างเจ็บปวด นั่นมันผู้หญิงที่ยืนอยู่กับแทยอนที่บาร์วันนั้นไม่ใช่เหรอ พวกเขายังไม่เลิกกันงั้นสิไหนจะช่อดอกไม้ในมือนั่น หรือจะเป็นคำที่แทยอนบอกว่าวันนี้ไม่ว่างอีก โกหกทั้งเพ คงจะนัดมาเจอผู้หญิงคนนี้สิท่า

 

 

 

เธอเป็นแฟนฉันจริงๆเหรอ

แทยอนถามหญิงสาวหน้าตาดีตรงหน้าที่อยู่ๆก็เข้ามาบอกว่าเป็นแฟนของเธอ ไอรีนรู้เรื่องที่แทยอนความจำเสื่อม เธอจึงใช้โอกาสนี้เพื่อเป็นการเอาแทยอนกลับมาเป็นของเธอหลังจากที่ถูกแฟนใหม่ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

 

 

ทิฟฟานี่ยกแขนขึ้นปาดน้ำตาที่ร่วงโรยอยู่เต็มใบหน้าสวย เธอไม่อาจทนแห็นสองคนตรงหน้าต่อไปได้อีก ร่างบางตัดสินใจวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด เจ็บปวดที่ถูกหลอกให้รักเจ็บปวดที่ถูกคนที่รักหักหลังไม่ใช่สิคนความจำเสื่อม เขาไม่ผิด

 

ทิฟฟานี่กลับมานั่งร้องไห้กับตัวเองในห้อง น้ำตาของเธอไหลหยดเต็มเสื้อกราวนด์ที่ใส่อยู่ ยิ่งนึกถึงเรื่องของเธอกับแทยอนที่เกือบจะลงเอยได้ดีแล้วก็รู้สึกเจ็บปวด ตัวจริงของเขากลับมาแล้ว คนคั่นเวลาแบบเราก้ต้องหลบไปสินะมันก็ถูกต้องแล้วนี่

 

 

 

งั้นเลิกกันเถอะ ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว

แทยอนพูดออกมาซื่อๆก่อนจะทำท่าจะเดินออกไป คิดถึงฟานี่แล้ว ผู้หญิงคนนี้ทำเสียเวลาหมด

 

ไอรีนไม่เลิกค่ะ พี่แทยอนเป็นของไอรีน

หญิงสาวจับข้อมือของแทยอนไว้แน่น ปากก็พร่ำบอกว่ารักแทยอนอย่างนั้นอย่างนี้ ภาพนี้เหมือนกันกับตอนนั้นที่แทยอนเป็นฝ่ายยื้อให้เธอไม่ไป

 

ไม่รู้ละ ฉันรักคนอื่นแล้ว บาย ไปนะ

แทยอนแกะมือไอรีนออกก่อนจะเดินออกไป ไอรีนยืนมองคนตรงหน้าก่อนจะกรี๊ดออกมาลั่นโรงพยาบาล พอเธอเริ่มรู้ตัวว่ามีแต่คนมองจึงรีบเดินหนีไป

 

 

อ้าวคุณคิม เอาดอกไม้มาให้หมอฟานี่หรอคะ ตกลงยังไงเนี่ยคู่นี้

พยาบาลซอถามคนตรงหน้าที่ยืนถือดอกไม้พลางยิ้มหน้าบานซะยิ่งกว่าดอกทานตะวัน

 

ใช่ค่ะ คุณหมออยู่ไหมคะ^^”

อยู่ข้างในเลยค่ะ

พยาบาลซอตอบยิ้มๆก่อนจะเดินออกไป แทยอนหายใจเข้าลึกเต็มปอดก่อนจะพ่นออกมาเพื่อเป็นการรวบรวมความกล้า ถึงเวลาแล้วที่คำว่ารักที่ไม่เคยพูดไปจะได้ใช้สักที ^^

 

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงประตูห้องดังขึ้น คุณหมอฮวังเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าก่อนจะขานรับให้คนข้างนอกเข้ามา เธอไม่รู้เลยว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่เธอยังไม่อยากจะเจอในตอนนี้

 

ฉับพลันที่ทิฟฟานี่ได้เห็นคนที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า ภาพบาดตาเมื่อสักครู่ก็แว้บเข้ามาในหัวอีก เธอหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้แทยอนรู้ว่าเธอกำลังจะร้องไห้

 

 

ไหนบอกว่าวันนี้ไม่ว่าง แล้วมาทำไม

 

ก็ฉันอยากมาหาเธออ่ะ

แทยอนตอบด้วยความเขินโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าเพิ่งไปเห็นอะไรมา

 

อ๋อแน่ใจนะว่ามาหาฉัน



ต่อ

 

เป็นอะไรไปฟานี่…”

แทยอนถามก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆคนตรงหน้า ทิฟฟานี่หลบตาลงเพราะไม่อยากให้แทยอนเห็นหยดน้ำที่กำลังเอ่ออยู่ในดวงตาคู่นี้ของเธอ

 

เธอร้องไห้ทำไมน่ะ

ร่างเล็กจับปลายคางของคุณหมอคนสวยช้อนขึ้นเบาๆ ดวงตากลมสวยคู่นั้นกำลังแดงก่ำ

 

จะมาเสียเวลาอยู่กับฉันทำไมในเมื่อเธอก็มีคนของเธออยู่แล้ว

ประโยคตัดพ้อที่มาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มของทิฟฟานี่ทำให้แทยอนรู้แล้วว่าเจ้าตัวคงเข้าใจผิดเรื่องของเธอกับไอรีนแน่ๆ

 

ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับผู้หญิงคนนั้น

จะไม่เป็นได้ยังไง ก็เธอคบกับมัน แล้วอีกอย่างเธอก็ความจำเสื่อมจะไปจำได้ยังไงว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”

ทิฟฟานี่ขึ้นเสียงใส่แทยอน เธอลุกขึ้นเตรียมจะออกจากห้องไป คนความจำเสื่อมแบบนั้นจะรู้ได้ยังไงว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเคยคบกับใครมาก่อน ยังไม่เลิกกันหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

ใครบอกว่าฉันความจำเสื่อม! ฉันจำได้ว่าเธอเกิดวันที่ 1 สิงหาคม ฉันจำได้ว่าเธอชอบสีชมพู ฉันจำได้ว่าเธอชอบดอกกุหลาบสีขาวไม่งั้นฉันจะซื้อมาให้เธอทำไม ถึงฉันจะจำไม่ได้ว่าอดีตฉันเคยรักใคร แต่ตอนนี้ฉันรักเธอ เธอบอกฉันเองนะ ว่าปัจจุบันมันสำคัญกว่าอดีต…“

 

 

 

 

 

 

 

-ร้านเหล้าxxx-

 

เห้ยยๆๆๆ พอๆเลยมึง ชักจะแดกเยอะเกินไปละ

เจสสิก้ายั้งมือเพื่อนสาวที่กำลังยกแก้วเหล้าซดอยู่ข้างๆ ทิฟฟานี่ หญิงสาวผู้อ่อนโยนและบอบบางกลายเป็นคนละคนทันทีเมื่อเหล้าเข้าปาก ยิ่งคิดถึงคำที่แทยอนพูดทีไรเธอก็ยิ่งเจ็บปวด ต่อให้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่ทิฟฟานี่ก็ยังไม่ปักใจเชื่ออยู่ดี

 

ไม่ต้องมาห้ามเลย กูเศร้า กูจะแดกกกกกกกกก

ทิฟฟานี่รินเหล้าลงแก้วเตรียมจะยกขึ้นดื่มแต่สายตาก็เหลือบไปเห็นบุคคลโต๊ะข้างๆซะก่อน เธอวางแก้วเหล้าลงก่อนจะลุกออกไป

 

อ้าว แกจะไปไหน เมาแล้วรุงรังจริ๊งง

เจสสิก้าลุกขึ้นเดินตามเพื่อนไป

 

 

แทยอนไม่มาด้วยเหรอ

ร่างบางนั่งลงข้างสองบุคคลที่นั่งอยู่ก่อน

 

ไม่มานะ เห็นบอกว่าไม่มีอารมณ์ ทะเลาะกันมาเหรอ

ยูริถามคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อนจะเหลือบไปเห็นอีกคนที่ยืนอยู่หลังทิฟฟานี่

 

โหสวยว่ะ

ยูริคิดในใจ เธอมองเจสสิก้าค้างไว้เพราะตะลึงในความสวยบวกความเอ็กซ์ของเจ้าตัว สายตาของคนเจ้าชู้ฉายแววออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้น

 

มองทำไมคะ

เจสสิก้าพูดก่อนจะนั่งลงข้างทิฟฟานี่ ยูริเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งชอบเข้าใหญ่ ผู้ผญิงสวย เซ็กซี่ ปากจัดแบบนี้ล่ะใช่สเปกเลย

 

 

คงมัวแต่ไปอยู่กับผู้หญิงที่ชื่อไอรีนนั่น

ทิฟฟานี่พูดขึ้นหลังจากที่สติเริ่มกลับมาทีละน้อย

 

ไอรีน? เห้ย แฟนเก่าไอ้แทน่ะเหรอ

ยุนอาถามทิฟฟานี่ด้วยความงง ก็เพื่อนกับผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว จะไปอยู่ด้วยกันได้ยังไง

 

แฟนเก่า?

 

ก็ใช่น่ะสิ เขาเลิกกันตั้งนานแล้ว ก็เลิกกันก่อนไอ้แทโดนรถชนนั่นแหละ

อ้าว แล้วไม่ได้กลับไปคบกันเหรอ

ทิฟฟานี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอแทบจะสร่างเมาไปในทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

 

ไม่นี่ช่วงนี้แทมันก็พูดถึงแต่เรื่องเธอ ก็ไม่น่ากลับไปคบไอรีนได้นะ อีกอย่าง มันก็ความจำเสื่อมแบบนั้นน่ะ

นั่นน่ะสิ ฉันก็ว่าเธออ่ะคิดมากไปเอง

เจสสิก้าช่วยยุนอาพูดอีกแรง ทิฟฟานี่นั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่นาน สรุปว่าเรื่องวันนี้เป็นเธอใช่ไหมที่คิดไปเอง แต่พวกเธอสองคนยืนคุยกันก็ต้องมีอะไรเกิดขึ้นสิ

 

รู้จักบ้านไอรีนไหม

ทิฟฟานี่โพล่งถามออกไปเล่นเอาเพื่อนอีกสามหันไปมองอย่างไว

 

ห้ะ เธอคิดจะทำอะไรเนี่ย

ยูริถามอย่างไม่ไว้ใจ กลัวทิฟฟานี่จะไปตบไอรีนคาที่บ้านโทษฐานจะมาแย่งแทยอนกลับไป

 

คิดอะไรกันวะ ก็แค่จะไปถามให้รู้แล้วรู้รอดแค่นั้น

เอาจริง?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทิฟฟานี่ขับรถเร็วอย่างกับมีวิญญาณของพอล วอล์คเกอร์เข้าสิง เจสสิก้า ยูริและยุนอาที่ร่วมชะตากรรมอยู่ในรถหาที่เกาะกันวุ่นวาย

 

 

 

ประตูบ้านหลังใหญ่ถูกเปิดออกโดยหญิงสาวที่ชื่อไอรีน เธอยืนทำหน้างงๆว่าสี่คนนี้มาทำไมเอาดึกดื่นป่านนี้

 

เธอคบกับแทยอนใช่ไหม

ทิฟฟานี่ยิงคำถามแรกอย่างไม่รีรอทำเอาไอรีนหน้าเหวอก่อนจะละล่ำละลักตอบ

 

คะ..คบค่ะ

ยูริกับยุนอาผู้รู้เรื่องมองหน้าไอรีนอย่างกดดัน

 

ฉันให้เธอตอบอีกที

ยุนอาบอกด้วยเสียงเรียบๆ คบบ้าคบบออะไรทำไมไม่เห็นแทยอนเพื่อนรักพูดอะไรถึงผู้หญิงคนนี้เลย

 

ก็บอกว่าคบไงคะ

ไอรีนตอบเบาๆก่อนจะหลบสายตาสีคู่ที่จ้องเธออยู่ตรงหน้า

โหลแท.. น้องไอรีนเขาบอกว่าคบแกอ่ะ เรื่องจริงไหมวะ

ยูริโทรไปถามแทยอน ไอรีนหน้าเหวอออกไปเมื่อยูริกดเปิดลำโพงทำให้ทุกคนได้ยินชัดเจน

 

ไอรีนเหรอ ผู้หญิงที่อยู่ๆก็มาบอกว่าเป็นแฟนฉันน่ะเหรอ แต่ฉันบอกเลิกเธอแล้วนะ ฉันชอบฟานี่

 

ช่างเป็นคำตอบที่ออกมาได้ตรงสุดๆ ทิฟฟานี่เมื่อได้ฟังก็ยิ้มออกมาทันที แทยอนคงไม่รู้ว่าเธอเองก็อยู่กับยูริด้วยก็เลยพูดแบบนี้ออกมา น่ารักจัง ^^

 

อ่ะ ชัดเจน โกหกพวกฉันทำไม

เจสสิก้าถามไอรีนอย่างกดดัน ยานแม่ลงแล้ว งานนี้กระต่ายน้อยแบบไอรีนติดกับเข้าเต็มๆ

 

ขะ..ขอโทษค่ะ

ไอรีนรีบโค้งตัวลง ทั้งกลัวทั้งรู้สึกผิด ไม่น่าไปพูดอะไรแบบนั้นเล้ยย

 

ต่อไปอย่ายุ่งกับแทอีกก็พอ

ทิฟฟานี่พูดขึ้นก่อนจะหันหลังจะขึ้นรถกลับบ้าน เธอหยุดก่อนจะพูดอะไรบางอย่าง

 

อย่าให้ฉันรู้ว่ามีครั้งที่สองแล้วกัน

ทิฟฟานี่กับชาวแก๊งกลับบ้านไปแล้ว ไอรีนปิดประตูบ้านอย่างแรงก่อนจะกรี๊ดออกมาลั่นซอย งานนี้นกค่ะ นกทั้งแฟนเก่าแฟนใหม่ นี่สินะ เขาเรียกว่าบทเรียนราคาแพง

 

 

 

 

หายโกรธฉันแล้วหรือไง

แทยอนพูดขึ้นก่อนจะพาทิฟฟานี่ที่มาหาแต่ดึกดื่นเข้าบ้านไป

 

ใครโกรธ? ไม่ได้โกรธสักหน่อย

ร่างบางพูดพลางทำหน้าเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น รู้สึกเสียเซลฟ์เหมือนกันแฮะที่ไปตีโพยตีพายแบบนั้นทั้งๆที่แทยอนเองไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย

 

แน่ใจนะ? ฉันกับไอรีนไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ ถ้าเป็น ก็คงเป็นแค่ในอดีต แต่ถ้าปัจจุบัน…”

แทยอนหยุดคำพูดไว้ตรงนี้ เธอยิ้มก่อนจะตรงเข้ามาหาทิฟฟานี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

ปัจจุบันอะไรเล่า…”

ทิฟฟานี่หันหน้าหลบเมื่อเห็นว่าใบหน้าของคนตัวเล็กอยู่ห่างเธอไม่มากนัก

 

ปัจจุบันฉันเป็นของเธอ ไม่ว่าตอนนี้ พรุ่งนี้ หรือวันไหนก็ตาม ฉันก็ยังอยากจะเป็นของเธอ

แทยอนยื่นหน้าไปจุ้บปากทิฟฟานี่ งานนี้ก็ฟินกันไปยาวย้าวววว >< ร่างบางยิ้มออกมาอย่างเขินอายแต่ก็เป็นฝ่ายจุ้บปากแทยอนคืนไปอีกที

 

คบกันจริงๆจังได้แล้วนะ

แทยอนพูดขึ้นก่อนจะดึงทิฟฟานี่เข้ามากอด รอยยิ้มหวานๆกับคำตอบตกลงของทิฟฟานี่ทำให้ค่ำคืนแห่งความสุขได้เริ่มต้นขึ้น

 

 

 

 

 

แท พอได้แล้วฟานี่ง่วง..”

คุณหมอสาวบอกกับคนที่กำลังพรมจูบไปทั่วร่างเปลือยเปล่าของเธอ เขินก็เขิน แต่มาถึงจุดๆนี้แล้วคงต้องไหลไปตามอารมณ์แล้วล่ะเนอะ

 

ก็อากาศมันหนาว ตัวเธออุ่นดี

แทยอนตอบทั้งที่ใบหน้ายังซุกไซร้กับซอกคอขาวของคนที่นอนอยู่ สองคนผลัดกันบรรเลงเพลงรักบนเรือนร่างของกันและกันอยู่อย่างนั้นจนหลับไปในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นท่ามกลางอากาศข้างนอกที่หิมะอ่อนๆโปรยปรายลงมา

 

 

 

ฉันไม่อยากรู้ว่าอดีตมันเป็นอย่างไรอีกแล้ว ในเมื่อปัจจุบันของฉันมันดีกว่า ฉันไม่สนใจแล้วว่าฉันเคยรักใครมาก่อน มันไม่สำคัญอีกแล้วถ้าตอนนี้ฉันรักเธอ ฉันรักเธอที่สุดเลยนะ ฉันทิ้งอดีตไปแล้ว ฉันพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่ และดูแลเธอให้ดีที่สุดด้วยชีวิตของฉัน

คิม แทยอน อดีตคนสมองเสื่อม

 

 

 

 


 

 

////แฮปปี้เอนกันไปอีกเรื่อง ขออภัยในความรวบรัดเนอะ5555 คือไรท์ไม่มีเวลาจริงๆค่ะ ต้องขอโทษตรงนี้ด้วยเนอะ วันนี้กะจะลงตั้งแต่สี่โมงแล้วค่ะ แต่ติดธุระเลยมาสาย 5555 ยังไงฝากนิยาย When a wolf falls in love with a sheep ด้วยนะคะ ใกล้จบแล้วกำลังเข้มข้นเลย กับอีกเรื่อง My Roommate เหตุเกิดที่หอหญิง งานเรทอาร์ งานเอ็นซีก็มานะ 55555 (ไรท์เตอร์เป็นคนแบบนี้เหรอนี่) ยังไงก็ติดตามอ่านกันได้เลยน้า รักนะยู////

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ fairy-teller จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 01:23
    ไรท์แต่งได้สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ^^
    #9
    0
  2. วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 22:24
    จบแล้วหรอคะ ไม่มีปาดขาวหรือห้องลับๆหรอ5555555555 ล้อเล่นๆๆ สนุกมากก เปิดฟิคอันใหม่เร็วๆน้าา รออยู่~~♡♡
    #8
    0
  3. #7 Taeny
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:00
    ฮือออ ขอบคุณฟิคดีๆนะคะ จะติดตามทุกเรื่องทุกชาติไป นี่ก็เวอร์ไป55555 . รอเรื่องต่อไปนะคะ ^^
    #7
    0
  4. วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 23:08
    ไม่รู้ล่ะ ฉันรักคนอื่นแล้ว บาย  โหหหหหหหหหหหหห เหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยก
    #6
    1
    • 11 กรกฎาคม 2560 / 23:24
      คิมแทเป็นคนซื่อๆค่ะ5555
      #6-1
  5. #5 Taeny
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 09:49
    กรี้ดดดด เรื่องใหม่มาแล้ว ไม่เอาดราม่านะคะไรด์ เค้าชอบหวานๆอ่าาา ไรด์แต่งน่ารักดีค่ะ รออัพต่อนะคะ ^^
    #5
    1
    • 11 กรกฎาคม 2560 / 13:51
      100%ว่าปลอดภัยจากดราม่าค่ะ5555 ช่วงนี้ไรท์คิดว่าจะลง one short อีกสองเรื่องสองเรื่องก่อนไปมอ อิอิ
      #5-1
  6. วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 18:35
    ป้าเบคิดถูกแล้วล่ะที่ทิ้งพี่แทไป เพราะแฟนใหม่รวยกว่าา ถ้าอยู่กับพี่แทคงจะอดตายต่อจากนี้ชั้นจะรับบาปนี้ต่อจากเธอเองรีบหนีไป!! หนีป๊ายยยย ไม่ต้องเป็นห่วงชั้นนนน // ฟองน้ำหมีลอยมา
    #4
    2
    • 10 กรกฎาคม 2560 / 18:44
      เธอคงจะอึดอัดใช่มั้ยหละะ!! หนีปายยย บอกว่าหนีไปเซ่!!
      //ล้อกประตูห้องเลียปากแพล้บๆ
      #4-1
    • 10 กรกฎาคม 2560 / 21:50
      อาการหนักนะคะเนี่ย แอบสงสารพี่แทเบาๆ55555
      #4-2
  7. #3 aeaeeiei (@aeaeeiei) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 16:58
    รอค่ะๆ
    #3
    0
  8. #2 WIM1412 (@14121214) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:38
    รอค่ะ'^'
    #2
    0
  9. วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:29
    พี่เเทTT
    #1
    0