ตึกตึก ตักตัก เผลอรักหมดใจ [จบแล้ว]

ตอนที่ 22 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ม.ค. 56

 FUN
ฝากรูป

 

Chapter 22 : Game Over!!

 

จะขอยืนอยู่ตรงนี้ ตราบที่ฉันหายใจ
จะขอยืนอยู่ตรงนี้ ดูแลเธอเรื่อยไป
ไม่ให้เธอมีน้ำตา ไม่ว่าปัญหาเข้ามาเท่าไหร่
จะรักเธออยู่ตรงนี้ ตราบที่ฉันหายใจ
ชีวิตฉันต่อจากนี้ ไม่อาจจะรักใคร
ได้โปรดให้ฉันดูแล จะอยู่ตรงนี้จนวันสุดท้าย…’

 

บันทึกพิเศษ :: คินตา

            ผมไม่รู้ว่าตอนนี้โอมเพี้ยงกำลังคิดอะไรอยู่ บ่อยครั้งที่ผมก็อ่านความคิดของเธอไม่ออก ท่าทางที่ดูสดใสร่าเริงกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มจนทำให้โลกสดใสและทำให้ผมมีความสุขเวลาอยู่ใกล้เธอ ไม่แน่ว่ารอยยิ้มอาจจะกำลังกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างอยู่ก็ได้

            ถ้าหากว่า...ในวันข้างหน้า...ฉันทำให้นายต้องเสียใจ...นายจะให้อภัยฉันได้หรือเปล่า...

            คำถามของโอมเพี้ยงทำให้ผมนอนไม่หลับ ผมยังจำสีหน้าของเธอได้ดี เธอร้องไห้พร้อมกับพูดออกมาด้วยความสะอึกสะอื้น อาจเป็นเพราะเธอเพิ่งตื่นจากฝันร้ายก็เป็นได้

            “ยัยเปี๊ยกนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่...คงไม่ได้เป็นเล่นชู้หรือคบกับผู้ชายคนอื่นอยู่หรอกนะ”

            ผมพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะไล่ความคิดบ้าบอออกจากหัว โอมเพี้ยงไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่ ผมอยากรู้จริงๆ ว่า ตอนนี้เธอคิดอะไรอยู่ หรือกำลังทำอะไรอยู่

            ทำให้ผมเสียใจอย่างนั้นเหรอ...

            เฮ้อ...ไม่รู้สิว่าสิ่งนั้นมันจะทำให้ผมเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ทำไมในใจผมกับรู้สึกว่าพร้อมที่จะให้อภัยเธอได้ทุกๆ อย่าง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ขอเพียงแค่...อย่าจากผมไปก็พอแล้ว

ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรในตัวของโอมเพี้ยงที่ทำให้ผมหลงรักเธออย่างจัง ทั้งๆที่เธอก็ไม่เคยเล่นหูเล่นตา หรือทำทีท่าโปรยเสน่ห์ (ไม่รู้อะไรซะแล้วคินตาน้อยเอ๋ย) คงเป็นเพราะความเป็นตัวของเธอเอง ความสดใสร่าเริง หรือจะเป็นความซุ่มซ่ามของเธอ อ่า...ไม่รู้สิผมหาเหตุผลให้คำตอบนี้ไม่ได้จริง

ตั้งแต่วันนั้นที่เธอก้าวเข้ามาในชีวิต จากนั้นเธอก็เริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผม ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เจอกับเธอ และทุกครั้งที่เจอก็ทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้ เธอทำให้ผมเชื่อว่าโลกกลมเป็นยังไง และทำให้ผมเชื่อเรื่องพรหมลิขิต ฟังดูเน่า แต่ผมพูดเรื่องจริงนะ

โอมเพี้ยงเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ได้มีอะไรเหนือไปกว่าใคร นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ ผมยาวดัดเป็นลอนสีน้ำตาลแต่ดูสวยและรู้เลยว่าสุขภาพผมของเธอดีมากๆ เธอดูเป็นคนไม่ชอบแต่งตัว ดังนั้นเสื้อผ้าของเธอจะเน้นสบายๆ มากกว่า โอมเพี้ยงเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน อ่อนไหวง่ายแต่บางครั้งเธอก็ดูเข้มแข็ง รอยยิ้มของเธอเป็นสิ่งที่ผมชอบมากที่สุด ทุกครั้งที่เธอยิ้มผมสัมผัสได้ว่าเธอยิ้มมาจากใจ สดใส ไม่เสแสร้ง

แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของเธอค่อยๆ หายไปจากใบหน้าของเธอทีละน้อยและเปลี่ยนเป็นน้ำตาที่เข้ามาแทนความสดใสของโอมเพี้ยง

“บอกฉันสิว่าเธอเป็นอะไร ฉันสัญญาว่าจะเรียกรอยยิ้มของเธอกลับคืนมาให้ได้”

จบบันทึกพิเศษ :: คินตา

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันนี้ฉันตื่นแต่เช้าตรู่เลยนะ (อันที่จริงยังไม่ได้นอนมากกว่า) พอฉันเห็นว่าแสงอาทิตย์เริ่ดสาดส่องเข้ามา เสียงไก่เริ่มขันและนกเริ่มโบยบิน ฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวและรีบมาที่บ้านคินตาทันทีเลย

ฉันใช้เวลาทันคืนในการตัดสินใจ และตอนนี้ฉันมั่นใจพอว่าฉันพร้อมที่จะบอกความจริงกับเขาแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ต้องบอกให้ได้ ถึงแม้ว่านับจากวันนี้เป็นต้นไปเขาจะเกลียดฉันไปเลยก็ตาม

และตอนนี้ฉันก็หยุดยืนอยู่ที่หน้าบ้านของคินตาเรียบร้อยแล้ว ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆกดลงไปที่ออดหน้าประตูบ้านอย่างช้าๆ หัวใจฉันสะระรั่วจนไม่เป็นจังหวะ ฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าต้องไม่ร้องไห้และต้องพูดความจริงออกไปทั้งหมดให้ได้

ไม่นานที่เสียงออดหน้าบ้านจบลง ประตูบ้านก็เปิดออกมาพร้อมกับผู้ชายผมสีดำสไลท์ละต้นคอ ในชุดอยู่บ้านสบายๆ เพียงแค่ฉันสบสายตาของเขา ใจที่คิดว่าพร้อมแล้วก็เริ่มอ่อน น้ำตาก็เริ่มคลอทันที

“เข้มแข็งไว้โอมเพี้ยง มันถึงเวลาที่เกมนี้ต้องจบลงสักทีแล้ว คนนิสัยไม่ดีอย่างเธอสมควรจะได้รับบทลงโทษเสียที”

คินตาเดินมาเปิดประตูรั้วให้ทันทีที่เห็นฉันยืนรออยู่ด้านนอก

“จะมาทำไมไม่โทรมาบอกก่อนล่วงหน้าล่ะ ฉันจะได้ไปรับที่บ้าน”

เขายังคงยิ้มอย่างสดใสให้ฉันเหมือนเดิม นายต้องยิ้มแบบนี้ตลอดไปถึงแม้ว่าฉันจะทำร้ายนาย นายก็ยิ้มเข้าไว้นะ นายต้องเข้มแข็ง

“ทำไมยืนนิ่งอย่างนั้นล่ะ ไม่เข้ามาในบ้านเหรอ”

คินตาถามเมื่อฉันไม่ยอมเดินเข้าไปในบ้านสักที

“ไม่ล่ะ วันนี้ฉันกะจะแวะมาแค่แป๊บเดียวเท่านั้นและก็คิดว่าถ้าเสร็จธุระแล้วก็จะกลับเลย...และก็คงไม่ได้มาที่นี่อีก”

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ข่มอารมณ์ความรู้สึกเจ็บปวดไว้ข้างใน สีหน้าของคินตาเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากฟังคำพูดเป็นนัยน์ๆของฉัน

“ฉันไม่เข้าใจ”

แต่นายกำลังจะเข้าใจในอีกไม่กี่วินาทีนี้หรอก ฉันหลับตาลงกำมือแน่น ใจของฉันสั่นมาก ฉันขอโทษนะหัวใจที่ทำให้เธอต้องเจ็บ และฉันขอโทษนะคินตาที่ทำให้นายต้องเสียใจ

“ฟังฉันนะ ฟังฉันชัดๆ เพราะฉันจะพูดให้นายฟังแค่รอบเดียวเท่านั้น” ฉันเว้นวรรคเพื่อหายใจเข้าลึกๆ “ที่ผ่านมามันเป็นแค่เกม เกมที่ฉันใช้นายเป็นเครื่องมือเพื่อเงินรางวัลหนึ่งล้านบาท ความจริงที่เราเจอกันวันนั้นที่สวนสาธารณะมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ ฉันตั้งใจที่ทำแบบนั้นเพื่อทำความรู้จักกับนาย และที่นายเห็นว่าไปที่ไหนๆ ก็ตาม มันไม่ใช่เพราะโลกกลมเลย นั่นเป็นเพราะฉันตั้งใจ มันเป็นแผนของฉันเอง แผนที่จะทำให้นายรักฉัน และในที่สุดนายก็รักฉัน...และเกมนี้จะจบลงถ้าฉันหักอกนายซะ...ฉันจะเป็นผู้ชนะ” ฉันพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มขาวๆทั้งสองข้าง ฉันมองใบหน้าผู้ชายที่ฉันกำลังทำร้ายเขา ใบหน้าของเขานิ่ง แต่สายตาแสดงออกมาว่าเขากำลังเจ็บปวดอย่างมาก

“โกหกใช่มั้ย”

เสียงของเขาช่างแผ่วเบามือของเขาจับไหล่ของฉันทั้งสองข้างไว้ แต่ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ

“มันไม่ใช่เรื่องโกหก...แต่มันยังมีความจริงอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกกับนาย” ฉันปาดน้ำตาสองข้างอย่างลวกๆ “ถึงแม้ว่าฉันจะบอกว่าเรื่องที่ผ่านมามันเป็นแค่เกมและเป็นแผนการของฉัน...แต่ครั้งแรกที่ฉันเจอนายที่สวนสาธารณะ ฉันก็รู้ทันทีว่าฉันทำร้ายนายไม่ลงแน่ๆ และถึงแม้ว่าฉันจะทำตามแผนการใกล้ชิดนายมากขึ้นเท่าไหร่ แต่นั่นยิ่งเหมือนเป็นการขุดหลุมฝั่งตัวเองมากขึ้นเท่านั้น จนในที่สุด...ก็เป็นฉันซะเองมากกว่าที่ตกหลุมรักนาย ฉันไม่อยากเล่นเกมนั้นต่อไปแล้ว ยิ่งนายทำดีกับฉัน ฉันยิ่งรู้สึกผิดและไม่อยากทำร้ายนาย แต่ฉันไม่รู้ว่าจะจบเกมนี้อย่างไร ฉันพยายามจะบอกนายแต่ความกล้าฉันก็มีไม่พอ วันนั้นที่ชายทะเล ฉันจะบอกนายแต่ก็ดันเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน...ฉันขอโทษ” ฉันก้มหน้าลงพร้อมกับเอามือปิดหน้าของตัวเองไว้ “ฉันขอโทษ ฉันขอโทษนะคินตา”

“ฉันขอถามเธอสักคำถามได้มั้ย”

ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ

“ความรู้สึกของเธอที่มีต่อฉันมันไม่ใช่แค่เกมเพื่อให้ฉันรักเธอใช่มั้ย”

ฉันพยักหน้าอีกครั้ง

ใช่ ความรู้สึกของฉันมันไม่ใช่เกม แต่ความรู้สึกที่มีให้นาย มันเป็นความรู้สึกที่มาจากใจฉันจริงๆ

 “ออกมาได้แล้วมอลลี่ เกมของเธอมันจบลงแล้วล่ะ”

O_O!!!”

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีงามๆๆๆ >O< สักสองสามที หลังจากที่ไม่ได้แวะมาอัพนานมาก เราก็เลยมาตามคำเรียกร้อง ให้เป็นของขวัญปีใหม่2013 แล้วกันเนอะ Happy New Year 2013 จ้า มีความสุขกันมากๆนะ นักอ่านทั้งหลาย ขอบคุณมากมายที่ไม่ทิ้งนิยายเรื่องนี้กันไป เข้าเรื่องเลยแล้วกัน อ่านๆไปคงงงว่าตกลงเกิดอะไรขึ้น เกมเป็นยังไง เอาเป็นว่าคดีไขในตอนหน้า โปรดติดตามตอนต่อไปนะเจ้าฮะ :D
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

288 ความคิดเห็น

  1. #230 Rainbow Gold (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 18:25
    รีดเดอร์ทั้งหลายรอติดตามไรเตอร์นะคะ แต่ไรเตอร์ชอบใจร้ายมากกๆๆๆ ที่ชอบหายไปนานๆ ชนิดที่ว่าลืมเนื้อเรื่องตอนก่อนหน้าไปแล้ว (ต้องกลับไปอ่านใหม่) แต่ก็ยินดีจะรออ่านตอนต่อไปนะคะ อย่าหายไปนานๆอีกนร๊าาา เดี๋ยวขาดใจ ^^
    #230
    0
  2. #229 ดอกหญ้าบ้านนา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 18:21
    สนุกมากเลยคะ  อัฟๆๆๆๆๆ
    #229
    0
  3. #227 The (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 11:25
    เมื่อไหร่จะอัพล่ะคะ
    #227
    0
  4. #226 arm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 03:58
    รอไรเตอร์มาอัพต่อนะ ค้างมากกกก อยากรู้นางเอกจะทำยังไงต่อ
    #226
    0
  5. วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 00:17
    อัพไวๆนะคะ จะรอนะคะT^T
    #225
    0
  6. #224 Gg_Bear (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 13:44
    เข้ามารอตอนนี้ด้วยอีกคน
    มาอัพเร็วๆ นะ รอๆๆ
    #224
    0
  7. #219 aa123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 15:35
    นึกว่าอัพแล้วอ่า TT อัพเลยนะคะ
    #219
    0
  8. #218 CrazY_EeaRn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 14:54
    ง่า นึกว่าอัพแล้วนะเนี่ย T^T 
    รออยู่นะคะ มาอัพไวๆ ค้างๆๆ 
    #218
    0
  9. #216 เชลโล่เชอร์รี่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 14:20
    มารอนะคะ
    #216
    0