ตึกตึก ตักตัก เผลอรักหมดใจ [จบแล้ว]

ตอนที่ 21 : Chapter 21 : ภัยเงียบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ต.ค. 55

 FUN
ฝากรูป

Chapter 21 : ภัยเงียบ

 

ตกลงว่าเธอจะเอายังไงกับฉัน ไม่รู้เธอมาแบบไหน

เธอจะดีหรือเธอจะร้าย ก็ฉันยัง ไม่เข้าใจ

ว่าใจที่จริงของเธอต้องการสิ่งไหน

บอกฉันสักทีได้ไหม เธอจะรักหรือเธอจะร้าย

อยากรู้ถึงความจริงข้างใน ไม่อยากเสียใจเสียน้ำตา






ทันทีที่พี่มอลลี่เห็นคินตามาถึงโรงพยาบาล เธอร้องไห้พร้อมกับเข้าโผล่กอดคินตาทันที
            "นายกลับมาหาฉันแล้วใช่มั้ย"
            พี่มอลลี่พูดด้วยเสียงสั่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบนำ้ตา เธอกำลังรอคำตอบจากผู้ชายตรงหน้า ตัวฉันเองก็อยากจะรู้คำตอบนั่นเหมือนกัน หากแต่ฉันทำได้เพียงยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เท่านั้น
            "ฉันว่าเธอพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องอื่นอย่าเพิ่งเก็บมาคิดอะไรมากเลย"
            อย่างนี้มันเลี่ยงตอบชัดๆ เลยนี่-_-;
            คินตาเช็ดตาที่แก้มขาวๆของพี่มอลลี่ หลังจากนั้นเขาก็ปรับเตียงนอนเพื่อให้พี่มอลลี่พักผ่อน
            "เฮ้ย ไอ้คิน ฉันคิดว่าฉันมีเรื่องต้องคุยกับแกว่ะ" เท็นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งฉันคิดว่ามันหาดูได้ยากทีเดียว ช่างเป็นบุญตาของโอมเพี้ยงจริงๆ (ซีเรียสอยู่ยังจะมาเล่นตลกอีกนะเธอ-*-)
            "อืม"
            แล้วทั้งสองคนนั้นก็เดินออกจากห้องไป เหลือเพียงแค่ฉันกับพี่มอลลี่ที่นอนอยู่บนเตียงเท่านั้น
            อยากรู้จังว่าเขาสองคนจะคุยเรื่องอะไรกัน หวังว่ามันคงไม่ใช่เรื่องร้ายแรงหรอกนะ
            "ฉันคงไม่ได้ขัดจังหวะตอนที่เธอกับคินตากำลังสวีทกันหรอกนะ"
            "คะ...?"
            "อยากรู้จังว่าผู้หญิงอย่างเธอ...มีอะไรดี"
            "หมายความว่าไงคะ"
            "คินตาจะรู้มั้ยนะว่ากำลังถูกผู้หญิงหน้าตาซื่อๆ อย่างใครบางคนแถวนี้ใช้มารยาหลอกให้หลงรัก เพียงเพราะเงินหนึ่งล้านบาท"
            "O_O!!"
            เธอรู้!
            ไม่จริงอ่ะ อย่าบอกนะว่าคนที่คิดเกมบ้าๆนี้ขึ้นมาก็คือ...
            พี่มอลลี่!
            "คงตกใจน่าดูเลยสินะ..." เธอยิ้มอย่างมีเลศนัยน์ "ถ้าคินตารู้ความจริงจะเกิดอะไรขึ้นนะ เธออยากรู้มั้ย"
            ฉันพูดไม่ออก...
            มันเหมือนถูกมีดปลายแหลมคมกรีดลงบนหัวใจ ไร้ความรู้สึก หน้าของฉันชาวาบไปหมด
            ใช่ ฉันทำผิดกับคินตา มันเป็นความผิดที่ไม่สามารถให้อภัยได้เลย ฉันคือคนที่หลอกลวง ผู้หญิงจอมลวงโลก ฉันเลวมากเลยใช่มั้ย...
            แต่ถึงอย่างนั้น...ฉันก็แน่ใจว่าความรู้สึกที่ฉันมีต่อคินตา มันเป็นความจริง ที่ฉัน...ไม่ได้หลอกเขา

และในตอนนั้นเอง ขณะที่ฉันกำลังร้องไห้

“โอมเพี้ยง! เธอร้องไห้ทำไม”

คินตาที่โผล่พรวดพลาดเข้ามาเห็นฉันกำลังร้องไห้อยู่ก็ถามด้วยความตกใจ แต่นั่นยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม แค่คิดถึงตอนที่คินตารู้ความจริง...

ฉันก็ไม่รู้ว่าจะสู้หน้าเขาต่อไปได้อย่างไร...

“โอมเพี้ยงไม่เป็นอะไรมากหรอกคินตา ก็แค่...” พี่มอลลี่เว้นวรรคแล้วชำเรืองมองฉันด้วยหางตา ก่อนจะพูดต่อ “ก็แค่...”

“ก็แค่อะไรมอลลี่”

ฉันหันไปมองหน้าพี่มอลลี่ด้วยสายตาวิงวอน ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งบอกความจริงกับเขาเลย ให้ฉันได้บอกเขาเองเถอะ ฮึก

พี่มอลลี่แค่นหัวเราะ มองฉันด้วยสายตาสมเพชก่อนจะพูดต่อ

“โอมเพี้ยงบอกฉันว่าเธอปวดหัวมากเลย เพราะว่าเธอเอาแต่คิดไม่ตกว่าฉันจะเป็นตายร้ายดีอะไรบ้าง เธอเป็นห่วงฉันมากกกกกใช่มั้ยจ๊ะ โอมเพี้ยง”

ความรู้สึกที่เหมือนยกภูเขาออกจากอก มันเป็นแบบนี้นี่เอง

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพี่มอลลี่มีเหตุผลอะไรที่ยอมช่วยฉัน...

แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไรก็ตาม...

 “ขอบคุณนะคะ”

“เรื่องอะไรล่ะ” พี่มอลลี่ถามพร้อมกับแค่นหัวเราะ “ช่างเถอะ เพราะฉันไม่ได้ช่วยเธอฟรีๆ หรอก จริงสิ เมื่อกี้แม่เธอโทรตามให้รีบกลับบ้านไม่ใช่หรอ”

“คะ...?”

แม่ฉันโทรมาเมื่อไหร่กัน -__-;;

“แม่เธอโทรมาเมื่อกี้ไง” พี่มอลลี่ส่งสายตาประมาณว่า ไสหัวออกไปจากห้องฉันได้แล้วก่อนจะยิ้มหวานที่ชวนสยดสยอง

“อ่า...จริงด้วยค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอให้ได้ออกจากโรงพยาบาลไวๆนะคะ”

“มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรอ ก็ฉันน่ะ...ยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะเลยนี่เนอะ”

ประโยคสุดท้ายของพี่มอลลี่เล่นเอาตัวฉันรู้สึกชาวูบไปทั้งตัว

“ค่ะ”

“เดี๋ยวฉันไปส่งนะ”

“นายอยู่เฝ้าพี่...”

พูดยังไม่ทันจบประโยค เสียงหวานใสของพี่มอลลี่ก็ขัดขึ้นเสียก่อน


“นายไปส่งโอมเพี้ยงที่บ้านเถอะ ตอนนี้ฉันโอเคขึ้นแล้วล่ะ^^

แง ทำไมคราวนี้พี่มอลลี่ไม่รั้งเขาไว้ล่ะ TOT;;

 

สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องจำยอมให้คินตามาส่งที่บ้าน บรรยากาศในรถดูเหมือนจะอืมคลึม คลุไปด้วยความกระอักกระอวนใจ

ให้ตายสิ...ฉันไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย...

มันดูน่าอึดอัด

หลับดีกว่า Zzz

 

เธอมันผู้หญิงแพศยา

ฉึก!

เหมือนมีคมมีดกรีดเข้าที่หัวใจอย่างเฉียบพลัน เมื่อคินตาพูดกับฉันด้วยสายตาเย็นชา

ฉันขอโทษ ได้โปรดฟังฉันอธิบายก่อน

จะหลอกอะไรฉันอีกล่ะ แค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจเธออีกสินะ เธอจะทำร้ายฉันไปถึงเมื่อไหร่

คินตา ฉันอธิบายได้นะ ได้โปรดฟังฉันก่อน

แต่ดูเหมือนยิ่งฉันพยามขอร้องเขาเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้คินตาส่งสายเกลียดชังมากขึ้นเท่านั้น ฮึก เขาไม่ฟังฉันเลย ฉันแค่อยากจะอธิบาย

ออกไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอแล้ว

ไม่นะ นายอย่าทิ้งฉันไป ฉันรักนาย ฉันรักนายได้ยินหรือเปล่า

หากแต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมาหลังจากที่พร่ำบอกความในใจออกไป กลายเป็นความเจ็บปวดทรมานในใจ

แต่ฉันเกลียดเธอ


ฉันเกลียดเธอ

ฉันเกลียดเธอออ

ฉันเกลียดเธอออออ.....!!!

 “ไม่นะ ม่ายยยยย!!!!!
 

เอี๊ยดดดดด!!

ฉันสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ คินตาเบรกรถอย่างกะทันหัน โชคดีที่ตอนนี้ถนนโล่ง จึงไม่เกิดอุบัติเหตุ

“เป็นอะไร ฝันร้ายเหรอ”

สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงว่าเขาเป็นห่วงฉันมากแค่ไหน

โล่งอกไปที ฉันแค่ฝันไป เขายังอยู่ คินตายังอยู่ข้างๆ ฉัน ขอบคุณสวรรค์  ฉันนึกว่าฉันจะต้องเสียเขาไปแล้ว

ฉันโผล่กอดคินตาทันทีพร้อมกับร้องไห้เหมือนเด็กที่กำลังหลงทาง

“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่แล้ว”

เขาลูบผมของฉันอย่างแผ่วเบา ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในตัวของเขา

“นายจะไม่ทิ้งฉันไปใช่มั้ย”

“แน่นอน ฉันไม่มีวันทิ้งเธอและก็ไม่เคยคิดที่จะทิ้งเธอด้วย”

“ถ้าหากว่า...ในวันข้างหน้า...ฉันทำให้นายต้องเสียใจ” ฉันสะอึกสะอื้น “นายจะให้อภัยฉันได้หรือเปล่า...”

“ไม่เอาน่า ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอฝันว่าอะไร และฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ถ้าฉันรับปากแล้วว่าฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ ฉันจะอยู่ดูแลเธอ ก็คือ...ฉันจะรักเธอตลอดไป”

แต่สำหรับฉัน...

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตข้างหน้า ซึ่งอาจจะเป็นวันพรุ่งนี้ก็ได้หรือในเร็วๆนี้

ถ้านายได้รู้ความจริงแล้ว...

นายอาจจะเกลียดฉันตลอดไป...

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk Talk :: ดราม่าตลอด...ตลอด ตั้งแต่แม่นางโอมเพี้ยงมีความรัก นางมักจะ...ดราม่า เบื่อดราม่า!! ตอนหน้าบอกไว้แค่ว่า จากร้ายจะกลายเป็นดี ชีวิตเปลี่ยนค่า!!! >O< ขอบพระคุณที่ติดตามเสมอมา อาฮะ อาฮะ (จะจบเรื่องแล้วโว้ยยยย!!!) ดีใจนํ้าตาไหลพราก
               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

288 ความคิดเห็น

  1. #253 Daily praewiiz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:26
    เศร้าาาอ่าา

    tt
    #253
    0
  2. #223 Gg_Bear (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 13:41
    ตอนที่แล้วยังสวีตอยู่เลย
    ตอนนี้มาดราม่าซะแล้ว TOT
    สงสัยก็แต่มอลลี่นี่แหละ คิดจะทำอะไรของเธอกันแน่
    #223
    0
  3. #217 CrazY_EeaRn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 14:53
    เศร้าโฮกกกก ToT
    ตกลงมอลลี่คิดอะไรอยู่เนี่ย น่ากลัวจริงผู้หญิงคนนี้ -0-
    ไม่อยากให้คินตารู้เรื่องอ่ะ เดี๋ยวโกรธโอมเพี้ยงของเค้าอีก 
    #217
    0