{FFXV} don't do it ! เฮ้! อย่าทำให้ใจเต้นจะได้ไหม..

ตอนที่ 8 : ตามล่าหารถพร้อมพรอมโดนเเต๊ะอั๋ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    5 ก.พ. 60

“พรอมโต้นายโอเคไหม เฮ้!”


อิกนิสพูดขึ้นเมื่อเห็นพรอมโต้เริ่มขยับตัวยุกยิกๆบ้างหลังจากที่สลบยาวไปหนึ่งวันเต็มๆ ไม่นานเจ้าเพื่อนตัวดีของผมก็ลุกขึ้นนั่งโดยมีผมและกลาดิโอช่วยๆกันพยุง


“ฉัน….สลบไปนานมากไหม?”

“นาน...นานพอที่จะคิดว่าควรพานายไปนอนโรงพยาบาล”

“ขอโทษ” หน้าของพรอมโต้หงอยลงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น “เฮ้อ...ฉันนี่มันไร้ประโยชน์”

“อย่าพูดอย่างนั้นพรอมโต้”


ผมพูดขึ้นแล้วจ้องนัยตาอีกฝ่าย ผมไม่อยากได้ยินคำแบบนั้นออกจากปากของเขา เขาไม่ใช่ตัวไร้ประโยชน์ซักหน่อย อย่างน้อยก็ช่วยทำให้ผมใจชื้นขึ้นเมื่อได้เห็นรอยยิ้มน่ารักๆนั่นน่ะนะ….


“นายมีประโยชน์กว่าที่คิดนะพรอมโต้ เนอะเจ้าชาย...”

กลาดิโอพูดแล้วมองหน้าก่อนยิ้มเป็นนัยๆ..เอาเป็นว่าคือรู้กัน….เกลียดจริงๆคนรู้ทันเนี่ย

หลังจากที่เราพูดคุยแล้วเช็คว่าพรอมโต้โอเคไหม พอที่จะออกเดินทางเลยรึเปล่า ถึงจะดูไม่ค่อยพร้อมแต่เขาก็ดึงดันที่จะไปแล้วยิ้มร่าบอกว่าโอเคๆ อิกนิสถึงขั้นถอนหายใจใส่เลยทีเดียว   


“ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืน”


คนใส่เเว่นพูดสั้นๆก่อนจะลูบๆหัวนุ่มนิ่มของพรอมโต้ พวกเราเก็บสัมภาระก่อนจะออกจากห้องเช่าเล็กๆที่พอจะหาได้ในตอนนั้นที่ออกมาจากดันเจี้ยนได้

เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น พร้อมขึ้นสายว่าคนโทรมาคือซินดี้ หลานสาวของซิดนั่นเอง


“ไง...”

“สวัสดี ฝ่าบาท...เรื่องรถของท่านน่ะ..เราเจอแล้วนะแต่อยู่ที่ฐานทัพของจักรวรรดิ”

“อืม..”

“ตอนนี้น่ะนะ เรื่องรถน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ไม่รู้จะไปคุยกับทางนั้นยังไงดีน่ะสิ”

“ไม่ต้องห่วง”

“เอ๊ะ!?”

“เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง”

“จะดีหรอ แน่ใจนะ?”

“อืม ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะที่โทรมาบอก เเค่นี้นะ...”


ผมตัดสายไปก่อนที่กลาดิโอจะถามขึ้น โดยมีอีกสองคนประกบทำตาอยากรู้เช่นกัน


“ใครน่ะ?”

“ซินดี้โทรมาน่ะกลาดิโอ”

“แล้วเธอบอกอะไรมาบ้างน็อคโตะ”

“เรื่องรถน่ะ รถของเราตอนนี้อยู่ที่ฐานของพวกจักรวรรดิน่ะสิอิกนิส”

“เวรล่ะสิ...งั้นคำถามคือ…..”

“เราจะไปเอารถกันเมื่อไหร่...”


กลาดิโอไม่ทันจะพูดจบอิกนิสก็พูดขึ้นต่อท้าย เหมือนรู้ว่าจะถามอะไร ช่างเป็นคู่ที่เข้ากันดีจริงๆ..ในหลายๆความหมายนะ

“ตอนนี้เลย...”


ผมพูดสั้นๆก่อนจะติดต่อซินดี้อีกครั้งเพื่อที่เธอจะได้มาร์กจุดให้พวกเราและดูจากที่มาร์ก มันก็อยู่ไกลพอตัวเลยล่ะ ผมเลยตัดสินใจเรียกใช้งานโจโกโบะนั่นเอง


“นายไหวรึเปล่าพรอมโต้ ขี่ไหวไหม?”

“ฉัน...ไหวน่า”

“เฮ้อ….ฉันว่ามันน่าจะนั่งได้สองคนนะ มานั่งกับฉันมา”


อิกนิสยื่นมือให้พรอมโต้เพื่อที่อีกคนขึ้นไปนั่งเหมือนกัน...แต่เขาเอาแต่ปฏิเสธ ตอบไม่ๆๆๆๆ อย่างเดียวจนเจ้าชายและกลาดิโอมองตาและพยักหน้าแบบรู้กัน…


“น็อคโตะ….จะทำอะไรน่ะ”


พรอมโต้ตาโตเล็กน้อยเมื่อองค์ชายของเราเดินเข้าไปหาใกล้ๆแบบประชิดตัวและก็ยิ่งทำให้เขาลนลานเมื่อมันชักจะแนบเกินไป…


“จะ จะทำอะไรเนี่ย!”

“ตอนนี้แหละเอาเลยกลาดิโอ!”

“!!!!!!”


กลาดิโอชาร์จเข้าด้านหลังของพรอมโต้อย่างรวดเร็วก่อนจะอุ้มและเอาไปนั่งข้างบนโจโกโบะโดยที่เจ้าตัวนั้นก็ดื้อซะเหลือเกินเพราะทำท่าจะลงให้ได้ ผมเลยชิงขึ้นไปก่อนด้วยการนั่งอยู่ด้านหลังของอีกฝ่าย เเขนเอื้อมไปจับเชือกที่เอาไว้ควบคุมเจ้านกเป็นการล็อคอีกคนไปในตัว


“น็อค….”

“เงียบไปเลย...ไอ้ดื้อ...”


ผมและพวกเดินทางกันไปอย่างราบรื่น คนใต้อ้อมเเขนก็ไม่ส่งเสียงโวกเวิกแถมหลับพิงตัวของผมไปอีก...พ่อจะจับฟัดให้ อยากกลับห้องเช่าจัง----

ใช้เวลาเกือบเต็มวันแถมระหว่างทางก็ฝนตกอีกกว่าจะไปถึงฐานทัพของพวกจักรวรรดิ ก็เอาแทบเป็นลูกหมาตกน้ำ พวกเราหยุดดูก่อนจะพูดคุยกัน


“ตรงนั้นมันฐานทัพสินะ...”

“ใช่….กำแพงมันดูแน่นหนามากเลยนะ...”

“ก็นะ มันเป็นฐานทัพเก่าที่หลงเหลือจากสงคราม พอเข้ามายึดได้ ก็เพิ่มเเนวป้องกันเข้าไปอีก ไม่น่าจะเข้าไปง่ายๆล่ะนะ”


อิกนิสพูดขึ้นขณะเดียวกับที่พรอมโต้เสนอความคิดที่ว่าควรจะตั้งเเคมป์ ผมหยิกแก้มไปทีนึงแบบหมั่นไส้ ก่อนจะร่วมตกลงกันว่าจะตั้งเเคมป์กันก่อนแล้วไปสอดแนมฐานทัพกัน


“ตอนฝนตกนี่มันนอนแคมป์ลำบากจริงๆ”

“อย่าบ่นเลยน่า….อีกอย่างเจ้าตัวน้อยของนายจะได้พักด้วย”


กลาดิโอพูดขึ้นก่อนชี้ไปที่พรอมโต้ที่ยืนถ่ายรูปอยู่แล้วหันมามองตาเเป๋วใส่ เจ้าคนตัวใหญ่สุดยืนยิ้มแล้วพูดขึ้นมาเบาๆ “เป็นเจ้าชายนี่ก็ลำบากเหมือนกันเนอะ...” เขาพูดจบก็มองผมกับพรอมโต้สลับกันก่อนจะเดินไปหาอิกนิส

ใช้เวลาไม่นานนักกับการตั้งเต็นท์และในระหว่างรอทานอาหารผมก็ไปให้อาหารโจโกโบะ


เเชะ! คิกๆ แชะ!


“ไม่บอกกันดีๆล่ะจะได้ให้ถ่าย”

“ม่ายอาววว 555”


พรอมโต้เลื่อนดูภาพก่อนเก็บกล้องแล้วมายืนข้างๆ ยิ้มบางๆให้ด้วย


“ขอบใจนะน็อคโตะ”

“เรื่องอะไร..”

“ทุกๆเรื่องล่ะนะ” เขายิ้มกว้างให้ก่อนจะหยิบอาหารของโจโกโบะแล้วป้อนเจ้านกนั่น “อืม...ตอนนี้คิดอะไรอยู่หรอเจ้าชาย”


คำถามง่ายๆแต่ตอบยากหลุดออกมาจากปากของพรอมโต้ ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถามแบบนี้ ให้คิดเรื่องอะไรล่ะ เรื่องที่จะไปเอารถคืน เรื่องลูซิส เรื่องลูน่า….หรือ...เรื่องของเรา?


“โถ่ น็อคโตะขมวดคิ้วทำไมล่ะ..มันไม่ใช่คำถามซีเรียสอะไรเลยนะ”

นิ้วเรียวจิ้มมากลางหน้าผากของผมก่อนที่จะเขาจะเอื้อมมือไปลูบๆโจโกโบะ ผมคงจะคิดมากไปเองล่ะมั้ง


“คงกำลังคิดเรื่อง วันนี้อิกนิสจะทำอะไรให้กิน ล่ะมั้ง”

“น็อคโตะ หิวขนาดนั้นเลยหรอ 555+”

“อะไรเล่า...หยุดขำเลย...”


พรอมโต้พยายามกลั้นขำแต่สุดท้ายก็หลุดเสียงออกมาเบาๆ น็อคโตะทำได้แค่ยืนมองอีกคนเท่านั้น ห้ามไปเจ้าตัวก็คงไม่หยุด


“แล้ว...รู้สึกดีขึ้นรึยัง”

“ดีขึ้นเยอะเลยล่ะนะ (=^_^=) ”

“ก็ดีแล้ว….”ผมขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะกระซิบ “ว่าแต่สบายไหม? นอนซบอกฉันน่ะอาการอาจจะดีขึ้นเพราะนอนซบฉันก็ได้นะ..”


สีหน้าของพรอมโต้ค่อยๆแดงขึ้นพอนึกขึ้นได้ว่าตอนนั่งอยู่บนโจโกโบะนั้น ตนเผลอหลับไปโดยที่ลืมไปว่าที่ตนเองซบคืออกผมนั่นเอง ผมจับอีกคนให้หันมาหาผมตรงๆก่อนที่มือจะเลื่อนไปสอดกุมมืออีกฝ่ายไว้และก้มหัวลงมานิดๆชนกับหน้าผากอีกฝ่าย ยิ่งทำแบบนั้นเขาก็ยิ่งทำตัวน่ารักขึ้น น่ารักขึ้น แถม...แถม! กุมมือผมกลับด้วย โอ้พระเจ้าาาา


“เฮ้อ...ทำไมนะ”

“อะ...อะไรหรอ?”

“ทำไมต้องทำตัวน่ารักขนาดนี้ด้วยพรอมโต้”


ผมสบตาอีกคน ดวงตาสีฟ้าใสสั่นไหวเล็กน้อย เสียงหัวใจเราแอบเต้นประสานกันเบาๆ ตอนนี้ผมรู้สึกแปลกๆว่าเหมือนเวลามันหยุดไป...ใบหน้าของเราทั้งสองค่อยๆเลื่อนเข้าหากันช้าๆ จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน…


“น็อคโตะ! พรอมโต้! อาหารเสร็จแล้วนะ”


เสียงตะโกนของอิกนิสทำเอาเราทั้งสองสะดุ้ง พรอมโต้ดีดตัวดิ๋ง! โอ๊ยยยยยยยย อิกนิสสสส มันอีกนิดเองแท้ๆ โฮกกกก


“ป-ไปกินข้าวกันเถอะ (;//////;) ”

พรอมโต้เเสดงอาการเขินอายก่อนจะวิ่งไปทางอิกนิสทิ้งผมให้เดินตามไปช้าๆ มื้ออาหารวันนี้เป็นของโปรดของผมเลยล่ะนะ...ก็คือมันไม่มีผัก…แต่ก็นะเป็นมื้อที่อึดอัดนิดนึงเพราะพวกเราต้องนั่งกินกันในเต็นท์…

พอฝนหยุดตกก็ถึงเวลาออกไปสอดเเนมโครงสร้าง ใช้เวลาจนถึงช่วงหัวค่ำกันเลยทีเดียว พอกลับมากันครบแล้วก็เริ่มวางแผนกัน


“อิกนิส...มีเเผนอะไรไหมจากข้อมูลที่ได้น่ะ”

“การโจมตีเข้าไปด้านหน้าน่ะ เราอาจจะถูกจับตัวได้ง่ายแต่ถ้าเป็นตอนกลางดึกเราอาจจะเข้าไปได้เลยแบบที่ไม่มีใครรู้ ลดความเสี่ยงลงเยอะเลยล่ะนะ”

“แล้วระหว่างนี้ล่ะ”

“เราจะต้องเรียนรู้โครงสร้างของฐานทัพและหาทางที่เร็วที่สุดที่จะไปถึงรถได้ เดี๋ยวฉันจะวิเคราะห์ว่าเราจะเข้าไปทางไหนได้บ้าง”

“ฟังดูเจ๋งไปเลยอิกนิส”

“ใช่เลย! เราจะได้เรกาเรียกลับมาแล้ว เย่!”

“งั้นไปเตรียมตัวให้พร้อมกันเถอะ...”


พวกเราเเยกย้ายเพื่อไปเตรียมตัวให้พร้อมก่อนถึงเวลาที่จะไปบุกฐาน…

เวลาผ่านไปจนถึงกลางดึกอิกนิสอธิบายย้ำอีกครั้งถึงแผนการที่วางกันไว้


“เป้าหมายเราคือเรกาเรีย...ไม่ควรปะทะกับกองกำลังพวกนี้ เลี่ยงได้ก็เลี่ยง”

“เข้าไปและออกมาก่อนเช้า..”

“กลาดิโอพูดถูก...ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รถกลับมา แต่ก็ต้องกลับมาก่อนที่จะเช้า มันจะเลยเวลาและเสี่ยง เข้าใจนะ..”

“รับทราบ”


พวกเราค่อยๆแอบย่องเข้าไปในฐานเรื่อยๆ ค่อยหลบหลีกพวกทหารที่เดินผลัดเปลี่ยนกันตลอดเวลาและอิกนิสก็ได้พูดขึ้นมาเบาๆ


“รอฟังสัญญาณจากฉันก่อน ตอนนี้อยู่กับที่ไว้..”


มีทหารเดินมาตรงใกล้ๆกับที่พวกเราอยู่ก่อนจะเดินกลับไป มันเป็นเรื่องยากมากที่จะต้องเงียบและห้ามให้พวกมันเห็น…


“3…” เขาพูดขึ้นเบาๆกับการนับถอยหลัง “2...” ผมเตรียมอาวุธและมองหน้ากัน..

“ 1….เอาเลยน็อคโตะ”

น็อคติสวาร์ปเข้าไป take down ใช้เวลาเเค่เสี้ยวนาทีก็จัดการทหารและเคลียร์ทางให้ได้ เจ้าชายพยักหน้าให้สัญญาณว่าตามมาได้เลย..


“ไม่เลวนี่...ค่อยฝากความหวังไว้ได้หน่อย”


กลาดิโอพูดชมก่อนจะพากันเคลื่อนตัวเข้าไปในฐานของพวกจักรวรรดิ ผมเดินเข้าไปโดยไม่ทันสังเกตว่ามีเเสงสปอตไลท์อิกนิสวิ่งมาหา


“อย่าเพิ่ง..”

“อะไร..”

“มันมีเเสงสปอตไลท์”เขาพาผมมาที่กำบัง “โอเค.เคลียร์แล้ว ระวังหน่อย”

“โอเค”


ผมเดินตามอิกนิสไปก่อนจะถูกพรอมโต้เรียกให้ดูอะไรซักอย่างแล้วพอไปถึงก็เห็นหุ่นยนต์ติดอาวุธขนาดใหญ่


“ก้มต่ำๆเข้าไว้”


กลาดิโอพูดขึ้นและนั่นไม่ใช่มีเเค่ตัวเดียว มันมีเยอะพอๆกับทหารที่เดินกันไปมาเหมือนมด… พวกเราแอบกันเข้าไปเรื่อยๆและแอบเคลียร์ทางโดยการวาร์ปฆ่าเช่นกัน เดินจนถึงเสาเเหล่งพลังงานของทางจักรวรรดิเลยทีเดียว


“นั่นมันเเหล่งพลังงานของฐานทัพนี้หรอ”

“ใช่พรอมโต้ มันคือ Magitek generator มันเป็นสาเหตุที่ว่ากองกำลังเเถวๆนี้จึงเเข็งแกร่งผิดปกติ”

“พังมันซะ จะได้ไม่ต้องนั่งหลบ”

“กลาดิโอมันเสี่ยงไป เราต้องได้รถมาก่อน..อย่าเสียงดังเดี๋ยวมันจะแตกตื่น”

“โอเค”


เราเข้าไปเรื่อยๆจนเห็นรถเรกาเรียจอดอยู่กลางที่โล่งพร้อมเเสงไฟ


“นั่นมัน รถของเรานี่”

“เธอจริงๆด้วย เรกาเรียสุดที่รัก คิดถึงจัง”


พรอมโต้พูดขึ้นก่อนจะวิ่งนำไปที่รถก่อนตามด้วยอิกนิส กลาดิโอ และผม

“อืม นั่นสินะ มาอยู่ที่นี่เธอคงเเย่มากเลยสินะ เรกาเรีย”


อิกนิสพูดขึ้นก่อนที่จู่ๆ ก็มีหุ่นยนต์ติดอาวุธและเหล่าทหารออกมาโจมตีเราทันทีก่อนที่คนใส่เเว่นจะพูดบอกพวกเราถึงเป้าหมายใหม่


“เปลี่ยนแผน! เคลียร์ทางให้เรกาเรีย..”


พูดจบพวกเราก็เริ่มโจมตีอย่างดุเดือด โดยที่เริ่มจัดการกับเจ้าหุ่นยนต์ขนาดยักษ์ก่อนเป็นอันดับเเรก แต่ยิ่งจัดการเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งมาเยอะขึ้น..อิกนิสจึงเสนอความคิดขึ้นมาให้น็อคติสขึ้นไปใช้ป้อมปืนยิงใส่พวกมัน และมันก็ได้ผลดีเยี่ยม! เราเคลียร์บริเวณรอบๆได้หมดแต่อีกไม่นานมันต้องมากันอีกแน่…


“น็อคโตะ ไปพัง Magitek generator ซะ พวกมันจะได้อ่อนกำลังลง”

“โอเค...”

“ฝากด้วยนะ”

“พวกฉันจะคุ้มกันให้”


อิกนิสพูดขึ้นก่อนที่จะเคลื่อนตัวไป ไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่จะไปถึงตรงนั้น ระหว่างทางก็เต็มไปด้วย กว่าจะถึงพวกเราก็สะบักสะบอมและใกล้จะรุ่งเช้าเต็มที…


“ทำไมพวกมันเยอะอย่างงี้!”


พรอมโต้พูดขึ้นในระหว่างที่คอมโบอยู่กับกลาดิโอ และดูเหมือนเขาจะไม่ไหวแล้วด้วย...มันเยอะขึ้น เยอะขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งความหวังส่งลงมา


“จงเรียกข้า...เด็กน้อย”


เสียงชายชราดังขึ้นมาในหัว ผมจึงรู้ได้ทันทีว่ามันอาจจะคือการอัญเชิญเทพทั้งหกก็ได้….


“งั้น...ผมขอรบกวนด้วย”


ไม่นานเกินรอท้องฟ้าก็ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยเมฆสีดำก่อนจะเผยให้เห็นร่างชายชราตัวใหญ่ยักษ์ที่รายรอบไปด้วยสายฟ้าที่เอื้อมมือมาคว้าน็อคติสให้อยู่บนฝ่ามือ


“ท่าน….”

“ข้าชื่อรามู...”


มืออีกข้างที่ถือคฑาค่อยๆง้างขึ้นจนสุดแล้วปาลงมาก่อเกิดเป็นพลังอันมหาศาล มันมากพอที่จะทำลายทั้งเจเนเรเตอร์และทหารทั้งหมด เทพรามูส่งน็อคติสลงพื้นก่อนจะหายไปเมื่อเสร็จสิ้นการอัญเชิญ


“นี่น่ะหรอ...พลังเเห่งเทพพระเจ้าทั้งหก”

“สุดยอดไปเลย..”


พรอมโต้ล้มอยู่ผมจึงวิ่งไปพยุงขึ้นมาแล้วลูบๆหัว


“โอเคไหม?”

“ก็..นิดนึง..”

“เป็นพลังที่รุนเเรงมากเลยนะ”

“ฉันก็ว่ายังงั้นแหละอิกนิส”

“ฉันว่าไปเอารถเรกาเรียกันเถอะ”


กลาดิโอเสนอความคิดก่อนที่พวกเราจะรีบวิ่งไปที่รถทันที โดยตอนนี้ก็เช้าพอดี….ท้องฟ้าที่มืดหม่นเมื่อตอนอัญเชิญหายไปกับตา เหลือแต่ท้องฟ้าสีฟ้าสว่าง

พวกเราถึงตรงที่จอดเรกาเรียอย่างไม่มีอะไรมาขวางได้แล้วมั้งนะ..


“ม่ะ หมอนั่น!..”


เสียงพรอมโต้ที่ดูตกใจ พวกผมหันไปตามปลายนิ้วที่พรอมโต้ชี้...ก็พบ ชายผมขาวกับเเขนเกราะเหล็ก..เรวุส...พี่ชายของลูน่าและตอนนี้ก็ทำงานให้กับจักรวรรดิเต็มตัว…


“ไม่ได้เจอกันนานนะ น็อคติส...”

“เรวุส..”


กลาดิโอพูดขึ้นโดยอิกนิสดึงพรอมโต้ให้มาอยู่ด้านหลังตน ในขณะที่เรวุสเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆเจ้าชายก็เดินมาเผชิญหน้าเช่นกันโดยมีกลาดิโออยู่ข้างๆ


“แกได้รับพรจากStorm...” เรวุสยกดาบขึ้นจ่อที่คอขององค์ชาย “และยัง..ไม่รู้เรื่องผลที่ตามมาเลย..”

“ระวังปากหน่อย..”


กลาดิโอพูดก่อนที่เรวุสจะเปลี่ยนเอาคมดาบไปไว้ที่คอของอีกฝ่ายเเทน อิกนิสเริ่มตั้งท่า ชายผมขาวก็เอามือข้างที่ว่างยกห้าม


“อยู่เฉยๆเข้าไว้..พวกแกน่ะ”

“ไม่ดีแล้ว..”


พรอมโต้พูดขึ้นก่อนจะแอบขยับไปข้างหน้าเพื่อจะคุ้มกันเจ้าชาย


“ผู้ที่เหมาะสมกับการสืบทอดบัลลังก์ยิ่งกว่าใคร..รับรู้ถึงความสง่างามและเกียรติยศ บูชาราชันผู้ถูกเลือก...”

“คนชั้นต่ำอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาพูด...”น็อคติสพูดขึ้น“รับใช้พวกศัตรูเพื่อล่าลูน่าน่ะ!”

“ฉันไม่ได้รับใช้! ฉันควบคุมพวกมัน...”


เรวุสใช้เเขนเกราะบีบคอก่อนจะผลักให้ไปด้านหลัง โดยมีพรอมโต้รับตัวน็อคติสไว้และกลาดิโอวิ่งมาขวางด้านหน้าเพื่อปกป้องเจ้าชาย


“หน่วยรักษาพระองค์งั้นหรอ..”

“ใช่...”

“อ่อนแอแบบนี้จะมาคุ้มกันอะไรได้!”


เรวุสฟาดดาบลงมา..กลาดิโอเอาดาบมาขว้างได้ทันแต่ดูเหมือนฝ่ายได้เปรียบจะเป็นเรวุสเสียมากกว่า ในขณะที่กลาดิโอใช้สองมือแต่กลับกันเรวุสใช้แค่มือจับดาบข้างเดียวและค่อยๆกดลงมาแบบผู้ชนะ ก่อนจะปัดและศอกเข้าที่ท้องทำเอากลาดิโอกระเด็นติดกับรถเรกาเรีย..พรอมโต้วิ่งเข้าไปดูอีกฝ่ายทันที


“เฮ้ย! แก!....อยากลองดีใช่ไหม...ได้”


น็อคติสพูดขึ้นก่อนที่จะเรียกอาวุธออกมา อารมณ์ของเขาในตอนนี้ไม่ว่าใครก็หยุดไม่อยู่..


“ผู้ถูกเลือกจะต้องสูญสิ้น ชะตากรรมมันเป็นอย่างงั้น..”

“พอได้แล้ว...ไม่เป็นอะไรนะองค์ชาย”


เสียงอันคุ้นเสียงพูดขึ้นพวกเราหันไปมองเป็นตาเดียว อิกนิสเตรียมโจมตีแต่คนผมสีไวน์เเดงยิ้มให้และห้ามไว้


“ไม่ต้องมาพูด...”

“โฮ่...เจ้าชายแต่ผมมาช่วยนะเนี่ย”

“ช่วยยังไง”


อิกนิสถามเสียงเเข็งสายตาจ้องอย่างกินเลือดกินเนื้อ


“พากองทัพไปไกลๆยังไงล่ะ..”

“จะให้เราเชื่องั้นหรอ!”

“ครั้งต่อไปเราคงเจอกัน ตอนที่ข้ามทะเลไปแล้ว...”


อาร์ดีนเมินเสียงกลาดิโอก่อนจะมองน็อคติสและหันไปพูดด้วย


“ที่จริง...พวกเราก็ต่างมีหน้าที่ของตัวเองกัน...เนอะเรวุส” เรวุสหันมามองนิดๆ “ลาก่อนนะ..ท่าราชัน ขอให้เดินทางปลอดภัย”


อาร์ดีนทำมือไล่เรวุสนิดๆและอีกฝ่ายก็ยอมไปโดยง่าย...แต่ดูเหมือนหางตาอาร์ดีนจะสบเข้ากับพรอมโต้..


“ยังพาเด็กน่ารักๆคนนี้มาอีกหรอองค์ชาย..”


เขาพูดก่อนจะเดินผ่านน็อคติส อิกนิสและกลาดิโอเข้าไปหาพรอมโต้ มือเชยคางอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนไปกระซิบข้างๆหูของเขา..


“น่ารักเหมือนเดิมเลยน้า...น่ารักขนาดนี้คอยปรนนิบัติองค์ชายถึงตอนกลางคืนเลยรึเปล่า?”

“ด่ะ..เดี๋ยวสิ อะไรข่ะ..ของ...”


ท่าทางของพรอมโต้ลนลานสุดๆแถมหน้าแดงไปหมดซะด้วย อาร์ดีนกำลังอ้าปากจะพูดอะไรซักอย่างแต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงก็ถูกกระชากออกโดยน็อคติส…


“อย่ามายุ่ง….เสร็จธุระก็ไปได้แล้ว”

“ใจร้ายจริงๆน้า...งั้นเมื่อมีโอกาส..ฉันจะมารับตัวไปนะ พรอมโต้”


อาร์ดีนพูดจบก็เดินทิ้งพวกเราไว้ ส่วนพรอมโต้ก็สงบสติให้หายหน้าแดงก่อนที่น็อคโตะจะเข้าไปดูว่าอาร์ดีนได้ทำอะไรแปลกๆกับเขาอีกรึเปล่า…


“มันไม่ได้ทำอะไรแปลกๆใช่ไหม”

“อ่ะ..อืม...ว่าแต่พวกนายรู้จักหมอนั่นด้วยหรอ”

“หมอนั่นชื่อเวรุส..”อิกนิสพูดขึ้น“เป็นผู้ชายคนโตของเทเลบายและเป็นพี่ชายของท่านหญิงลูน่า เฟย่า ด้วย...”

“งั้นหรอ...”

“ฉันว่าเรากลับไปที่เลทไซรั่มกันเถอะ..ฉันติดต่อไอริสไม่ได้เลย แันชักเริ่มห่วงแล้วสิ”

“โอเค กลาดิโอ ไปกันเถอะ”


พวกเราขึ้นรถเรกาเรียก่อนจะพามุ่งหน้ากลับไปที่เลทไซรั่ม แต่ในระหว่างทางผมไม่ได้คิดเรื่องในวันนี้หรือเรวุส...หรือแม้กระทั่งลูน่า...แต่คิดเกี่ยวกับคำพูดของอาร์ดีนที่ว่า “เมื่อมีโอกาสฉันจะมารับตัวไปนะ พรอมโต้” มากกว่า….ทำไมต้องมาอยู่กับของของฉันด้วย!


ปล.รอบนี้เค้ามาช้าจริงจริง ขอโทษมากๆเลยนะคะ แล้วก็อ่านไปอาจจะหงุดหงิดเพราะเห็นการพิมพ์ผิดของเค้า ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ฮืออออ (มันลายตามั่กกกกก)
ปล1.ส่วนภาพที่เค้าเอามาแปะๆนั้น ทางนี้ต้องขอโทษด้วยที่ลืมเครดิต เพราะนี้เป้นภาพที่สูบๆมาเก็บไว้ดูเล่น(เเล้วก็ดันสูบมาเยอะเป็นร้อยๆกว่ารูป) เดี๋ยวจะพยายามหาเครดิตมาเเปะให้นะคะ
ปล2.ชอบก็กดให้ใจ อยากแบ่งปันก็กดเเชร์นะคะ กำลังใจเต็มเปี่ยม อ่านทุกคอมเม้นแล้วดีใจมากค่ะ ยิ่งใครกดเนทติ้งให้นี่โคตรรักเลยค่ะ55 ขอบคุณมากๆนะคะ ♥(ノ´∀`)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

156 ความคิดเห็น

  1. #122 Fah (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:15
    ไรท์กลับมาแล้ววว โง้ยยยคิดถึงเรื่องนี้มากมายยย

    มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #122
    0
  2. #121 Fuyu no Hana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:49
    โอ๊ยยยยย มันดีงามมากๆเลยยยย คุ้มมาก ! ที่อุส่าห์อดทนรอ คำผิดก็ช่างๆมันไปก่อนเถอะนะ เพราะเราอ่านแล้วก็ไม่ได้สะดุดถึงขั้นอยากปิดทิ้งอะไร

    ตอนนี้เราขำชื่อตอนบวกกับมุก อิกนิสสสส มัน อีกนิดจริงๆนะ 555555
    #121
    0
  3. #120 บุคคลนิรนาม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:33
    ฮือออออ ไรท์กลับมาแล้ววว คิดถึงเรื่องนี้มากกกกก T___T จะรอตอนต่อไปนะ
    #120
    0
  4. #119 กระรอกน้อยในป่าใหญ่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:18
    โอ้ยย ดีงามค่ะ รอนะคะ///
    #119
    0
  5. #118 ~YU~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:24
    อมก. นุ้งพรอมพ์โดนลวนลามอีกแล้วค่ะแม่ขา ดีต่อจัยส์จริง ๆ อ่าส์------

    อดใจรอฉากตกรถไฟไม่ไหวแล้วค่ะ 55555  โอ้ยยย อิลุงลวนลามน้องพรอมพ์เยอะ ๆ เลยค่ะ เดี๊ยนช๊อบชอบ- /ไม่ย์

    สู้ ๆ ค่ะ  <3 <3
    #118
    0
  6. #117 DevilSweet (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:16
    ลุงมาช้าแต่เด่นทันใด 555
    รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ
    #117
    0
  7. #116 mairuamaiswam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:13
    ชื่อตอนก็ยังคงพีคอยู่เหมือนเดิมเลยนะคะ55555เรื่องอัพช้าไม่เป็นไรค่ะไม่ซีเรียสอยู่แล้วค่ะอัพช้าดีกว่าไม่อัพเนาะ-- สู้ๆนะคะจะรอตอนต่อไปค่ะ เย่ะะ<( >7<)/
    #116
    0
  8. #115 kn_nin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:23
    รอไรท์นานมากอ่ะ แต่หนูชอบมากเลยนะถึงนะเพิ่งมาแสดงตัวตอนนีัก็เถอะ เรื่องนี้น่ารักมาอ่ะรอไรท์ทุกวันเลยไรท์ไม่มาอ่ะ หนูจะรอไรท์น่าาาเรื่องคำผิดหนูไม่อะไรมากหรอก
    #115
    1
    • #115-1 ButteRBox(จากตอนที่ 8)
      5 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:31
      งืออออ ขอบคุณนะคะที่ยังตามอ่านถึงไรท์จะหายหัวไปนานปานเหมือนตาย5555 ขอบคุณจริงๆนะคะ
      #115-1