{FFXV} don't do it ! เฮ้! อย่าทำให้ใจเต้นจะได้ไหม..

ตอนที่ 7 : ตะลุยถ้ำงูอู้วหู้วพรอมโดนอีกแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 ม.ค. 60

หลังจากนั้น3-4วันที่ออกมาจากวงแหวนได้อย่างปลอดภัยโดยมีไอ้งั่ง…(อาร์ดีนไงจะใครล่ะ)พาพวกเรามาส่งที่ไหนไม่รู้….แถมเอารถไปด้วย….พวกเราก็มาหาข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งที่ผมปวดหัวจิ๊ดๆ ทั้งการตื่นของไททันและภาพที่

ลูน่าคุยกับยักษ์นั่น…สรุปได้ว่า...มันเป็นการปลุกเหล่าทวยเทพจากการหลับไหลเพื่อขอยืมพลังและการซัมม่อนนั่นเอง โดยจะมีลูน่าหรือเทพพยากรณ์คอยเป็นผู้สื่อสารให้ จากเหตุการณ์ที่เราเข้าไปในวงแหวนนั่นก็เกี่ยวข้องกันเพราะเจ้ายักษ์ตัวนั้นคือเทพนามว่าอาคาเอียน เทพเเห่งผืนดินโดยการที่พวกเราจะยืมพลังได้นั้นจะต้องทำสนธิสัญญาโดยการที่ต้องต่อสู้กันเพื่อพิสูจน์ตนเองว่ามีคุณค่าพอที่จะคู่ควรกับพลังนั้นหรือไม่นั่นเอง…


“ไม่ใช่มีแค่อาคาเอียนเท่านั้น ยังมี เทพเเห่งสายฟ้า เทพเเห่งผืนน้ำ เทพแห่งน้ำเเข็งอันหนาวเหน็บ เทพเเห่งเปลวเพลิง และ เทพแห่งความมืดมิด...”

“แสดงว่าน็อคโตะก็ต้องไปขอยืมให้ครบเลยน่ะสิ..”

“ใช่แล้วพรอมโต้...”


การที่อิกนิสพูดเสริมขึ้นมาแถมมีพรอมโต้ปิดท้ายด้วยการถามนั้น ทำเอาเจ้าชายของเราเหงื่อตก แค่ไททันก็เเย่แล้ว นี่ต้องไปเจออีกตั้งห้าเทพเลยหรอ….

ตอนนี้แค่ได้มาหนึ่งตน ร่างกายของเขาก็หนักอึ้งแล้ว อาจจะเพราะไม่ชินก็ได้ การได้รับรอยัลอาร์มหรือดาบของกษัตริย์แห่งลูซิสก็มากพอแล้ว ยังต้องมารับพลังของเหล่าเทพอีก….


“พูดไปก็ปวดหัว ฟังข่าวกันดีกว่าเนอะ”


พรอมโต้ทำเสียงร่าก่อนจะเปิดวิทยุฟังข่าว….มันเป้นช่วงที่ได้จังหวะม๊าก จริงจริ๊ง..

ข่าวรายงานว่า ท่านผู้การเรวุสได้ออกประกาศการปิดกั้นเมืองหลวงไปทั่วอาณาจักร โดยพวกเขาเชื่อว่ากบฏที่โจมตีเมืองหลวงนั้นน่าจะหลบหนีและซ่อนตัวอยู่ที่ดัสเเคร์ การปิดกั้นถนนและตรวจสอบนี้จะช่วยให้จับคนร้ายได้เร็วขึ้น อาจจะทำให้ประชาชนไม่สะดวกเท่าไหร่ แต่เพื่อความปลอดภัยพวกเขาจึงต้องทำ ทั้งนี้ทางจักรวรรดิจะฟื้นฟูและดูแลเมืองด้วย ในส่วนของเหตุการณ์แผ่นดินไหวนั้นเกิดจากการอาคาเอี่ยนที่ถูกปลุกขึ้น แต่ทางจักรวรรดิได้ควบคุมสถานะการณ์ไว้แล้วดังนั้นจึงไม่มีอะไรน่าห่วง


“ออกข่าวลวงทั้งนั้น...ช่วยได้มากเลยพรอมโต้”


กลาดิโอพูดขึ้นด้วยความฉุนเฉียวสุดๆ ก่อนอิกนิสจะเข้าไปดีดหน้าผากแล้วพูดให้สงบใจลง


“เฮ้อ….เอาเป็นว่าทำใจแล้วไปนอนพักกันเถอะไม่ไว้แล้ว...”


พวกเราพากันหาที่พัก กินอาหารและนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม ได้ล้างเนื้อล้างตัว สดชื่นขึ้นไม่น้อย


“ได้อาบน้ำแล้วรู้สึกสบายตัวจางงงงงงงง”

“ท่าทางแบบนั้นมันเกินไปไหม ฮืมมมม”


พรอมโต้ดีดดิ้นเพราะสบายตัวจึงทำให้กลาดิโอหมันไส้เลยโดนล็อกคอก่อนจะเล่นกันอย่างสนุกสนาน


“ปล่อยยยย กลาดี้ ปล่อยยยยย ง่าาาา ฮ่าๆ”

“ไม่ จนกว่าจะเลิกสะดีดสะดิ้งงงง”

“กลาดี้ง่ะ ฮ่าๆๆๆ พอได้แล้ววว เริ่มเจ็บแล้วหนาาา”


อิกนิสเห็นแล้วอมยิ้มก่อนจะหยิบกล้องของพรอมโต้มาถ่ายรูปเก็บไว้อย่างถือวิสาสะโดยมีน็อคติสยืนอยู่ข้างๆ


“เหมือนพ่อลูกเล่นกันเลยว่าไหม?”

“ฉันก็ว่างั้น...ว่าแต่ถ่ายรูปไว้ทำไม?”

“อยากจะถ่ายเก็บไว้น่ะ….กลัวว่า….ในอนาคตข้างหน้าจะไม่ได้เห็นมันอีก….”

“ฮืม...”


ผมเลือบมองก่อนยิ้มชั่ว(?) แล้วเรียกกลาดิโอ เขาเลยหันมาสนใจแต่ก็ยังล็อคคอพรอมโต้ไว้อยู่


“กลาดิโอ...อิกนิสอยากเล่นด้วย...”

“ได้เลย จัดให้”

“ไม่ๆๆๆๆ ฉันไม่เล่น เดี๋ยวววว”


กลาดิโอลุกขึ้นปล่อยเจ้าหนุ่มร่างบางแล้วพุ่งไปเล่นกับอิกนิสโดยที่เขาไม่ได้ขอจะเล่นเลยซักนิด...แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้แย่อะไร ดูเป็นภาพที่ดี…

ผมคว้ากล้องจากมืออิกนิสแล้วถ่ายทั้ง2ที่กำลังเล่นกันสนุกสนานก่อนจะสไลด์ไปหาพรอมโต้ที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงด้วยท่าทางที่โอดโอย จับข้อไม้ข้อมือ


“สมน้ำหน้า...”

“อะไรกันน็อคโตะอ่าาาา ง่าาา”


เจ้าตัวมาร้องโอดครวญเกาะแกะผมซะน่ารัก...มันน่าไหม มันน่าไหมมมมมม


“โดนคาดโทษอยู่ ทำตัวแบบนี้อยากได้เพิ่มหรอ?”

“คาดโทษเรื่องอะไรอ่ะ?”


ตอนนี้พรอมโต้อยู่ในท่าที่โน้มตัวไปเกาะเเขนน็อคโตะที่ยืนอยู่ จากระยะของปลายเตียงที่เขานั่งอยู่ประกอบกับเสื้อกล้ามตัวหลวม ความกว้างของคอเสื้อ และด้วยมุมทั้งหมดทั้งมวลบนโลกใบนี้...ทำเอาผมเลือดกำเดาแทบพุ่ง….เพราะอะไรน่ะหรอ

ก็มันทำให้ผมเห็นแผ่นอกขาวผ่องลากลึกไปถึงหน้าท้องน้อยๆน่างับนั่นน่ะสิ


“อ่ะแฮ่มๆ...”ผมกระแอ่มเก็บอาการ“ไม่บอกหรอก...แต่ช่วยเลิกเกาะแล้วไปนั่งดีๆ..”

“ทำไมล่ะ?”


ผมค่อยๆเอามืออีกข้างที่ว่างไปที่หน้าท้องของอีกฝ่ายใต้ร่มผ้าก่อนจะใช้เรียวนิ้วลากจากตรงท้องน้อยขึ้นมาถึงอก อีกคนถึงกับสะดุ้งและหน้าเเดง ผมเลยเข้าไปกระซิบ


“มันเห็นหมดเลยน่ะ….”

“บอกคนดีๆมันเลย คนบ้า! นอนแล้ว”


เสียงของพรอมโต้ที่ว่าผมว่า คนบ้า นั้นทำเอาทั้ง2คนที่กำลังเล่นกันอยู่หันมามองแล้วกระแอ่มใส่ผม ผมไม่ผิดดดด

หลังจากนั้นเราก็เข้านอนโดยที่มีพรอมโต้นอนไปก่อนแล้ว ผมเอาแขนโอบเอวอีกคนเบาๆ ผมชักเริ่มไม่แน่ใจซะแล้ว….ว่าใจของผมยังคงมั่นคงกับลูน่าและไม่หวั่นไหวกับพรอมโต้ หลายครั้งที่ผมใจเต้นให้กับเขา...ยิ่งตอนที่อาร์ดีนเข้าใกล้พรอมโต้ ผมก็หงุดหงิดจนเเทบจะเอาโขดหินจากใต้สมุทรมาปาใส่หัว…

พอนึกถึงเจ้างั่งนั่นก็ยิ่งไม่อยากเสียพรอมโต้ไปแปลกๆ...และไม่รู้ว่าเพราะอะไรดลใจให้ผมแอบทำมาร์กคิสน้อยๆไว้ที่หลังคออีกฝ่าย หวังว่าเขาคงจะไม่ว่าอะไร


“นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว นี่เราต้องน่าจะได้รถแล้วไม่ใช่หรอ?”


พรอมโต้พูดขึ้นหลังจากที่พวกเราทานข้าวเสร็จ ตอนนี้เป็นช่วงเช้าอันสดใส ณ หมู่บ้านโจโกโบะ เรานั่งกินอาหารเช้ากันที่นี่จนเริ่มเบื่อแล้ว


“คงต้องรอซินดี้ช่วยถามไถ่ให้ล่ะนะ ก่อนที่เราจะหมดหวัง”

“อิกนอส อย่าหลอกตัวเองไปหน่อยเลยน่า รถของพวกเราคงโดนจักรวรรดิยึดไปแล้วล่ะนะ….”


พวกเราถอนหายใจพร้อมกันก่อนที่พรอมโต้จะพูดขึ้น….เป็นประโยคที่ผมของเพิ่มโทษให้อีก2เท่า….


“ฮ่ะๆ งั้นไปขอให้อาร์ดีนช่วยได้ไหมล่ะ ฮ่าๆ”

“คิดอะไรอยู่พรอมโต้..ไปขอให้คนของจักรวรรดิช่วยเนี่ยนะ”

“เขาไม่ใช่ตัวแก้ปัญหา เจ้านั่นน่ะตัวปัญหา...”

“ใช่ พูดถูกเลยอิกนิส….ปัญหามากๆ….”

“ระหว่างนี้คงต้องเดินสินะ...”


กลาดิโอพูดด้วยท่าทีเหนื่อยใจ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว...และจู่ๆพรอมโต้ก็ร้องขึ้นอีกครั้งด้วยท่าทีที่ร่าเริง


“นั่นๆๆ นั่นมันอัมบรานี่นา”


อัมบราคือสุนัขตัวสีดำหน้าและท้องสีขาวที่คอยส่งข้อความระหว่างผมกับลูน่า พวกเราเดินไปหามันพร้อมๆกัน มีผมเป้นคนเดินนำเข้าไป อัมบราเห่าส่งสัญณาณหนึ่งทีก่อนจะวิ่งไปข้างหน้าเหมือนนำทาง


“ฉันว่าน่าจะมีคนส่งข้อความบางอย่างมาหาเรา ตามไปเถอะน็อคโตะ”


อิกนิสพูดก่อนที่พวกเราจะวิ่งตามไป มันวิ่งเข้าไปในป่า จุดที่ไม่ค่อยเป็นที่สังเกตหรือมีผู้คนมากนัก...พอมันหยุดวิ่งและนั่งลง บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไป น็อคติสสังเกตและมองไปรอบๆก็พบกับหญิงสาวผมสีควันบุหรี่เข้ม…


“เกนทิอาน่า!....”


หญิงสาวยิ้มออกมานิดๆ ยืนด้วยท่าทางสุภาพก่อนที่จะเริ่มพูดออกมา ผู้หญิงคนนี้เป้นผู้ติดตามและส่งสารผู้ซื้อสัตย์ของลูน่านั่นเอง


“จงฟังข้า องค์ราชัน….ด้วยพรเเห่งลมมรสุม เส้นทางเเห่งศิลาได้เปิดขึ้นแล้ว ท่านเทพพยากรณ์ได้เข้าไปด้วยนามเเห่งราชา...”

“ลูน่างั้นหรอ….เธออยุ่ไหนแล้วเนี่ย...”

“The eye of the storm” เธอพูดขึ้นสั้นๆก่อนจะเงียบและพูดต่อ “เมื่อท่านได้ทำสัญญาข้อตกลงเรียบร้อยแล้ว ท่านเทพพยากรณ์กับแหวนแห่งกษัตริย์จะรอท่านราชันอยู่ที่หลังน้ำตก..”

“เพราะฉะนั้น….รีบหน่อยนะคะ..”


เมื่อพูดจบเธอก็หายไปเหลือแต่อัมบราที่นั่งมองตาแป๋ว รอให้เจ้าชายอ่านข้อความและตอบกลับซะที น็อคติสนั่งลงย่องๆก่อนจะเอาสมุดที่แนบอยู่ด้านข้างของอัมบรามาเปิดอ่าน...ก่อนหน้านี้เขียนตอบไปแล้ว ดูซิว่าลูน่าจะเขียนอะไรมา…


คำอธิฐานของฉันส่งไปถึงเธอแล้ว….น็อคติส


น็อคโตะรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงจากลูน่าอย่างสุดใจ เขาจึงเขียนตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว….โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนข้างหลังเขานั้นกำลังจับจ้องด้วยความรู้สึกแบบใด


ฉันได้รับพรของเธอแล้ว ขอบคุณนะลูน่า


ในระหว่างที่ผมเขียนตอบกลับไป ก็นึกถึงตอนสมัยเด็ก ที่ลูน่าคุยกับผมเรื่องคริสตัล…


“คริสตัลเป็นของขวัญของชาวโลกทุกคน...กษัตริย์แห่งลูซิสไม่ได้ใช้อย่างเดียวนะ...แต่ยังปกป้องมันด้วย...การแต่งตั้งราชันนั้นเป้นความต้องการของคริสตัล...และการปกป้องนั้นก็ตกมาเป็นหน้าที่ของผู้ที่ถูกเลือก สายเลือดแห่งลูซิส”

“งั้น เเสดงว่าฉันเป็นผู้ที่ถูกเลือกด้วยหรอ”

“ใช่….”

“เธอคิดว่า ฉันจะทำได้ยังงั้นหรอ ลูน่า...”

“ได้สิ ทำได้อยู่แล้ว หน้าที่ของฉันคือช่วยให้เธอทำมันสำเร็จ”

“อืม! งั้นฉันคิดว่าฉันทำได้ ฉันทำได้แน่”

“ฉันรู้ว่าเธอทำได้ น็อคโตะ..”


ไม่นานภาพวัยเด็กก็หายไปเมื่อได้ยินเสียงเกนทิอานาบอกนำทางสู่เทพเเห่งสายฟ้า พวกเราเดินไปด้วยความยากลำบากจากการตั้งรับและโจมตีมอนสเตอร์ที่มาเเบบไม่ขาดสาย ระหว่างทางก็เจอกองทัพของจักรวรรดิอีก...เราตามเก็บพลังเเห่งศิลา….คนที่เหนื่อยที่สุดก็คือ...น็อคติสนั่นเอง มันทำให้เขาปวดหัว มันค่อยๆนำทางไปยัง The eye of the storm

ใช้เวลานานมากกว่าจะไปถึงสถานที่นั้น มันอยู่ในหลุมแต่มันคล้ายๆถ้ำเหลือเกิน ความไกลของมันทำเอาทุกคนหมดแรง ไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว


“เหนื่อยแล้วอ่าาาา”

“พรอมโต้ เเข็งใจไว้หน่อยน่า”


พรอมโต้บ่นขึ้นอุบอิบในระหว่างที่เดินไปตามซอกตามมุมของหินต่างๆ พวกเราเเทรกตัวเข้าไปในช่องเเคบๆนั้น...ก่อนที่จะได้ยินเสียงแปลกๆคำรามออกมา


“เดี๋ยวก่อนพวก! ส-เสียงอะไรน่ะ...”

“ลูก...ของฉัน...”


เสียงแว่วๆที่ออกมาอย่างเย็นยะเยือกทำเอาพรอมโต้สั่นไม่ใช่น้อยๆ ก่อนที่ทุกคนจะกลืนน้ำลาย


“คงไม่ใช่ผี...ใช่ไหม?”

“บนโลกนี้ไม่มีผีหรอกน่า….มั้งนะ”


พรอมโต้มองหน้าผมก่อนจะเกาะเเขนมองตาปริบๆ ตอนนี้มีแค่ผมกับพรอมโต้เท่านั้น เพราะเราเดินนำมาก่อนด้วยประกอบกับอีกสองคนด้านหลังอยู่ห่างกับพวกผมพอสมควร เลยยิ่งทำให้เพื่อนตัวน้อยของผมสั่นงั่กๆ ระเเวงหน้าระเเวงหลัง


“คงไม่มีอะไรมางับขาฉันแล้วลากไปกินใช่ไหมน็อคโตะ...”

“ไม่หรอกๆ เฮ้อ..”


ผมเอามือไปลูบๆหัวอีกฝ่ายก่อนยิ้มให้เผื่อช่วยให้อีกคนหายกลัวได้...และมันก็ช่วยจริงๆ เราทั้งสองคนตัดสินใจเดินต่อ เพราะดูเหมือนว่าสองคนนั้นจะตามมาทันแล้ว แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวเลยน่ะสิ…


“ว๊ากกกกกกกกกกก”

“พรอมโต้!”

“น็อคโตะ ช่วยฉันด้วย! น็อค….”


ผมหันไปมองเพื่อนตาสีฟ้าเพื่อดูว่าเขาเป็นอะไร..แต่เขาหายไป! เสียงของพรอมโต้ตะโกนขอความช่วยเหลือ ตามมาด้วยกลาดิโอและอิกนิสที่วิ่งตาตื่นเข้ามาหา


“เกิดอะไรขึ้นน็อคโตะ”

“พรอมโต้หายไปไหน”

“ไม่รู้ รู้อีกทีก็หายไปแล้ว”

“บ้าจริง!”


อิกนิสไม่รอช้าที่จะตั้งสติแล้วฟังเสียงดีๆ ในขณะที่ผมและกลาดิโอวิ่งวุ่นเป็นหนูแฮมสเตอร์


“ฉันว่าทางนี้! ตามมา”


อิกนิสวิ่งนำไป ตามด้วยผม และกลาดิโอปิดท้าย….วิ่งได้ไม่ไกลนักก็ได้ยินเสียงพรอมโต้กระอักกระอวนเหมือนโดนอะไรโจมตีหรือทำร้ายเขาอยู่


“พรอมโต้ นายโอเคไหม!”


กลาดิโอพูดตะโกน รอการตอบกลับจากอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีวี่เเววอะไร บ้าน่า นายโอเคดีใช่ไหมพรอมโต้…


“เฮ้...อึก พวกนายใช่ไหม!”

“พรอมโต้!”


ผมตอบรับอีกฝ่ายทันทีที่เขาตะโกนถามขึ้นมา รู้สึกโล่งอกแปลกๆล่ะนะ กลาดิโอและอิกนิสก็ถอนหายใจแบบโล่งอกเช่นกัน….


“โอเคไหม! ตอบฉันที..”

“ไม่! ฉันไม่โอเค! อัก...” เสียงของเขาสะดุดไปตามมาด้วยเสียงโอดครวญจากความเจ็บ “ที่นี่มันเเย่มากเลย อัก! แล้วทำไมที่นี่ถึงมีงูได้ล่ะ อึก อ่ะ…. หรือว่าไอ้นี่แหละที่ลากฉันลงมาที่นี่...อึก เหวออออ”


เสียงของพรอมโต้หายไปอีกครั้ง พร้อมกับพวกมอนสเตอร์ที่โผล่มาโจมตีพวกเราแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะจัดการจนหมด พวกเราเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไปหาพรอมโต้ ไม่รู้ว่าจะเป้นตายร้ายดียังไง…


“พรอมโต้! ได้ยินไหม….”


ไร้วี่เเววการตอบกลับโดยสมบูรณ์….พวกเราช่วยกันตะโกนเรียกหาอีกฝ่าย จนเราเดินมาถึงลานโล่งกว้างที่น่ากลัวแปลกๆ


“นั่นมันอะไรน่ะ...” อิกนิสพูดขึ้นก่อนจะชี้ไปทางที่มีอุโมงค์หินอยู่..“นั่นมันพรอมโต้!”

ผมรีบวิ่งเข้าไปเพื่อจะไปคว้าเขาไว้ ดูจากสภาพแล้วมีแต่รอยช้ำและแผลแถมยังหมดสติอยู่อีก…

ในขณะที่น็อคติสกำลังวิ่งเข้าไป จู่ๆก็มีงูตัวยักษ์มาขวางทาง ร่างที่ดูน่าขยักแขยง ส่วนหัวเป็นคนหน้าตาน่ากลัว...แต่มันไม่โจมตีเรา เหมือนจะรอคุยอะไรซักอย่าง


“ลูก...ของฉัน….ลูกของฉัน...อยู่ไหน...”

“พวกเราไม่รู้หรอกนะว่าลูกของเธอน่ะอยู่ไหน...คืนพรอมโต้มาซะ! พวกเราช่วยไม่ได้จริงๆ”

“ช่วยได้สิ….พวกแก…..ก็มาเป็นลูกของฉันไง...”


มันเริ่มโจมตีพวกเราหลังจากพูดจบ นี่ผมมารอท่านเทพหรืออะไรกันเเน่เนี่ย! มันเก่งไม่ใช่เล่นๆ เวลาล่วงเลยไปนานมากจนไม่รู้ว่าตอนนี้ ตอนเช้าหรือเย็น แต่มันก็ไม่มีอะไรเกินความพยายามของเราไปได้…


“สำเร็จ!..”


พวกเราดีใจกันยดใหญ่ก่อนจะรีบวิ่งไปดูพรอมโต้ที่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้สติ..


“เฮ้...พรอมโต้...”

“ฉันว่าเขาแค่หมดสติธรรมดานะ..ยังไม่ตายแต่คงต้องพาไปรักษาตัวเร็วๆ..”


กลาดิโอไม่พูดอะไรแต่เข้าไปอุ้มอีกคนที่หมดสติอยู่ก่อนมองมาที่ผม


“ไปเก็บพลังจากศิลาอันสุดท้ายเถอะ..”

ผมพยักหน้าก่อนจะวิ่งนำไปเก็บพลัง นี่น่าจะเป็นบททดสอบเพื่อทำสัญญาก็ได้….เมื่อผมรับพลังมา ภาพตอนที่ลูน่าคุยกับเทพนั้นก็เเว๊บเข้ามาในหัวเหมือนครั้งก่อน


“เรียบร้อยแล้ว...”

“กลับกันเถอะ จะได้ดูอาการเจ้านี่ด้วย...”


อิกนิสพูดขึ้นก่อนที่จะจับๆตัวพรอมโต้ ผมค่อยๆเดินเข้าไปหากลาดิโอแล้วมองนิ่ง


“มีอะไรน็อคโตะ...”

“ฉันอุ้มเจ้านี่เอง”

“ห๊ะ….”

“ฉันจะ...ดูเเลเจ้านี่เอง ฉันจะอุ้มไปเอง..”


กลาดิโอยิ้มขึ้นก่อนจะส่งพรอมโต้มาให้ผมอุ้มไปกว่าพวกเราจะถึงที่พัก….มันก็ทำให้รู้ว่า….พรอมโต้ก็ตัวหนักใช่เล่น! เเขนชาเฟ้ย!




ปล.หายไปนานขอโทษด้วยนะคะ ไรท์ป่วยบวกกับงานเข้ากระทันหัน หวังว่าจะชอบกันนะคะ

ปล1.ตอนนี้ทางไรท์มากิจกรรมร่วมสนุกง่ายๆ จิ้มเลย มาเล่นกันเยอะๆน้า

ไรท์อ่านทุกคอมเม้นนะจ๊ะ ขอบคุณทุกเเรงใจเลยน้าาา รักส์ทุกคน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

156 ความคิดเห็น

  1. #145 เพลย์เลน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 18:33
    ลั่นชื่อตอนกับภาพปลากรอบ
    #145
    0
  2. #111 sprinkle star (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 22:12
    พีคจัดกับชื่อตอนค่ะ 55555 อ่านไปม้วนตัวไป ฮื่ออออ พรอมโต้น่ารักกก พี่นอคก็ห่วงแฟนออกนอกหน้าเชียวววว แต่พลาดไปหน่อยน้องพรอมตัวหนัก ถถถ
    รอตอนต่ออยากใจจดใจจ่อค่ะ! ไรท์รักษาสุขภาพด้วยน้าา เป็นกำลังใจให้ค่ะ ~?
    #111
    0
  3. #110 บุคคลนิรนาม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 06:38
    โอ๊ยยย ขำชื่อตอน สนุกมากๆ ครับ ดูแลสุขภาพบ้างนะครับ รอได้เสมอ
    #110
    0
  4. #109 F.kisagi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 01:15
    โอ้ยยยยย นะอยากจะเท่อุ้มสาวแต่ดันลืมขนาดตัวรึป่าวแก5555555555555
    ปล.ไรท์จ๋าเขาอยากได้รูปที่ไรท์ใส่ไว้ท้ายตอนอ่า โปรดบอกแหล่งที่มาให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด ;-;
    #109
    0
  5. #108 MSmiLelY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 01:11
    หนูต้องอุ้มไปอีกนานเลยน็อคโตะ รีบๆชินเข้าล่ะ//ในหลายๆความหมายนะ หุหุ
    #108
    0
  6. #107 ☆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 00:22
    น่ารักจังอ่าาาาาา

    นอคไปว่านุ้งพรอมหนักซะงั้น

    นั้นภรรยาหนูนะ ลูก~~~~~
    #107
    0
  7. #106 miyao0123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:09
    อ้าาาาาาากค้าง มาต่อไวๆนะคะ
    #106
    0
  8. #105 coldwintry (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:03
    พรอมโต้ นอกจากหมอบง่าย โดนลุงลวมลาม ยังโดนปีศาจลักพาตัวไปอีก จะว่าฮอตดีไหมเนี่ยยย 555
    เจ้าชายก็นะ..ให้แรงควายแบบกาดิโออุ้มก็ไม่ยอม มาอุ้มเองแขนชาเลยเป็นไง สมน้ำหน้า
    ตอนนี้น่ารักจิงๆ ค่ะ เจ้าชายมีความหวง หุหุ
    #105
    0
  9. #103 ฟินตัวแตก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 20:34
    อื้อหือ ชื่อตอน 555555งุ่ยพรอมพ์โต้น่าร้ากกกกก
    #103
    0
  10. #102 Fah (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:59
    โอ้ยยยยย คือดีย์งานนี้น็อคหึงรัวๆๆๆเลยย อร้ายยยฟินนนน><

    มาอัพต่อไวๆนะค้าาไรท์เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #102
    0
  11. #101 ~YU~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:27
    อ่าสสส์ ดีงามทุกตอนเลยค่ะ ช่างดีต่อจัยสสส์

    รักมากค่ะ เจ้าชายเป็นห่วงน้องสินะ หวงของใช่มะถึงไม่ให้แกลดดี้อุ้มอ่ะ แถมยังแอบทำรอยเอาไว้อีก ร้ายกาจ-- //ทำเสียงแบบรอน

    สู้ ๆ นะคะ หายป่วยนะหายป่วยเพี้ยง ๆ ! เราจะให้กำลังใจอยู่ตรงนี้น๊า <3
    #101
    0
  12. #100 Jongfox (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:09
    พรอมโต้โดนงูลาก แล้วเจ้าชายอุ้ม
    รู้สึกฟินจุง
    #100
    0
  13. #99 Cielo83 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 18:23
    ดูแลกันอย่างดี จะฟินอะไรปานนี้=//w//=
    #99
    0
  14. #98 น๊อคพรอมคือดีย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 17:18
    ฟินนาเล่คะ//////ชอบมากเลยฮืออออออออ
    #98
    0
  15. #97 Fuyu no Hana (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 16:26
    อ๋าาาาา น่ารักมากครับ หายป่วยเร็วๆนาาา ดูแลสุขภาพด้วยล่ะ

    :3
    #97
    0