{FFXV} don't do it ! เฮ้! อย่าทำให้ใจเต้นจะได้ไหม..

ตอนที่ 6 : ศัตรูตัวฉกาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

หลังจากที่อาการของพรอมโต้ดีขึ้น แล้วก็ตัดสินใจที่จะออกไปดูวงแหวนพร้อมๆกัน...เอ่อ..ถึงมันจะแค่ผ่านทางกล้องส่องทางไกลก็เถอะ แต่ก็อยากไปพร้อมๆกันนี่นา….พอคนป่วยหายจากไข้ ก็เหมือนโจโกโบะพร้อมวิ่งในโลกกว้าง...อืม...ดี๊ด๊าเกินไปแล้ว

ใช้เวลาเพียงไม่นานจากโรงเเรมถึงตัวกล้องส่องทางไกล แต่พอเราไปถึงก็เห็นชายแปลกหน้าผมสีไวน์หม่นแลดูมีอายุนิดๆที่เจอกันตอนที่อยู่กราดิน ชายผู้ที่บอกพวกเราเกี่ยวกับเรือและพูดกำกวมแถมให้เหรียญอะไรสักอย่างกับพวกเรา อ้างตนว่าเป็นนักเดินทาง กำลังดูกล้องส่องทางไกลอยู่ สายตามองตรงมาที่เราก่อนร้องทัก


“ฮืม...บังเอิญจังนะ”

“ฉันว่าไม่น่าบังเอิญ...”


กลาดิโอพูดสวนขึ้นก่อนที่ชายคนนั้นจะสาวเท้าเดินมาหาเราช้าๆและหยุดตรงหน้าของน็อคติสถึงสายตาจะแอบเหลือบไปมองพรอมโต้นิดๆด้วยก็เถอะ


“นี่...มันช่างน่า...อยากรู้อยากเห็นใช่ไหมล่ะ?”


ทุกคนในกลุ่มต่างมองหน้าซึ่งกันและกันแบบสงสัยว่าหมอนี่มันรู้ได้ยังไง อิกนิสมองที่ชายแปลกหน้าตาไม่กระพริบและพรอมโต้ก็ทำหน้าคิ้วขมวดเชิงสงสัยใส่


“ไอ้เจ้าสิ่งนี้น่ะ….เสียงเรียกร้องจากเบื้องลึก”

“...”

“แต่คำเรียกเล่านั้นไม่เป็นผลเพราะว่าไม่มีใครฟัง….ราชันต้องคุกเข่ายอมแพ้ด้วยความเจ็บปวด...”

“แล้วทำยังไงให้เขายืนขึ้นล่ะ...”


พรอมโต้พูดแทรกขึ้นมา ชายคนดังกล่าวเดินผ่านกลุ่มพวกเราไปและหันกลับมาตอบด้วยแววตาที่ดูมีแผนอะไรบ้างอย่าง


“ท่านต้องรับฟังเสียงเรียกเหล่านั้น…..ไปที่อาคาเอียนและคำขอร้อง...”

“ผมพาไปก็ได้นะ”


เมื่อพวกเราได้ยินอย่างนั้นก็จับกลุ่มมองหน้ากันด้วยความฉงนและเเอบถกเถียงพูดคุยกันเบาๆ


“พวกเราหรอ ไปไหมล่ะ”

“ฉันไม่รู้สิ..”

“ไปก็ได้นะ..”

“แต่ต้องระวังตัวกันหน่อยนะ”

“อืม...ใช่..”

“โอเคงั้นไปกัน..”


ชายผมสีไวน์หม่นหันมายิ้มให้เมื่อได้ยินคำตอบ ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองนิดๆก่อนจะเดินนำไปทางที่จอดรถ


“เรียกผมว่าอาร์ดีนละกันนะ...ไปที่ลานจอดรถกัน ผมจอดรถไว้น่ะนะ รถเก่าแล้วด้วย รถของท่านนี่ เรกาเลียสินะ...งั้นเราขับกันไปสองคันเลยดีไหม?”


พวกผมเดินตาม อาร์ดีน ไปยังลานจอดรถ ทั้งๆอย่างนั้น….พรอมโต้..เพื่อนอยู่ข้างหลังกันครับ ไปเดินข้างๆมันทำไม นั่น...ดู...เดินยังกะเพื่อนสนิท ไม่ใช่แล้วมั้ง...คงต้องจับมากัด(?)ซะบ้างแล้ว เดี๋ยวโดนลากไปไหนจะถีบส่งให้….ดูเหมือนตาแก่นั่นยิ่งชอบมองอยู่ด้วย….ว่าแต่...รู้ชื่อรถเราได้ยังไง..


“อืม….งั้นผมเลือกคนขับให้ได้ไหม...อยากให้ท่านขับน่ะ”

“ไม่ล่ะ ฉันจะให้อิกนิสขับ”

“ได้เลยน็อคโตะ”

“ฮืม...นี่ท่านจะให้เขาขับตลอดเวลาเลยหรอให้เขาพักบ้างสิ..”

“.......ฉันขับก็ได้”

“งั้น…..ไปกันเถอะครับ”


เขารู้ได้ยังไงว่าเราให้อิกนิสขับให้ตลอด หรือว่าจะตามดูพวกเราอยู่กันนะ…พอพวกเราขึ้นรถกันได้อาร์ดีนก็พูดประมาณว่า ตามดีๆอย่าแซงอย่าจี้ท้ายล่ะ...นี่ไม่ใช่มือใหม่หัดขับนะ…..เมื่ออาร์ดีนเริ่มขับ พวกเราก็ค่อยตามๆไป แล้วพรอมโต้ผู้ขี้สงสัยของเราก็พูดขึ้นตามด้วยกลาดิโอและอิกนิส


“ตอนเเรกก็เจอที่กราดิน ตอนนี้ก็เจอที่นี่ มันบังเอิญไปรึเปล่านะ”

“ฉันว่ามันบังเอิญเกินไป ฉันว่าเขาสะกดรอบตามเรานะ”

“แล้วเขาทำไปเพื่ออะไรล่ะ คำถามนี้แหละที่ทำให้ฉันรู้สึกหนักใจ”

“มันเป็นเรื่องยากมากเลยล่ะที่ฉันจะถ่ายรูปเขาเนี่ย..”

“มันยากกว่าที่จะคิดว่าเขาเป็นชาวลูซิส...”


ผมฟังพวกเพื่อนๆคุยกัน มันก็จริง รู้เยอะรู้ไปหมด….แต่เพราะยังงี้เขาอาจจะเป้นคนเดียวที่พาเราไปวงแหวนได้...คิดในแง่ดีนะ….


“ว่าแต่น็อคโตะคิดยังไงกับหมอนั่นน่ะ...”

“ห๊า…..สำหรับฉันนะกลาดิโอ เจ้านั่นก็แค่ตาแก่น่าขนลุกคนนึง”

“ใช่เลย….พูดได้ถูกใจสุดๆ..”

“พรอมโต้ ขนาดนายบอกตาแก่นั่นขนลุก...ยังเดินคู่กันไปทิ้งเพื่อนไว้ด้านหลัง”

“โถ่ ฉันขอโทษน่า สังเกตการณ์ไงๆๆ”

“ใกล้ไปไหม?”


น็อคติสเหลือบมองพรอมโต้อย่างคาดโทษไว้แล้ว ก่อนที่จะเปลี่ยนไปคุยเรื่องวางแผนป้องกันตัวไว้เผื่อฉุกเฉิน...จากนั้นเราก็คิดถึงเรื่องที่พักเพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นพอสมควร ดูเหมือนว่ากลาดิโอจะชอบการตั้งเเคมป์มากเลยทีเดียว


“คิดยังไงถ้าเราจะพักกันที่นี่….”


เมื่อลงจากรถอาร์ดีนก็ชิงถามเราก่อนพวกผมมองหน้ากันตาปริบๆ กลาดิโอเลยพูดขึ้น


“เราจะไปวงแหวนกันเลน ไม่พักหรอกน่า”

“แหมๆ วงแหวนไม่ไปไหนหรอกน่า”


อาร์ดีนมองยิ้มให้ พวกเราแอบปรึกษากันเบาๆ โดยมีนุ้งพรอมโต้จุดประเด็น(อีกแล้ว)


“พวกเราจะตั้งเเคมป์กับอาร์ดีนจริงๆหรอ...”

“ไม่มีทาง...”


ผมพูดขึ้นแล้วมองจ้องอาร์ดีนกลับ สายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น….ไม่ยอมเด็ดขาด.. ยิ่งพอเวลามองพรอมโต้ด้วยล่ะก็….พ่อจะจับหักคอให้…


“เราไปตั้งเต็นท์กันเถอะ….ป่ะพรอมโต้”

“อืม ไปกันเถอะกลาดิโอ ヽ(^Д^)ノ ”

“โอ้….แต่พอดีผมไม่ชอบนอนข้างนอกน่ะสิ”อาร์ดีนพูดขึ้นก่อนจะยื่นขอเสนอดีๆขึ้นมา “เราไปนอนที่บ้านพักตรงนู้นกันไหม? เดี๋ยวผมจ่ายให้”


ฝีเท้าของทุกคนชะงัก...ข้อเสนอสุดพิเศษลอยขึ้นมา พวกเรามองน่ากันอย่างลังเล ก่อนที่ผมจะตอบตกลงกับการนอนพักร่วมกันโดยที่มีเขาจ่ายเงินให้


“โอเค...ตกลง...”

“ค่อยดูเหมือนเรามาด้วยกันหน่อยล่ะนะ”


หลังจากนั้นอาร์ดีนก็จัดการเรื่องที่พักให้ ถึงจะดูอึดอัดซักหน่อย….แต่ดูเหมือนเขาจะเกาะแกะพรอมโต้เป็นพิเศษ….

พอถึงช่วงหัวค่ำพวกเรารวมถึงอาร์ดีนก็ออกมานั่งเล่นกันอยู่ข้างๆที่พักและคุยกันเกี่ยวกับเรื่องในวันพรุ่งนี้….ก่อนที่ผมจะเห็น….พรอมโต้และอาร์ดีนคุยอะไรกันซักอย่าง ก่อนที่ผมจะเห็นอาร์ดีน...ค่อยๆเอามือไปเชยคางพรอมโต้ทั้งๆที่เอาหน้าถอยหนีเเล้ว….เฮ้ย….คุณครับ...ถ้าไม่เกรงใจกลาดิโอที่นั่งข้างๆ...ก็เห็นแก่ผมที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ได้….


“พรอมโต้….มานี่หน่อย”

“อ่า...อืม”


พรอมโต้รีบปัดมือแล้วเดินมาหาผมทันทีและมองเชิงประมาณว่าขอบคุณที่ช่วยให้หลุดพ้นจากตาแก่น่าขนลุกนั่น

ผมดึงข้อมืออีกฝ่ายไม่เเรงนัก ให้แรงพอที่จะให้อีกคนเอนมาและผมก็จับนั่งตักได้ ดูเหมือนว่าตาแก่นั่นตะลึงไปนิดหน่อย


“ฮืม….หวงของสินะ”

“......”

“น-น็อคโตะ อะไรเนี่ย”


พรอมโต้ทำท่าทางลนๆใส่ ดูเหมือนว่าจะมีแค่เขาคนเดียวที่ไม่รู้อะไร เหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาในคราบหนุ่มอายุ20

ไม่นานก็พากันแยกย้ายไปนอน ซึ่งก็เหมือนเดิม ผมนอนกับพรอมโต้เพื่อนสุดใสของผม

“พรอมโต้….”

“ว่าไงหรอ น็อคโตะ?”

“รู้ตัวไหมว่าโดนค้านโทษอยู่”

“ห๊ะ...”

“หลังจบเรื่องนี้โดนเเน่….ฝันดี”

“ด่ะ เดี๋ยวสิ น็อคโตะ”


เสียงงุ้งงิ้งๆอู้อี้ของเพื่อนสนิททำเอาน่าแกล้ง..แต่เอาไว้ก่อน..ค่อยจัดหนักทีเดียวละกัน

เมื่อยามเช้ามาเยือน เราก็ตื่นขึ้นจัดเตรียมของและเตรียมออกเดินทางโดยมีอาร์ดีนเตือนว่าถ้าไปแล้วอาจจะย้อนกลับมาไม่ได้ ให้เตรียมตัวใมห้เรียบร้อย….ซึ่งพวกผมสนใจไหม ตอบเลยว่าไม่ เพราะทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว


“งั้น...ไปกันเลย”


น็อคติสขับรถตามอีกครั้งโดยที่อิกนิสย้ายไปนั่งข้างๆกลาดิโอแทนและเริ่มคุยชิวๆ เดี๋ยวกับกล้องของพรอมโต้โดยมีเจ้าชายของเราฟังอยู่เงียบๆ


“ที่นั่นมันร้อนนะ.กล้องของนายจะไม่เป็นไรหรอพรอมโต้”

“ก็นั่นสิอิกนิส แค่ระวังไม่ให้โดยไฟ ก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง”

“เราไม่มีกล้องสำรองนะ”

“กลาดิโออย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันเริ่มกลัวๆแล้วน้าาา”


เสียงลากยาวที่ดูงอแงของพรอมโต้เเสดงให้เห็นว่าเขาหวงและห่วงกล้องขนาดไหน ทำเอาทุกคนอ่อนใจเลยทีเดียว


“งั้น...เอาไว้ในรถไหม? ไม่พังไม่หายแน่ๆ”

“โอ้...ไม่ๆๆๆฉันจะเอาไปด้วย เราไม่ได้ไปตรงนั้นได้ทุกๆวันนะน็อคโตะ ฉันต้องหงอยแน่ๆถ้าไม่ได้ถ่ายน่ะ..”

“พูดยังกะช่างภาพมืออาชีพ...”

“กลาดิโออ่าาา ;w; เหมือนที่เขาบอกไง ยอมที่จะล้มเหลวดีกว่าที่จะไม่พยายามอะไรเลย...”

“เชื่อเขาเลย...”


กลาดิโอและผมพูดพร้อมกันอย่างเหนื่อยอ่อน ยอมใจเขาเลย จู่ๆเพื่อนตาฟ้าของผมก็พูดขึ้น..


“เขาพูดนะ ไม่ใช่ฉันพูด..”


ดูพูดเข้า มันน่าจับตีไหมเนี่ย ความหัวดื้อนี่เพิ่มขึ้นมาประมาณ70เปอร์เซ็นต์ได้ล่ะมั้งนั่น


“อย่าเสียใจนะ...ถ้าพัง ไม่ซื้อ ไม่มีสำรอง...”


ผมขู่ก่อนจะขับรถต่อ อีกฝ่ายมีท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนไปคุยกับอิกนิสเเทนว่าด้วยคำถามโคตรเเซะ…


“ไม่ได้ขับรถแล้วเป็นไงมั่งอ่ะ”

“โคตรผวา”

“จะพูดอะไรน่ะ..”

“ก็รู้ดี..ว่าการขับรถของฝ่าบาทเป้นยังไง”


น็อคติสแอบจิ๊จ๊ะที่ปากเล็กน้อยก่อนจะชะล่อรถและหยุดจอด เพราะอาร์ดีนจอดรถรออยู่….เบื้องหน้าของเราเป็นกำแพงสูงใหญ่ มีประตูที่ต้องใช้กลไกในการเปิดออก


“แล้วจะเข้าไปยังไงล่ะเนี่ย...”

“ไม่ต้องห่วง ผมจัดการเอง ไว้ใจกันหน่อยสิ”

“ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ”


อาร์ดีนพูดขึ้นแล้วสั่งให้คนในนั้นเปิดประตูออก เดี๋ยวนะทำแบบนั้นได้ด้วยหรอ ไม่ใช่คนธรรมดาหรือนักเดินทางซะแล้วมั้ง


“ไม่น่าไว้ใจ”

“แต่พวกคุณก็ตามมาไม่ใช่หรอ น่าๆ….งั้นผมขอตัว เทพเจ้ารอพวกท่านอยู่”

“แล้วคุณจะไปแล้วหรอ”

“ใช่...ฉันมีหน้าที่แค่มาส่งเฉยๆ งั้นไปล่ะนะ แล้วก็...รู้ไหม อุกกาบาตน่ะโดนแบกอยู่ด้วยนะ”


พวกเราบอกลาอาร์ดีนที่พูดอะไรแปลกๆก่อนจะขับรถผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย...มียานของจักรวรรดิเต้มไปหมด...จะเป็นกับดักรึเปล่า แต่ก็เป็นไงเป็นกันล่ะนะ รถของเราค่อยๆเคลื่อนที่ไปยังวงแหวนเรื่อยๆ เหมือนเด็กที่โดนหลอกให้ทำตามยังไงไม่รู้


“ถึงแล้ว..”

“ไปดูกันเถอะว่าจักรวรรดิมาตามหาอะไร….”


น็อคติสและเพื่อนๆกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามช่องเเคบที่เต็มไปด้วยความเเห้งแล้ง เศษซากสิ่งก่อสร้างเต็มไปหมดก่อนที่มันจะนำไปสู่ทางเข้าวงแหวนอุกกาบาตที่น่าพิศวง แต่สิ่งที่ทำให้น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ….มีหลุมศพของกษัตริย์ตั้งอยู่ข้างหน้า


“มาอยู่ตรงนั้นได้ยังไง”

“งั้น….รีบไปเอาแล้วก็ไปกัน”


กลาดิโอวิ่งขนาบข้างผม กลัวว่าจะมีอะไรโผล่มาทำร้าย ส่วนอิกนิสและพรอมโต้วิ่งตามมาด้านหลัง รอยัลอาร์ม….ชิ้นที่4แล้วสินะ...

น็อคติสค่อยๆเอามือไปสัมผัสกับของตรงหน้า...มันช่างงดงาม เป็นดาบใหญ่ที่น่าจะเเข็งเเกร่งพอควร ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปที่ร่างของอีกฝ่ายและเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น


“หวา..อะไรน่ะ!”

“เราต้องออกไปจากที่นี่แล้ว เร็วเข้า!”


พื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษก้อนหินร่วงหล่นและเริ่มพังทลายเฉกเช่นพื้นที่พวกเขาทั้งสี่ยืนอยู่ตอนนี้ มันค่อยๆแตกร้าวไปเรื่อยๆ แถมมีเสียงอืออึงดังก้องออกมาจากหลุมอุกกาบาต ซ้ำร้ายองค์ชายของเราก็ดันปวดหัวพร้อมเสียงนั้น พยายามที่จะวิ่งแล้วแต่ก็ไม่ทันการ ตกลงสู่ห้วงหลุม

น็อคติสตกลงไปลึกพอสมควร มือคว้าเกาะขอบหินได้แต่ถ่วงเวลาได้ไม่นานนัก มือค่อยๆลื่นหลุด….


“น็อคโตะ! จับมือฉันไว้!”


กลาดิโอยื่นมือมาให้ผมจับไว้ก่อนจะช่วยดึงผมขึ้นมา...เขาลงมาทันช่วย นึกว่าจะตกลงไปตายซะแล้ว

เสียงอึกทึกครึกโครมเกิดขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าเป็นไททันตัวใหญ่ที่ค่อยๆโผล่จากพื้นดินใต้หลุมมาอยู่ตรงหน้าเรา เขา….เเบกอุกกาบาตนั้นไว้…..จริงๆเหมือนตามที่ตาแก่น่าขนลุกนั่นพูดไว้ เสียงของไททันพยายามที่จะสื่อสารแต่..ฟังไม่ออกเลยซักนิด


“นี่น่ะหรอ...”

“ใช่...ดูเหมือนพวกเราจะมาปลุกเขาล่ะน็อคโตะ...”

“เขาพยายามจะพูดอะไรซักอย่าง...แต่มันคืออะไรกันล่ะ ฟังไม่ออกเลย”


ในระหว่างที่เราถกเถียงกันเสียงใสๆของพรอมโต้ก็ดังขึ้น ตะโกนออกมาจะคุยกับพวกเราที่อยู่เบื้องล่าง พอมองจากตรงนี้ อิกนิสและพรอมโต้ดูตัวเล็กไปเลย...


“เป็นอะไรรึเปล่า น็อคโตะ!”

“โอ้นั่น...ขอบคุณสวรรค์ที่พวกนายยังปลอดภัย หาทางขึ้นมาได้รึเปล่า!”

“ไม่เลยอิกนิส! แต่น่าจะมีทางอยู่นะ แต่ไม่รู้ไอ้ทางนี้มันจะพาไปไหน!”

“พวกนายลงมาข้างล่างด้วย!”

“เข้าใจแล้วกลาดิโอ! เดี๋ยวพวกฉันจะตามไป! ระวังตัวด้วยทั้งสองคน!”

“ล่ะ แล้วเอาจะไปไหนเนี่ยยยย”


เสียงพรอมโต้โวยวายก่อนจะเดินหายไปกับอิกนิส สงสัยจะไปหาทางมาหาพวกเรา ข้างล่างนี้ร้อนมาก...ทำเอาแทบเป็นบ้า….

ทีนี้ก็เหลือแต่ผมและกลาดิโอที่ต้องลุยกันหาทางขึ้นไปจากหลุมบ้าๆนี่แล้ว พวกนั้นจะเป็นยังไงกันบ้างนะ พรอมโต้จะโอเคไหม….หวังว่าจะปลอดภัยนะ เป็นห่วงจริงๆ….


“เดินช้าๆหน่อย..เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก”

“เข้าใจแล้วน่า”


เราเดินกันมาเรื่อยๆมีมอนมาโจมตีเราบ้าง แต่นั่นมันทำให้ผมหงุดหงิด!


“ทางข้างหน้าเป็นขอบผา...ตามมาดีๆล่ะ”

“ไม่มีเวลามาชิวนะ รีบไปสิ”


กลาดิโอนำไปก่อนที่ผมจะตามไป อยากให้มันรีบจบๆซะจริง ไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้ว

ในระหว่างที่แทรกตัวเดินขอบหน้าผาอยู่นั้น ผมก็ปวดหัวขึ้น มันวิ๊งไปหมด แถมพื้นยังสั่นด้วย


“เกาะไว้ดีๆ รีบกันเถอะ..”

“อึก….”

“ปวดหัวอีกแล้วสินะ เร่งฝีเท้ากันเถอะ”


ผมพยายามที่จะขยับตัวให้เร็วขึ้นแต่เพราะอาการแบบนี้มันทำให้ช้าลง และจู่ๆมือของไททันนั่นก็พยายามที่จะมาคว้าผม


“ไอ้ยักษ์นี่...บ้าอะไรเนี่ย ไปเร็วๆ”

“ใจเย็นๆ นี่เร็วสุดแล้ว” กลาดิโอจับกิ่งไม้แล้วยืนรอ “โอเค ถึงแล้วมานี่”


ผมรีบไปหาแต่เพราะมือของไอ้ยักษ์นั่นที่สะบัดไปมาทำให้ผมพลาดท่าเสียการทรงตัว กลาดิโอคว้ามือผมและใช้เเรงเหวี่ยงผมให้ไปอยู่ตกพื้นก่อนจะกระโดดตามมา มือของไททันทำให้ทางที่เรามาพังหมด


“นี่ขนาดต้อนรับนะเนี่ย ยังรุนแรงขนาดนี้...”

“ถ้าเอาจริงคงไม่เหลือ รีบไปกันเถอะ”


เดินไปอีกสักพักผมก็เริ่มที่จะหมดความอดทน…..


“เบื่อเเล้วนะที่ต้องมาเดินแบบนี้! โคตรไกลเลย”


พอพูดขึ้นกลาดิโอก็เข้ามากระชากคอเสื้อ ตอนนี้ผมและเขาก็คงจะหงุดหงิดทั้งคู่


“ฉันเบื่อแล้วที่จะต้องมาฟังนายบ่น! หยุดบ่นซะที!”

“ปล่อยฉัน!”

“นายเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ไม่ใช่รึไง!”

“ก็ใช่ไง! ฉันไม่เคยลืมหรอก”


ทั้งสองเริ่มปะทะและถกเถียงกัน ทั้งด้วยความหงุดหงิดทั้งความร้อนที่แทบจะทำให้พวกเขาเป้นบ้า แต่...กลาดิโอก็พูดขึ้น เป็นประโยคที่ดูใจเย็นขึ้น นิดนึง

“ฉันไม่ได้บอกว่านายลืม….แต่นายควรรู้อะไรไว้ นายไม่ใช่คนเดียวที่ลำบาก คนอื่นก็เหมือนกัน….” เขามองหน้าก่อนจะพูดต่อ “พวกเราคือหน่วยองค์รักษ์คุ้มกันเชื้อพระวงศ์ ปกป้องพระองค์ด้วยชีวิตแบบนั้นที่เป็นมาเสมอ มันเป็นสิ่งที่ฉันทำอย่างเต็มที่และภูมิใจ เพราะฉะนั้นถ้าหากนายไม่มีสติ...ฉันก็เตือนสติให้นาย”

“เข้าใจแล้วน่า...”

“งั้นไปกันเถอะ”


เขาทั้งสองเดินกันต่อไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รู้สึกว่าจะใจเย็นลงกว่าเดิมและดูเหมือนจะทำให้น็อคติสเข้มเเข็งขึ้นแปลกๆ ประมาณว่าคำพูดปลุกใจล่ะมั้ง


“ขอโทษนะที่ต้องทำแบบนี้ จำไว้อย่ารีบวิ่งไปคนเดียว”

“กลาดิโอ….ฉันภูมิใจในตัวพ่อนายนะ...”

“น่ามันเป็นหน้ที่...ฮืม เสียงโทรศัพท์ของนายรึเปล่า”


ผมก้มมองและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และใช่จริงๆด้วย เบอร์ที่โชว์ขึ้นเป็นของอิกนิส


“อิกนิส?”

“นายปลอดภัย..”เสียงที่โทรมานั้นดูติดๆขัดๆ ไม่ชัดเหมือนสัญญาณโดยรบกวน“ฟังให้ดีนะ พวกทหารของจักรวรรดิอยู่ใกล้ๆ”


เมื่อได้ยินแบบนั้นผมก็มองไปบนฟ้าและเห็นยานของพวกจักรวรรดิลอยเต็มไปหมด บ้าจริงนี่เอาปัญหามาเพิ่มให้รึไง! แต่พอจะตอบกลับ สายก็ถูกตัดไปแล้ว ผมและกลาดิโอมองหน้ากันก่อนจะเดินไปต่อ

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงจุดที่มีทหารของพวกนั้นเต็มไปหมด เราจู่โจมก่อนที่มันจะเห็นและดูเหมือนว่าเรากำลังต่อสู้ต่อหน้าไททันนั้นด้วยแต่มันกลับไม่ทำอะไรเรา จนทหารพวกนั้นตายกันหมด ผมจึงเดินไปพูดต่อหน้าไททัน…


“เฮ้ ฉันมาแล้ว!” เจ้ายักษ์นั่นพูดอะไรซักอย่างแต่ฟังไม่รู้เรื่องเลยซักนิด แถมทำให้ปวดหัวอีกต่างหาก “ต้องการอะไรกันแน่เนี่ย ออกไปจากหัวฉันซักที ฟังไม่รู้เรื่อง!”


พอพูดจบมันก็เริ่มโจมตีทันที ไม่รู้ว่าต้องการอะไรแต่ถ้าอยากปะทะ ฉันจัดให้…

เจ้าไททันนั่นมันยืนขึ้นและพยายามจะเหยียบลงมา ผมบล็อกการโจมตีได้แต่ขยับออกไปจากจุดนั้นไม่ได้….มันเริ่มกดต่ำลงเรื่อยๆ กลาดิโอพุ่งเข้ามาทำให้ทั้งผมและเขาออกมาพ้นจากเท้าของยักษ์นั้นได้

“เป้นอะไรมากไหม”

“ฉันติดหนี้นาย”

“ไว้ทีหลัง แต่ตอนนี้เราต้องวิ่งหนีกันแล้ว!”


เราวิ่งกันสุดชีวิต ไททันก็ไม่ลดละที่จะตามหยิบ ตามทุบเรา กวาดทุกสรรพสิ่งให้พังพินาศไม่เหลือ


“รีบวิ่งเร็วเข้า อย่าหยุด!”


กลาดิโอวิ่งนำผมไป ตอนนี้ก็เหลือแค่เจ้ามือยักษ์ใหญ่ที่ตามไล่หลังมากับผมที่วิ่งอยู่สุดชีวิต มือนั่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนจะถึงตัวแล้ว


“ฉันเอง!”

“กลาดิโอ!”

“รีบไป มีเวลาไม่มาก!”


เขาวิ่งไปใช้ดาบขัดขวางมือของอีกฝ่ายให้ชะงักลงและสั่งให้ผมลงไปยังพื้นกว้างด้านล่าง พอลงไปถึงมือของมันก็ปัดทำให้การบล็อกของกลาดิโอพังลงและทำให้เขาหายไปด้วย  มันพยายามพูดอยุ่ตลอดแต่ฟังไม่ออกโปรดเขาใจฉันที!

ตอนนี้น็อคติสและไททันกำลังฟาดฟันอย่าเอาเป็นเอาตาย มือขนาดใหญ่ก็ทั้งทุบทั้งปัดทั้งฟาด เสียงดังกึกก้องไปทั่ว และไม่ทันระวังเจ้าชายของเราก็พลาดท่าโดนตบกระเด็นไปหนึ่งที…


“น็อคโตะ! พวกฉันมาแล้ว!”


เสียงของพรอมโต้ดังมาแต่ไกลก่อนจะยิงสกัดมือให้และมีอิกนิสวิ่งเข้ามาฮีลให้และเป้นอีกครั้งที่เหมือนจะซวยเพิ่มกองทหารของจักรวรรดิถูกส่งลงมาเต็มพื้นที่ไปหมดแต่ว่าผมคิดผิด พวกมันมาช่วยกันยิงไททันแทน ตามมาติดๆกับกลาดิโอที่หายไปไหนมาไม่รู้


“กลับมาแล้ว!”

“โอเค ลุยกันเถอะทุกคน”

“รับทราบ!”


ตอนนี้พวกเรามากันพร้อมหน้าและโจมตีไททันอย่างสุดกำลังโดยมีการสนับสนุนจากเหล่าทหารของจักรวรรดิ


“พรอมโต้ คอมโบ!”

“จัดไป”


พรอมโต้เล็งปืนลูกโม่ก่อนจะกดยิงทำดาเมจไปมากก่อนจะตามมาด้วยอิกนิสที่คอมโบกับผมต่อและพวกเราก็ตัดสินใจใช้บลิซซาร์ดหรือเวทย์น้ำเเข็งใส่ที่เเขน

ของไททัน และมันก็เป็นผล ถึงเวลาจบเกมแล้ว


“It over!”


เมื่อแขนของเจ้ายักษ์ถูกแช่ น็อคติสก็ฟาดดาบใหญ่ลงไป ส่งผลให้แขนของมันเเตกเป็นชิ้นๆ ไททันทรงตัวไม่อยู่และล้มลง เพราะเเขนอีกข้างแบกอุกกาบาตไว้อยุ่นั่นเอง


“ยังอยู่ใช่ไหม!”

“ใช่ อยู่รอดปลอดภัยดี..”

“นี่น่ะ มันจบลงเเล้วรึเปล่า?”


พรอมโต้ถามขึ้นด้วยเสียงใสๆมีแอบสั่นกลัวนิดๆ กำลังจะพูดว่าจบแล้ว..แต่….มันก็ดันพูดใส่อีกรอบ หัวของผมเจ็บปวดอีกครั้งหนึ่ง


“เฮ้ย...อะไรอีกเนี่ย”


ไททันเริ่มคำรามอยู่ๆเสียงสีทองมากมายก็มาวนอยู่รอบๆตัวมัน และในหัวของผมก็มีภาพขึ้นมา มันเป้นภาพที่ลูน่ากำลังคุยอยู่กับเจ้านั่น!


“หรือว่า กำลังพูดอยู่กับลูน่าอยู่ มิน่าล่ะมันถึงพูดอยู่ได้”


ร่างของไททันระเบิดออก ทำให้ยานที่ลอยอยู่บนอากาศพังทั้งหมด แถมยังทำให้อุกกาบาตที่มันแบกอยู่ตกลงมา พื้นที่ในวงแหวนปะทุไปด้วยลาวา ความร้อน และไฟ


“จะมีอะไรเเย่ไปกว่านี้อีกเนี่ย”

จู่ๆก็มียานของจักรวรรดิลำหนึ่งมาแล้วค่อยๆลงจอดอย่างช้าๆ เมื่อประตูยานเปิดออกก็ทำให้เห็นสิ่งที่น่าตกใจ….นั่นคิออาร์ดีนยืนมองอยู่นั่นเอง


“ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง”เขาเดินออกมาช้าๆ“พอดีว่าผมยังไม่เคยเเนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย….กระผม อิซูเนี่ย..อิซูเนีย อาร์ดีน”


“แกมัน...ราชทูตของจักรวรรดิ!”


อิกนิสพูดขึ้นก่อนจะจ้องเขม่งและขยับเข้าไปคุ้มกันน็อคติสแบบที่อีกสองคนทำเช่นกัน


“ยินดีที่ได้รับใช้ และที่สำคัญ….คือมาช่วยพวกท่านด้วย ผมพาพวกท่านไปส่งที่ที่ปลอดภัยได้ เว้นแต่พวกท่านอยากเผชิญโชคอยู่ข้างล่างนั่น….ว่ายังไง...”

“ตายที่นี่ไม่ใช่เรื่องดี เราไม่มีทางเลือกน็อคโตะ...”


อิกนิสพูดขึ้นอีกครั้งและกำลังจะบอกว่าให้ไปกับเขา แต่ก็อย่างที่ว่ามันไม่มีทางเลือก ผมรู้ดี


“อ่า ฉันเข้าใจแล้ว...”


พวกเราพากันขึ้นยานโดยเร็วที่สุดก่อนที่ทุกอย่างข้างล่างจะพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี….


“นายต้องการอะไร...”

“กระผมแค่อยากช่วยเท่านั้นเอง..ไม่มีอะไรอย่างอื่น”


ผมกับอาร์ดีนจ้องหน้ากันแทบจะกินเลือดกินเนื้อก่อนที่กลาดิโอและพรอมโต้จะดึงพวกเราออกจากกัน อาร์ดีนเดินถอยออกก่อนมองอย่างเจ้าเล่ห์


“แต่ถ้าหากว่า...ผมต้องการอะไรล่ะก็...” สายตาของเขาจับจ้องไปที่พรอมโต้ “ผมน่ะซักต้องการ...เขาแล้วล่ะสิ..”


ทุกคนต่างหันไปมองที่อาร์ดีนพร้อมกันเมื่อจบประโยค เขาเดินเข้าไปหาพรอมโต้โอบเอวและเชยคาง


“เฮ้ย...ปล่อยนะ!”

“ฉันซักจะสนใจขึ้นมานิดๆแล้วสิ….นุ่มจริงๆเนอะ….เจ้าชาย”


ผมเดินเข้าไปกระชากพรอมโต้ออกมาก่อนจะผลักให้ไปอยู่กับกลาดิโอและอิกนิสพร้อมผลักอีกฝ่ายออก


“อย่ามายุ่งกับเขา….”

“แหม…”

“ฉันเตือนแล้วนะ...”


เสียงของเจ้าชายดูน่ากลัวขึ้นต่างจากอาร์ดีนที่หัวเราะใส่และเดินออกไปจากตรงนั้น น็อคติสเดินไปรวมกลุ่มอีกครั้ง


“ชักน่าสนุกแล้วสิ...”





ปล.เน้นหนักไปที่เนื้อเรื่องเยอะเลย555 ต้องขอโทษด้วยนะคะ อาจจะไล่ตอบคอมเม้นไม่ค่อยได้ด้วย แต่อ่านทุกคอมเม้นนะคะ555
ปล1. เค้ามีเพจแล้วนะเตรงงงง จิ้มเลยยย

ถ้าชอบก็กดไลค์กดเเชร์ คอมเม้นเป้นกำลังกันได้นะคะ พูดคุยกันได้ที่เพจเลยนะจ๊ะ



ภาพปลากรอบ-----
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

156 ความคิดเห็น

  1. #144 เพลย์เลน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 18:16
    ศึกชิงโจโกโบะชัดๆ---แค่ก
    #144
    0
  2. #114 ken0kkm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 04:46
    ลุงง อย่ามายุ่งกะนุ้งพรอมของน็อคคค //ได้ข่าวว่าอวยลุงกะพรอมมานานแล้วว ในที่สุดก้มีโมเม้นกะเค้าา  ได้หมดถ้าสดชื่นน
    พรอมกินกับใครก้อร่อย55
    #114
    1
    • #114-1 ken0kkm(จากตอนที่ 6)
      9 มกราคม 2560 / 20:14
      ส่งซ้ำก็มามั้ยล่ะะ55
      #114-1
  3. #113 ken0kkm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 04:43
    ลุงง อย่ามายุ่งนุ้งพรอมของน็อคคค //ได้ข่าวว่าอวยลุงกะพรอมมานานแล้ว55 มีโมเม้นสักทีี> < ได้หมดถ้าสดชื่นนน
    #113
    0
  4. #93 Mishie Ark (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:36
    รอตอนต่อนะคะะะ ชอบตอนน็อคหึงมากๆ
    อาร์ดีนพรอมพ์ก็แจ่ม ยิ่งตอนนุ้งพรอมพ์โดนจับตัวไปนี่แหล่งมโนชั้นดีเลยค่ะ ////////
    #93
    0
  5. #88 ต้า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:26
    ชอบมากกก

    ต่อเร็วๆน่าาา
    #88
    0
  6. #87 สาววายครองโลก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 15:35
    --!!อาร์ดี๊นนนนน!!!แกห้ามพรากผู้เยาว์!!!เอาพรอมโต้คืนน็อคไป!!!คนเขาไม่อยากให้มีก.ข.คมายุ่งเฟร้ยยยยย!!!
    #87
    0
  7. #86 Cielo83 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:23
    อะ อะ ไออาร์ตีน!! อย่ามายุ่งกับพรอมโต้ขององค์ชายนะ!!>[] #86
    0
  8. #84 KuhakuParadox (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 17:32
    ชอบมากเลยอะ อรั้ย! รอตอนที่พรอมโดนจับไป 5555 จบอย่าม่านะขอร้อง เนื้อเรื่องหลักปวดตับมาก ;3;
    #84
    0
  9. #83 กระรอกน้อยในป่าใหญ่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:19
    กริ้ดดด ///////เขียนดีมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #83
    0
  10. #82 บุคคลนิรนาม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 14:25
    โอ้ยยยยย ดีต่อใจเหลือเกิ๊นนนนนน ><
    #82
    0
  11. #81 nami somaki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 12:08
    พึ่งอ่านรวดเดียวเลย ฟินกระจายเลยค่ะไลท์ น็อคหึงพรอมเป็นอะไรที่กร๊าวใจมาก มาต่อเร็วๆนะคะรอออออออ
    #81
    0
  12. #80 ฟินตัวแตก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 09:52
    ไรท์คะอยากได้โมเมนท์คอร์พรอมพ์บ้างอะ555//โดนถีบ

    คือเราย้อนกลับไปดูพี่เอกมาแล้วแบบ พรอมพ์นางเอาแต่คุยกับคอร์ไม่สนใจน็อคโตะเลยอะ555

    แบบมันต้องมีหึงแน่ๆงานนี้ ชอบเห็นน็อคโตะหึงค่ะ ไม่ใช่อะไร

    แบบดีงามมมมม



    ป.ล.ข้ามคอมเม้นท์นี้ไปเถอะ555
    #80
    0
  13. #79 Fah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 00:39
    น็อคหึงเป็นอะไรที่ดีงามมาก เอาล่ะสิศึกชิงนางกำลังจะเกิดขึ้นแล้ววว มาอัพต่อไวๆนะค้าาา
    #79
    0
  14. #78 Alize Starshooter (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 20:25
    เจ้าชายขี้หวงงงงง งื้อออ น่ารักกก
    #78
    0
  15. #77 real_ssz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:43
    โอ้ย ดีต่อใจมากเลยค่ะ ฮื้ออออ U//////U
    #77
    0
  16. #76 Inori_I (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:32
    เปนอะไรที่ดีใจมากๆๆๆๆๆๆ ยังรอนะ. จุด. จุด. นี้. รอไรท์มาต่อออออ

    //สู้ๆ*-*)))
    #76
    0
  17. #75 ฟินตัวแตก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:19
    ไม่มีไรมากแค่อยากบอกว่า กรี๊ดดดดดดดดดดด อมก. อมก. อมก.

    รู้สึกเลือดสูบฉีดตั้งแต่หัวจรดเท้า ฟินนนนนนนน

    แต่ไม่รู้ทำไมชอบโมเมนท์พรอมพ์กับอาร์ดีน 5555

    น่าร้ากกก เป็นกำลังใจให้คร้า สู้ๆนะตัว//โดนถีบ

    ปักธงจนพื้นเป็นรู

    #75
    0
  18. #74 Fuyu no Hana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:10
    นี่สินะ... ที่เค้าเรียกว่าหนูน้อยของกลุ่ม~~ พี่ชาย คุณพ่อและคุณแม่ต้องคอยปกป้องอยู่ตลอดเลย
    #74
    0
  19. #73 akiko-chan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:07
    เขิลเลยจุดนี้ เจ้าชายสู้ๆค่ะะะะ
    #73
    0
  20. #72 MSmiLelY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:55
    หวีดมากค๊า ซีนนั่งตักคือดีงาม ศึกชิงนางมากๆ เมื่อไรจะสำเร็จโทษค่ะเจ้าชาย
    #72
    0
  21. #71 ~YU~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:50
    อมก. มาแล้วววว คุ้มค่ากับการรอคอยจริง ๆ เลยค่ะ กร๊าวใจมาก ///^///

    เฮียอาร์ดีนปรากฎตัวพร้อมกับประกาศศึกชิงนายครั้งยิ่งใหญ่! ใครกันที่จะได้น้องพรอมพ์ไปครอบครอง โปรดติดตาม--- แค่ก

    น้องใสมากเลยค่ะ วี้ดว้าย ดีงามค่ะดีงาม งานดีมากมายค่ะ //// เราไปไลค์เพจมาให้แล้วนะคะ สนับสนุนผลงานดี ๆ แบบนี้ค่ะ 55555

    รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ !
    #71
    0
  22. #70 DevilSweet (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:28
    อร๊ายยยย ศึกชิงนาย
    #70
    0
  23. #69 Jongfox (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:15
    ฟินจุง เจ้าชายขี้หวง อ๊ะแต่ฝั่งอาร์ดีนก็น่าสนใจ อยากลงเรือแจว อิอิอิ
    #69
    0
  24. #68 SoraaSoraa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:08
    เจ้าชายจับพรอมนั่งตัก อ้ากกก//-// เขินเลย แย่งกันไปมาแบบนี้แหละค่ะสนุก---- รีบๆมาต่อน้า ไรต์สู้ๆค่าสสส><
    #68
    0
  25. #67 miyao0123 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 17:49
    ดราม่าสักฉากก็ได้คะ//โดนเตะ
    ชอบ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~^[]^/
    #67
    0