{FFXV} don't do it ! เฮ้! อย่าทำให้ใจเต้นจะได้ไหม..

ตอนที่ 1 : แกล้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    11 ธ.ค. 59

“ฟังนะ….เมื่อเจ้าออกไปแล้วเจ้าจะถอยหลังหรือกลับมาไม่ได้แล้วนะ …...

พ่อต้องรู้และมั่นใจว่าลูกพร้อมที่จะจากบ้านไป…..”

“ดูเเลตัวเองด้วย ไม่ว่าที่ไหนที่ลูกไป….ชะตากรรมของอาณาลูซิสจะตามไปด้วย เพราะฉะนั้น จงเชื่อมั่นตนเอง”


“ลูกพ่อ”


“อาณาจักรอินซอมเนียล่มสลาย….สัญญาไม่ลงตัว...เหล่าระเบิดเต็มน่านฟ้า และเมื่อเหล่าควันจางลงปรากฏเห็นท่านราชาสิ้นแล้ว”


“ไม่! ไม่จริง!”


“ทำไม! ทำไมไม่บอกอะไรฉันเลย ทำไม! ตอนที่ฉันจากมาเขาถึงยังยิ้มอยู่ได้!”

“ทำไมต้องโกหกฉันด้วย!”

“ในวันนั้น เขา….ไม่ต้องการให้ท่านจดจำเขาในฐานะกษัตริย์”

“ในตอนนั้น เขาอยากให้ท่านเห็นเขาเป็นพ่อ...”

“เขามีศรัทธา...ในตัวท่านเสมอ”


“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น….พ่อจะปกป้องลูกเสมอ น็อคติส”


“ท่านพ่อ!”

น็อคติสสะดุ้งตื่น ดวงตาฉายเเววถึงความเจ็บปวด ฝันร้ายใดๆในตอนเด็กก็ไม่เท่าฝันร้ายในครั้งนี้….ทำไม...ทำไมกัน

“น็อคโตะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ไหวรึเปล่า...”

เพื่อนสนิทรุ่นราวคราวเดียวกับผม….พรอมโต้ เขามักจะร่าเริงเสมอ…โวกเวกโวยวายแต่ก็นะ…..นี่เเหละเป็นที่ทำให้สิ่งที่ผมและทุกคนสบายใจ

“เฮ้ ตอบสิน็อคโตะ น็อคโตะๆๆๆๆ”

“ไม่มีอะไรน่า….แค่ฝันร้าย”

“ต้องเป็นเพราะไม่ได้ดื่มนมอุ่นๆแน่เลย เจ้าชายองค์น้อย”

“เงียบไปเลย เจ้าหญิง..”

“น็อคโตะ! ฉันไม่ใช่เจ้าหญิง โถ่...”


เพื่อนตาสีฟ้าของผมกึ่งเดินถึ่งวิ่งออกจากเต็นท์ไปด้วยใบหน้าสีแดงเล็กๆ….ดูไม่เบื่อเลยแฮะ….ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ผมต้องออกไปบ้างซะแล้ว..

“โย่! กลาดิโอ...อิกนิส”

“ตื่นแล้วหรอ ตื่นสายซะจริง...”

“กลาดิโอ….นายก็รู้ว่าการนอนคืองานขององค์ชายของเราอยู่แล้ว...”

“อย่าจิกกันยังงั้นสิอิกนิส...”

“ต้องขอบคุณฉันนะ ที่ฉันไปปลุกองค์ชายน่ะ!”


ไม่นานผม กลาดิโอ และพรอมโต้ ก็ไปนั่งรอที่เก้าอี้พกพาสีเหลือง กลิ่นอาหารเช้าของอิกนิสลอยมาเเตะจมูก ท้องของผมร้องประสานเสียงพร้อมกับพรอมโต้ เรามองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา…


“มีแต่กินกับนอนจริงๆ...”

“เปล่าซักหน่อย….”

“น่าๆๆๆๆ กลาดิโอ ก็คนมันหิวนี่”


เสียงระรื่นของพรอมโต้ที่ไปดุ๊กดิ๊กๆใส่กลาดิโอ...แลดูเหมือนทำให้เขาถึงขั้นถอนหายใจใส่เลยทีเดียว ทำไมน่าหมั้นไส้….


“โอ๊ยๆๆๆ น็อคโตะ! มายิกฉันทำไม...”

“หมั้นไส้...”

“บู่วๆ...ไปกวนอิกนิสดีกว่า…...อิกนิสสสส หิวแล้วอ่ะ ไส้จะขาดแล้ววว”


ร่างบางๆขาวๆเดินไปเกาะเเกะอิกนิสที่กำลังทำอาหารเเทน…..ต้องโดนไล่ออกมาแน่ๆ….เฮ้อ….อยากให้มีช่วงเวลาแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆจัง


“น็อคโตะ...ฝันร้ายหรอ พรอมโต้บอกมาน่ะ”

“อืม...นิดหน่อย”

“อย่าคิดมากน่า….เข้มเเข็งเข้าไว้องค์ชาย”

ฝ่ามือใหญ่ๆของกลาดิโอเเตะลงที่หัวของผม...เป็นการลูบอย่างอ่อนโยน เหมือนคุณพ่อเลยแฮะ ไอริสนี่คงต้องเป็นน้องสาวที่โชคดีสุดๆแน่ๆที่มีพี่ชายอย่างเขา

“อาหารเสร็จแล้ว….”

“........”

ผมจ้องมองจานอาหารที่เต็มไปด้วยผัก...เกลียดชะมัด…. พรอมโต้แอบหัวเราะจนไหล่สั่นริกๆ….มันน่าปาเก้าอี้ใส่ไหมล่ะ...ชิ..

เราใช้เวลากินอาหารเช้ากันไม่นานมาก(ถึงเเม้ว่าผมจะแอบเอาผักแจกจ่ายไปในจานคนอื่นเกือบครึ่งก็เถอะ..) ก่อนจะออกเดินทางอีกครั้ง สายลมเย็นๆพัดผ่าน

พวกเราไป...เหมือนช่วงเวลาที่ไม่อาจย้อนคืน ผมหลับตาลงช้าๆ….ก่อนจะมีคนมากวน….ให้เดาว่าใคร….พรอมโต้ไง!


“เน่ๆ น็อคโตะ จะหลับอีกแล้วหรอ wake up wake up!”

“อย่ากวนน่า….หันหลังกลับไปเลยไป”

“ใจร้ายอ่า...”


ผมหลับตาลงอีกครั้ง เฮ้อ บางครั้งความอะเลิร์ทของเขาก็ทำให้ผมจะบ้าเหมือนกัน ให้ตายสิ…


แชะ!...แชะ แชะ..

เสียงกดชัตเตอร์ทำให้ผมต้องลืมตาอีกครั้ง ตรงหน้าของผมคือภาพที่พรอมโต้กำลังถ่ายรูปอยู่ ทำไมแลดูสดใสเเจ่มจ้าขนาดนี้….พอถ่ายเสร็จเขาก็หัวเราะเบาๆ


“เดี๋ยวค่อยมาดูด้วยกันเนอะ...คิกๆ”

“ถ่ายไม่นัดกันเลยนะ”

“โถ่ กลาดิโอ ฉันไม่เคยถ่ายภาพไหนไม่เท่ไม่สวยเลยนะ”

“ให้จริงเถอะ...”


เสียงของผม อิกนิส และกลาดิโอ ผสานกัน ก่อนที่จะเงียบลงอีกครั้ง...เสียงรถที่ขับผ่านข้างทางอันสวยงามแลดูยาวนาน….ก่อนผมจะเริ่มเข้าสู่ห้วงความฝันอีกครั้ง


“ถึง….แล้วววววววว! ก้นชาไปหมดแล้ว”

“ฉันขับรถมาตั้งนานยังไม่บ่น นายก็อย่าบ่นพรอมโต้”

“ง่าาาาาาา”

“อย่าบ่นเป็นเด็กๆกันสิพวกนาย...”


เสียงโวกเวกปลุกให้ผมตื่น ภาพตรงหน้าเบลอนิดๆเพราะยังไม่ได้ปรับโฟกัสสายตา แต่ที่รู้ๆแสงสีส้มทองบ่งบอกให้รู้ว่าถึงเวลาเย็นแล้ว


“แถวๆนี้มีตลาดด้วยนะ….เดี๋ยวฉันกับกลาดิโอจะไปหาซื้อของ ส่วนพวกนายก็ไปหาอะไรที่มันเป็นประโยชน์ซะ...”

“คร้าบบบบ คุณแม่”

“พรอมโต้!”

กลาดิโอและพรอมโต้พากันหัวเราะกับท่าทางของอิกนิสที่ถูกกวนประสาท ก่อนที่เพื่อนตาสีฟ้าสดของผมจะมากอดคอแล้วยิ้มร่าใส่


“ไปเดินกันเถอะน็อคโตะ ปล่อยให้คุณพ่อคุณแม่เดินจู๋จี๋กันเถอะ”

“พรอมโต้!!!”

“ฮ่าๆ ฮ่าาาา”


พรอมโต้วิ่งนำโดยที่ไม่วายจะจับมือลากผมไปด้วย...ส่วนอีกสองคนด้านหลังจ้องแทบจะกัดคอเพื่อนตัวซนที่ไปกวนประสาทเข้าให้ ให้ตายสิ….


“อ่ะ...ขอโทษ...คงไม่ชอบสินะ โทษทีๆ”


เขาค่อยๆคลายมือที่จับมือผมไว้ออกด้วยท่าทีที่เงอะๆงะๆ กลัวผมไม่พอใจขนาดนั้นเลยหรอ….เอาจริงๆก็…


“เอ่อ...คือ...”

“ก็ไม่ได้ไม่ชอบ…..รู้สึกดีจะตายไป...”

“....นี่เขาเรียกกันว่าเอาคืนรึเปล่า”


ผมกระชับมือให้เเน่นขึ้นก่อนที่จะสังเกตเห็นใบหน้าสีแดงระเรื่อ ผมจ้องมองอยู่อย่างนั้น...น่ารักแฮะ ยิ่งจ้องใบหน้ามีกระของอีกฝ่ายก็แดงขึ้น แดงขึ้น จนลามไปถึงใบหูและคอ


“ล่ะ เลิกจ้องได้แล้ว”

“ฉันจะเลิกจ้อง….แต่ไม่ปล่อยมือหรอกนะ...”


พรอมโต้หน้าแดงหนักกว่าเดิม….ก่อนที่ผมจะเดินนำพาอีกคนเดินตลาดยามเย็น ของแปลกๆเต็มไปหมด เราเเวะดูทุกร้านที่น่าสนใจโดยที่ไม่ปล่อยมือจากกัน


“น็อคโตะ ดูสิ! ปืนล่ะ ปืน!”

“มันน่าแปลกใจตรงไหน...”

“ปืนนั่นมันกำลังเรียกฉันล่ะ บอกว่า โอ้! หนุ่มหล่อคนนั้นน่ะ ซื้อฉันไปสิ เราน่ะเกิดมาคู่กันเลยนะ!”

“อยากได้ก็บอกมาสิ...”


หลังจากนั้นผมก็เลือกซื้ออาวุธใหม่ ก็ไม่ใช่ว่าที่ผมซื้อเนี่ยเพราะพรอมโต้หรอกนะ ก็แค่เห็นว่าได้เวลาเปลี่ยนอาวุธให้ดีกว่าเดิมแล้วก็แค่นั้นเอง พอเลือกซื้อเสร็จคนที่ดี๊ด๊าที่สุดน่าจะเป็นเจ้าเพื่อนตัวดีของผมนี่แหละ

เราเดินกันไปเรื่อยๆ จากเวลาเย็นก็ล่วงเลยมาถึงตอนหัวค่ำซะแล้วแต่ก็ไม่วายที่จะเดินช็อปชิมชิวต่อ...จนบังเอิญเดินไปพบกับอิกนิสและกลาดิโอ


“เฮ้! ทั้งสองค----”

“อย่าเพิ่ง!...”

“เอ๊ะ!”


ผมห้ามพรอมโต้ที่กำลังทักทั้งสองคนนั้นโดยการดึงเพื่อนตัวดีของผมมาอยู่ในอ้อมกอด อีกฝ่ายนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนดุ๊กๆออกมาจากวงเเขน


“อะไรกัน ห้ามทำไมเล่า...”

“ดูดีๆสิ...ถ้านายทักมันจะขัดจังหวะมากๆเลยนะ”


ดวงตาสีฟ้ามองตามนิ้วของผมที่ชี้ไปยังทั้งสองที่กำลังกุ๊กกิ๊กและซื้อของกันอย่างน่ารักแปลกๆ ดูๆแล้วเหมือนคู่รักกำลังเลือกซื้อของเข้าบ้าน ภาพตรงหน้าทำให้

พรอมโต้และผมถึงขั้นเฟดตัวออกมาเดินเล่นต่อ จากตลาดสู่ ทางเท้าและมุ่งสู่สวนย่อม เราทั้งสองนั่งพักลงบนม้านั่งใต้ต้นไม้ เพื่อนของผมอาสาไปซื้อน้ำมาให้ ทิ้งให้ผมต้องมาเหม่อมองท้องฟ้าคนเดียว….รู้สึกเจ็บจัง….ถ้าหากตอนนั้นผมไม่ออกมาจากเมือง….ถ้าวันนั้นผมสะกิดใจในคำพูดซักนิด….วังวนความคิดอันเศร้าหมองเริ่มก่อตัวอีกครั้ง คำพูดมากมายที่สามารถกรีดลงบนใจจนเกิดแผลเป็น ก่อนที่ผมจะตกไปในห้วงแห่งความคิด ก็มีอะไรเย็นๆมาแปะเข้าที่คอของผม


“มัวเหม่ออะไรอยู่หรอเจ้าชาย...”

“เรื่องของฉัน….เอาหน้าออกไป...ไม่งั้นฉันจุ๊บนายเเน่”


ท่าทางเงอะๆงะๆของพรอมโต้ที่รีบเอาหน้าออกห่างแล้วมานั่งข้างๆก่อนจะยื่นน้ำหวานมาให้จิบอย่างชื่นใจ พรอมโต้ควักเอากล้องถ่ายรูปมากดชัตเตอร์รัวๆตอนผมกำลังเผลอ


“ภาพนี้ใช้ได้เลยนะ คิกๆ”

“เฮ้...เอามาดูเลย”

“ไม่ๆๆๆๆ ขอดีต้องเก็บไว้ดูด้วยกันสิ”

หมั้นไส้...น่าหมั้นไส้สุดๆ ซึ่งระหว่างที่เจ้าตัวเเสบกำลังสนุกกับการถ่ายรูปอยู่ผมก็ควักโทรศัพท์ออกมาเปิดโหมดเซลฟี่….เสร็จฉันแน่….


“พรอมโต้...”

“ว่าไงน็อคโต----”


แชะ!

ผมกดชัตเตอร์ในขณะที่หน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ ดวงตาสีฟ้าประสานกับดวงตาของผม ปากที่ดูบางนิดๆของเขาทำเอาใจเต้นไม่เบา…ใบหน้าของพรอมโต้ค่อยๆขึ้นสีมาเล็กน้อย…..


“อ่ะ..เอาโทรศัพท์มานี่!”

“ไม่ให้..”

“เอามาาาา ภาพน่าอายแบบนั้น!”


ผมยืดเเขนและเอาโทรศัพท์เอนหนีอีกฝ่าย แต่อีกคนก็ไม่ละความพยายามก่ายตัวผมขึ้นมาแล้วเอื้อมเอาโทรศัพท์...อืม….เป็นท่าที่ดี...รึเปล่านะ


“เย่! ได้มาแล้ว...ต้องลบ..”

“ก่อนลบนี่ไม่ดูท่าตอนนี้หน่อยหรอ..”

“ข-ขอโทษ!”

“ไม่ให้ลงแล้ว...”


ผมโอบเอวอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มกวนๆให้หนึ่งที อีกฝ่ายดิ้นดุ๊กดิ๊กๆจะลงให้ได้ แลดูน่าแกล้งเพิ่มขึ้นแฮะ...มือของผมค่อยๆเลื่อนไปที่ผมนุ่มๆของอีกคนแล้วกดลงมาให้ริมฝีปากของเราประกบกัน พรอมโต้ดูตกใจไม่น้อยที่ผมทำแบบนี้แต่ก็นะใครจะอดใจไว้ ทั้งน่าแกล้งและก็น่ารัก….ลิ้นของผมแทรกเข้าไปในโพรงปากอีกฝ่ายอย่างล่วงเกินนิดๆ สักพักก็ปลดจูบอีกฝ่าย มามองดูอีกทีพรอมโต้ก็กลายเป็นคุณมะเขือเทศไปซะแล้ว…


“กลับกันเถอะ….”

“......”

“ฉันทิ้งละนะ...”

“อ่ะ….รอด้วย...”

อีกฝ่ายน่าจะสตั๊นอยู่ผมเลยเอาโทรศัพท์คืนและหอบของเดินนำไป แต่ไม่นานอีกคนก็หอบของแล้ววิ่งตามมา ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่พักโดยมีกลาดิโอและอิกนิสรออยู่ในห้องแล้ว


“ไปเดินถึงไหนกันมา...แล้วทำไมพรอมโต้ถึงหน้าแดงขนาดนั้น...”

“นั่นสินะทำไมกัน….”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า...ว่าแต่ซื้ออะไรมาบ้างหรอ ทำข้าวยัง หิวอ่าาา”


พรอมโต้วิ่งไปเกาะๆอิกนิสพร้อมไปช่วยทำอาหารกันในห้องครัวเล็กๆ ส่วนผมก็เปลี่ยนไปนั่งบนเตียงเเทน


“ซื้ออะไรมาบ้างล่ะ..”

“ก็พวกของจำเป็นนั่นแหละนะ...อ้อ พวกอาวุธด้วยลองดูสิ ถูกใจไหม..”

“โอ้….ทำดีมากเลยน็อคโตะ”


ไม่นานอิกนิสและพรอมโต้ก็เอาอาหารมาวางและจัดโต๊ะ เรานั่งถ่ายอาหารและดูภาพถ่ายของพรอมโต้อย่างสนุกสนานมีภาพหลุดๆด้วย แต่เท่ๆก็มีนะ เสียงหัวเราะคิกคักจนคนห้องข้างๆออกมาเตือน….


“เข้านอนกันได้แล้ว”

“ครับ คร้าบบบบ”


อิกนิสมองเวลาก่อนจะไล่ให้พวกเราไปนอน กลาดิโอนอนกับอิกนิส….ส่วนผมก็นอนกับพรอมโต้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังโกรธ...ไม่สิ...อายผมอยู่ล่ะมั้ง นอนหันหลังให้เชียว

เมื่อไฟปิดลง ผมจึงค่อยๆเอื้อมเเขนไปกอดเอวอีกฝ่ายเอาคางเกยไหล่ อีกคนถึงขั้นสะดุ้ง


“ทำอะไรน่ะน็อคโตะ แบบนี้มัน...”

“ฝันดีนะพรอมโต้….”

“อ่ะ…..อืม...”


พวกเราก็เข้าสู่ช่วงเวลาเเห่งการหลับไหลอีกครั้ง….วันนี้เป็นวันที่ดีทีเดียว...



ปล.หวังว่าจะชอบกันนะคะ ♥(ノ´∀`)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

156 ความคิดเห็น

  1. #151 Nutsuma >^< (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 20:10

    ขอบคุณมากที่ทำให้ความฝันของดิฉันเป็นจริงนะเคอะ~T0T

    #151
    0
  2. #141 เพลย์เลน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 16:19
    โจโกโบะในตำนาน ฮรืออออ
    #141
    0
  3. #136 Yamato Nokami yasusada (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 12:26
    เพิ่งเข้ามาเห็นอ้าาา

    ไม่คิดว่าจะคนเต่งคู่นี้~งื้อออออตั้ลร้ากกก0////0
    #136
    0
  4. #92 Mishie Ark (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:49
    เพิ่งได้เข้ามาอ่านค่ะ ชอบมากๆ คู่นี้น่ารักสุดดด ///-///
    ขำตรงที่น็อคบอก เป็นท่าที่ดี หึยยย ไม่ค่อยเลยนะเจ้าชายlol
    #92
    0
  5. #61 fai1845 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 19:34
    ชอบมากกกค่ะน่ารักมาก-///-ฟิน
    #61
    0
  6. #23 Cielo83 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:23
    โอ๊ยยย ฟิน ฟินตัวแตกแล้วค่ะ อะไรจะน่ารักขนาดนี้ เราตามหาคนที่แต่งคู่นี้อยู่เลย><♡♡
    #23
    1
    • #23-1 ButteRBox(จากตอนที่ 1)
      22 ธันวาคม 2559 / 19:56
      งืออออ เราชิพคู่นี้เเรงมากอ่ะ ทนไม่ไหวเลยแตกสนองตัวเอง แฮ่ก---- ขอบคุณนะคะ
      #23-1
  7. #17 ปอเช่ เพน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 14:31
    กรี๊ดดด มีคนแต่งคู่นี้ด้วยย ชอบค่ะ ชอบบบ////7////
    #17
    1
    • #17-1 ButteRBox(จากตอนที่ 1)
      18 ธันวาคม 2559 / 20:57
      ชอบคู่นี้จนทนไม่ไหวเลยค่ะ ติ่งเลย ติ่งงง อ๊ากกกก
      #17-1
  8. #14 yokku chan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 15:25
    ว้ายยย อยากได้ฉากม้านั่งในสวนไปคอสจังเลยค่ะ คิดแล้วรู้สึกฟิน อร๊าย~~~ ขออนุญาติใช้ฉากนี้ได้มั้ยคะ >w<

    #14
    1
    • #14-1 ButteRBox(จากตอนที่ 1)
      18 ธันวาคม 2559 / 20:55
      ได้เลยค่ะ เอาไปเลยยย เอาภาพมาแบ่งปันกันด้วยนะคะ แค่กกกกกก อรั๊ยยยย
      #14-1
  9. #12 Jongfox (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 00:53
    โอ้ย ชอบคู่นี้ตั้งแต่มันเป็นติ่งภาค13 5555
    #12
    1
    • #12-1 ButteRBox(จากตอนที่ 1)
      15 ธันวาคม 2559 / 20:11
      หู้ววววววว เหมือนกานนนนนนนนน ขอบคุณมากๆนะคะ
      #12-1
  10. #10 2OOS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 10:48
    อู้ยยยยย ดีย์ต่อใจจริมๆ
    #10
    1
    • #10-1 ButteRBox(จากตอนที่ 1)
      14 ธันวาคม 2559 / 16:41
      ได้หมดถ้าสดชื่นดีต่อใจใครๆก็ชอบค่ะ>< ขอบคุณนะคะ~ เลิฟๆๆ
      #10-1
  11. #9 omsin1903 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:10
    มันดีงามมากๆค่ะ !!!!! ;;//////;;
    #9
    1
    • #9-1 ButteRBox(จากตอนที่ 1)
      14 ธันวาคม 2559 / 09:57
      >3 #9-1
  12. #2 SoraaSoraa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:05
    แงง น่ารักมากเลย//-// รอต่อนะคะ สู้ๆค่ะ>w<
    #2
    1
    • #2-1 ButteRBox(จากตอนที่ 1)
      12 ธันวาคม 2559 / 17:27
      งู้วววว ขอบคุณนะคะ>w< จะรีบมาต่อน้าาา
      #2-1