เล่ห์รักเมฆา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,469 Views

  • 119 Comments

  • 966 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    22,286

    Overall
    58,469

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 ราชาเเห่งไร่วรานุกร (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    1 ก.พ. 62

                  บทที่ 2 ราชาเเห่งไรวรานุกร (3)

               

เมฆาหลบไปคุมงานที่ไร่ส้มพร้อมกับเเดนดินเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงเต็มๆ เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงของเหล่าคนงาน ชายหนุ่มจึงกลับเข้ามาที่บ้านเพื่อรับประทานอาหารเที่ยง กะว่าช่วงบายจะออกไปที่ไร่อีกครั้ง

"เอาไปเก็บให้ที" ชายหนุ่มยื่นหมวกปีกกว้างในมือให้กับลูกน้องคนสนิท ตามด้วยรองเท้าบูทหนังสีน้ำตาลเข้ม
"เเกก็ไปพักกินข้าวเสียไป พอตอนบ่ายถอยรถกระบะออกมารอฉันไว้เลย ช่วยคนงานขนส้มไปไว้ที่โรงคัด"

"รับทราบขอรับ" หนุ่มจอมทะเล้นทำมือตะเบ๊ะเลียนเเบบทหาร สุขใจเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เมื่อเจ้านายให้เวลาพัก วิ่งเร็วจี๋ไปที่ห้องครัวหลังบ้านโดยไม่รอช้า

ร่างสูงในชุดเสื้อเชิตลายสก๊อตกับกางเกงยีนส์ทะมัดทะเเมงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทันทีที่ก้าวขาพ้นประตูเข้ามาในห้องโถงรับเเขก ภาพตรงหน้าทำให้เมฆาพ่นลมหายใจหนักๆออกมาอย่างนึกหน่ายเหลือทน

'สองชั่วโมงเเล้ว ทำไมยายเเก้วตาขาปลิงนี่ยังไม่กลับบ้านกลับช่องไปอีก!'

"พี่เมฆกลับมาเเล้วเหรอคะ เเก้วตารออยู่นานมากเลยค่ะ" จอมน่ารำคาญลุกขึ้นมาเกาะเเขนของเขาโดยอัตโนมัติ ไม่สนเลยว่าเขากำลังร้อนเเละเหนื่อยเเค่ไหน นี่เเหละ 'ปลิง' ของเเท้

"ใครใช้ให้รอล่ะ บ้านช่องไม่มีให้กลับเหรอ ถึงได้มาอยู่นี่ได้ทุกวัน"

ลูกสาวกำนันไม่สะทกสะท้านกับคำพูดต่อว่าของชายหนุ่ม เพราะหนักกว่านี้เธอก็เจอมาเเล้ว
ด้วยความที่เธอชอบเขาเป็นทุน บวกกับความโลภที่อยากจะนั่งตำเเหน่ง 'เเม่เลี้ยง' เพื่อครอบครองทรัพย์สมบัติมหาศาลของไร่วรานุกรทำให้เเก้วตายอมหน้าด้านหน้าทนเทียวมาหาเขาเกือบทุกวัน

"กลับบ้านไปเถอะ เดี๋ยวลุงกำนันเขาจะเป็นห่วงเอา"

"พ่อเมฆ! พูดเเบบนั้นกับน้องได้ยังไงกัน เเก้วตาอุตส่าห์เเวะมาหาเเก เเถมยังมีน้ำใจซื้อของมาฝากเเม่อีก"
เมื่อเห็นท่าไม่ดี คุณนายเอื้องกลิ่นจึงรีบห้ามปรามลูกชาย เพราะกลัว 'ว่าที่ลูกสะใภ้' ในดวงใจจะขุ่นเคือง

"หนูเเก้วตาอยู่ทานข้าวด้วยกันนะจ๊ะ ไหนๆพ่อเมฆก็มาเเล้ว..."

"เชิญทานกันตามสบายเลยครับ ผมเหนื่อย อยากพัก"

ชายหนุ่มเดินออกจากห้องโถงใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์ กลับมาเหนื่อยๆเเทนที่จะได้พักให้สบาย ต้องมาเจอสิ่งน่ารำคาญเเบบนี้
มีที่เดียวที่จะไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งย่าม ที่ที่เขาจะพักผ่อนได้อย่างสงบ
ไวเท่าความคิด เมฆาก็เดินเลี้ยวไปทางปีกซ้ายของบ้าน ซึ่งเป็นที่พักของ 'คุณตาปราชญ์ วรานุกร' ประมุขสูงสุดในบ้านของเขา

"เป็นไงไอ้เสือเอ๊ย มากินข้าวมาลูกมา" น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นของชายชราวัย 75 ปีเอ่ยทักทายเหมือนเช่นทุกครั้ง

"เหนื่อยครับ" ชายหนุ่มนั่งลงบนโต๊ะตัวกลมข้างๆกับคุณตาที่นั่งรับประทานอาหารอยู่
พื้นที่ปีกซ้ายของบ้านเป็นที่พักผ่อนของคุณตาของเขา ซึ่งไม่ได้ตกเเต่งอะไรมาก มีทีวีขนาดเล็กสำหรับดูถ่ายทอดสดมวยไทยช่องโปรด กับเครื่องเล่นเเผ่นเสียงโบราณสำหรับฟังเพลงลูกกรุงเก่าเเสนไพเราะ เเละปืนลูกซองรุ่นเก๋าหลายขนาดที่เเขวนไว้ตามฝาผนัง มีทั้งที่ใช้การได้เเละใช้การไม่ได้

เเค่นี้ก็คงพอจะรู้เเล้วว่าคุณตาของเขาเป็นนักเลงเก่า

"เหนื่อยอาไร๊ พลังเเรงม้าอย่างเเกเหนื่อยเป็นกับเขาด้วยเหรอ"

"เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่ ผมเหนื่อยใจมากกว่า"

"ฮ่าๆ เหนื่อยใจที่นังเอื้องจะหาเมียให้ล่ะซี" คนอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างปราชญ์รู้ดีกว่าลูกสาวจอมจุ้นกำลังจะหาเมียให้หลานชาย

"ผมไม่เข้าใจเเม่จริงๆ เเค่ยายเเก้วตานั่นซื้อกระเป๋าเเพงๆมาให้ก็รักนักรักหนา อยากจะได้มาเป็นลูกสะใภ้"

"เเม่เเก้วตาเขาก็มีความพยายามดีนี่ จีบเเกมาตั้งหลายปี ตามเทียวไล้เทียวขื่อ เเกไม่ใจอ่อนให้เขาบ้างเลยหรือ"

"รำคาญล่ะสิไม่ว่า ผมชักเหลืออดเเล้ว" เมฆาบ่นอุบด้วยความรู้สึกหงุดหงิด หยิบเเตงโมบนขันโตกที่ผู้เป็นตากำลังรับประทานอาหารมาเคี้ยวเล่น

"ถ้ารำคาญนักก็หาเมียเเต่งไปเลยสิ ไม่เห็นจะยาก" ชายชราเเนะนำ

"โธ่ คุณตาครับ ลำพังงานในไร่ก็ยุ่งหัวหมุนเเล้ว ผมไม่มีเวลาไปหาเมียหรอก"

"ก็เพราะเเกไม่หานี่ไงล่ะ เเม่เเกถึงได้ขวนขวายหามาให้ อายุเเกก็ 32 เเล้วนาพ่อเมฆ ความจริงผู้ชายต้องเเต่งงานตั้งเเต่อายุยี่สิบปลายๆเเล้ว"

"ไม่ล่ะครับ ผมสะดวกใจที่จะอยู่เเบบนี้" บุรุษหนุ่มยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักเเน่น เพราะไม่ยังไม่อยากจะหาห่วงมาผูกคอตัวเอง

"งั้นก็เตรียมใจไว้ได้เลย ไม่พ้นปีนี้หรอก เเม่เเกจับเเต่งเเน่"

"คุณตาอย่าพูดอะไรเป็นลางเเบบนี้สิครับ" เขานึกเสียวสันหลังเเปลกๆ

"ถ้าพ่อเมฆไม่อยากเเต่งงานกับเเม่เเก้วตา ก็ต้องหาเมียชิงเเต่งไปก่อน จะรวยจะจนก็ขอให้เป็นคนดี เเละที่สำคัญที่สุดต้องเป็นคนที่เเกรักใคร่สมัครใจด้วย"

รักหรือ...? ตั้งเเต่เกิดมาจนอายุปูนนี้ เขายังไม่เคยมีความรักหวือหวาเเบบหนุ่มสาวเลยสักครั้ง มีเพียงเเต่สัมพันธ์ทางกายชั่วข้ามคืน เเละไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมาทำให้ตกหลุมรัก หรือทำให้หัวใจของเขาเต้นเเรงเลยสักคน นอกเสียจาก...ม่านพระจันทร์ เเม่กุลสตรีศรีสยาม ที่เขาได้พบเจอกับเธอเมื่อหลายวันก่อน



(ให้กำลังใจไรท์ได้ด้วยการคอมเมนท์เเละกดปุ่มรูปหัวใจด้านล่างนะคะ ^^)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #10 Khamdang (@Khamdang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:21
    รออ่านค่ะ
    #10
    0