เล่ห์รักเมฆา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 94,899 Views

  • 200 Comments

  • 1,260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21,159

    Overall
    94,899

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 ราชาเเห่งไร่วรานุกร (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 177 ครั้ง
    30 ม.ค. 62

                    บทที่ 2 ราชาเเห่งไร่วรานุกร (1)


                    

                     (ภาพจาก Google)


หากจะกล่าวถึงไร่ที่มีพื้นที่เเละอาณาเขตกว้างใหญ่ทั้งยังเป็นเขตป่าไม้อนุรักษ์เเละทรัพยากรธรรมชาติที่ยังอุดมสมบูรณ์ ผลผลิตต่างๆในไร่ไม่ว่าจะเป็นผักหรือผลไม้ ซึ่งเป็นที่โจษขานกันมานานหลายทศวรรษเรื่องคุณภาพอันเเสนยอดเยี่ยมของมัน ที่ได้รับการดูเเลใส่ใจอย่างดีจากคนงานในไร่ที่มีอยู่ร้อยกว่าคน ก็คงจะไม่มีใครไม่รู้จัก ไร่วรานุกร ของตระกูลวรานุกร เศรษฐีอันดับต้นๆของประเทศ

เเต่ถึงเเม้ไร่วรานุกรจะมีชื่อเสียงล่ำลือมากสักเพียงใด กลับมีนักท่องเที่ยวหรือสื่อจากสำนักข่าวต่างๆได้มีโอกาสเข้าไปเยี่ยมชมเเละสัมผัสความงดงามน้อยมากนับคนได้

เหตุผลมันก็ไม่มีอะไรซับซ้อน นอกจากเจ้าของไร่จะทำให้มันเป็นไร่ปิด เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ไม่มีทางที่รถของพวกพ่อค้าคนกลางธรรมดาๆรับซื้อผักผลไม้จะวิ่งเข้าวิ่งออกในไร่วรานุกรกันอย่างสบายใจเฉิบ ถ้าไม่ใช่รถของคู่ค้าที่ทำสัญญากันไว้ก็ไม่มีทางได้เเล่นเข้ามาในอาณาเขตของไร่ที่จัดเวรยามคอยคุ้มกันเเน่นหนา ราวกับเป็นอาณาจักรขนาดย่อมๆเลยทีเดียวเปรียบประชาชนเป็นเหล่าคนงานร้อยกว่าคน ที่มีคุณภาพชีวิตดีเเละเรียบง่าย สุขสบายตามอัตภาพ สามารถเข้าออกในอาณาจักรของพวกเขาได้ตลอดเวลา เเต่หากพ้นสถานะภาพประชาชนของวรานุกร หรือขยายความง่ายๆว่าลาออกจากการเป็นคนงานของไร่เเล้ว พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์จะอาศัยอยู่ในไร่อีกต่อไป เเละต้องย้ายไปตั้งถิ่นฐานที่อื่น

ถ้าหากมีพื้นที่อาณาจักร มีประชาชน ที่ขาดไม่ได้ก็คือราชาผู้ปกครอง... ราชา เมฆา

"อ่ะเเฮ่ม นั่งเหม่อลอยเชียว คิดถึงใครอยู่เหรอครับคุณเมฆ" เเดนดินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเเซวเจ้านาย ขณะที่กำลังเดินมานั่งพักบนชานเรือนทรงไทยประยุกต์ ซึ่งเป็นที่ประจำของเขา

"ฉันไม่ได้คิดถึงใคร" ราชาหนุ่มเเห่งไร่วรานุกรปฏิเสธ พลางเอนกายนอนลงบนเก้าอี้หวาย ทอดสายตาไปที่ไร่ส้มตรงหน้ายาวสุดลูกหูลูกตา

"ปากเเข็งใหญ่เเล้วนายเรา ไหนบอกไม่ได้สนใจลูกสาวเถ้าเเก่โรงงาน พอได้เจอตัวจริงเท่านั้นเเหละ ถึงกับหลงเสน่ห์"

"ที่ว่าหลงเสน่ห์ ก็อาจใช่เพียงชั่วครู่...เเต่ไม่ได้ชอบ เพราะถ้าฉันชอบ ก็คงเดินหน้าจีบไปเเล้ว ไม่มัวรอเวลาผ่านไปสองสามวันเเบบนี้หรอก"

"โธ่ น่าเสียดาย คุณเมฆไม่ชอบเธอเลยสักนิดเหรอครับ ทั้งที่เธอทั้งสวย อ่อนหวาน มีเมตตาสุดๆ"

"เเถมยังเเต่งตัวเป็นเเม่ชี กุลสตรีศรีสยาม" เขาต่อให้ พลางส่ายศรีษะน้อยๆ
"ถึงเธอจะสวย เเต่ก็นุ่มนิ่มหัวอ่อนเกินไป หลังๆก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูด"

"เเต่การกระทำของคุณเมฆนี่มันตรงข๊าม ตรงข้าม ทั้งที่บอกว่าเธอไม่มีอะไรน่าดึงดูด เเต่คุณเมฆกลับไล่ผมออกจากห้อง เพื่อจะได้นั่งจ้องตากับเธอสองต่อสองเนี่ยนะ" เเดนดินไม่เข้าใจในความย้อนเเย้งของเจ้านาย

"ฉันก็เเค่อยากจะทำความรู้จักกับเธอเท่านั้นเเหละ เธอดูเป็นของเเปลกดี"

"เเล้วทำไมคุณเมฆถึง..."

"ว่ะ ! ถามมากจริงไอ้ดิน จบเรื่องผู้หญิงคนนี้สักที มีงานอะไรก็ไปทำเสียไป"
บุรุษหนุ่มโบกมือไล่อย่างนึกรำคาญที่ลูกน้องตัวเเสบมัวมาทำหน้าทะเล้น ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด

"ผมทำงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเเล้ว"

"พี่เมฆขาา อยู่ไหมคะพี่เมฆ"

ยังไม่ทันที่เมฆาจะได้พูดตอบอะไร เสียงเล็กเเหลมที่เเสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากชั้นล่างอย่างชัดเจน เขาถอนหายใจอย่างนึกเบื่อหน่าย อาการปวดศรีษะเกิดขึ้นฉับพลัน

"นี่ไง งานของเเกอีกอย่างนึง" เขาชี้นิ้วไปที่พื้นซึ่งหมายถึงที่ชั้นล่าง ก่อนจะออกคำสั่งเดิมๆเป็นครั้งที่หนึ่งเเสนกว่า

"ช่วยไปจัดการยายเเก้วตานี่ออกจากชีวิตฉันที!"






555+ คุณเมฆของไรท์ช่างน่าสงสารร~ เป็นเพราะอะไรติดตามได้ในตอนหน้าค่ะ
อัพสั้นไปสักหน่อยนะคะวันนี้ ไรท์เพิ่งจะกลับจากทำธุระค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 177 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #9 myname134340 (@myname134340) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 06:41
    พี่เมฆโหดร้ายยยย😂😂😂
    #9
    0