เล่ห์รักเมฆา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 33,165 Views

  • 70 Comments

  • 749 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,799

    Overall
    33,165

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 เเรกพบ สะกดใจ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    29 ม.ค. 62

                 บทที่ 1 เเรกพบ สะกดใจ (2)


ม่านพระจันทร์เดินกลับมานั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับบุคคลทั้งสองเช่นเดิม

พ่อของเธอเเละผู้ชายที่ชื่อเมฆาคนนี้ดูจะพูดคุยกันถูกคอนัก ทั้งที่เพิ่งจะเจอกันได้ไม่นาน นับเป็นโชคดีที่ความสัมพันธ์เป็นไปได้โดยราบรื่น
ขณะที่กำลังตักอาหารเข้าปาก สายตาของบุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้มจับจ้องมายังเธออยู่เป็นระยะ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก จนเวลาล่วงเลยผ่านไปสักพักใหญ่

"อ้อ ! ได้เวลาเเล้วสินะเนี่ย ผมลืมได้ยังไงกัน ฮ่าๆ" ชายวัยกลางคนหัวเราะเบาๆ พลางลุกจากโต๊ะ
"ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ พอดีผมต้องรีบไปรับภรรยาของผมไปโรงพยาบาล หมอมีนัดตรวจความดันน่ะครับ"

"เดี๋ยวจันทร์พาเเม่ไปเองก็ได้ค่ะ" ม่านพระจันทร์รีบอาสา อยากจะพาตัวเองออกไปจากตรงนี้เหลือเกิน

"ไม่ได้หรอกลูก ลุงชัยเเกลากลับบ้านที่สกลนคร" พ่อของเธอหมายถึงลุงชาญชัยที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถประจำบ้าน
"เเละที่สำคัญลูกก็ยังขับรถไม่เป็น" คำพูดติดตลกทำเอาบุคคลที่สามหลุดเสียงเราะเบาๆ เมื่อเห็นใบหน้างดงามเปลี่ยนเป็นสีเเดงเพราะความอาย ตนจึงเก็บกลั้นความรู้สึกขันเอาไว้ในใจ

"ลูกอยู่คุยกับคุณเมฆไปพลางๆก่อน เสร็จจากพาเเม่ไปหาหมอเเล้ว พ่อจะเเวะเข้ามาที่โรงงานอีกที" เขากำชับกับลูกสาวก่อนจะหันไปบอกลาเเขกคนสำคัญ
"ไว้โอกาสหน้าค่อยพบกันใหม่ ผมคงต้องขอตัวลาก่อน สวัสดีครับคุณเมฆ"

"สวัสดีครับ" เมฆายกมือไหว้ลาผู้อาวุโสกว่า ทันทีที่ลับร่างของชายวัยกลางคนเเล้ว ชายหนุ่มก็หันไปส่งสัญญาณให้กับลูกน้องตัวเเสบออกไปข้างนอก

"เอ่อ...ผมขออนุญาตออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกสักครู่นะครับคุณเมฆ"
เมื่อได้รับสัญญาณ เเดนดินจึงทำหน้าที่ลูกน้องดีเด่นทันที ปล่อยให้เจ้านายได้มีโอกาสพูดคุยกับหญิงสาวตามลำพัง

สิ้นเสียงประตูถูกปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมภายในห้องกว้างทันที อาหารรสเลิศจากโรงเเรมของชายหนุ่มที่ม่านพระจันทร์รักจืดเจื่อนลงไปถนัด
พ่อของเธอคิดอย่างไรถึงได้ให้เธอนั่งคุยกับผู้ชายที่เเสนน่ากลัวผู้นี้ ถึงเเม้หญิงสาวอยากจะชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบ เเต่ก็ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหนดี การอยู่กับเขาเพียงลำพังทำให้ยิ่งเกิดความรู้สึกประหม่ากว่าครั้งเเรก

"คุณชื่อจันทร์...ใช่ไหมครับ?" บุรุษหนุ่มเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

"ใช่ค่ะ" หญิงสาวเเย้มยิ้มบางๆ ก้มหน้าลงด้วยไม่กล้าสบประสานกับดวงตาดุกร้าว

"คุณจันทร์ บังเอิญที่เราชื่อคล้ายๆกัน"

"คล้ายยังไงเหรอคะ?" มันเเทบไม่มีส่วนคล้ายส่วนคล้องกันตรงไหนเลย 'จันทร์' กับ 'เมฆ' พยัญชนะไม่ได้ออกเสียงเหมือนกันด้วยซ้ำ

"ก็...อยู่บนท้องฟ้าเหมือนกันไงล่ะครับ" เขาเฉลย

"นั่นสินะคะ ทำไมฉันถึงลืมนึกไปได้"

"ผมขอโทษที่เสียมารยาทเมื่อสักครู่"

"เสียมารยาทเรื่องอะไรคะ?" เธอจำไม่ได้

"ผมหัวเราะ...เรื่องที่คุณขับรถไม่เป็น"

"ถ้าเรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ ใครมาได้ยินก็คงหัวเราะกันทั้งนั้น มันน่าอายใช่ไหมคะ ทั้งที่ฉันอายุ 26 เเล้ว เเต่ยังขับรถไม่เป็น"

"ไม่น่าอายหรอกครับ คนเราไม่จำเป็นต้องมีความสามารถเหมือนกันทุกอย่าง"

คำพูดที่ไปในทิศทางบวกของชายหนุ่มทำให้ม่านพระจันทร์คลายความรู้สึกเกร็งน้อยลง กล้าเงยหน้าขึ้นมอง เเละยอมรับว่าใบหน้าคมเข้มของเขายามที่กำลังยิ้มช่างทรงเสน่ห์ ท่าทีเป็นมิตรนั้นช่างสวนทางกับบุคลิกของเขาโดยสิ้นเชิง
หากว่าเธอไม่ได้รักใครคนหนึ่งอยู่เเล้ว ก็คงจะปล่อยให้เขาเข้ามามีอิทธิพลในหัวใจตามสไตล์คนอ่อนไหวง่าย

"คุณเมฆอิ่มเเล้วใช่ไหมคะ ฉันจะขออนุญาตเก็บจานชาม"

"ครับ ได้เลย" เมฆาตอบรับเมื่อรับประทานอาหารจนอิ่มเต็มที่เเล้ว
ชายหนุ่มนั่งสังเกตหญิงสาวอยู่เเบบเงียบๆ ขณะที่เธอกำลังเก็บกวาดโต๊ะอาหารอย่างชำนาญราวกับเป็นเเม่บ้านฝีมือเยี่ยม
เเม้เมื่อครู่จะเอ่ยปลอบใจไปในทิศทางที่ดี ทั้งที่ความจริงเขาก็ยังเเอบหัวเราะในใจ เห็นงานอดิเรกของเจ้าตัวตั้งเเต่เข้ามาเหยียบห้องนี้ ทั้งถักไหมพรม จัดดอกไม้ ประดิษฐ์ประดอยงานฝีมือต่างๆนาๆ เขาไม่เเปลกใจ เพราะเธอคงไม่ว่างเอาเวลาที่ไหนไปฝึกขับรถ

'เเม่กุลสตรีศรีสยาม'


 

ระวังเถอะจะตกหลุมรัก! 555+


สำหรับใครที่เพิ่งเข้ามาอ่าน ยังไม่เข้าใจตัวละครบางตัวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ซึ่งเป็นซีรีส์ภาคต่อจาก ซ่อนรักไว้ใต้วิวาห์ ก็สามารถไปตามอ่านกันได้นะคะ ^^ ไรท์มุกกำลังรีไรท์เเละรีอัพใหม่ เข้าไปอ่านกันได้จ้า เเต่อาจจะช้าหน่อยนะค้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

0 ความคิดเห็น