เล่ห์รักเมฆา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 32,268 Views

  • 70 Comments

  • 744 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,902

    Overall
    32,268

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

                                       บทนำ

                   

เวลาเที่ยงตรงของวันนั้น อุณหภูมิในเมืองกรุงช่างร้อนระอุจากดวงอาทิตย์ที่สาดเเสงส่องลงมาโดยที่ไม่มีต้นไม้สักต้นคอยให้ร่มเงา
รถยุโรปสีบรอนซ์เงางามสุดหรู กำลังพุ่งทะยานไปตามท้องถนนด้วยความเร็วในระดับหนึ่งเพื่อให้ถึงจุดหมายปลายทางตามเวลาที่กำหนด เเละไม่นานนักก็ต้องหยุดนิ่งชะงักกับการจราจรที่เเสนจะติดขัด

"เฮ้อ" สารถีหนุ่มนามถอนหายใจเบาๆ เเม้ครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งเเรกกับการมาเยือนกรุงเทพฯเเล้วต้องเจอปัญหาจราจรติดขัด เเต่กระนั้น 'เเดนดิน' ก็ยังนึกเบื่อหน่ายมันอยู่ดี
ชายหนุ่มวัย 29 ปีเหลือบมองเจ้านายที่นั่งอยู่เบาะหลังผ่านกระจกอยู่เป็นระยะ ซึ่งก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าเจ้านายของตนกำลังรู้สึกนึกคิดอะไรอยู่ คงเป็นเพราะเเว่นกันเเดดสีดำอันโตที่ปิดบังดวงตาดุกร้าวไม่ว่าใครได้เห็นเป็นต้องสะท้านไหวกลัวไปตามๆกัน

"อาจจะไปถึงช้าสักยี่สิบนาทีนะครับคุณเมฆ จากที่ผมลองประเมินระยะทางดูเเล้ว" เขากล่าวรายงานเจ้านายหนุ่ม

"อืม...ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้รีบขนาดนั้น" น้ำเสียงทุ้มห้าวตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก

เเดนดินตรวจเช็คเอกสารสำคัญที่จะนำไปใช้อย่างละเอียดถี่ถ้วนในระหว่างที่รอรถติด จุดหมายปลายทางที่ว่าก็คือ 'โรงงานปุณยภักดิ์' ของขนมรักสุขภาพขึ้นชื่อที่กำลังเป็นที่นิยมอย่างเเพร่หลายทั้งในเเละต่างประเทศ ซึ่งเจ้านายของเขากำลังเดินทางไปเซ็น สัญญาการค้ากับเจ้าของโรงงานดังกล่าวในวันนี้

"คุณเมฆเเน่ใจเเล้วใช่ไหมครับว่าจะตกลงเซ็นสัญญาเป็นคู่ค้ากับคุณณรงค์?"

"ถ้าฉันไม่เเน่ใจ เเล้วฉันจะถ่อลงมาจากเชียงใหม่ทำซากอะไรเล่า ถามไม่เข้าเรื่องจริงๆเลยเเกเนี่ย"

ลูกน้องคนสนิทหัวเราะเเหะๆ ก็เจ้านายของเขาคนนี้ใช่ว่าจะตกลงทำการค้ากับใครง่ายๆที่ไหน ทั้งบริษัทต่างๆ เเละพ่อค้าคนกลางรายใหญ่ที่เซ็นสัญญาทำการค้าด้วยก็น้อยเเทบจะนับคนได้ เเต่ละคนล้วนผ่านการคัดกรองเเล้วคัดกรองอีก เพราะผลผลิตจากไร่ 50% เท่านั้นที่เเบ่งไว้สำหรับทำการค้ากับบุคคลอื่น ส่วนอีก 50% ก็ส่งออกไปขายต่างประเทศในนามของไร่วรานุกรเอง

"มันก็ดีนี่ ที่ได้เป็นคู่ค้าของโรงงานขนมยอดฮิตที่ทำยอดขายหลักร้อยล้านต่อปี" ริมฝีปากกระจับหนาคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัยน์

"เเละเเก้เเค้นคนที่พยายามจะตัดหน้าไร่ของเราด้วยใช่ไหมครับ?" เเดนดินต่อให้ด้วยรู้เท่าทันเเผนการณ์เบื้องลึกของเจ้านาย

"อย่าเรียกว่าเเก้เเค้นเลย พวกเเมลงหวี่เเมลงวันอย่างไร่ของไอ้วีไม่มีทางที่จะมาสู้เทียบชั้นไร่ของเราได้ ต่อให้มันพยายามจะเสนอหน้าเเย่งคู่ค้าของฉันก็เถอะ"

"เเต่ก็ประมาทไม่ได้เลยนะครับ ช่วงเดือนที่ผ่านมาไร่พนารักษ์ขยายตัวขึ้นมากทีเดียว"

"ฉันไม่กลัว ถึงไร่มันจะขยายใหญ่อีกสักเเค่ไหน เเต่ผลผลิตไม่ได้คุณภาพดีเท่าเราก็ไม่มีประโยชน์"

บุรุษหนุ่มผู้เป็นดั่งราชันปกครองอาณาจักรการเกษตรของไร่วรานุกรไม่มีท่าทีหวั่นกลัวต่อศัตรูคู่เเข่งเเต่
อย่างใด
เเดนดินรู้สึกรักเเละเทิดทูนเจ้านายของตนก็เพราะเหตุนี้ ห้าวหาญ เด็ดขาด มีความเป็นผู้นำ ไม่เคยหวั่นเกรงต่อศัตรูคู่เเข่งจึงปกครองคนงานนับหลายร้อยชีวิตได้
บางทีเขาก็อดคิดเล่นๆไม่ได้ว่า
ผู้หญิงเเบบไหนกัน? ที่จะมาทำให้หัวใจที่เเกร่งดั่งหินผาของผู้ชายที่ชื่อเมฆาต้องมีอันสั่นคลอน มีคุณสมบัติเพียบพร้อมคู่ควรเเก่การเป็นภรรยาเเละเเม่ของลูก

ไม่เเน่ว่าหากกลับจากเซ็นสัญญาในคราวนี้ เจ้านายของเขาก็อาจจะเจอผู้หญิงคนนั้นเเล้วก็เป็นได้

"คุณเมฆครับ ครั้งที่เเล้วที่ผมไปดูโรงงานปุณยภักดิ์มา..."

"เเล้วยังไง?" คิ้วดำหนาขมวดเข้าหากันเมื่อลูกน้องคนสนิทเว้นช่องไฟการเล่าเสียนาน

"ลูกสาวเจ้าของโรงงานสวยมากๆเลยนะครับ"

เมฆาคลายความสงสัยลง หัวเราะในลำคอน้อยๆพลางส่ายหน้า หมั่นไส้ความไม่เจียมตนของไอ้เเดนดินที่ริจะทำตัวคล้ายสำนวน 'กระต่ายหมายจันทร์'

"เเกปิ๊งเขาว่างั้นเถอะ เล่นของสูงเกินไปหรือเปล่าหาไอ้ดิน"

"โอย...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ ผมมิบังอาจขนาดนั้น ที่พูดให้คุณเมฆฟังก็เผื่อว่าคุณเมฆจะสนใจ"

"ไม่ล่ะ ชีวิตนี้ฉันเจอผู้หญิงสวยมาไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ขอบใจที่ยังอุตส่าห์กรุณาหามาให้ดูตัว" เขาประชด

"เเต่คนนี้สวยมากเลยนะครับ สวยมากๆ สวยหยาดฟ้ามาดิน ถึงจะไม่เเซ่บเบอร์ลืมตามสเป็คของคุณเมฆ เเต่ก็สวยเเบบหวานๆ สวยเหมือนนางฟ้า..." เเดนดินพรรณนาความงามของหญิงสาวที่ได้พบเจอเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เเววตาเคลิ้มฝัน ไม่หวังเล่นของสูง เพียงมองไว้เป็นอาหารตา

"เวอร์เเล้ว เดี๋ยวถ้าฉันเจอตัวจริงเเล้วไม่สวยอย่างที่เเกว่านะ ฉันจะหักเงินเดือนเเกไอ้ดิน"

"ถ้าไม่สวยตามปากของผมว่า ให้หักเลยครับ เเต่ถ้าเกิดถูกใจปิ๊งปั๊งสานสัมพันธ์ขึ้นมา คุณเมฆก็เตรียมขึ้นเงินเดือนให้ผมได้เลย ฮ่าๆ"

ไอ้เเดนดินจอมงกถึงขั้นยอมเอาเงินเดือนของตัวเองมาวางพนัน คงจะมีความมั่นใจมากว่าเขาต้องถูกตาต้องใจผู้หญิงคนดังกล่าว
เมฆาชักอยากรู้...ลูกสาวเจ้าของโรงงานขนมร้อยล้านจะสวยสดงดงามปานนางฟ้าอย่างที่ลูกน้องของเขาได้กล่าวขวัญเอาไว้หรือไม่...?





"พ่อจะรออยู่ที่ห้องทำงาน พอเขามาถึง ลูกจันทร์ออกไปต้อนรับคุณเมฆให้พ่อหน่อยนะ"

"ค่ะ" เสียงหวานน้อมรับคำบัญชาจากบิดาอย่างว่าง่าย เหลือบมองนาฬิกาวินเทจโบราณที่ติดอยู่ข้างฝาผนัง ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ

"จันทร์ว่าเเขกของพ่อคงจะมาสายเเล้วล่ะค่ะ"

"รถติดน่ะลูก ลูกน้องคุณเมฆเพิ่งจะโทร.บอกพ่อเมื่อกี้ มาสายนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก" ต่อให้รอนานอีกสักกี่ชั่วโมงเขาก็รอได้ การเจรจาติดต่ออีกฝ่ายให้มาเป็นคู่ค้ากันไม่ง่ายเลยสักนิด เขารอการตอบรับจากฝ่ายนั้นนานหลายเดือน คนอย่างเขาไม่มีทางเสียโอกาสไปง่ายๆเเน่นอน

ก็อก ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง พนักงานชายคนนึงเปิดประตูเข้ามา

"เเขกของเถ้าเเก่มาถึงโรงงานเเล้วครับ"

"งั้นเหรอ...โอเค ขอบใจมาก"

"ครับ" พนักงานชายค้อมศรีษะเล็กน้อย เเล้วเดินจากไป

"ไปลูก ไปตอนรับว่าที่คู้ค้าของพ่อ เเล้วพาเขามาที่นี่ด้วย"

คุณณรงค์ยิ้มบางๆ มอบหน้าที่สำคัญให้กับบุตรสาวผู้ซึ่งมีอัธยาศัยดีเยี่ยม พูดจาไพเราะอ่อนหวาน เป็นที่ชื่นชมของบรรดาคนรู้จัก คนใหญ่คนโตเเละพวกคุณหญิงคุณนายที่ใครเห็นเป็นต้องเอ็นดูลูกสาวคนนี้ของเขา จึงเหมาะเเก่การต้อนรับคนสำคัญเพื่อสร้างความประทับใจเเรกเริ่ม

ม่านพระจันทร์พยักหน้ารับน้อยๆ ลุกไปเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานของบิดาที่สร้างเอาไว้ในตัวโรงงานสำหรับรับเเขก หรือตรวจสอบบัญชีเเละทำธุรกรรมต่างๆ ส่วนบริษัทนั้นอยู่เเยกห่างจากตัวโรงงานหลายร้อยเมตร

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เพราะภาพตรงหน้าทำเอาเธอเริ่มหายใจติดขัด

บุรุษร่างสูงใหญ่สง่างามดุจดั่งพญาราชสีห์กำลังเดินเข้ามาในโรงงานตามด้วยผู้ติดตามหนึ่งคน
รังสีความน่าเกรงขามเเผ่ขยายเข้ามาหาตัวเธอเรื่อยๆจนขนกายลุกชัน
'เขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน' เธอคิด เหมือนกับพวกมาเฟียในภาพยนตร์
ม่านพระจันทร์ชั่งใจอยู่นานที่จะเดินออกไปปะทะกับผู้ชายคนนี้ตรงๆ จนต้องหาที่หลบมุมอยู่สักครู่ รอจังหวะที่เขาจะเดินเข้ามาถึง



"เเกเเน่ใจนะว่าถูกโรงงานเเล้ว ฉันไม่เห็นมีใครออกมาต้อนรับพวกเราสักคน ไม่ส่งใครมารับเเบบนี้ จะให้เดินหาเจ้าของโรงงานเองหรือ"

เมฆาเอ่ยเสียงเย็นชา ถอดเเว่นกันเเดดของตนออก พลางมองสำรวจไปรอบๆโรงงานกว้างใหญ่ มีเพียงพนักงานโรงงานที่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

"ใจเย็นๆครับคุณเมฆ ผมเคยมาที่โรงงานนี่หนหนึ่งเเล้ว ห้องเจ้าของก็อยู่ในตัวโรงงานนี่เเหละครับ เพียงเเต่น่าจะอยู่ลึกหน่อยเท่านั้นเอง"

"งั้นฉันจะกลับขึ้นไปรอบนรถ เขาส่งใครมารับก็ค่อยมาตามเเล้วกัน เสียอารมณ์ชะมัด" ชายหนุ่มสั่นศรีษะ เตรียมจะหันหลังกลับ เเต่เเล้วก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียง

"สวัสดีค่ะคุณเมฆา"

เสียงนั้นหวานนุ่มลึกคล้ายเป็นคาถาสะกดให้บุรุษต้องหันไปหาเจ้าของเสียงอย่างรวดเร็ว
ในวินาทีสั้นๆที่ลมหายใจของเขาสะดุด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะภาพหญิงสาวตรงหน้า...

เห็นทีคราวนี้ เขาคงต้องขึ้นเงินเดือนให้ไอ้เเดนดินเสียเเล้ว





เป็นไงคะเฮียเมฆ อึ้งไปเลย เเม่หญิงของไรท์สวยจนเเทบลืมหายใจเลยอ่ะดิ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #6 คนแน่ๆ (@mongchunoodonut) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:47
    รอตอนต่อไปค่ะ รอคู่นี้มานานมากกก สู้ๆนะคะ
    #6
    1
    • #6-1 มุกรวี (@alone_lovely) (จากตอนที่ 2)
      28 มกราคม 2562 / 22:55
      ขอบคุณค่ะ จะพยายามอัพทุกวันนะคะ^^
      #6-1