เล่ห์รักเมฆา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 32,629 Views

  • 70 Comments

  • 747 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,263

    Overall
    32,629

ตอนที่ 16 : บทที่ 5 คำสั่งเผด็จการ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

                   บทที่ 5 คำสั่งเผด็จการ (2)

"ฉันลานะเจ้าคะเเม่หมอ"

"เอ้อ โชคดีๆพ้นทุกข์พ้นเคราะห์" เเม่หมออวยพรส่งท้าย

หลังจากคุณนายเอื้องกลิ่นเเละหญิงรับใช้กลับไปเเล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่อยู่ข้างกายก็ดังขึ้น หญิงสูงวัยหยิบขึ้นมากดรับสายทันที

"ฮัลโหลค่ะ" กรอกเสียงไปตามสาย

"เรียบร้อยดีไหม?"

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะคุณเเก้วตา คุณนายเชื่อสนิท"

"ดี หลังจากงานนี้จบ ฉันจะโอนเงินให้อีกหนึ่งเเสน"

ปลายสายหัวเราะร่า เพราะเเค่เงินหนึ่งเเสนบาทมันก็ยังไม่ได้เศษเสี้ยวของทรัพย์สมบัติที่ตนกำลังจะได้ครอบครอง หากงานนี้สำเร็จ

"โอ๊ย ! ได้ค่ะได้ ขอบคุณนะคะคุณเเก้วตา ไว้มีอะไรเรียกใช้ได้เสมอค่ะ"

เเม่หมอทำเสียงอ่อนเสียงหวานประจบทิ้งท้าย ก่อนกดตัดสายไปอย่างอารมณ์ดี นางได้ค่ามัดจำจากลูกสาวกำนันถึงห้าหมื่นบาท เยอะกว่าที่ยายคุณนายจอมขี้เหนียวนั่นให้เป็นไหนๆ ยังไม่นับรวมค่าตอบเเทนจำนวนมหาศาลที่กำลังจะได้ภายในหนึ่งเดือนข้างหน้า

หญิงสูงวัยจอมโลภเอนกายนอนลงบนเบาะนุ่ม เตรียมฝันหวานถึงเม็ดเงินมหาศาล อาชีพนี้ช่างเเสนสบาย กะอีเเต่งกายนุ่งขาวห่มขาว เเต่งห้องให้ดูขลัง ทำเคี้ยวหมากพลูเหมือนในละคร เเละหลับตาทำปากขมุบขมิบ เดามันส่งๆไปก็ได้เงินใช้อย่างสบายๆเเล้ว




เมฆาเดินทางกลับมาถึงไร่วรานุกรในตอนหัวค่ำ พอเดินเข้ามาในบ้านก็ให้นึกเเปลกใจที่เห็นมารดาตั้งสำรับกับข้าวรอท่า ยิ้มหน้าระรื่นราวกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง ทั้งที่ปกติเเล้วเเม่ของเขาเป็นเสือยิ้มยาก มักจะวางท่าตั้งตัวเป็นคุณนายผู้สูงศักดิ์อยู่เสมอๆ

"กลับมาเเล้วหรือพ่อเมฆ มากินข้าวกันเร็ว วันนี้เเม่ลงครัวทำของโปรดลูกไว้ตั้งหลายอย่าง"

"ความจริงคุณเเม่น่าจะกินไปก่อนไม่ต้องรอผมก็ได้ ถ้าผมกลับดึกคุณเเม่คงไม่ต้องกินข้าวกันพอดี"

บุรุษหนุ่มว่าพลางเดินมานั่งที่โต๊ะ มองดูอาหารหลายๆอย่างก็ยิ้มออก ล้วนเเล้วเเต่เป็นของโปรดของเขา เเกงอ่อมหมู ไส้อั่ว เเคบหมู เเละน้ำพริกอ่อง ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้ลิ้มรสฝีมือของมารดา ส่วนใหญ่เเล้วนางเฟื้องจะเป็นคนทำ

"เเล้วคุณตาล่ะครับ" เขาไม่ลืมที่ถามหาประมุขของบ้าน

"คุณตากินข้าวเเล้วก็กินนอนไปเเล้วล่ะ อ่ะนี่จ้ะ กินเยอะๆเลยนะ" นางตักข้าวใส่จานส่งให้ลูกชาย

"ขอบคุณครับ"

"พ่อเมฆ เเม่ถามจริงๆ พ่อเมฆก็อายุสามสิบสองเเล้ววนะ ไม่คิดจะเเต่งงานเเต่งการกับเขาบ้างเหรอ"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเเน่น เมื่อมารดาเข้าเรื่องเเต่งงานอีกเเล้ว ซึ่งเขาก็ยืนยันจะให้คำตอบเหมือนเดิม

"ผมยังไม่เจอใครที่ถูกใจครับ ที่สำคัญผมก็ไม่ได้นึกอยากจะเเต่งงานด้วย ไม่มีผู้หญิงคนไหนคู่ควรกับผมมากพอ..."

"ทำไมจะไม่มีคนที่คู่ควรล่ะ หนูเเก้วตาอย่างไรเล่า"

จู่ๆกับข้าวที่กินหมดอร่อยเมื่อได้ยินชื่อของยายจอมน่ารำคาญ เขาพ่นลมหายใจหนักๆออกมาเเทนคำตอบ เพราะคร้านจะโต้เถียง

"หนูเเก้วตาทั้งสวย ทั้งฉลาด ถึงฐานะก็ดีทัดเทียมเรา ที่สำคัญหนูเเก้วตาน่ะรักพ่อเมฆมากนะ ขนาดเขาไปเรียนไกลถึงกรุงเทพฯ ก็ยังมีเเก่ใจเเวะเวียนมาหาทุกครั้งที่กลับมาบ้านกำนัน" คุณนายเอื้องกลิ่นสรรเสิญความดีของว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคต

"ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะเเม่นั่นเอากระเป๋าเเบรนด์เนมมาถวายคุณเเม่ทุกครั้งที่เจอหรอกเหรอครับ" เขาเเย้งเสียงเย็น

"เอ๊ะ! มันไม่เกี่ยวอะไรกับกระเป๋าพวกนั้นเลยนะ" ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีเเดงจัด ก่อนจะเริ่มเข้าประเด็น โดยไม่อารัมภบทให้เสียเวลาอีกต่อไป

"วันนี้เเม่ไปดูดวงที่บ้านเเม่หมอ ท่านบอกว่าพ่อเมฆกำลังจะมีเคราะห์หนักถึงขนาดง่อยเปลี้ยเสียขา ทางเเก้ทางเดียวคือลูกต้องเเต่งงานกับหนูเเก้วตาซะ!"

เมฆาปล่อยหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อได้ฟัง มีที่ไหนสะเดาะเคราะห์ด้วยการเเต่งงาน

"ขำอะไรของหา! นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ เเม่หมอท่านเเม่นเเค่ไหนลูกก็รู้ ท่านยังบอกอีกด้วยว่าพ่อเมฆกับหนูเเก้วตาเป็นเนื้อคู่กันมาตั้งเเต่ชาติปางก่อน ต้องเพื่อเสริมบารมีให้กัน ลูกจะได้พ้นเคราะห์"

"เเม่อย่างมงายไปหน่อยเลยครับ หมอดูมันก็คือหมอเดานั่นเเหละ ทำมารู้เป็นตุเป็นตะว่าผมเป็นเนื้อคู่กับคนโน้นคนนี้ เหอะ น่าสมเพช หากินบนความงมงายของคนอื่น"

"หยุดลบหลู่เเม่หมอเดี๋ยวนี้นะ!" นางขึ้นเสียงอย่างเดือดดาล
"ยังไงซะเเม่พ่อเมฆก็ต้องเเต่งงานในเดือนหน้า เเม่คุยกับกำนันเเล้วด้วยเรื่องสู่ขอหนูเเก้วตา กำนันเขาไม่ขัดข้องอะไร"

"ทำไมเเม่ไม่ถามความสมัครใจของผมเลยว่าผมอยากเเต่งงานหรือเปล่า!" คราวนี้เขาเริ่มโกรธมารดาขึ้นมาบ้าง ที่ผ่านมาก็เเค่พยายามโน้มน้าวเขาให้เปิดใจกับยายเเก้วตานี่ เเต่คราวนี้ข้ามเส้นถึงขนาดมัดมือชกให้เเต่งงาน

"ลูกกำลังจะมีเคราะห์หนัก! จะให้เเม่นิ่งเฉยโดยที่ไม่ทำอะไรงั้นหรือ นี่คือทางเเก้ปัญหาทางเดียวที่จะช่วยให้พ้นเคราะห์ เเละเเม่หมอยังบอกเเม่อีกว่าทันทีที่เเต่งงาน ชีวิตของพ่อเมฆจะดีขึ้นเพราะมีหนูเเก้วตาช่วยเสริมบารมีให้"

"ผมไม่อยากฟังเรื่องเคราะห์กรรมงี่เง่านั่น ผมไม่สน เพราะผมไม่เชื่อหมอดู ให้ตายยังไงก็ไม่มีทางเเต่งงานกับยายเเก้วตานั่นเด็ดขาด" เมฆายื่นคำขาด เเล้วผุดลุกขึ้นจากโต๊ะ เกิดอิ่มข้าวทั้งที่กินไปได้ไม่กี่คำ

"ทำไมถึงได้ดื้อด้านเเบบนี้! เเกต้องเเต่งงาน! เเม่เตรียมงานเเต่งงานทุกอย่างพร้อมเเล้วในเดือนหน้า ยังไงก็ต้องเเต่ง"

"ผมไม่เเต่ง! ถ้าเเม่ยังไม่เลิกบังคับผมอีกล่ะก็ ผมจะหาเมียเเต่งเข้ามาเอง เเม่จะได้เลิกเซ้าซี้ให้ผมไปเเต่งงานกับยายนั่น"
บุรุษหนุ่มรีบเดินสาวเท้าเร็วๆให้พ้นไปจากห้องโถง ไม่อยากจะทะเลาะกับมารดาให้เป็นบาปเสียเปล่าๆ ชีวิตเขาใกล้ถูกล้ำเส้นเข้ามาทุกขณะ
เห็นทีคราวนี้ เขาคงต้องหาเมียเเต่งเข้ามาในบ้านเองตามคำเเนะนำของคุณตาจริงๆเสียเเล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

0 ความคิดเห็น