เล่ห์รักเมฆา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 71,031 Views

  • 144 Comments

  • 1,004 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    11,330

    Overall
    71,031

ตอนที่ 12 : บทที่ 4 บังเอิญฝนตก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

                        บทที่ 4 บังเอิญฝนตก (2)


"เอ่อ...คุณเมฆยังไม่ได้ไหว้พระเลยนี่คะ" เธอนึกขึ้นได้ว่ามัวเเต่พูดคุยกันจนชายหนุ่มไม่ได้จับธูปเทียนไหว้พระเลย
"นี่ค่ะ" เธอนำก้านธูปสามดอกที่จุดไฟเสร็จสรรพส่งให้

"ขอบคุณครับ" เมฆาเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรับธูปจากหญิงสาวมาไว้ในมือ ก่อนจะเริ่มสวดมนต์ตามบทสวดเบื้องต้นที่สลักไว้เป็นตัวอักษรสีทองบนป้ายหินอ่อน

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังตั้งหน้าตั้งตาสวดมนต์อยู่ ม่านพระจันทร์ก็เเอบลอบมองสำรวจตั้งเเต่เส้นผม ใบหน้ารูปร่างลักษณะไปจนถึงกิริยาท่าทาง

เส้นผมสีดำของเขาตัดรองทรงสูงดูเรียบร้อยเป็นระเบียบ ขนคิ้วดกเรียงเส้นสวยได้รูปรับกับดวงตาอันดุกร้าวเเละทรงพลังยิ่งนัก ดวงตาของเขาเป็นสิ่งที่ทำให้เธอประหม่ายามถูกจับจ้อง เขามีหนวดเคราเเซมเล็กน้อย ไม่รกตาเหมือนพวกมาเฟียบ้านไร่เถื่อนๆในละครหลังข่าว ริมฝีปากของเขาเป็นกระจับหนาสีเเดงเรื่อ
ไล่มาจนถึงรูปร่าง...ชายหนุ่มมีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวเข้ม ดูเเข็งเเรงกำยำ ซึ่งหากมายืนเทียบกันเเล้ว เธอสูงเพียงเเค่ระดับอกของเขาเท่านั้นเอง
ส่วนกิริยาท่าทางนั้นรึ ก็ดูสงบเสงี่ยมดีเมื่ออยู่ในสถานที่ต้องสำรวมกายวาจาใจเช่นนี้
ภาพรวมของเขาคงจะเพอร์เฟคมากกว่าเดิม หากไม่ทำหยิ่งยโสประหนึ่งตัวเองเป็นพระราชาเหมือนครั้งเเรกที่พบกัน ซึ่งเขาไม่ได้สร้างความประทับใจให้เธอเลยเเม้เเต่น้อย


"คุณควรรู้เอาไว้ว่าผมเป็นคนไม่ชอบการรอคอยนานๆ เเละไม่ชอบการถูกละเลยความสำคัญ หากผมให้โอกาสใครเเล้วก็ให้ได้เเค่ครั้งเดียว ผมให้โอกาสโรงงานของพวกคุณ เเต่ทำไมพวกคุณไม่พยายามรักษามันไว้ ถึงได้กล้าเสี่ยงท้าทายผมด้วยการละเลยในหน้าที่ของพวกคุณ"



เขาตำหนิชุดใหญ่เพียงเพราะเธอมาต้อนรับเขาสาย... เป็นสาเหตุที่ทำให้เธออึดอัดเเละกลัวเกินกว่าจะพูดคุยกับเขาตอนที่รับประทานอาหารร่วมกัน
เเต่สุดท้ายเธอก็ยอมพูดคุยกับเขาเมื่อเขาเริ่มพูดคุยดีๆด้วยก่อน โดยไม่ปล่อยให้อารมณ์โกรธหรือทิฐิมาครอบงำจิตใจ

"รู้สึกว่าคุณจะจ้องผมอยู่นานมากเลยนะ มีอะไรหรือเปล่าครับคุณจันทร์"

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของเขา เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังเหม่อลอยไปไกลเเสนไกล

"เปล่าค่ะ" เธอยิ้มเเห้งพลางเกาท้ายทอยเเก้เก้อ เมื่อเห็นเขาปักธูปเรียบร้อยเเล้ว

"ฝนยังไม่หยุดตก" ชายหนุ่มพึมพำเเละมองไปด้านนอก สายฝนก็ยังกระหน่ำเทลงมา ไม่มีท่าทีว่าจะซาลงเลย "คุณกลับยังไง?"

"คือฉันเดินมาน่ะค่ะ หมู่บ้านที่ฉันอยู่มันใกล้กับวัด เเต่บังเอิญฝนมาตกเสียก่อน ก็คงจะต้องติดอยู่ในนี้ไปอีกสักพักจนกว่าฝนจะหยุด"

"งั้นผมไปส่งคุณเอง"

"มะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณเมฆคงจะต้องรีบกลับ เดี๋ยวไม่ทันเครื่องนะคะ" เธอหมายถึงเที่ยวบิน กรุงเทพฯ-เชียงใหม่ ที่สนามบินดอนเมือง

"คุณรู้ได้ยังไงว่าผมต้องขึ้นเครื่อง"

"ฉันเดาเอาน่ะค่ะ" คนระดับเขาไม่นั่งเครื่องบินไปกลับก็เเปลกเเล้ว

"เรื่องนั้นมันเป็นการตัดสินใจของผม เพราะบางครั้งผมก็ไม่ได้ขึ้นเครื่อง ผมผลัดกันกับลูกน้องขับรถกลับเชียงใหม่ หรือผมจะอยู่ต่อที่นี่อีกสักกี่วันเเล้วค่อยหาเที่ยวบินกลับก็ได้ ไม่ต้องห่วงว่าผมจะตกเครื่อง"

"เเต่..."

"มาเถอะ ผมจะไปส่งคุณเอง"

หัวใจหญิงสาวเต้นเเรง เมื่อถูกฝ่ามือใหญ่ฉุดรั้งที่เรียวเเขนของตนให้ลุกขึ้นเดินตามเขาออกไป
เธอไม่เคยให้ผู้ชายคนไหนเเตะต้องตัวนอกจากบิดา หรือเเม้กระทั่งนพกรที่เคยได้สัมผัสมือของเธอตอนข้ามถนนด้วยกันเท่านั้น

"เดินไปพร้อมๆกับผมนี่เเหละจะได้ไม่เปียก" ร่างสูงก้มลงหยิบร่มที่วางนอนไว้ข้างประตูอุโบสถตอนขามา ถือวิสาสะจับมือขาวนุ่มนิ่มของคนข้างๆเอาไว้เเน่น

"คือว่า..." ม่านพระจันทร์กำลังจะร้องทักท้วงว่าไม่ต้องจับมือ เเต่ก็ไม่ทันเมื่อเขาเอ่ยให้สัญญาณขึ้น

"ไป"

เมฆาดึงให้หญิงสาววิ่งไปพร้อมๆ จุดหมายปลายทางคือรถยนต์ของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก





ฮั่นเเน่ เนียนจับมือเเม่หญิง! ร้ายนักนะเฮียเมฆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #13 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:23

    ได้เจอเนื้อคู่แล้วล่ะแม่หญิง
    #13
    1
  2. #12 1986p (@1986p) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:37
    เนียนค่ะคุณเมฆ
    #12
    1
    • #12-1 มุกรวี (@alone_lovely) (จากตอนที่ 12)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:37
      เนอะๆ อย่างเนียนอ่ะ555
      #12-1