เล่ห์รักเมฆา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 69,536 Views

  • 136 Comments

  • 1,002 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    9,835

    Overall
    69,536

ตอนที่ 11 : บทที่ 4 บังเอิญฝนตก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

                  บทที่ 4 บังเอิญฝนตก (1)

ในขณะที่ม่านพระจันทร์กำลังจะลุกออกไปจากอุโบสถ จู่ๆ สายฝนก็เทกระหน่ำลงมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ท้องฟ้าก็ยังปลอดโปร่งสดใส ไม่ได้ตั้งเค้าส่อเเววว่ามีพายุเลยเเม้เเต่น้อย

"มาตกอะไรตอนนี้นะ นึกอยากจะตกก็ตกเหรอ" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆเเละถอยกลับไปนั่งที่เดิม คงต้องติดอยู่ในนี้สักพักจนกว่าฝนจะหยุด

ดูเอาเถอะ เเค่อธิษฐานขอให้ได้เจอเนื้อคู่บุพเพสันนิวาส ฟ้าฝนก็เกิดวิปริตเเปรปรวนอย่างหาสาเหตุไม่ได้

'เเบบนี้คือสัญญาณที่ดีใช่ไหม?

เธอยิ้มเศร้าสร้อย พลางถอนหายใจ ชีวิตของเธอในตอนนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากพายุฝนด้านนอกเลยสักนิด มันมืดครึ้ม เปียกชื้นเเละเหน็บหนาว

ผ่านไปหลายสิบนาที...ก็ไม่มีท่าทีว่าฝนจะซาลง

ม่านพระจันทร์จึงใช้ช่วงเวลาว่างให้เป็นประโยชน์ โดยการบำเพ็ญเพียรภาวนาให้มีสติเเละสมาธิ เธอหันหน้าเข้าหาพระประธานองค์ใหญ่ภายในอุโบสถ นั่งในท่าขัดสมาธิ เอามือประสานกันไว้ที่ตัก กำหนดลมหายใจเข้าออก

พุทธ...โธ

พุทธ...โธ

พุทธ...โธ

ขณะที่กำลังอยู่ในสมาธิ ถึงเสียงฝนฟ้าจะดังสักเเค่ไหน เธอก็สามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังมาจากข้างหลัง เเละขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ว่ามีคนมาฟุบนั่งอยู่ข้างๆกัน

'คงจะเป็นคนที่มาไหว้พระ' หญิงสาวคิด รู้สึกเเปลกใจเหลือเกินว่าใครกันที่ฝ่าพายุฝนเข้ามาไหว้พระถึงในอุโบสถ เธอจึงลืมตาเเล้วหันไปมองต้นเสียง

สาบานเลยว่าเธอตกใจยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก !!!

"เป็นเรื่องบังเอิญมากเลยนะครับ ที่ได้เจอคุณที่นี่ คุณม่านพระจันทร์"

บุรุษหนุ่มตรงหน้าอยู่ในชุดเสื้อโปโลสีขาวยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มเเปลกๆเหมือนครั้งเเรกที่เจอกันกับเขา

"คุณเมฆมาที่นี่ได้ยังไงคะ?" ขนาดน้ำเสียงที่ถามออกไปยังสั่นตะกุกตะกัก นี่เธอเป็นอะไรไป!

"ผมมาทำธุระที่กรุงเทพฯ ก่อนกลับก็เลยอยากมาทำบุญสักหน่อย"

"มีคนเเนะนำให้มาวัดนี้เหรอคะ?"

"เปล่าหรอกครับ ผมกับลูกน้องขับรถผ่านวัดนี้ก็เลยอยากเข้ามาทำบุญ"

เหมือนมีเหตุจูงใจบางอย่างทำให้เมฆารู้สึกอยากเข้ามาในวัดนี้ทั้งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน พอขับรถเข้ามาในวัด สักพักฝนก็ตก เขาจึงสั่งกำชับให้ลูกน้องอยู่รอที่รถ ส่วนตัวเขาก็กางร่มฝ่าสายฝนเข้ามาไหว้พระในอุโบสถ เเละก็ได้พบเจอกับหญิงสาว เเม้จะไม่ได้เจอกันเป็นเวลาหลายสัปดาห์เเล้วก็ตาม เขาก็ยังจดจำใบหน้าของเธอได้ขึ้นใจ

"ว่าเเต่คุณ...มาทำบุญตั้งเเต่เช้าเลยเหรอ" เขาถามพลางเลื่อนสายตาไปมองที่ปิ่นโตเเละตะกร้าใบเล็กข้างๆร่างบาง

"ค่ะ วันนี้เป็นวันพระ ท่านไม่ออกบิณฑบาต ฉันก็เลยทำอาหารกับขนมมาถวายท่านตอนเช้า"

"รวมถึงดอกบัวนั่นด้วยหรือเปล่าครับ?" เขาหมายถึงดอกบัวพับกลีบสวยงามที่วางอยู่บนถาดเพียงช่อเดียว

"ใช่ค่ะ คือว่าฉัน...ซื้อมันพาพับกลีบตกเเต่งเอง" เธอก้มหน้าตอบเเผ่วเบา

'เเม่กุลสตรีศรีสยาม' บุรุษหนุ่มกล่าวฉายาที่เเอบตั้งให้หญิงสาวในใจอีกครั้ง เขาเเทบไม่อยากจะเชื่อว่าในยุคสมัยของความเจริญทางเทคโนโลยีสุดล้ำเลิศ ยังหลงเหลือผู้หญิงเเบบนี้อยู่อีก

เเต่ก็ช่างเป็นของเเปลกที่น่าสนใจอย่างบอกไม่ถูก...




ไปล้อเขา เดี๋ยวก็ได้เขาเป็นเมียหรอกเฮีย5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

0 ความคิดเห็น