เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 78 : ตอนพิเศษ ยากแท้หยั่งถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 859 ครั้ง
    12 ม.ค. 60

ตอนพิเศษ ยากแท้หยั่งถึง

“อย่าได้เอ่ยคำว่ารักพร่ำเพรื่อนักเลยท่านอ๋อง คำพูดเป็นเพียงแค่ลมปากที่พ่นออกมา หากท่านจริงใจต่อบุตรชายของเฉินจริงแล้วล่ะก็จงแสดงให้ประจักษ์ชัด”

“ท่านอำมาตย์เซี่ย อย่าได้กังวล ตัวเรานั้นประสงค์ที่จะพิสูจน์ความจริงใจต่อจิ้งถิงอยู่แล้ว”

“เฉินจะรอดู” บุรุษในชุดชายสีดำสนิทเอ่ยรับด้วยใบหน้านิ่งเรียบ แววตาที่สงบนิ่งมากกว่าหน้าทอดมองไปยังร่างสูงตระหง่านที่ยืนอยู่เฉยๆ ก็ดูสูงศักดิ์ด้วยรัศมีที่ไม่ธรรมดา ใบหน้าคมคายที่เย็นเยียบน่าสะพรึงมีความมุ่งมั่นและมั่นอกมั่นใจเสียจนน่ากังขา แต่กระนั้นเซี่ยจิ้งเหยียนก็มิได้ใส่ใจ ฉินอ๋องจะตัดสินใจเลือกวิธีการใดนั้นมิใช่เรื่องของเขา ขอเพียงบุตรชายคนเดียวของเขามีหลักค้ำประกันทบ้าง การที่เขาจะเตะส่งฉินอ๋องออกไปรับลูกธนูจะเป็นอะไรไป

บุตรชายของเขาเสียเปรียบอีกฝ่ายทั้งขึ้นทั้งล่องอย่างชัดเจน ถ้าหากเขาไม่ลงมือทำสิ่งใดบ้าง ในอนาคตข้างหน้าหากฉินอ๋องคิดสลัดบุตรชายของเขาทิ้งเล่า บุตรชายของเขาจะต่อต้านบุรุษผู้ยากหยั่งถึงผู้นี้ได้อย่างนั้นหรือ? แม้แต่ฮ่องเต้แสนจะเจ้าเล่ห์เพทุบายผู้นั้นยังคาดเดาโอรสของตนเองมิออก นับประสาอะไรกับบุตรชายซื่อบื้อของเขา จะเอาสิ่งใดไปสู้บุรุษตรงหน้านี้ได้เล่า

เซี่ยเหยียนจิ้งพูดธุระของตนเสร็จก็เดินจากไป ไม่รีรออยู่ต่อให้เสียเวลา การมองหน้าอีกฝ่ายนานๆ นั้นพาลจะทำให้รู้สึกหงุดหงิดเสียเปล่าๆ ทั้งบิดาทั้งบุตรล้วนเป็นตัวสร้างความปวดหัวให้แก่ผู้อื่นจริงๆ

หลังจากท่านอำมาตย์เซี่ยคนสนิทของฮ่องเต้เดินแยกตัวออกไป ฉินอ๋องเพียงมองตามเล็กน้อย มิได้สนใจอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน เขามิได้รู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวมา อันที่จริงค่อนข้างจะประทับใจเล็กน้อย และดีใจแทนคนซื่อบื้อบางคน อย่างน้อยบิดาน่าชังผู้นี้ก็ยังห่วงใยบุตรชายของตนเองอยู่บ้าง

ส่วนเรื่องที่เซี่ยจิ้งเหยียนกล่าวมานั้นตัวเขาเองก็ใคร่ครวญแผนการเอาไว้ในใจมาเนิ่นนานแล้ว แม้อีกฝ่ายจะไม่มาพูดกระตุ้นเขาให้ตัดสินใจลงมือ แต่อย่างไรเสียเขาจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่เฝ้ารอเวลาที่เหมาะสมอยู่เท่านั้น ฉินอ๋องมุ่งหน้าไปยังท้องพระโรงเพื่อร่วมเข้าประชุมภาคเช้าอย่างเป็นปกติ

เช้านั้นองค์ฮ่องเต้ทรงโสมนัสพระทัยเป็นอย่างมาก พระองค์ทอดพระเนตรสมุนไพรและแร่ล้ำค่าที่ได้จากการถากถางพื้นที่ลั่งเฟ่ย ผู้ใดจะทราบว่าในสถานที่อันตรายนี้มีสิ่งมีค่าซุกซ่อนไว้ ไม่สิ มีอยู่ผู้หนึ่งที่ทราบเรื่องนี้ คนผู้นั้นย่อมเป็นโอรสของพระองค์อย่างไรล่ะ! การว่าราชการในยามเช้าของวันนี้เป็นไปอย่างชื่นมื่นตาบาน ไม่รู้ผู้ใดคาดเดาเลยว่าจะเกิดระลอกคลื่นยักษ์ครั้งใหญ่เกิดขึ้นในราชสำนัก

“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ เฮ้อ หลายวันนี้คงจะเหนื่อยสินะ พ่อจะให้รางวัลเจ้าสักหน่อยดีหรือไม่?”

“ลูกมิได้ทำเพื่อหวังรางวัลพ่ะย่ะค่ะ”

“พูดอะไรเช่นนั้น ขุนนางทำงานได้ดีย่อมต้องตกรางวัลให้เป็นเรื่องธรรมดา เจ้าบอกมาเถิดว่าอยากได้สิ่งใดเป็นรางวัล” ฮ่องเต้หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ชำเลืองสายตาทอดพระเนตรโอรสผู้มีสีหน้าเยือกเย็นอยู่เป็นนิตย์ ก่อนพระเนตรดำสนิทจะเลื่อนไปยังสนมรักของพระองค์ซึ่งกำลังแย้มยิ้มงดงามราวกับบุปผาสะพรั่ง เมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้นพระองค์ก็พลันรู้สึกสดชื่นขึ้นมาในทันที

“เสด็จพ่อ เช่นนั้นลูกจะเอ่ยขออย่างใจกล้าสักครั้ง” ฉินอ๋องนั่งเงียบ ใบหน้าเยือกเย็นครุ่นคิดอยู่นานก็พลันคิดตกจึงเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฮ่องเต้พยักพระพักตร์รับตั้งใจฟังคำขอของโอรสที่มิได้มีโอกาสได้ยินบ่อยครั้งนัก

“เสด็จพ่อ โปรดพระราชทานสมรสให้แก่ลูกกับเซี่ยจิ้งถิงด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!

“...อะไรนะ?” ฮ่องเต้ตกใจแทบผงะ พระพักตร์ซึ่งแย้มพระโอษฐ์ของพระองค์คล้ายถูกผลึกค้างเมื่อได้สดับฟังสิ่งที่โอรสเอ่ยขอ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของโอรสซึ่งคุกเข่าโขกศีรษะแก่พระองค์ จากนั้นก็จ้องมองมาอย่างมุ่งมั่นนั้นทำให้ฮ่องเต้ตื่นตระหนกไปวูบหนึ่ง  

“เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกพูดอันใดออกมา!” หวงกุ้ยเฟยแทบจะกรีดร้อง ใบหน้างดงามอ่อนหวานขาวซีดเป็นกระดาษ พระนางลุกขึ้นอุทานตกใจก่อนจะทำท่าคล้ายจะเป็นลมล้มพับไปเสียให้ได้ ฉินอ๋องมองพระบิดาและพระมารดาด้วยสายตาสงบนิ่งเยือกเย็น จากนั้นก็เอ่ยประโยคเดิมออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเอ่ยมันอย่างชัดเจนและกังวานก้อง

“โปรดพระราชทานสมรสให้แก่ลูกกับเซี่ยจิ้งถิงด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!

“ฉินอ๋อง เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ เจ้าคือโอรสของเรา เป็นอ๋องที่สูงศักดิ์จะตบแต่งกับบุรุษด้วยกันได้อย่างไร เอาละ บางทีเจ้าอาจจะยังคิดไม่รอบคอบ ครั้งนี้เราจะถือว่ามิได้ยินอันใดก็แล้วกัน เจ้าออกไปเถิด เราอยากจะพักผ่อนแล้ว” ชั่วขณะหนึ่งองค์ฮ่องเต้กลับมาตั้งสติ ปรับสีพระพักตร์รวดเร็ว พระองค์โบกพระหัตถ์รับสั่งด้วยสุรเสียงค่อนข้างอบอุ่น ทว่าถ้อยคำที่กล่าวมานั้นกลับเย็นเยียบแฝงการเตือนที่เต็มไปด้วยความห่างเหิน ต่างจากก่อนหน้านั้นลิบลับ

“กระหม่อมใคร่ครวญรอบคอบแล้ว ได้โปรดส่งเสริมกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ฉินอ๋องก้มศีรษะอีกครั้ง เขาเอ่ยสวนกลับอย่างรวดเร็วเมื่อครั้งถูกพระบิดาโบกพระหัตถ์ไล่กลายๆ ฮ่องเต้เม้มพระโอษฐ์ข่มกลั้น พระองค์สูดลมหายใจเข้าลึกจ้องมองโอรสของพระองค์ที่ยังคงดึงดันไม่ฟังคำเตือน หวงกุ้ยเฟยหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม นางพยายามเกลี้ยกล่อมบุตรชายให้ล้มเลิกความคิดนั้นเสียก่อนที่พระบิดาจะมีโทสะ

“เสด็จพ่อ! โปรดส่งเสริมกระหม่อมด้วย!

“เจ้า! ฉินอ๋อง! รู้หรือไม่ว่าตอนนี้กำลังทำสิ่งใด ต่อต้านคำสั่งของเราคือการเป็นกบฏ! จงลุกขึ้นแล้วไปเสีย ไม่เช่นนั้นจะหาว่าเราไม่เตือน!

“เสด็จพ่อ หากพระองค์ไม่ทรงอนุญาตให้กระหม่อมแต่งงานกับจิ้งถิง กระหม่อมก็จะคุกเข่าเช่นนี้จนกว่าจะทรงอนุญาต!

“เจ้ากล้าข่มขู่เราอย่างนั้นรึ!?

“เสด็จพ่อ!

เห็นแววตาเอาจริงไม่ยอมถอยของโอรสทำให้พระองค์โมโหจนเกือบจะพลั้งปากสั่งลงโทษออกไป โชคดีที่ร่างบอบบางของหวงกุ้ยเฟยวิ่งเข้ามากอดฉุดสติกลับมาได้ทันท่วงที ฮ่องเต้แค่นเสียงขึ้นจมูกสะบัดแขนเสื้อระบายโทสะอันกรุ่นร้อน จากนั้นก็เสด็จออกไปไม่สนพระทัยอีก ห้องโถงขนาดใหญ่พลันเงียบอย่างน่ากลัว มีเพียงเสียงทอดถอนใจของใครบางคนดังแผ่ว หวงกุ้ยเฟยจ้องมองโอรสในไส้ของนางก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปด้วยความโมโหไม่แพ้พระสวามี

ในห้องโถงจึงเหลือเพียงฉินอ๋องที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ขยับเคลื่อนไหวใดๆ ผ่านไปหลายชั่วยามขันทีเดินเข้าออกห้องนั้นด้วยสีหน้าลำบากใจที่เห็นท่านอ๋องผู้เลืองชื่อคุกเข่าอย่างดื้อด้านไม่ยอมแพ้ กระทั่งมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาจากทางด้านหลังฉินอ๋องไม่ได้หันไปมองแต่เขารู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใครที่เดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง

“ผิดคาดจริงๆที่เจ้าโง่เพียงนี้ เสด็จพ่อไม่มีทางอนุญาตอย่างแน่นอน หากทรงทำเช่นนั้นตัวเจ้าย่อมหมดสิทธิ์ในบัลลังก์ทอง หรือเจ้ามิรู้ว่าบุรุษด้วยกันมิอาจมีทายาทสืบสกุล หึ! ถึงจะสามารถแต่งชายารองหรืออนุได้ แต่นั่นจะเทียบกับทายาทจากชายาเอกได้อย่างไร น้องข้า เจ้าทำให้ข้าแปลกใจยิ่งนัก ไยถึงได้โง่เช่นนี้?”

เสียงแหบนิดๆ ในโทนเสียงขององค์รัชทายาทเอ่ยเย้ยหยัด พร้อมกับหัวเราะชอบใจในคราวเคราะห์ของพระอนุชาผู้ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อ แม้ในใจจะผิดคาดเป็นอย่างมาก เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าพระอนุชาจะเสียสติได้ถึงเพียงนี้ นี่เป็นการตัดหนทางเข้าสู่บัลลังก์มังกรแท้ๆ

“ข้าจะมีทายาทหรือไม่นั้นไม่สำคัญเลย ข้าเป็นเพียงอ๋องมีตำแหน่งแม่ทัพ ขอเพียงได้ปกปักษ์แคว้นแห่งนี้และได้เคียงคู่กับบุคคลที่รักก็เพียงพอแล้ว ส่วนทายาทนั้นมิได้สำคัญต่อข้า”

“นี่เจ้ายังไม่เข้าใจอย่างนั้นหรือ? เสด็จพ่อต้องการให้เจ้าเป็น...” องค์รัชทายาทเลิกคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยเสียงเย็นเยือก ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่เชื่อถือ ผู้ใดบ้างไม่ปรารถนาบัลลังก์มังกร เขาเจอมาเยอะแล้วคนที่พ่นน้ำลายออกมาอย่างหนึ่งแต่ในใจวางแผนละโมบคิดทำอีกอย่างหนึ่ง องค์รัชทายาทเบะปากเอ่ยตอบกลับไม่หลงเชื่อแต่ก่อนที่เขาจะทันพูดจบอีกฝ่ายก็สวนขึ้นมารวดเร็ว

“เสด็จพี่ ท่านคือองค์รัชทายาทเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์คนต่อไป แม้นว่าจะมีผู้ใดพูดสิ่งใดไร้สาระก็ตามแต่ในตอนนี้ท่านคือองค์รัชทายาทอย่างแน่นอน แต่หากท่านยังทำตัวโง่เขลาเช่นนี้ต่อไปอีกไม่นานคงได้หลุดจากตำแหน่งแน่” ฉินอ๋องขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ องค์รัชทายาทนิ่งฟังด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเม้มปากขึงตาเมื่อได้ยินอีกฝ่ายคล้ายหัวเราะเยาะ อารมณ์โมโหขึ้นมาในทันทีแต่เขาก็ไม่หลุดท่าทีใดออกไป องค์รัชทายาทจ้องมองน้องชายแล้วแสยะยิ้มเอ่ยถามน้ำเสียงติดดูแคลน

“เจ้า! อ้อ กำลังบอกว่าเจ้าน่ะหรือจะแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทจากข้า!

“มิได้ ข้าปรารถนาเป็นเพียงอ๋องรักษาชายแดน หากแต่ผู้อื่นนั้นข้าหาได้รู้ไม่ว่าพวกเขาคิดสิ่งใดในใจ เสด็จพี่ ในสมรภูมิรบแห่งนี้มิได้มีเพียงข้ากับท่าน ข้าขอเตือนด้วยความหวังดี จงมองไปรอบๆ ตัวของท่านเถิด!

“...หึ!” องค์รัชทายาทครุ่นคิดอยู่นานก็เหลือบไปมองเสี้ยวหน้าของน้องชายที่ยังคงนิ่งเยือกเย็น ราวกับว่าต่อให้ภูเขาฟ้าถล่มลงมาก็มิอาจทำลายความเยือกเย็นของเขาได้ องค์รัชทายาททำเสียงขึ้นจมูกมิได้เอ่ยต่อปากต่อคำใดๆ กลบเกลื่อนความหวั่นใจ ใบหน้าเย่อหยิ่งติดจะครุ่นคิด ก่อนจะสะบัดตัวเดินออกไปแต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไปห่างเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เสด็จพี่ คืนนี้อย่าได้ไปทำธุระนั้นของท่านดีกว่ากระมัง”

องค์รัชทายาทชะงักเท้า หันกลับมามองด้วยแววตาหวาดหวั่น เขาเอ่ยตอบกวนโทสะกลบเกลื่อนความว้าวุ่นที่เกิดขึ้นจากคำพูดราวกับรู้ทันของอีกฝ่าย แววตาของเขามีความตื่นตกใจปนหวาดหวั่น

“เจ้าเอ่ยอันใด คืนนี้ข้าหาได้มีธุระใด ยังคิดอยู่ว่าจะทำสิ่งใดฆ่าเวลารอดูเจ้านั่งคุกเข่าจนทนไม่ไหวดี”

“หากเสด็จพี่ไม่มีธุระเช่นนั้นน้องผู้นี้อยากจะขอร้องบางสิ่ง” ฉินอ๋องไม่สนใจคำพูดยียวนกวนโมโหของพี่ชาย เขายังคงนิ่งไร้ท่าทีใดๆ แล้วเอ่ยต่อไปอย่างราบเรียบ

“ข้าไม่มีทางไปขอร้องเสด็จพ่อให้เจ้า...” พอได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยองค์รัชทายาทก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะทันคิดได้ก็แค่นเสียงมองแผ่นหลังเหยียดตรงอย่างดูถูกดูแคลนอย่างรุนแรง เนิ่นนานถึงกัดฟันเอ่ยตอบกลับ แต่ยังไม่ทันได้พูดจบฉินอ๋องก็เอ่ยตัดบทอย่างเย็นชา

“มิได้ วันนี้เป็นวันที่ทางจวนสกุลเซี่ยจัดงานเลี้ยงครบรอบวันเกิดให้จิ้งถิง ข้าอยากจะให้เสด็จพี่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนเขาแทนข้าได้หรือไม่ จนกว่าข้าจะกลับออกไป”

“เหอะ! หากเจ้าไม่เปลี่ยนใจอย่าหวังว่าจะได้ออกไปเลย!” องค์รัชทายาทแปลกใจวูบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชาของอีกฝ่ายกลับอ่อนโยนขึ้นเมื่อเอ่ยถึงร่างบอบบางผู้มีรอยยิ้มงดงาม ไม่รู้เพราะเหตุใดมันทำให้เขาหงุดหงิดยิ่ง องค์รัชทายาทไม่เอ่ยรับปากใดๆ ซ้ำยังเอ่ยตอกย้ำความจริงด้วยน้ำเสียงพึงพอใจที่เห็นอีกฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเช่นนี้

องค์รัชทายาทเดินออกไปจากตำหนักฉินเฟิ่งซึ่งเป็นที่พำนักขององค์ฮ่องเต้ ระหว่างทางนั้นเห็นพี่น้องคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังห้องโถงที่เขาเพิ่งจากมา ใบหน้าของแต่ละคนมีความกังวลและเป็นห่วงฉายชัด องค์รัชทายาทเหลือบหางตาไปมองแล้วแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างดูแคลน แต่ละคนฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมยิ่งกว่านักแสดงหลวงเสียอีก!

ส่านอ๋องกับพี่น้องคนอื่นๆ พยายามช่วยกันเกลี้ยกล่อมให้ฉินอ๋องเลิกดื้อรั้นต่อต้านพระบิดาเช่นนี้ และกล่อมให้ยกเลิกความคิดนั้นเสีย เพราะอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะพูดอันใดก็ไม่มีใครสั่นคลอนความเด็ดเดี่ยวของฉินอ๋องได้ ผ่านพ้นหนึ่งวันหนึ่งคืนฉินอ๋องยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม เวลานั้นฮ่องเต้รับสั่งมิให้ผู้ใดเข้าไปยุ่งและหากมีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องนี้จะต้องโทษประหารสถานเดียว

เข้าวันที่สามในยามสายร่างเงาแข็งแกร่งยังคงคุกเข่าสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับเขามิได้รู้สึกรู้สากับการต้องคุกเข่าทั้งวันทั้งคืน แต่หากพิจารณาให้ดีแล้วจะเห็นได้ว่าในนัยน์ตาคมคู่นั้นเริ่มแดงก่ำเห็นเส้นเลือด ในวันนี้เหลียงอ๋องเข้าเฝ้าฮ่องเต้และขอร้องให้พระบิดาทรงอนุญาตส่งเสริมน้องชายให้สมหวัง แต่ทว่าเขาก็โดนไล่ออกมาเช่นเดียวกันกับคนอื่นๆ ที่พยายามจะช่วยพูดให้แก่ฉินอ๋อง

พี่น้องมังกรทั้งหมดยกเว้นองค์รัชทายาทมาคุกเข่าขอร้องฮ่องเต้เป็นเพื่อนกับฉินอ๋อง ฮ่องเต้ที่เห็นโอรสทั้งหลายคุกเข่าวิงวอนก็หน้ามืดโทสะพุ่งทะยาน เกือบพลบค่ำความอดทนของโอรสสวรรค์ก็พลันหมดลง พระองค์รับสั่งเสียงเกรี้ยวกราดลงโทษให้อ๋องทั้งหลายงดเข้าวังหลวงเป็นเวลาหนึ่งเดือน และฉินอ๋องถูกนำตัวเข้าคุกหลวงเพื่อให้ไปพิจารณาความผิดของตนเองจนกว่าจะสำนึกผิด

ทหารกล้าวิ่งเข้ามาล้อมฉินอ๋องที่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม พวกเขามองใบหน้าเย็นชาน่าเกรงขามอย่างเกรงกลัว ไม่มีผู้ใดกล้าจะบุกเข้ามาฉุดกระชากอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แม้ว่าจะมีรับสั่งจากองค์เหนือหัวแล้วก็ตาม เนิ่นนานเหงื่อกาฬหลั่งเต็มแผ่นหลังพวกเขา อยู่ๆ ร่างสูงสง่างามร่างนั้นก็ลุกขึ้นยืนหันมามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นเยียบน่ากลัว ทหารเหล่านั้นขนลุกเกรียวลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“เราไปคุกหลวงเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้พวกเจ้าลากไป”

“ชะ...เชิญพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!” พวกทหารต่างพากันแอบโห่ร้องด้วยความโล่งอก ทางหนึ่งคือรับสั่งจากองค์ฮ่องเต้ อีกทางก็คือฉินอ๋องผู้ได้ชื่อว่าเทพสงคราม ไม่ว่าทางไหนล้วนแล้วแต่น่ากลัวทั้งสิ้น โชคดีที่ฉินอ๋องยอมไปคุกหลวงแต่โดยดี พวกเขาทหารหาญเกือบหลั่งน้ำตาด้วยความโล่งอก รีบโค้งคำนับช่วยกันเชิญร่างสูงเดินออกไปด้วยท่าทางยำเกรง ไม่มีมาดของเจ้าหน้าที่ผู้มาจับกุมคนทำผิดเลยแม้แต่น้อย

ฉินอ๋องมิได้กล่าวสิ่งใด เคลื่อนตัวเดินออกไปอย่างสบายอกสบายใจ ท่าทางราวกับมิใช่เป็นผู้ต้องโทษถูกกุมตัวไปขังยังคุกหลวง เขาเหยียดมุมปากยิ้มวูบหนึ่งแล้วพลันหายไปอย่างรวดเร็ว โชคร้ายที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นรอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์ลึกล้ำนั้นเลยสักคน



 

 


ชื่อตอนเต็ม : ยากแท้หยั่งถึงคือเจ้าแมวของถิงถิง

หึ นางวางแผนไว้จ้า ฮ่องเต้ก็ฮ่องเต้เถอะ

เคยบอกไว้แล้วว่าคนที่น่ากลัวที่สุดในเรื่องก็คือ เจ้าแมวนี่แหละ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 859 ครั้ง

23,692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 08:28
    เจ้าแมวเค้าให้ชายหมาไปอยู่เป็นเพื่อนจิ้งถิง ไม่ใช่ให้ไปโดนซ้อมแบบนั้น ห๊ะๆๆ เอ๊ะหรือนี้ก็เป็นแผนของเจ้าแมวเหมือนกัน!!!
    #23663
    0
  2. #23362 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 01:29

    เป็นเจ้าแมวหลอกลวงงั้นรึ

    #23362
    0
  3. #22643 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 09:17
    เก่งจริงๆคนเนี้ยย
    #22643
    0
  4. #22204 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:19
    แมวเจ้าเล่ห์^^
    #22204
    0
  5. #21212 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 08:29
    แหมมมม องรัชไม่อิจฉาน้องนะคะ
    #21212
    0
  6. #20854 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 09:38
    เจ้าหมาก็ไม่น่าไป-ใส่น้องไง555
    #20854
    1
    • #20854-1 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 78)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 09:39
      -*
      #20854-1
  7. #20585 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 21:54
    คือชอบเจ้าแมวมากอ่ะ
    #20585
    0
  8. #20419 Nitto_OuranHC (@notdo) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 22:44
    สงสารองค์รัชทายาทจัง;-;
    #20419
    0
  9. #20069 Gift monta (@gift-005) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 14:06
    สงสารเจ้าหมา นางทำตามที่น้องขอ แล้วโดนถิงถืง บีบเป็นของเล่นเลยยยยย
    #20069
    0
  10. #17995 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:18
    เจ้าแมวมีแผนอะไร
    #17995
    0
  11. #17814 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 17:36
    เกือบสงสารแล้วเชียววว อ๋องแมววท่านมันร้ายกาจ!
    #17814
    0
  12. #17506 xmlove.exo (@kissyouxm) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 23:32
    มีแผนสูงอันใดกัน
    #17506
    0
  13. #15744 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 11:31
    สงสารรัชทายาทเนอะ ก็อุตสาห์ไปเตือนในแบบของเขา แต่ดันไปกวนโทสะจิ้งถิงซะนี่ 5555
    #15744
    0
  14. #15329 ผู้รับใช้ซาตาน (@myonlyone) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 16:53
    แอบคิดว่าชีวิตขององค์รัชทายาทต้องแบกรับเรื่องแย่ๆเยอะ ขอแนะนำให้ไปหาโดเรม่อนเถอะค่ะแล้วนั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปหยุดตัวเองไม่ให้ฆ่าหมาแล้วเราจะทำใจเชียร์เป็นพระเอ--- เอ้ย! พระรองได้อีกเยอะเลยเชียว
    #15329
    0
  15. #15064 Oil Sasipron (@autogun) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 02:18
    ขอบคุณค่ะ
    #15064
    0
  16. #15061 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 06:07
    แมวผู้ร้ายกาจจจ
    #15061
    0
  17. #15059 ผู้ไร้ตัวตน (@grnaeiel) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 05:51
    อูวววววว ร้ายกาจ!
    #15059
    0
  18. #15049 หงส์ สิรินทร์ (@honokoe) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:06
    แมวๆๆๆ
    #15049
    0
  19. #15047 ปีศาจรัตติกาล (@Rayga) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 12:29
    เจ้าแมวช่างร้ายยิ่ง!
    #15047
    0
  20. #15046 °♡°OoHaaza (@aoozzii-5259) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:25
    ขอสอบถามความคืบหน้าของหนังสือ
    #15046
    0
  21. #15044 THE DO (@tabbydororo) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 01:14
    นึกถึงแมวตัวใหญ่ๆที่ปกติง่วงหงาวหาวนอนหันมาแสยะยิ้มให้5555
    #15044
    0
  22. #15042 jarafa (@fai7461) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:19
    เจ้าแมวบ้า เล่นกับความรู้สึกถิงน้อยแบบนี้ไม่ดีเลยนะ
    #15042
    0
  23. วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:11
    อี๋ เจ้าแมวแผนสูง ลงทุนเยอะ กำไรงามล่ะสิ หึ!
    #15040
    0
  24. #15039 PiscatY (@fah-km) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:10
    จะบอกว่าอ๋องแมวดูเจ้าเล่ห์มากๆหรือคนแต่งเองกันแน่ล่ะเนี่ย 555555 รออ๋องแมวแห่ขบวนต่อปายยยย 5555555 สู้ๆค่าา
    #15039
    0
  25. #15034 angle-wing (@angle-wing) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 02:11
    วางแผนไว้ลึกขนาดไหนเนี่ยเจ้าแมว
    #15034
    0
  26. #14988 parksunghyo (@parksunghyo) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 16:52
    คือสงสัยนิดหน่อยไรท์ช่วยตอบด้วยถ้าจำไม่ผิดที่อ่านตอนต้นๆจิงถิ้งบอกว่าสตีมีน้อยมากๆถ้าเป็นลูกชาวจะได้เข้าเป็นนางกำนัลแต่งกับขุนนางไม่ก็ผู้ใหญ่บ้านคนรวยๆถ้าเป็นลูกขุนนางจะถูกเลือกเป็นชายาไม่ก็สนมแต่เจ้าคนฆ่าหมาบอกว่าบุรุษมีทายาทไม่ได้แล้วพวกคนที่อยู่ชนชั้นทาสคนจนๆชาวบ้านหรือข้ารับใช้ธรรมดาจะมาจากไหนคะถ้าผู้หญิงมีสิทธิพิเศษขนาดนั้นตอบเค้าหน่อยนะ
    #14988
    2
    • #14988-1 Saki (จากตอนที่ 78)
      5 มกราคม 2560 / 10:03
      อันนี้เราก็เคยสงสัยคะ. แต่ก็ปัดความคิดทิ้ง เพราะมันน่าจะเป็นการออเร่อขอเนื้อหาที่คิดไม่ถ้วนพอ. อารมณ์เหมือนพลังครอบจักรวาลของถิงถิง. เยว่ตี้. นั้นแหละ.



      บางครั้งเอาออกมาใช้อย่างไร้เงื่อนไขในแต่บางครั้งดันมีเงื่อนไขจุกจิก. เพราะถ้าถิงถิงทำได้ทุกอย่างจะง่ายเกินไปจนกระทบกับเนื้อเรื่อง. นี้ยังจะแบ่งสายความถนัดอีก เพื่อจำกัดความสามารถของถิงถิงไม่ให้เก่งเกินมากกว่าเพื่อให้เก่งขึ้นนะ



      เคยคิดเล่นๆว่าถ้าความสามารถนี้ไปอยุ่กับยางามิ ไลท์.(เดทโน๊ต) หรือลูลูช (โค๊ดกีอัส). ขอแค่ขั้นสาม สองคำพอ ก็ครองโลกได้ละ.



      จุดแข็งของพลังเยว่ตี้คือ สร้างสรรค์. นี่ยังมีเงื่อนไขทางภาษาให้เล่นได้อีก แทนทีจะพัฒนาระดับพลังก่อนมาทดลองออกคำสั่งตามเงื่อนไขต่างๆกันแทน เสริมด้วยจังหวะที่ใช้เหมาะสม. รับรองว่ารับมือขั้นสูง9-10กว่าได้สบายๆ. ไม่ต้องสร้างครอบทั้งตัวคน ขอแค่เอากล่องเล็กๆใส่ไปในร่างกายได้หรือ ครอบแค่หัว. ก็ได้และสั่งระเบิดก็พอละ. หรือจะสั่ง. บด. คำเดียว. สั่ง. ตัด. ก็ได้. ง่ายๆ.



      แต่ถิงๆจะเลือกทางถึก. จับ ครอบทั้งตัวก่อนค่อยสั่งยาวๆ เงื่อนไขเยอะๆ.



      ดังนั้นจงอย่างสงสัยเลย. เรื่องคนชนชั้นแรงงาน ชาวบ้านๆ เกิดมาจากไหน. มันเป็นการยากที่จะคิดถ้วนถี่



      ได้แต่รอตอนจะเป็นเล่ม. ให้ไรท์รี ข้อผิดพลาดทีเดียวใส่เหตุผลให้ครบถ้วนกว่านี้แหละ. ตอนนี้ตอบไม่ได้หรอก
      #14988-1
    • #14988-2 parksunghyo (@parksunghyo) (จากตอนที่ 78)
      12 มกราคม 2560 / 12:31
      เราเป็นแฟนไลท์กับลูลูซเหมือนกัน#ตัวร้ายที่ฉันรัก
      #14988-2