[kaido,kaisoo] OS/SF จักรวาลมหาสมุทร

ตอนที่ 4 : [OS] น้องตะงินกับพี่ดโย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    12 ก.ค. 60







วันของน้องตะงินกับพี่ดโย

 




เจ็บ...งือ..เจ็บ...

 

เด็กน้อยวัย4ขวบที่กำลังหลับพริ้มอยู่บนเตียงกำลังนอนส่ายหน้าใบมาราวกับกำลังฝันร้าย คิ้วเรียวยาวถูกขมวดเป็นปมและสีหน้าที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดที่กำลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

 

ฮื่อ..แม่จ๋า...ตะงินเจ็บ...

 

หนูน้อยผู้น่าสงสารทำได้เพียงหลับตาแน่น ดิ้นไปมาและกรีดร้องอยู่ในความฝันเจ็บปวด หางตาคมเริ่มเปียกชื้นก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนไปหยดน้ำใสไหลออกมา

 

“ตะงินขี้เชาขี้แงด้วยพี่ดโยจะฟ้องคุงน้า!” เสียงหวานของเด็กชายอีกคนวัย5ขวบดังขึ้นข้างหู ทำให้หนูน้อยที่อยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝัน

 

พร้อมกับหลักฐานที่ตื่นมาเห็นคาตา....

 

“ฮึก..พี่ดโยหยิกน้องแก้มของตะงิน...” จงอินมองค้างเติ่งกับมือเล็กป้อมๆที่ยังคงบีบอยู่ที่แก้มตัวเอง

 

“ก็ตะงินไม่ตื่น พี่ดโยอยากเล่นแย้ว” จงอินมองพี่คยองซูพี่ชายข้างบ้านตัวกลมๆเหมือนก้อนอะไรซักอย่างกำลังยืนทำแก้มป่องตาโตใส่ตัวเอง

 

“แต่ตะงินยังง่วงนอนอยู่เลยง่า น้องเตียงไม่อยากให้ตะงินไปไหน” ว่าแล้วก็หันไปกอดตุ๊กตาหมีข้างตัวแน่น

 

“ถ้าตะงินไม่ลุก พี่ดโยคนหล่อจะทำลายน้องเตียง” โดคยองซูพูดพร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมการทำลายล้าง

 

“พี่ดโยทำไม่ได้หรอก น้องเตียงของตะงินแข็งแรงมากนะบอกเลย!

 

“ไม่ได้พี่แข็งแรงมากๆ แข็งแรงที่ฉุดในโลกเลยนะเพราะพี่ดโยปกป้องตะงินได้” คนเก่งตัวเล็กกอดอกพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจถึงแม้จะขัดกับใบหน้าหวานๆน่าฟัดของเขาก็ตาม

 

“ไม่จริงหรอก พี่ดโยชอบแกล้งตะงิน พี่ดโยชอบเอาน้องหมีของตะงินไปซ่อน” จงอินกอดกระชับตุ๊กตาหมีในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

“ก็ตะงินรักอิหมีมากกว่าพี่ดโย”

 

“ไม่ใช่ซะหน่อย ตะงินรักพี่ดโยมากกว่าใคร”

 

“ก็ตะงินชอบกอดน้องหมีเวลานอนกลางวัน”

 

“นั่นเพราะน้องหมีเป็นน้องหมีที่พี่ดโยให้มาตะหาก” จงอินทำหน้ายู่แก้มป่องที่พี่ชายข้างบ้านไม่ยอมเขาใจตน

 

“โอ๋เอ๋ๆ กอดกันน้า กอดกันๆ” คนตัวกลมปีนขึ้นเตียงมาและนอนกอดอีกคนแน่น

 

“งือ..” จงอินทิ้งน้องหมีสุดหวงไว้ข้างตัวและหันมานอนกอดซุกอกพี่คยองซูจนเผลอหลับไป

 

“อะไรกันสองคนนี้ หื้ม? น้าบอกให้มาปลุกจงอินไม่ใช่หรอจ๊ะ ไหงมานอนด้วยกันแล้วล่ะ” แม่ของจงอินเดินเข้ามาเอ่ยแซวเจ้าหนูสองคนที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียง และมันก็ช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน

 

“คุงน้าฮะ น้องตะงินง่วงนอน ให้น้องตะงินนอนต่ออีกแป๊บไม่ได้หรอฮะ” คยองซูหันมามองคุณน้าตาแป๊วในขณะที่ยังคงกอดน้องน้อยที่หลับอยู่ในอ้อมกอดเขาแน่น

 

“พี่ดโยตามใจจงอินจังเลยนะครับ ตามใจบ่อยๆระวังจงอินจะเคยตัวนะ” คุณน้าเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับลูบหัวเด็กน้อยอย่างเอ็นดู

 

“น้องตะงินบอกรักดโยด้วยนะคุงน้า”

 

“อ๋อ เพราะแบบนี้พี่ดโยเลยตามใจจงอินหรอครับ?”

 

“งือ..ก็น้องตะงินน่ารัก”

 

“จงอินก็เลยรักพี่ดโยมากเลยไง เอาล่ะ เดี๋ยวคุณน้าต้องออกไปทำธุระข้างนอกและนะคะ พี่ดโยช่วยคุณน้าดูแลน้องจงอินหนึ่งวันได้มั้ยหื้ม?”

 

“ได้ฮับ! พี่ดโยคนเก่งจะดูแลน้องตะงินเอง”

 

“เก่งมากๆเลยครับ เพราะฉะนั้นพี่ดโยคนเก่งต้องรีบปลุกน้องจงอินขึ้นมาอาบน้ำ เสร็จแล้วก็พาน้องจงอินไปอยู่บ้านพี่ดโยนะ จำได้ใช่มั้ยคนเก่ง” คุณน้าพูดสั่งพร้อมกับลูบแก้มกลมๆของคยองซูอย่างเอ็นดู

 

“ดโยจำได้ๆๆ”

 

“งั้นคุณน้าไปนะคะ” คุณน้าก้มลงมาจูบแก้มจงอินเบาๆและไม่ลืมที่จะหันมาจูบหน้าผากของหนูน้อยคยองซูอีกด้วยก่อนที่จะเดินออกไป ทิ้งเด็กน้อยสองคนนอนกอดกันกลมอยู่ภายในห้อง

 

“ตะงินต้องรีบตื่นไปอาบน้ำ” คยองซูหันมาบอกน้องชายตัวโตในอ้อมแขนเบาๆ

 

“งือ...”

 

“ตะงินต้องอาบน้ำนะ ตะงินจะนอนตื่นฉายไม่ได้”

 

“งือ..พี่ดโยอาบน้ำให้ตะงิน..”

 

“แต่พี่ดโยอาบน้ำแล้ว”

 

“งั้นตะงินไม่ตื่น”

 

“ตะงินดื้อ ไม่เก่งเหมือนพี่ดโย”

 

“ฮื่อ ตะงินอยากให้พี่ดโยอาบด้วย” จงอินเงยหน้าจากอกเล็กขึ้นมามองหน้าคนพี่พร้อมกับเบะปากออก

 

“ก็ด่ะๆ พี่ดโยคนเก่งจะอาบน้ำให้ตะงินเอง ตะงินลุกขึ้นเร็ว” คยองซูยันตัวเองขึ้นจากเตียงก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กนำเข้าห้องน้ำไปก่อน

            จงอินที่รอบยิ้มอย่างดีใจรีบถอดเสื้อผ้าตัวจิ๋วตัวเองออก จนเหลือแต่กางเกงในลายหมีสีน้ำตาลก่อนจะวิ่งตามคนพี่เข้าใปในห้องน้ำ คยองซูยังคงก้มๆเงยๆอยู่กับอ่างอาบน้ำเด็กที่เตรียมเอาไว้ให้น้องเรียบร้อยแล้ว

 

“พี่ดโยเก่งจัง เตรียมอ่างน้ำให้ตะงินเหมือนคุงแม่เยย” จงอินเดินเตาะแตะเข้าไปอ้อนพี่ตัวเล็กทันที

 

“อย่าลีลาจิตะงิน ลงอ่างไปเยย” คยองซูที่ไม่เคยจะหลงกลก็ตวัดสายตาโตๆดุน้อง

 

“งือ..” จงอินถอดกางเกงในตัวจิ๋วป้อมปราการด่านสุดท้ายออกก่อนจะเดินลงอ่างน้ำขนาดเล็กตามคำสั่งพี่

 

จ๋อม..

จงอินลงไปนั่งในอ่างเงียบๆพร้อมเบะปากออกเล็กแสดงอาการงอนง้อที่คนพี่ทำท่าจะดุเขาจนคนมองอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบปากเบาๆ

 

“ไม่ต้องมาเบะใฉ่เยย ไม่น่ายักหรอก” คยองซูพองแก้มกลมๆของตัวเองจนมันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว

 

“..แต่พี่ดโยน่ายัก ตะงินชอบ”

 

“งั้นตะงินต้องเจื่อฟังพี่ดโยนะ ห้ามกบฏกะพี่ดโยเด็ดจาด” คยองซูบีบสบู่เหลวสำหรับเด็กใส่มือตัวเองก่อนที่จะลูบบนตัวน้องเบาๆ

 

“งือ..ตะงินไม่กบฏ ตะงินชอบพี่ดโย ตะงินตะเป็นแฟนพี่ดโย” จงอินพูดไปตีน้ำไปแก้เขิน จนลืมไปว่าน้ำที่เขาตีนั้นจะกระเด็นใส่พี่แก้มกลมมากแค่ไหน

 

“โอ๊ย ตะงิน กระเจ็นใฉ่พี่ดโยเปียกหมกแย้ว” คยองซูงอหน้าเบะปากจนทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ปนโกรธ

 

“งื้อ ตะงินขอโตด ตะงินไม่เย่นน้ำแย้วฮับ พี่ดโยเปียกหมกเยย” จงอินเอื้อมมือมาช่วยอีกคนเช็ดหยดน้ำออกจากหน้าอีกคน

 

“ถ้าวันนี้ตะงินกบฏกะพี่ดโย ตะงินตะต้องโดนพี่ดโยทำโตด”

 

“พี่ดโยตะตีน้องตะงิน...” จงอินรีบทำหน้างอเหมือนลูกหมาทันที

 

“ถ้าตะงินดื้อ พี่ดโยตะหยิกแก้มตะงินอย่างนี้เยย” คยองซูยกมือหยิกแก้มน้องแรงๆก่อนะจะลุกไปเอื้อมมือหยิบเอาฝักบัวข้างอ่างมาล้างตัวให้คนน้อง

 

“งือ พี่ดโยไม่ยักตะงิน พี่ดโยตะทำย้ายน้องตะงิน” คนน้องเมื่อเห็นว่าพี่ชายข้างบ้านหยิกเขาจริงๆก็ทำท่าเบะเรียกร้องความเห็นใจทันทที

 

“ตะงินไม่ย้องจิ พี่ดโยไม่ชอบเด็กงอแงต้ะ” คยองซูขมวคคิ้วหนาๆของตัวให้ดูหน้าโหดขึ้นมาทันที

 

และวิธีหยุดน้องร้องไห้ของเขา ก็ได้ผลเสมอ

 

“ไม่ย้องแล้วกะได้” ถึงกับกดเปลี่ยนโหมดอารมณ์แทบไม่ทัน..

 

            หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วจงอินก็ถูกคยองซูจับเขาห่อด้วยผ้าขนหนูจนเหมือนข้าวห่อสาหร่าย แถมยังถูกลากออกมาจากห้องน้ำอย่างทุลักทุเลอีกต่างหาก

 

“ตะงินใฉ่เฉื้อผ้าเองนะ พี่ดโยตะลงไปยอจ้างล่าง”

 

“ตะไมพี่ดโยไม่ใฉ่ให้ตะงิน”

 

“พี่ดโยคนเก่งตะจี้เกียจบ้าง ตะงินก็เยยต้องขยันใฉ่เฉื้อผ้านะ” พูดจบก็รีบพาตัวเองวิ่งออกจากห้องคนน้องมาทันที ปล่อยให้คนน้องยืนงงๆอยู่ในห้องคนด้วย

 

#น้องตะงินพี่ดโย

 


            คยองซูรีบวิ่งออกมาที่หน้าบ้านเพื่อมาเล่นกับน้องหมาพุดเดิ้ลสีน้ำตาลของจงอิน และดูเหมือนว่าเจ้ามงกูจะชอบเขาซะมากๆซะด้วยเพียงแค่เห็นหน้าของเขาเจ้าน้องหมาก็แทบจะวิ่งเข้าใส่เขาทันที

 

“ฮ่ะๆๆ มงกูๆ มงกูใตเย็นๆก่อนฉี่ ฮ่าๆๆ” คยองซูนอนกลิ้งลงกับพื้นหญ้าเมื่อเจ้าลูกหมามงกูกระโจนเข้ากอดกลิ้งเขา

 

“โฮ่งๆๆ”

 

“มงกูอย่าแกล้งพี่ดโยฉี่ คิกๆๆ”

 

“มงกูออกไปต๊ะ! อย่าจูจุ๊บพี่ดโยของตะงิน” จงอินวิ่งเข้ามาปลุกปล้ำพยายามลากเจ้าหมาพุดเดิ้ลสีน้ำตาลออกจากร่างก้อนทันที

 

“โฮ่งๆ” มงกูจึงเปลี่ยนเป้าหมาย หันไปเลียจงอินแทน

 

“ฮ่าๆๆ สมย้ำหย้า โดนมงกูจูจุ๊บเยย” คยองซูที่เห็นก็กุมท้องหัวเราะเยาะจงอินอย่างพอใจที่มงกูหันแกล้งคนน้องแทนเขา

 

“งื้อ มงกูออกไปน้า ตะงินอาบน้ำแย้ว ฉกปก ไม่อาววว” จงอินตะโกนร้องลั่นเมื่อเจ้าหมาของเขาไม่ยอมออกจากร่างเขาสักที

 

“โฮ่งๆๆ”

 

“ฮื่ออ พี่ดโยช่วยตะงินด้วย ฮื่ออ ตะงินไม่เอา ฮื่อ ไม่เอามงกูอ่า แงงง” สุดท้ายจงอินก็เบะปากร้องลั่นเมื่อตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย

 

“โอ๋ๆ มงกูไปนะ! ออกไปต้ะ ตะงินย้องเยย” คยองซูพยายามไล่ตีมงกูจนมงกูยอมถอยทัพวิ่งกลับเข้าหลังบ้านไปแต่โดยดี ทิ้งให้จงอินนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นและคนปลอบก็คงต้องเป็นพี่คยองซูของเขานั่นล่ะ

 

“ฮื่อ ฮึก..”

 

“ตะงินอย่าย้องไห้ ปู้จายเขาตะไม่ย้องกันหรอก” คยองซูลูบหัวน้องชายตัวเองเบาๆ

 

“ฮื่อ ตะงินไม่ได้ย้องไห้ ฮึก..”

 

“แล้วที่ไหลอยู่นี่อะไยเย่า” คยองซูปาดน้ำตาที่ข้างแก้มคนน้องออกมาให้น้องดู

 

“ฮึก..ฮึก...ท่อน้ำของตะงินแตกเจ๋ยๆ” จงอินยกแขนเสื้อมาเช็ดหน้าตัวเองเบาๆ

 

“ตะงินจี้โม้จะมัด..ป่ะ ไปบ้านพี่ดโยคนหล่อ” เมื่อเห็นว่าน้องหยุดร้องไห้แล้ว คยองซูก็พาน้องเดินเข้าบ้านตัวเองที่ตั้งอยู่ข้างๆ

            ทันทีที่เข้ามาในบ้านทั้งคยองซูและจงอินก็ถูกคุณแม่ของคยองซูจับให้มานั่งกินข้าวทันที และดูเหมือนว่าคยองซูจะเจริญอาหารดีกว่าจงอินซะอีกด้วย ถึงแม้ว่าคยองซูจะได้กินมื้อเช้าไปแล้วก็ตามเถอะ

 

จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกถ้าคยองซูจะตัวใหญ่กว่าจงอิน...และแน่นอนว่ามันไม่ได้หมายถึงเรื่องความสูง

 

“ตะงินๆ เฉร็จแย้วไปเย่นเกมกัน” คยองซูที่กำลังนั่งดื่มนมหลังจากที่ได้กินข้าวมื้อเช้าหมดจานแล้ว ก็เอ่ยชวนคนน้องยังคงค่อยๆละเมียดอาหารในจานอยู่

 

“ตะงินอยากเล่นสไลด์เดอร์นี่ฮับ” จงอินยู่ปากพร้อมส่งสายตาออดอ้อนคนพี่ทันที

 

“ไม่เอา แดดย้อน”

 

“ง่า พี่ดโย...” จงอินเบะปากคว่ำลงอย่างงอแง

 

“....”

 

“...งือ....งื้อ...”

 

“....”

 

“พี่โดยฮ้าบ...น้องตะงินอยากเย่น...”

 

“งั้นไปแป๊ปเดียวต้ะ”

 

“แฮะๆ พี่ดโยใตดีตี่ฉุดเยย” จงอินชูแขนขึ้นสูงด้วยความดีใจพร้อมยิ้มกว้างแทบจะพุ่งตัวเข้าไปกอดอีกคน

 

#น้องตะงินพี่ดโย

 

“พี่ดโยๆ พี่ดโยดูตะงินๆๆ” จงอินโบกไม้โบกมือเรียกคนพี่ให้หันมาสนใจตนเองก่อนจะกระโจนตัวเองใส่แผ่นลื่นเครื่องเล่นสไลด์เดอร์ลงมาใส่กองทรายข้างล่าง

 

“ตะงินไม่เจ๋งเลย” คยองซูมุ่ยหน้าเชิงเย้ยหยันคนอายุน้อยกว่า

 

“ตะงินไม่เจ๋งอย่างไงอ่า” จงอินปัดก้นเปื้อนทรายเดินมาหาคนตัวอ้วน

 

“ใครๆเขาก็เอาขาลงมากันทั้งนั้น มันธรรมดา”

 

“งั้นตะงินตะเอาแขนมาแทน!” พูดจบก็ไม่ฟังคนพี่เอ่ยปากห้ามอะไร จงอินรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับไปยังเครื่องเล่นตัวเดิมทันที

 

“เดี๋ยวก็หัวทิ่มลงมาหยอก!” คยองซูรีบวิ่งตามน้องไปที่เครื่องเล่น แต่ก็ดูเหมือนว่าจะช้าไปซะแล้ว เพราะว่าขาสั้นๆของเขาจะวิ่งตามมาถึงเครื่องเล่น จงอินก็ปีนบันไดขึ้นไปรออยู่ข้างบนอยู่แล้ว

 

“พี่ดโยคอยดูดีๆต้ะ” พูดจบจงอินก้มตัวลงวางข้อศอกกับแผ่นกระดานพลาสติก

 

“อย่าตำนะตะงิน” เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีพี่ชายข้างบ้านก็รีบวิ่งไปดักน้องอยู่ที่ปลายทางแผ่นกระดานลื่นทันที

 

            จงอินวางตัวนาบไปกับแผ่นกระดานลื่นก่อนจะใช้ปลายเท้าถีบพื้นกระดานให้ตัวเองไหลลงมา ด้วยความที่แผ่นกระดานไม่ได้มีความลื่นมากทำให้ตัวเขาเองไหลตะแคงข้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่าตีลังกาลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เสียงร้องลั่นด้วยความตกใจของคนน้องทำให้คนพี่ต้องรีบถลาตัวไปรับร่างของคนที่ไหลลงมาไม่เป็นท่าเอาไว้ จนทั้งคู่ไหลถลาลงพื้นทรายไปด้วยกัน

 

“พี่ดโยย!! แง้งงง!!” คยองซูกอดน้องไว้แน่นกันไม่ให้น้องเจ็บแต่ก็ดูเหมือนว่าคนน้องจะได้แผลไปซะแล้ว

 

“ตะงินไม่เป็นไรแย้ว ไม่ย้อง” คยองซูพยุงน้องให้ยืนขึ้นก่อนจะปัดทรายที่เกาะตามตัวจงอินออกให้

 

“ฮื่ออ!! ฮึกแผลอ่า ฮื่ออ!!” จงอินเอาแต่ร้องไห้จ้าไม่สนใจคนพี่ที่คอยปลอบตัวเองเลย

 

“ไม่ย้องแย้ว ฮึบเลยนะ แผลนิดเดียวเอง เนี่ย พี่ดโยเป่าให้ก็ตะหายแย้ว ฟู่ว” คยองซูก้มตัวเป่าแผลถลอกบนข้อศอกของจงอินให้เบาๆ แต่จงอินก็ยังไม่หยุดร้องเสียที

 

“ฮื่อออ!! ฮึกๆ ตะงิน ฮืออ ตะงินไม่เจ็บ ฮื่อออ” จงอินทั้งสะอื้น ทั้งร้องไห้เขาเอาแต่จ้องไปที่พี่ชายข้างบ้านแล้วร้องไห้จ้า

 

“ตะงินไม่เจ็บแล้วตะงินย้องทำไม” คยองซูทำได้เพียงมองสำรวจทั่วร่างกายของน้องชายเผื่อจะมีแผลที่อื่นอีกที่เขามองให้เห็น

 

“พี่ ฮึกพี่ดโยเจ็บ ฮือออ แง้งงง!” จงอินชี้ไปที่ขาคยองซูแล้วร้องไห้จ้าอีกครั้ง

 

            คยองซูก้มดูตามที่น้องชี้ ก็พบว่าตัวเองหัวเข่าถลอกทั้งสองข้างมีเลือดไหลซึมออกมานิดหน่อย เขาใจหายไปวูบหนึ่ง เก็บกลั้นความเจ็บเอาไว้ก่อนจะเขยิบเข้าไปกอดน้องเอาไว้แน่น

 

“โอ๋ๆๆ ตะงินไม่ย้องต้ะ พี่ดโยแข็งแรง พี่ดโยไม่เจ็บเลย” เขาเลือกที่จะโกหกน้องออกไปเพื่อให้จงอินได้หยุดร้องไห้เสียที

 

“ฮื่อออ!! พี่ดโยเจ็บเพราะตะงิน แงงง!” จงอินกำเสื้อคยองซูไว้แน่นจนมันแทบจะขาดคามือของเขา

 

“ไม่ย้องๆ เงียบเยย ฮึบๆ” มือป้อมเล็กลูบหัวปลอบคนน้องไปมา

 

“นี่แหน่ะฮือทำพี่ดโยเจ็บ ต้องถูกทำโทษ นี่แหน่ะๆ!!” จงอินผละออกจากอกคยองซูก่อนจะหันไปทั้งเตะทั้งตีเครื่องเล่นสไลด์เดอร์เป็นการทำโทษที่ทำพี่สุดรักของเขาเจ็บ

 

“นี่แหน่ะ!! ทำน้องของพี่ย้องไห้ ต้องตีให้ตายเยย!!” คยองซูไม่ได้ห้ามน้อง แต่เขากลับเข้ามาตีแผ่นสไลด์เดอร์กับน้องอีกคน

 

“ฮึก ฮึก น้องตะงินไม่ย้องแย้ว ฮึก กะได้ ฮึก” เพียงไม่นานจงอินก็ปาดน้ำตาออกจนหมด ดวงตาแดงก่ำๆตอนนี้กลับหยีตายิ้มหวานให้คนที่เกิดก่อน

 

“เก่งมากๆเยย หยุดย้องแล้วกลับบ้านกัน ไปให้คุงแม่พี่ดโยทำแผลให้เนอะ”

 

“อื้อ” จงอินยิ้มกว้างก่อนจะลุกเดินตามคยองซูไป และไม่ลืมที่จะคว้ามือคนพี่มาจับเอาไว้แน่น

 

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน จงอินที่เอาแต่มองแผ่นหลังของคนพี่ที่เต็มไปด้วยเม็ดทรายที่ไม่ได้ถูกปัดออก เขาจำได้ว่าเพราะพี่ดโยของเขาเอาแต่ปัดทรายออกจากตัวเขา เขาจำได้แม่นว่าพี่ดโยวิ่งเข้ามารับเขาไว้ตอนที่เขากลิ้งตกลงมา เขาจำได้แม่นทุกรอยถลอกของพี่ดโยของเขา เพราะเขาจำมันได้ทุกอย่าง เขาจึงตั้งสัญญากับตัวเองเอาไว้

 

หากเขาโตขึ้นและแข็งแรงกว่านี้เมื่อไหร่ เขาจะปกป้องพี่ชายคนนี้ให้ถึงที่สุด

 

 

#น้องตะงินพี่ดโย

 

            หลังจากที่คยองซูและจงอินกลับมาถึงบ้านก็โดนคุณแม่ของคยองซูเอ็ดเอายกใหญ่ก่อนจะถูกจับอาบน้ำทำแผลด้วยกันทั้งคู่ คยองซูอดแปลกใจไม่ได้ที่หลังจากกลับมาจากสนามเด็กเล่นจงอินก็ไม่แสดงอาการงอแงอะไรเลย ซึ่งมันไม่ใช่นิสัยของจงอินที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กขี้แย

 

            หลังจากที่ได้ทานของว่างกันจนอิ่มหนำสำราญกันแล้ว สองพี่น้องก็ได้เวลานอนกลางวันกันแล้ว ฟูกนอนสีสดใสถูกปูไว้กลางห้องโถงให้เด็กน้อยสองคนได้นอนกลิ้งเล่นกันไปมา

 

“พี่ดโยเจ็บมากมั้ย” จงอินพลิกตัวนอนตะแคงหันมาหาคยองซู เขาถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

 

คยองซูส่ายหน้าเป็นคำตอบ เขาพยายามลืมตาปรือๆของตัวเองขึ้นมามองจงอินแต่ความง่วงที่มันเล่นงานเขานั้น ทำให้เขาทำได้เพียงเลิกคิ้วสูงๆใส่คนน้อง

 

“ตะงินขอโตด ตะงินตะไม่กบฏอีกแย้ว พี่ดโยเป็นแผลเยย ตะงินตะปกป้องพี่ดโย” จงอินเขยิบตัวเข้าหาอีกคนพร้อมกับกอดอีกคนเอาไว้แน่น

 

“อือ..” คนที่หลับก็แต่เพียงครางอื้ออึงตอบในลำคอก่อนจะปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห่วงนิทรา

 

และอีกคนที่นอนกอดเขาเอาไว้แน่น

 

“ตะงินรักพี่ดโย ตะงินตะปกป้องพี่ดโย”

 

 

#น้องตะงินพี่ดโย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

472 ความคิดเห็น

  1. #455 si_neee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 14:56
    เด็กน้อยลูกโตขึ้นหนูต้องปกป้องพี่เค้านะ
    #455
    0
  2. #265 view1410 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:00
    เด็กกกกกก
    #265
    0
  3. #84 tiwly30039 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 09:21
    โตขึ้นอย่าลืมสัญญานะ !
    #84
    0
  4. #78 killerbook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 19:05
    ขอเป็นฟิคยาวเลยได้ไหม #เดี๋ยวๆ
    #78
    0
  5. #77 killerbook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 19:04
    น่ารักอะ อยากอ่านเวอร์ชั่นโตไปเรื่อยๆได้ไหมอะ ฮืออ อยากอ่านเว่อร์แบบตามลำดับอายุอะ
    #77
    0
  6. #24 BBBP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 10:43
    พี่ดโย น้องตะงิน น่ารัก
    #24
    0
  7. #3 mudang94 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 22:31
    ขอพี่ดโยเวอร์ชั่นอัพเกรดด้วยค่ะ !!
    #3
    0