[kaido,kaisoo] OS/SF จักรวาลมหาสมุทร

ตอนที่ 19 : [OS] FOR YOU

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 261 ครั้ง
    2 พ.ค. 61





















     เมื่อหนึ่งดินแดนถูกแบ่งแยกออกเป็นสอง ภายใต้ชื่อเดียวกันกลับถูกแบ่งออกเป็นเหนือใต้อย่างชัดเจน สร้างเส้นกั้นกลางเพื่อป้องกันการรุกล้ำ เพียงเพราะสงครามที่ถูกควบคุมโดยอีกประเทศหนึ่งที่เหนือกว่า

     ทว่านั่นก็เป็นเพียงเรื่องเล่าในสมัยก่อนเท่านั้น จากดินแดนแห่งโสมทอง ที่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง เดินทางมาสู่ยุคปัจจุบันที่กำลังจะกลับมาเป็นผืนแผ่นเดียวกันอีกครั้ง ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีแก่ประชาชนทั้งสองประเทศ ทั้งยังเป็นประวัติศาสตร์ครั้งแรกให้แก่ชาวโลกได้ชื่นชม

     หลังจากการประชุมนับหลายต่อหลังครั้ง ทั้งยังการเข้าร่วมเพื่อเจรจารอีกนับพันครั้งของประธานาธิบดีทั้งสองฝ่ายไม่เป็นผล ทว่าในวันนี้ประธานาธิบดีคนล่าสุดของเกาหลีใต้ก็ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าประชาชนนั้นได้คัดเลือกคนที่ถูกต้อง ด้วยการเข้าขอเจรจาสงบศึกทางการเมืองกับประเทศเกาหลีเหนือได้สำเร็จ

 







“เข้าประชุมด่วน” เสียงยื่นคำสั่งจากประธานาธิบดีสูงสุดของประเทศเกาหลีฝั่งใต้ ทันทีทันใดนั้นข้าราชการทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องต่างก็ต้องวิ่งกระวนกระวายเพื่อเตียมตัวกับการประชุมกระทันหันนี้ ไม่แม้แต่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของประธานาธิบดี ที่เพิ่งกลับจากงานรับปริญาที่แอลเอ มารับงานต่อเป็นเลขาส่วนตัวของพ่อ

 

“เหตุการณ์ฉุกเฉิน ที่เราจำเป็นทำเพื่อสร้างความเชื่อใจให้แก่ประชาชนอีกครั้ง ไม่เพียงเพื่อฝั่งของเราเท่านั้น ยังเพื่อฝ่ายนู้นอีกด้วย” เมื่อคำๆนั้นถูกกล่าวถึงนั่นทำให้คิมจงอินเข้าใจทันทีว่าผู้ที่ถูกกล่าวถึงนั้นคือเกาหลีฝั่งเหนือนั่นเอง

 

“นี่เป็นเหตุกาณร์ฉุกเฉินที่เราจำเป็นต้องสนับสนุนการช่วยเหลือให้เขา เอาล่ะ ฟังให้ดี”

 



จงอินก้มลงมองมือถือ ที่เอาแต่สั่นแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มที่เรียนด้วยกันแอลเอ เขาไม่ได้มีเวลามากพอที่อ่านมันนัก จึงทำได้เพียงปิดเครื่องไปซะ



 

ลูกชายของฝั่งนู้น ถูกลักพาตัวไปเมื่อวานตอนค่ำ และตอนนี้ยังไม่มีใครหาตัวพบ คาดว่าเป็นทางฝั่งรัสเซียที่จับตัวไป เพราะขัดแย้งทางสังคมกับฝั่งเขา”



 

จงอินเงยหน้าขึ้น และพบว่าท่านประธานาธิบดีหรือพ่อของเขานั้น กำลังมองเขาอยู่



 

“เราจำเป็นต้องส่งคนไปสมทบ เพื่อบุกเข้าไปชิงตัวประกัน และคนๆนั้นจะต้องเป็นคนที่เราไว้ใจมากที่สุด และแข็งแกร่งพอที่จะเข้าไปช่วยตัวลูกชายของเขาได้ แน่นอนว่าคนแรกที่ผมจะเลือกนั้นคือคิมจงอิน



 

     จงอินสาบานได้ว่าวันนี้เป็นวันที่เขารักพ่อของเขามากที่สุด เอาล่ะ เขาภูมิใจแน่ๆที่เขาได้ทำงานเพื่อประเทศชาติขนาดนี้ แต่ภาระที่ดูจะหนักอึ้งมากที่สุดคงจะเป็นการเอาชีวิตที่เพิ่งใช้มาเพียงยี่สิบแปดปีนั้นไปเสี่ยงตายกับลูกปืนของพวกชาวรัสเซีย

 

“เตรียมตัวให้พร้อม อีกครึ่งชั่วโมงเราจะออกเดินทางในทันที”

 

และเขาก็ไม่ทันคิดเหมือนกันว่ามันจะด่วนกะทันหันขนาดนี้














 

     หลังจากการจบประชุมครั้งด่วนลง จงอินก็วิ่งกลับเข้าไปยังห้องทำงานของตัวเอง เพื่อเตรียมตัว เขาพลัดเปลี่ยนชุดทำงานสุดเนี๊ยบเป็นเสื้อเชิ้ตหนาที่ถูกออกแบบมาเพื่ออารักขาและดูแลความปลอดภัยโดยเฉพาะ ปืนกระบอกหนาถูกเก็บเข้าใส่ซองที่อยู่ด้านข้างลำตัว ใบมีดคมกริบทั้งสี่ใบก็ถูกเก็บเข้าที่ต้นแขน และต้นขาแกร่งอย่างพอดิบพอดี หรือแม้กระทั่งอาวุธต่างๆที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดีนั้นถูกนำไปใช้อย่างครบครัน

     เพราะเคยเข้าฝึกที่กรมทหารของแอลเอมาก่อน การทำงานเสี่ยงตายแบบนี้ถือว่าไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรมากนัก ทว่าใครกันเล่าอยากจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งๆขว้างๆ ทั้งที่เขาเพิ่งกลับบ้านเกิดมาเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น

 

“ขอโทษนะที่ให้ไปทำงานใหญ่กะทันหันแบบนี้” จงอินเงยหน้าจากการนับลูกกระสุน ขึ้นมองผู้เป็นบิดาที่เข้ามาเยือนเขาถึงในห้องทำงาน

 

“ผมเข้าใจครับ”

 

“ขอให้ปลอดภัยกลับมาทั้งคู่เลยนะ”

 

“ผมไม่รับปากได้มั้ยครับ”

 

“ขอร้องเถอะน่า”

 

“พ่อครับ นั่นมันแดนสงคราม ใครก็สามารถตายได้ทั้งนั้น”

 

“ไม่เอาน่า อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ พ่อเชื่อในตัวนายว่านายจะพาเขากลับมาได้”

 

“ผมยังไม่เชื่อใจตัวเองเลยด้วยซ้ำ...”

 

“ความเชื่อใจของประเทศชาติอยู่ในมือนายนะจงอิน”

 

“ครับ ผมรู้”


 

     จงอินละสายตาออกอีกครั้ง เมื่อพ่อของเขาวางรูปใบหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของเขา ลูกกระสุนหนักแน่นในมือถึงกับร่วงพล็อยลงใส่โต๊ะ ก่อนที่จะตกกระทบสู่พื้นหินอ่อนภายในห้องทำงาน เกิดเสียงดังลั่นไปทั่วห้อง



 

“หน้าตาลูกชายของฝั่งนู้นที่ถูกลักพาไป จำหน้าเขาไว้ ชื่อโดคยองซู”







 

แล้วทำไมเขาไม่เคยคิดจะตั้งคำถามเลยสักนิด

ว่าแฟนเก่าของเขาสมัยเรียนอยู่ที่แอลเอด้วยกัน

เป็นคนที่ไหน


 

ใครจะไปรู้กันเล่า

ว่าแฟนเก่าที่เขารักชิบหายวายป่วง จะกลายเป็นลูกชายของประธานาธิบดีเกาหลีเหนือแบบนี้






 

     เพียงรูปใบเดียวที่ทำเอาหัวใจอันด้านชานั้นสั่นสะท้าน ความรู้สึกที่เขาคิดว่ามันตายไปแล้วนั้นได้กลับหวนคืน เส้นเลือดบนหลังมือหนานั้น ไม่อาจแสดงความแข็งแกร่งของหัวใจของเขาได้ ณ ตอนนี้ ทั้งร่างกายที่ถูกฝึกฝนเตรียมตัวมาอย่างดีนั้นพากันรวน สั่นไหวไปทั้งร่างอย่างไม่ปิดบัง

     มือถือที่ถูกปิดเครื่องเอาไว้ ถูกเปิดอีกครั้งอย่างรีบร้อน จงอินรีบกดเข้าโปรแกรมแชทที่มีแจ้งเตือนนับร้อย และทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เขาคาดคิด เหล่าเพื่อนคนสนิทต่างส่งข้อความบอกเตือนถึงเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น ไม่แม้กระทั้งรายชื่อผู้ติดต่อใครคนหนึ่ง ที่เขาไม่คิดจะเปิดอ่านมันตลอดสี่ปีที่ผ่านมา













 

10.15 PM

도와줘 종인아

(ช่วยด้วย จงอินนา)
























#จักรวาลมหาสมุทร














     ช้างป่าที่อาศัยอยู่อย่างสงบในป่าลึกมาโดยตลอดนั้น คุณคิดว่าจะสามารถตกมันถึงขึ้นบ้าได้มากสุดขนาดไหน แน่นอนว่าไม่มีใครอาจหยั่งลึกถึงความรู้สึกภายในนั้นได้ ซึ่งจงอินกำลังเป็นแบบนั้น อกแกร่งกระเพื่อมตามแรงหายใจ ที่ข้างในนั้นประทุไปด้วยระเบิดก้อนใหญ่ ไม่อาจมีใครขวางได้


     เขาคิดเพียงอย่างเดียวว่าตัวประกันในครั้งนี้จะต้องปลอดภัย ทั้งตัวเขาและแฟนเก่าของเขาก็เช่นกัน จงอินยอมรับทั้งใจเลยว่าเขายังรู้สึกกับคยองซูอยู่เหมือนเดิม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหน หรือแม้กระทั่งการเลิกราของพวกเขาทั้งสองนั้นไม่ได้จบลงด้วยดีอย่างที่ควรจะเป็นก็ตาม เขาก็ยังคงรู้สึกอยู่เท่าเดิม แม้อีกคนอาจจะไม่ได้รู้สึกเหมือนเขาเท่านั้นก็ตาม


     เขาจะต้องพาคยองซูกลับมา และตั้งคำถามถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายในหัวของเขาในตอนนี้ นั่นรวมถึงคำถามที่คาใจเขามาแล้วสี่ปีด้วยเช่นกัน

 




“สแตนบาย”

เครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ลอยตัวอยู่เหนือน่านฟ้าประเทศรัสเซีย ประตูของมันถูกเปิดออกเพื่อรอส่งตัวทหารกล้าเข้าสู่พื้นดินด้านล่าง

 




Go! Go! Go!

พร้อมกับเหล่าทหารที่โดดออกจากลำไปทีละคน ซึ่งจงอินเป็นคนแรกที่โดดออกไปอย่างไม่ต้องลังเล

 














พรึ่บ!

     ร่มชูชีพถูกกางออกเมื่อเข้าเขตที่ควรจะเป็น จงอินลอยตัวอย่างช้าๆอยู่กลางอากาศ รอเวลาที่เขาจะหยั่งสู่พื้นดินรัสเซีย แม้ในใจของเขาจะนำหน้าไปเป็นชาติแล้วก็ตาม


     หลังจากลงเหยียบพื้นดินเรียบร้อยแล้ว จงอินก็รีบวิ่งตรงไปยังสถานที่เป้าหมาย ยืนกะประมาณจำนวนคนและระยะทางอยู่หลังต้นไม้ใหญ่เงียบๆ อีกทั้งในมือยังคงกำปืนเอาไว้แน่น เขาได้ยินพวกทหารที่มาด้วยกันกำลังคุยวางแผนกันผ่านหูฟัง นึกแล้วอดรำคาญในใจเสียไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะเขาเคยฝึกมาให้ช่วยเหลือตัวเองมากกว่าเสียล่ะมั้ง การที่จะคอยไปสั่งใคร หรือตามใครในสนามรบนั้น จึงไม่ใช่งานถนัดของเขาเสียเท่าไหร่


     จงอินประกอบกระบอกเก็บเสียงเข้ากับปลายกระบอกปืน ก่อนจะตั้งท่าเล็งเป้าไปที่ชายฉกรรจ์เฝ้ายามอยู่บริเวณหน้าตึกใกล้ๆ และเหนี่ยวไกเข้าหาตัวในนาทีต่อมา อีกฝ่ายล้มลงกับพื้นในทันที ก่อนจะตามด้วยอีกร่างที่อยู่อยู่ใกล้กัน

 



[คุณจงอิน!]

 

x….

 

ไม่ทันที่เขาจะวิ่งออกไป พวกทหารรัสเซีสก็วิ่งเข้ามาอีกสองคน แต่เพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นที่มันวิ่งเข้าไปหาร่างไร้วิญญาณของเพื่อนร่วมทีม ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกปลิดชีพไปด้วยปืนกระบอกเดิม

 

[คุณต้องรอ!]

 

“กลับไปรอที่บ้านเถอะ ไอ้หนู” จงอินพูดตัดบทก่อนจะดึงหูฟังออกจากใบหู แล้วบุกเข้าไปข้างในตึกเพียงคนเดียว

 






ให้เขารอทำไม?

รอให้คนที่กำลังรอเขาอยู่ข้างในตายก่อนอย่างนั้นหรือ?









 

     กระบอกปืนสีดำค่อยๆแปดเปื้อนไปด้วยสีของเลือด เฉกเช่นเดียวกับฝ่ามือหนาที่ยังคงกระชับมันเอาไว้ เหนี่ยวไกออกไปราวกับคุ้นเคยกับมันดี ทหารรัสเซียนับสิบที่กรูกันเข้ามานั้นไม่ได้ทำให้จงอินนึกหวั่นเกรง ปืนสองกระบอกยังคงปกป้องนายมันเอาไว้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

     นอกจากจงอินแล้วยังมีเหล่าทหารที่ติดสอยห้อยกันมา คอยช่วยระวังหลังให้เขาอีกทาง แต่ถึงอย่างนั้นการรับมือกับทหารรัสเซียแบบสิบต่อหนึ่งนั้นก็ค่อยข้างจะทุลักทุเลกันเกินไปเสียหน่อย

 

“อั่ก!

     จงอินเซล้มเมื่อถูกอีกฝ่ายจู่โจมด้วยการกระโดดถีบเขาจากด้านหลัง ไม่ทันที่เขาจะไหวตัวหลบได้พ้น ก็ถูกอีกฝ่ายถีบเขาลงกับพื้นอีกครั้ง และตามมาอีกหลายสิบตีน

 


ฉั๊วะ!


     ประคองสติให้มั่น แล้วดึงมีดที่เหน็บไว้ข้างตัวออกมา แทงเข้าที่ขาของอีกฝ่ายทุกคน ตวัดปาดเป็นแนวยาวโดยไม่ได้กะประมาณเลยว่าใครจะถูกใบมีดคมนี้มากน้อยเพียงใด


     ปืนสองกระบอกของเขาถูกเตะออกไปไกล และเขาไม่ได้มีเวลามากพอที่จะวิ่งไปเก็บมันคืน ปืนกระบอกที่สามที่ถูกซ่อนเอาไว้ใต้สาบเสื้อถูกควักออกมาใช้ ด้วยขนาดที่เล็กกว่าปืนปกติ จึงไม่สามารถใช้ยิงทางไกลได้ จงอินจึงจำเป็นต้องวิ่งเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายเพื่อเหนี่ยวไก เขาใช้ทักษะทั้งหมดในการหลบใบมีดอย่างคล่องแคล่วและเหนี่ยวไกออกไปอย่างชำนาญ


     เสียงลูกกระสุนดังกึกก้องไปทั่วตึก ปลุกปั่นทุกคนที่อยู่ในระแวกได้ระวังตัว และออกล่าผู้ที่มาเยือน ยิ่งเวลาเดินผ่านไปมากเท่าไหร่ จำนวนคนตายก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น การเหลือรอดของผู้ชิงตัวประกันเองก็เช่นเดียวกัน หากไม่ตาย ก็คงต้องเสียกำลังไปมากพอตัวเลยทีเดียว

 












“ฮั่ก...”

     จงอินทิ้งตัวหลังตู้เก็บของอันใหญ่ หอบหายใจปานจะขาดอยู่รอมร่อ มือหนาค่อยๆปล่อยมือออกมาจากขอบกางเกง เขาถอนหายใจออกมายาวๆเมื่อพบว่าเลือดที่ถูกอีกฝ่ายแทงเอาไว้นั้นยังไม่ยอมหลุดไหลเอาง่ายๆ เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บเพราะมันกำลังชา แต่กลัวว่าเลือดเขามันจะหมดเอาเสียก่อนที่จะกลับบ้านได้


     ไหล่หนาสะดุ้งผวาเมื่อได้ยินเสียงปืนดังเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกวินาที ตาคมตวัดมองหาแหล่งหลบภัยต่อไป พลันก็หันไปเจอกับหน้าต่างบานใหญ่ ที่เมื่อมองออกไปแล้วมันค่อนข้างห่างไกลจากพื้นดินมากอยู่พอสมควร ในตอนนั้นเขานึกกร่นด่าในใจว่าพาตัวเองวิ่งขึ้นมาสูงขนาดนี้ได้อย่างไร ทว่าสุดท้ายแล้วจงอินก็เลือกที่จะขึ้นไปข้างบนมากกว่าปืนลงไปด้านล่างเพื่อเริ่มใหม่อีกครั้งแน่ๆ


     โชคดีที่มีบันไดหนีไฟข้างอาคารให้เขาได้ปืนขึ้นไป ทว่าบันไดก็ช่างเก่ากึก สนิมขึ้นและเปราะบาง เพียงลงน้ำหนักมากเกินไปนิดก็พร้อมที่จะแตกหักออกในทันที เมื่อถึงชั้นที่ต้องการแล้ว จงอินใช้ปืนยิงไปที่บานหน้าต่างเพื่อให้มันแตก ก่อนจะใช้กระบอกปืนทุบให้มีพื้นที่ให้เขาได้เข้าไปข้างใน

 

“อะ!

     จงอินกระโดดเข้าไปยังด้านใน สะบัดฝ่ามือไปมาเพื่อให้เศษกระจกเล็กๆหลุดออก แม้จะไม่ได้ช่วยอะไรมากเลยก็ตาม

 




ขลุกขลัก!

     จงอินชะงักเท้า กระชับกระบอกปืนเอาไว้แน่นเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างภายในห้อง ทุกอย่างมืดสนิท มีเพียงแสงสว่างจากไฟด้านนอกที่ส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่เขาเพิ่งพังมันเข้ามาเพียงเท่านั้น ไฟฉายบนกระบอกปืนจึงถูกเปิดใช้งานในทันที

 


!!!!!

และทุกอย่างถูกหยุดชะงัก

 







“คยองซู....”














     จงอินแทบล้มทั้งยืนเมื่อพบว่าคนที่อยู่สุดปลายของแสงไฟนั้นคือร่างของคนเขากำลังตามหาอย่างสุดชีวิต คนตัวเล็กผอมซูบถูกมัดแขนไว้กับโซ่ที่ห้อยลงมาจากเพดาน เขาไม่สามารถเดาได้เลยว่าคยองซูอยู่ในชุดอะไรแบบไหนสีอะไร เพราะสิ่งเดียวที่เขาเห็นคือแฟนเก่าของเขาถูกราดไปด้วยเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า


     เขาแทบทิ้งทุกอย่างในมือ เพื่อเข้าไปปลดข้อมือให้อีกฝ่าย ทว่าก็ช่างหนาแน่นเกินกว่ามือของเขาจะง้างออกได้ จึงจำเป็นต้องใช้ปืนกระบอกเล็กอีกครั้งในการยิงปลดโซ่นั่นออก

 

“เฮ้!” จงอินคว้าร่างอีกคนเอาไว้แทบไม่ทัน เมื่อปลดโซ่ได้แล้วคยองซูก็ทำท่าจะร่วงลงกับพื้นท่าเดียว

 

“ฮ ฮึก...จ จงอิน...”

 

“อือ จงอินเอง จงอินมาช่วยแล้ว”

 

“ฮึก...” คยองซูกอดเขาเอาไว้แน่น เช่นเดียวกับฝ่ามือน้อยๆที่เอาแต่กำเสื้อเขาไม่ยอมปล่อย

 

“เจ็บตรงไหนมั้ย มันทำอะไรรึเปล่า”

 

ร่างเล็กส่ายหน้า

 

“งั้นกลับบ้านกันนะ จงอินมารับกลับบ้าน”

 

“ม มาได้ยังไง...”

 

“เดี๋ยวค่อยคุย เอาชีวิตให้รอดกันก่อนเถอะตอนนี้ เดินไหวใช่มั้ย”

 

“อ อือ..”

 

จงอินหยิบหูฟังที่ห้อยอยู่ข้างหูของเขากลับเข้าที่เดิมที่ควรจะเป็นอีกครั้ง ก่อนจะออกคำสั่ง

 

“ได้ตัวประกันแล้ว ทุกคนสแตนบาย ขอเครื่องบินแสตนบายบนดาดฟ้าอีกสิบนาที”

 

[รับทราบ]

 

     ทุกอย่างเป็นไปตามที่ลูกชายประธานาธิบดีเกาหลีใต้สั่งการ ทหารที่เหลือรอดต่างก็ขึ้นมาชั้นบนเพื่อป้องกันจงอินและตัวประกัน เช่นเดียวกับจงอินที่รัวลูกกระสุนไม่หยุดเพียงเพื่อปกป้องคนสำคัญเอาไว้ ลำแขนแกร่งยกกันอีกคนเอาไว้ด้านหลัง ป้องกันไม่ให้คนตัวเล็กได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายนิ้ว


     นอกจากคำถามเรื่องลูกชายประธานาธิบดีแล้ว ยังคงมีอีกหลายสิบคำถามที่เขายังไม่ได้ถามคยองซู ในขณะที่เล็งปลายกระบอกปืนไปด้วย ในหัวของเขาก็เอาแต่ตั้งคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงคำถามที่ถูกตั้งขึ้นในใจ เพียงสบสายตาของอีกฝ่ายก็ทำเอาหัวใจเต้นระรัวราวกับโลกจะหยุดหมุนเสียให้ได้ เขาไม่อยากจะยอมรับแต่ก็ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ไม่มีใครสามารถแทนที่คยองซูได้ และไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึง





#จักรวาลมหาสมุทร
60%





เป็นฟิคเรื่องแรกที่จะมาในแนวบู๊แอคชั่น
อาจจะแอบหวานนิดๆเพราะตอนเขียนนี่หมั่นไส้คู่รักที่นั่งข้างๆมากค่ะ//พิมพ์ด้วยความเดือดดาล

เอาล่ะค่ะ ไหนๆก็มาแนวนี้แล้วเนอะ
ถ้าเกิดไรต์เตอร์หายไปอย่างเงียบๆไม่ต้องสงสัยนะคะ
อาจจะถูกเก็บแล้ว 5555555555555555

ยังไงก็....
ฝากด้วยนะคะ
(หมายถึงฝากชีวิตที่เหลืออันน้อยนิดเอาไว้ด้วย)

รักนะคะ
(หวังว่าอีก70%ที่เหลือจะได้กลับมาพูดอีกครั้ง//ปาดนั้มตา)

#จักรวาลมหาสมุทร
ซียูอาเกน
แท้งกิ้วทีชเช้ออออ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 261 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

472 ความคิดเห็น

  1. #449 kindako (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 10:38
    รออ่านต่ออยู่นะค้าบบบบบบบบ แง้งงงง
    #449
    0
  2. #447 UDVC (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 17:06
    รอเหมือนกันนะคะ
    #447
    0
  3. #429 TKexo-l (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 18:50
    รออ่านอยู่นะตัวเองงงง~
    #429
    0
  4. #427 killerbook (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:00
    รอนะคะ รออยู่
    #427
    0
  5. #407 nongwannakaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 00:33
    จงินนนน
    #407
    0
  6. #404 UDVC (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 00:50
    กลับมาสิคะ กลับมาหาหนู ได๋โปรดด
    #404
    0
  7. #403 pupichung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 11:17
    ชอบแนวนี้มากอ่ะ โคตรเท่เลย ฮือออ
    #403
    0
  8. #395 Junpimay (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 15:51
    รออยู่น้าาาา สู้ๆจ้า ชอบแนวๆนี้มากแบบ รักกันนะ แต่เลิกกันทำไม555
    #395
    0
  9. #394 underwater369 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:53

    ฮือ.....รักกันจนาดนี้...กลับมารักกันใหม่น้าาา

    #394
    0
  10. #391 parnsaepae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:46
    ขอกรีดร้องที จงอินโคตรเท่ >w< ไรท์แต่งฉากบู๊ได้สนุกมากเลยค่ะ ฮรือออ
    #391
    0
  11. #385 tiwly30039 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 09:20
    เท่สุดหัวใจ คยองซูมีเหตุผลที่ดีแน่นอน
    #385
    0
  12. #384 TonggTtong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 12:08
    เท่ไปอีก
    #384
    0
  13. #383 nook_ny (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 21:20
    จงอินอย่างเท่เลยยน😮😮😮
    #383
    0
  14. #382 pp-domo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 20:49
    งี้ดดดดด ตอนที่บรรยายจงอินทำปืนหลุดแล้วเอามีดออกมานี่เหมือนในหนังเลยยยย เท่มากกาหวหงหนหห่กววท น่าสนุกมากค่ะ แต่คิดว่าช่วงบรรยายบู๊ๆ หลายๆอย่างยังแปลกๆหน่อย ไม่ค่อยลื่นไหล มองภาพไม่ค่อยชัด มันดูเร็วไปหน่อยคับ สร้างแมพภาพ สถานที่ในการสู้ในหัวไม่ค่อยออก รู้เรื่องอีกทีก็คือไปเจอคยองซูที่ตัวเปื้อนเลือดในตู้อะไรซักอย่าง ที่พังกระจกเข้ามา แต่ว่าพล้อตน่าสนใจค่ะ ทั้งที่จงอินรักมากขนาดนั้น สี่ปีตัดใจไม่บงแต่ทำไมถึงได้เลิกกันนะ ,_______, รออีก 30%นะคับ สู้ๆพี่ฟ้าาาาาาาาา ไฟเต้งงง
    #382
    0
  15. #381 Kyungni (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:01

    เอาจริงๆ แอบเดาทางไม่ถูกว่าสุดท้ายแล้ว เหตุผลจริงๆ ของคยองซูที่บอกเลิกจงอินไปคืออะไร เพราะตั้งแต่อ่านจากต้นจนถึงช่วงท้ายก็ยังไม่พอมองเห็นเหตุผลใดๆ ที่จะทำให้ทั้งสองเลิกกัน อันเนื่องจากตัวพระเอกเองก็บอกอยู่เสมอว่าเขารักคยองซูมากๆ เลยมองหรือคาดเดาไม่ออกว่าจะมีอีกสักกี่เหตุผลที่ทำให้คนที่รักกันมากๆ ต้องจบความสัมพันธ์มากมายขนาดนั้นกันได้ลง แต่ก็มีแอบคิดแบคาดเดาเอาว่า..เรื่องที่ทำให้คยองซูสามารถเอ่ยปากบอกเลิกจงอินนี่ได้ ต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดา งี่เง่า เอาแต่ใจตามเรื่องแน่นอน เพราะเชื่อว่าถ้าเป็นเรื่องหยุมหยิมอะไรเทือกๆ นั้น จงอินไม่มีทางปล่อยให้คยองซูไปง่ายๆ หรอก เขาน่าจะตามง้อขอคืนดีมากกว่า แต่ก็อย่างที่บอกว่าแอบคิด ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันอาจจะเป็นเพราะคยองซูไปรู้ไปเห็นอะไรมา แต่ไม่ได้เปิดปากถามจงอินตรงๆ เลยนำพามาสู่การเลิกรากัน หรือไม่อาจจะเกิดความเข้าใจผิดในบางเรื่อง และอาจจะมีอะไรที่สำคัญกว่าจนคยองซูต้องเป็นฝ่ายยอมถอยออกมางี้หรือเปล่า อันนี้คาดเดาเอา..เพราะในโลก ทั้งในชีวิตจริง ทั้งในนิยาย คงมีไม่กี่เหตุผลที่คนเราจะปล่อยมือจากคนที่รักมากๆ ได้ (แต่แน่นอนว่า ไม่น่าใช่เรื่องของฐานะทางครอบครัวแน่นอน เพราะเป็นถึงลูกประธานาธิบดีทั้งคู่ เอ๊ะ! พอมาถึงตรงนี้ เหมือนฉุกคิดขึ้นได้ว่า อาจเพราะในช่วงเวลาที่พวกเขาคบกัน ยังมีความไม่เข้าใจ,ไม่ปรองดองกันทั้งสองประเทศหรือเปล่า? ที่มันเป็นอุปสรรคของความรัก) ก็คาดเดาไปมั่วๆ จริงๆ เพราะอย่างที่พูดไปข้างต้นว่าคาดเดาไม่ออกเลยว่าเขาสองคนที่รักกันมาก ทำไมถึงเลิกกันมาตั้ง 4 ปี

    หวังว่าหลังจากที่ไปช่วยกันออกมาได้แล้ว คยองซูของเราจะไม่ปากหนักใส่แฟนเก่านะคะ ยังไงก็เคลียร์กันให้เรียบร้อย อะไรค้างคาใจก็อธิบาย ก็ถามๆ กันซะ ขอให้สุดท้ายแล้วกลับมารักกันเหมือนเดิมนะ เพราะเนี่ย..ไหนๆ ประเทศก็สามัคคีปรองดองกันแล้ว คงไม่มีอุปสรรคหรือปัญหาอะไรอีกแล้วแหละ

    #381
    0
  16. #380 sobnn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:17
    รอค่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #380
    0
  17. #379 lookkaew11 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 13:45
    ว้าววว ลูกประธานาธิบดีกันทั้งคู่
    เกาหลีจะได้รวมประเทศ(ในฟิค)ก็คราวนี้ล่ะ
    จงอินกับคยองซูจะต้องปลอดภัยนะ
    #379
    0
  18. #377 PakjiraWanpanom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 09:18
    โอ้วววววววววดุเดือดมากกกกค่ะ จงอินเท่อ่าาาาาาา คยองซูลูก~~~
    #377
    0
  19. #376 hleb2012 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 08:55
    อยากรู้เหตุผลที่เลิกกันนน
    #376
    0
  20. #374 ployykp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 07:20
    ว้าวววว สุดเจ๋งงงง อยากอ่านต่อแล้ววววว
    #374
    0
  21. #373 BLACKLABEL-9407 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 07:03
    เลิกกันเพราะอารายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #373
    0
  22. #372 chosita10 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 01:55
    จงอินต้องจี้แกล้งแน่ๆ อะ แต่แง้ ชอบๆ 5555555555
    #372
    0
  23. #371 August_MA11 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 01:38
    ทำใมใจร้ายจังพวกทหารเนี่ย
    #371
    0
  24. #370 ltdo_ltdo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 01:12
    คยองซูววววว อยากให้เรื่องนี้เป๋นเรื่องยาวเลยอ่ะะ
    #370
    0
  25. #368 14122838 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 00:09
    มาช่วยแล้วฮืออออ
    #368
    0