[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 7 : 7 : สมาชิกเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    27 มี.ค. 59



ฝนยังตกอยู่...

คยองซูยืนมองเม็ดฝนที่ตกลงมาไม่ยอมหยุดตั้งแต่เช้า เขาถอนหายใจแรงๆให้กับอากาศที่แสนเลวร้ายของวัน เด็กสถาปัตย์อย่างเขาไม่ค่อยชอบหน้าฝนเท่าไหร่... ก็เพราะแบบนี้ล่ะ คยองซูเก็บของใส่กระเป๋าสะพายใบเก่าให้เรียบร้อยหลังจากเก็บโมเดลเอาไว้ในตู้ส่วนตัวอย่างปลอดภัยแล้ว เขาเดินไปหยิบร่มสีดำอันเก่าก่อนจะเดินออกไปที่หน้าตึก

 

“ผมมารับครับ”

 

นับเป็นวันที่แย่จริงๆนั่นแหละ

 

คยองซูกางร่มแล้วเดินเลี่ยงจงอินออกไป จงอินมองเขายิ้มๆแล้วเดินกางร่มตามเขาออกมา

 

“วันนี้ผมเจอเซฮุนที่โรงบาล”

 

คยองซูหันมองจงอินทันที จริงๆเขาก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องเซฮุนนักหรอกหากว่าตั้งแต่เช้าเขายังคงติดต่อเซฮุนเรื่องรถเขาไม่ได้นี่สิ

 

“มันไม่ได้ไปเรียน?”

 

“ผมว่าเขาไม่เรียนนะ เห็นเพื่อนผมบ่นเขาอยู่น่ะครับ”

 

“เพื่อน?” คยองซูอดนึกสงสัยไม่ได้ จงอินมีเพื่อนด้วยอย่างงั้นหรอ แล้วถ้าอย่างนั้นจงอินมาตามเขาต้อยๆแบบนี้ทำไมกัน ทำไมคนอย่างจงอินไม่ไปอยู่กับเพื่อนของเขานู่นล่ะ มาตามเขาอบ่างกับคนไม่มีใครคบนี่มัน...

 

“เพื่อนผมเขาค่อนข้างสนิทกับเซฮุนน่ะครับ”

 

“สนิทกับนายด้วย?”

 

“อ่อ ก็ ระดับนึงครับ เคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน”

 

“ก็มีเพื่อนนี่...”

 

“....” จงอินเดินตามเจ้าของร่มสีดำแล้วนึกเอียงคอสงสัยกับประโยคงึมงำที่คยองซูพูดออกมา หยาดน้ำฝนที่ตกลงมากระทบร่มแล้วไหลลงมาสู่ปลายร่มสีมืดก่อนจะหยดลงเฉียดเนื้อผ้าสีขาวสะอาดของคนตัวเล็กไป จงอินเดินมองภาพตรงหน้าแล้วก็นึกตลก

 

“คุณคิดว่าผมไม่มีเพื่อนจริงดิ?”

 

“เอ้า? ก็นายทำเหมือนไม่มีนี่” คยองซูหันหน้ามามองเขาพร้อมกับเลิกคิ้วก้อนใส่เขา

 

“ผมก็มีมนุษย์สัมพันธ์นะคุณ” จงอินนึกยิ้มขำ

 

“แต่เหมือนจะไม่ใช่กับฉันนะ” คยองซูสะบัดปลายร่มก่อนจะหันกลับไปเดินต่อ จงอินที่เป็นเหยื่อโดนลูกหลงจากการสะบัดร่มของคยองซูก็ยกมือขึ้นลูบหน้าที่เปียกเม็ดฝนอยู่หน่อยๆ

 

“นั่นเพราะคุณไม่ได้สนใจมันต่างหากล่ะ”

 

“...รู้นี่”

 

“คุณนี่ใจร้ายกับผมจริงๆ” แม้จะเป็นประโยคที่ดูน่าแสนงอนแต่จงอินกลับยิ้มให้กับไหล่แคบที่เดินนำอยู่ด้านหน้า

 

“แล้วเอาอะไรมาคิดว่าฉันใจดี?”

 

“ก็...เปล่านะครับ”

 

“....”

 

“ผมแค่คิดว่าคุณน่ารักดี”

 

“....”

 

จงอินเว้นระยะก้าวขาให้ห่างยิ่งขึ้น พลันในใจก็นึกขึ้นมาว่าเขาจะโดนส่วนไหนของร่มก่อนดี

 

“ถ้าฉันเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ชอบนาย ฉันอาจจะเขินนายก็ได้”

 

“ถ้าคุณเขิน ผมเองก็คงต้องเป็นบ้าแน่ๆ” คำพูดของจงอินทำเอาคยองซูต้องนึกภาพตาม หากเขาลองเขินหน้าแดงตัวแดงบิดนู่นนี่คงจะประหลาดพิลึกกึกกือมากแน่ๆ เพียงแค่เขาคิด เขาเองก็ขนลุกซู่แล้ว

 

“ตลกหรอ?”

 

“เปล่าครับๆ ผมแค่คิดว่ามันคงน่ารักมากๆ” จงอินยิ้มมาให้เขา แต่ทำไมเขาถึงระแวงจังเลยว่ามันจะเป็นแค่ยิ้มแสร้งกลบเกลื่อนไปงั้น

 

“เพื่อนเล่นหรอครับ?”

 

“...งั้นลองเป็นมากกว่าเพื่อนเล่นดูมั้ยครับ?”

 

คยองซูหยุดเดินแล้วหันมามองจงอินทันที

 

“เอ่อ...คือผมล้อ โอ๊ย! คุณครับ โอ๊ย!” จงอินกระโดหลบทันทีที่โดนคยองซูฟาดเข้ากลางหลังรัวๆ

 

“ใช่เพื่อนเล่นมั้ยหะ! ตลกนักหรอ! อยากเป็นศพก่อนเป็นหมอหรอครับ หะ!!

 

“ฮ่ะๆ หยุดก่อนครับ โอ๊ย ยอมแพ้แล้วครับ” จงอินรวบข้อมือเล็กเอาไว้ด้วยมือเดียว เมื่อคนตัวเล็กสงบลงแล้วเขาจึงปล่อยคยองซูให้เป็นอิสระ

 

“กวนตีนจริงๆ ก่อนเรียนหมอนี่เขาไม่เย็บปากให้หรอ” คยองซูถอนหายใจออกมาแรงๆก่อนจะหันกลับไปเดินต่อ

 

“ฮ่ะๆ เหนื่อยหน้าแดงหมดแล้วคุณน่ะ” จงอินก้าวขายาวๆเพื่อมาดูหน้ากลมๆของคนตัวเล็กขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

“เพราะใครกันล่ะ กวนประสาท...”

 

“หน้าแดงเพราะเหนื่อย..หรือหน้าแดงเพราะเขินกันนะ” จงอินพูดเบาๆพร้อมกับยิ้มขำกับตัวเองเบาๆ

 

“คราวนี้ด้ามร่มแน่ๆ” คยองซูยกร่มขึ้นเหนือหัวหวังจะฟาดอีกคนอีกรอบ

 

“เฮ้ยๆ! ใจเย็นคุณ เรียนหมอก็ตายเป็นนะครับ ใจเย็นๆสิ โถ่ ผมล้อเล่นน่า”

 

จงอินเองก็ชักสงสัยแล้วว่านี่เขามารนหาที่ตายเองรึเปล่า...





หงิ๋งๆ

 

“หืม?” คยองซูหยุดเดินอีกครั้งฟังเสียงที่ตัวเองเพิ่งได้เมื่อครู่อย่างสงสัย

 

“ครับ?”

 

“เหมือนเสียงอะไรเลย”

 

“เสียงอะไร...”

 

“ชู่ว...เงียบ” คยองซูยกมือข้างที่ว่างขึ้นปิดปากจงอินเอาไว้เพื่อฟังเสียง จงอินแอบลอบยิ้มที่ได้สัมผัสมือนิ่มแบบนี้เข้าจริงๆจังๆสักที เขาเองก็คิดว่าคยองซูน่ะเนื้อหนังเยอะแน่นอนว่าตัวต้องนุ่มมากแน่ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าจะนุ่มมากขนาดนี้...

 

หงิ๋งๆ หงิ๋งๆ

 

“หมา? เสียงหมาร้องนี่” คยองซูหันมามองเขาพร้อมกับปล่อยมือตัวเองออกจากปากจงอิน

“เหมือนแถวนี้เลย ทำไมมีหมาร้องล่ะครับ” จงอินมองไปยังคนตัวเล็กข้างกายที่เอาแต่มองหาแหล่งที่มาของเสียงนั้นอยู่

 

“จะไปรู้หรอ....” คยองซูเดินเข้าไปดูที่ริมถนนพร้อมกับร่มสีดำ

 

“ตรงนั้น” จงอินวิ่งเข้าไปหาหลังกองเศษไม้ใหญ่ข้างทางทันทีที่เห็นปลายหางสีน้ำตาลขยับไปมา

 

“หมาจริงๆด้วย” คยองซูที่วิ่งตามเข้ามาดูก็ชะเง้อคอมองจงอินที่มุดเข้าไปในกองไม้นั่นอย่างสงสัย

 

“ลูกหมาน่ะครับ เหมือนจะมีคนเอาทิ้งล่ะ ตัวผอมซูบเชียว” จงอินคล้านออกมาพร้อมกับลูกหมาหน้าแหลมหูแหลมตัวผอมขาสั้นสีน้ำตาลเปื้อนดินมอมแมม

 

“ก็น่าโดนทิ้งอยู่หรอก น่าตาอัปลักษณ์จัง” ถึงปากจะเอ่ยว่าหมาไปอย่างนั้นแต่เจ้าตัวกลับยกมือลูบหัวหมาอย่างเอ็นดู จนคนมองอย่างจงอินอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

“คุณก็ไปว่ามัน มันฟังรู้เรื่องนะครับ”

 

“เป็นหมาหรือเป็นคนกันแน่...แล้วนี่เอาไงต่อดี”

 

“นั่นสิครับ ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ดีแน่ๆ เพราะเล่นตากฝนจนตัวชุ่มแบบนี้เป็นหวัดแน่ๆ”

 

“น่าสงสารจัง....”

 

“นั่นสิครับ....”

 

“งั้นฝากด้วยละกันนะครับ” คยองซูลูบหัวน้องหมาอย่างเอ็นดู แต่คนที่ถูกฝากอย่างจงอินถึงกับทำหน้าเหวอทันที

 

“คือหอผมเอาสัตว์เข้าหอไม่ได้น่ะครับ”

 

“แล้ว?....”

 

“....”

 

“...จะบอกว่าห้องฉันหรอ?”

 

“แล้วมีที่อื่นหรอครับ”

 

“เฮ้ แต่ว่าฉัน”

 

“พี่จะทิ้งมันลงหรอครับ...” จงอินตีหน้าเศร้า และเมื่อคยองซูก้มลงมองหน้าเจ้าลูกหมามอมแมมในอ้อมแขนของจงอิน มันก็เล่นทำสีหน้าเดียวกันซะด้วย..

 

“หอฉันมันก็เลี้ยงสัตว์ได้อยู่หรอก....”

 

“งั้นก็ดีเลยครับ”

 

“แต่ฉันไม่เคยเลี้ยงสัตว์”

 

“งั้นยิ่งดีใหญ่เลยครับ”

 

“หะ?”

 

“เดี๋ยวผมช่วยคุณเลี้ยงนะครับ” จงอินยิ้ม พร้อมกับเจ้าลูกหมาที่รีบกระดิกหางดิ๊กๆทันที

 

ตกลงนี่เขาใจดีที่พยายามจะช่วยหมา หรือโง่ ที่ทำให้ทุกอย่างเป็นการดึงจงอินเข้ามาในชีวิตเขากันแน่...

 

 

“เข้ามาก่อนสิ” คยองซูเปิดประตูห้องต้อนรับจงอินที่อุ้มหมาเข้ามาด้วย

 

“ห้องคุณสวยนะครับ” จงอินถือวิสาวะมองสำรวจไปรอบๆห้องของคนตัวเล็ก

          ถึงแม้ห้องคยองซูจะรกไปบ้างแต่ก็รกเป็นที่เป็นทาง พอให้รู้ว่าคนตัวเล็กนั่งทำงานตรงไหนบ้าง ห้องสีขาวธรมดาถูกตกแต่งด้วยรูปวาดฝีมือเจ้าของของทำให้ห้องดูมีสไตล์ไปอีกแบบ หากเขาถูกทิ้งให้อยู่ห้องคยองซูสักวัน เขาคงไม่เบื่อที่จะมองรูปวาดพวกนั้นทั้งวันแน่ๆ

 

“มองขนาดนั้นเอากลับไปเลยมั้ยล่ะ” คยองซูว่าขึ้น

 

“ฮ่ะๆ ได้ก็เอาครับ”

 

“ดูแลหมากก่อนเถอะ จะเอายังไงกับมันต่อไป”

 

“อาบน้ำครับ คุณพอมีผ้าพอเช็ดตัวมันได้มั้ย”

 

“อ่า รอแป๊ป” ในขณะที่คยองซูเดินไปหาผ้ามาเช็ดหมา จงอินก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการอาบน้ำเจ้าสีน้ำตาลตัวนี้

          จงอินจัดการคราบดินโคลนออกจากร่างเล็กในอ่างน้ำอย่างทุลักทุเล เพราะเจ้าสีน้ำตาลเอาแต่ดิ้นพล่านแถมยังซนจะวิ่งรอบห้องน้ำให้ได้ ทำเอาเสื้อยืดสีขาวของเขาเปื้อนคราบดินเต็มไปหมดแถมยังเปียกเปียกพอๆกับหมาตัวนี้เลย

 

“จงอิน ผ้า... โอโห! เล่นอะไรกันเนี่ย!!” ทันทีที่คยองซูที่โผล่หน้าเข้ามาในห้องน้ำก็ร้องเสียงหลงทันทีเมื่อเห็นว่าสภาพห้องน้ำตัวเองเละจนแทบไม่เหลือซาก ทั้งคราบดินคราบเปื้อนเละเทะเต็มห้องไปหมด

 

“ขอผ้าหน่อยครับ” จงอินยื่นมือออกมาหาคยองซู และคยองซูก็โยนผ้าให้เขาก่อนจะปิดประตูห้องน้ำออกไป

 

          จงอินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเจ้าลูกหมาสภาพเอี่ยมอ่องน่ารักต่างจากตอนแรกที่เอามา ส่วนจงอินนั้น สภาพมอมแมมไม่ต่างกับลูกหมาก่อนเข้าไปอาบน้ำอย่างไงอย่างงั้น

“นี่ไปอาบน้ำให้หมามาจริงดิ?” คยองซูย่นหน้าพร้อมกับส่ายหัวไปมาเบาๆ

 

“อ่า...”

 

“ฉันว่านายรีบกลับไปเปลี่ยนชุดเถอะ ทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

 

“กลับไปเถอะ ฉันไล่นายอยู่” คยองซูเดินไปคว้าตัวหมาอุ้มเอาไว้

 

“ไม่ใยดีเลยนะครับ”

 

“กลับไปเปลี่ยนชุดเถอะน่า เปียกชุ่มขนาดนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

 

“...ห่วงหรอครับ” จงอินยิ้มพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้คยองซู

 

“ไปไกลๆ...” คยองซูยกมือดันหน้าจงอินออกพร้อมกับหันหนีไปนั่งเป่าขนหมาให้แห้งโดยใช้ไดร์เป่าผมตัวเอง

 

“งั้นผมไปนะครับ”

 

“ทิ้งเบอร์ไว้ด้วย”

 

“....ครับ?” จงอินหยุดชะงักหันมองแผ่นหลังแคบอย่างไม่เชื่อหู

 

“จะให้ย้ำทำไม”

 

“...”

 

“กระดาษอยู่บนโต๊ะน่ะ เขียนทิ้งเอาไว้ มีอะไรจะโทรถาม เลี้ยงหมาไม่เป็น” คำพูดห้วนๆทำเอาจงอินยิ้มกริ่ม ก่อนจะเดินไปเขียนทั้งเบอร์ทั้งไอดีไลน์เอาไว้ให้คนตัวเล็กพร้อมเสร็จสับ

 

“อย่าลืมโทรหานะครับ ผมรอคุณอยู่” จงอินพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป

          คยองซูถอนหายใจเบาๆมองเจ้าลูกหมาหน้าแหลมที่กำลังนอนหลับพริ้มให้เขาเป่าขนให้อย่างสบายตัว ให้ตายสิ เขาไม่ได้อยากได้เบอร์โทรจงอินจริงๆนะ เขาก็แค่ไม่รู้ต้องทำยังไงกับเจ้าหมาตัวนี้ก็แค่นั้น หากคืนนี้เจ้าตัวปัญหานี่เกิดป่วยขึ้นมาเขาจะทำอย่างไง ในเมื่อเขาไม่รู้วิธีเลี้ยงหมาอะไรเลยสักอย่าง เชื่อเถอะว่าถ้าไม่ใช่หมา เขาไม่มีทางขอเบอร์หมอหน้าเข้มนั่นเด็ดขาดเลย




100%

รับเลี้ยงเยาเตอะ เยาน่าฉงฉางนะ





------------------------------------------------------------------------
เริ่มมีเวลาบ้างแล้ว
อีกไม่นานเกินรอหรอก :)

หลอก

วิจัยถาโถมอีกละลอบ

เรากับวิจัย ใครจะตายก่อนกัน T_T


เอนเจอยรีดดิ้ง
แอนด์ มิสยูทูเช่นเดิมค่ะ


อย่าลืมบอกเล่าเรื่องราวกันที่
#นักศึกษาแพทย์จงอิน หรือ #นศพจงอิน ก็ได้
ของเราทั้งหมด
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1848 YunewG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:54
    น้องหมาสื่อรัก อุอิ 555555555
    #1,848
    0
  2. #1831 kkondee2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 23:24
    ทำไมหน้าเหมือนแบคฮยอน55555555
    #1,831
    0
  3. #1816 fanngfanggfanggn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 02:11
    พอเห็นรูปนุ้งหมานี่บั่บ แบคคคคคค มาทำไรรู้กกกก
    #1,816
    0
  4. #1815 fanngfanggfanggn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 02:10
    พอเห็นรูปนุ้งหมานี่บั่บ แบคคคคคค มาทำไรรู้กกกก
    #1,815
    0
  5. #1793 PPSnook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 17:20
    เนียนเลยทั้งคนทั้งหมา5555
    #1,793
    0
  6. #1789 มัทรี มัทรีรา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 22:29
    น่ารักเวอร์ๆไปอีก
    #1,789
    0
  7. #1776 คุณหนูฉี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 16:03
    ในร่างหมานี่มีร่าง 2 ของแบคฮยอนสิงอยู่แน่ๆหน้าเหมือนกันเลย ถถถถถ
    #1,776
    0
  8. #1752 071097 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 15:35
    หมาน่ารักมากกกก
    #1,752
    0
  9. #1726 Chankuma (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 16:02
    โอ๊ยยยยยพ่อคุณคยองซู หมาน่ารักจะตาย เย็นชาไร้ความรู้สคกอะไรได้เบอร์นี้
    #1,726
    0
  10. #1657 Pinkuplatong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 20:46
    ทำไมบอกหมาหน้าตาอัปลักษณ์ล่ะคยอง หมาน่ารักออก งื้อออออ ดีจังเลย อิหมอเนียนเข้าห้องคยองได้เฉ๊ย
    #1,657
    0
  11. #1617 《GUIDE》SD^^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 14:30
    หมาน่ารักมาก มีบริการแถมคนช่วยเลี้ยงไปอีก^^
    #1,617
    0
  12. #1575 III--Poppy--III (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 09:18
    น่ายักจาตายย เลี้ยงวันนี้แถมฟรีคนช่วยด้วยนาาา
    #1,575
    0
  13. #1536 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 08:36
    นุ้งหมาน่าย้ากกกกกเหมือนแบคเยย
    #1,536
    0
  14. #1473 น้องบี๋น้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 17:17
    หมาหน้าเหมือนแบคฮยอนเลย น่ารักกก 5555555
    #1,473
    0
  15. #1443 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 08:05
    หวายพี่หมอออทิ้งเบอร์ห้องไว้เลยสิจ๊ะ
    #1,443
    0
  16. #1344 FFnng (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 09:08
    ขอเบอร์กันแล้วจร้าาาาา
    #1,344
    0
  17. #1284 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:54
    คึ ทำไมน่ารัก ถึงจะกวนกันแต่ก็น่ารักสุดๆ!
    #1,284
    0
  18. #1277 อาแนของแบคฮยอน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:50
    มาขอบงขอเบอร์ เขินนะ แงงงงงงงงงง มันฟีลกู้ดขึ้นเรื่อยๆ ฮอลลลล หมาตัวนี้จะเป็นโซ่ทองคล้องจัย
    #1,277
    0
  19. #1199 Tongdchr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:01
    นี่หรอหมาหน้าตาไม่น่ารัก เอาใหม่คยองซู หน้ามันเหมือนแบคอ่ะ น่ารัก 5555555
    เหมือนขอเบอร์จงอินทางอ้อมว่ะ นี่ถ้าไม่เห็นว่ากวนตีนนี่นึกว่าอ้อยนะ 555555
    #1,199
    0
  20. #1140 Aom_Safety (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 19:56
    จะมีเบอร์แล้วว
    #1,140
    0
  21. #904 namhom-3449 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 21:45
    คนเย็นชามีขอเบอร์ด้วยยยย
    #904
    0
  22. #865 Kyss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 23:31
    ต้องขอบคุณน้องหมาที่ทำให้เขาได้่ใกล้ชิดกัน ได้พ่อกับแม่ใหม่แล้วนะน้องหมา ตั้งชื่อว่าไรดีเนี่ย
    #865
    0
  23. #817 JymDyo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 20:54
    เห้อ ถ้าชีวิตจริงเจอคนอย่างจงอินนะ ไอคนนั้นไม่รอดแน่อ่ะ ไม่โดนกระทืบตายก็โดนยิงตาย
    #817
    0
  24. #737 l_Answer (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 23:42
    เนียนขอเบอร์ป่ะเนี่ย คุณคยองซูขาโหด ยิ้มอ่อน
    #737
    0
  25. #717 lufian (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 08:37
    วรั้ย คนเข้มเขาใจอ่อนแล้วล่ะ
    #717
    0