[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 5 : 5 : โมเดลของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    3 มี.ค. 59






          วันนี้เป็นวันหยุดที่ควรจะได้พักผ่อนนอนสันหลังยาวอยู่ห้อง แต่ทำไมเล่าทำไม ทำไมโดคยองซูผู้ที่มีงานยาวเหยียดมาตลอดทั้งอาทิตย์กลับต้องตื่นมาแต่เช้าเพื่อไปซื้อของกินให้คนป่วยอย่างแบคฮยอนแบบนี้ล่ะ จริงๆแล้วข้าวต้มโรงบาลมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ทำไมวันนี้แบคถึงได้เรื่องมาก ดูงอแงเป็นพิเศษก็ไม่รู้

          คยองซูยืนหาววอดอยู่หน้าร้านโฮต๊อกร้อนๆ ในมือถือถุงของกินและขนมบางส่วนและแน่นอนว่าเขาแบกเป้สะพายหลังหอบงานไปยึดพื้นที่ห้องคนป่วยทำงานด้วย เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งเก่าๆที่ถูกใส่อย่างลวกนั้นยับยู่ยี่ ไหนจะกางเกงยีนขายาวขาดๆนั้นช่างบ่งบอกสไตล์ของเด็กสถาปัตย์สุดติสอย่างเขาได้ดีทีเดียว คยองซูก้มหัวลงเล็กน้อยเมื่อได้รับโฮต๊อกร้อนๆมาก่อนจะเดินตรงไปที่โรงบาล

 

วันนี้ก็คงจะเป็นวันที่เรื่อยเปื่อยของเขาวันนึงล่ะนะ....

 

“สวัสดีครับ คุณนักศึกษาสถาปัตย์”

 

...ถ้าไม่มาบัญเจอเจอคุณนักศึกษาแพทย์นี่ด้วย

 

“ครับ” คยองซูถอนหายใจเบาๆพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ เขาเดินเลี่ยงคนตัวสูงเดินเข้าในโรงบาลอย่างไม่สนใจอีกคนมากนัก

 

วันหยุดแท้ๆ ยังจะโผล่หน้ามาโรงบาลทำไมกัน

 

          จงอินวิ่งตามอีกคนไปพร้อมกับยิ้มอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาไม่ได้มาในคราบนักศึกษาแพทย์หรือชุดกาวน์อะไรนั่นหรอก วันนี้เป็นวันหยุดเขาจึงมาโรงบาลในชุดลำลองสบายๆอย่างเสื้อเสื้อแขนยาวและกางเกงยีนส์พอดีตัว ขายาวๆก้าวตามคนตัวเล็กที่เดินลิ่วเข้าไปในลิฟท์ของโรงบาล

 

“รอด้วยสิครับ” จงอินแทรกตัวเข้าไปอยู่ในลิฟท์กว้างกับคนตัวเล็กทันที

 

“มาทำไมครับ วันนี้วันหยุดไม่ใช่หรอ”

 

“มาเยี่ยมแบคฮยอนครับ”

 

“อ่อ”

 

“คุณเองก็มาเยี่ยมแบคฮยอนเหมือนกันหรอ”

 

คยองซูเงียบ เขาไม่หันมามอง หรือทำท่าทางใดๆเป็นรีแอคชั่นให้จงอิน เขาแค่นิ่ง

 

“....”

 

“....”

 

“...”

 

“เอ่อ คุณครับ ซื้ออะไรมาเยอะแยะหรอ”

 

“....”

 

“โอโห มีโฮต๊อกด้วยหรอ กลิ่นหอมจังเลย นี่คุณซื้อมาจากที่ไหนอ่ะ” จงอินพยายามยื่นหน้าไปหาอีกคนเพื่อเรียกร้องความสนใจ

 

“....”

 

“เอ่อ นี่คุณㅡ”

 

“อยู่เงียบๆเถอะครับ บางทีผมก็รำคาญน่ะ” คยองซูเงยหน้ามองตัวเลขบอกชั้นข้างบนพร้อมกับตอบกลับด้วยเสียงเรียบนิ่ง

 

“...คะ ครับ” จงอินก็ได้แต่ก้มหน้าลงไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบลอบมองปฎิกิริยาอีกคน

 

ติ๊ง!

การรอคอยของคยองซูสิ้นสุดลงทันทีที่ลิฟท์เปิดออก คยองซูรีบก้าวเท้าเดินออกไปจากตัวลิฟท์ทันทีโดยที่มีจงอินก้าวตามเขาติดๆ คยองซูรีบจ้ำอ้าวไปที่ห้องเพื่อนตัวเล็กทันที

 

“ไง” คยองซูเดินเข้าไปหาแบคฮยอนที่นั่งอ่านหนังสือรออยู่แล้วบนเตียงคนป่วย

 

“หิวจัง ไหนซื้ออะไรมาให้บ้าง” แบคฮยอนรีบคว้าถุงในมือคยองซูมากองไว้บนตักตัวเองทันที

 

“สวัสดีแบคฮยอน” จงอินเดินเข้ามาในห้อง คยองซูหันไปมองเขานิดหน่อยก่อนที่จะเดินออกมานั่งบนโซฟามองจงอินกับแบคฮยอนทักทายกันตามประสาเพื่อนใหม่

 

          คยองซูไม่ได้สนใจทั้งสองคนเท่าไหร่ เขาค่อยๆทยอยหยิบอุปกรณ์ทำงานออกมาวางบนโต๊ะ หลังจากที่งานร่างแบบของเขาจบลงเขาก็ต้องมาทำโมเดลเป็นงานชิ้นต่อไป คนตัวเล็กนั่งทำงานไปอย่างเงียบๆและกำลังจมดิ่งอยู่กับงานของตัวเองจนไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนเดินมานั่งมองเขาอยู่ตรงหน้า

 

“ผมช่วยคุณได้มั้ย?” จงอินที่เดินมานั่งอยู่กับพื้นตรงหน้าเขาพูดขึ้น

 

“....” คยองซูที่สะดุ้งตัวเบาๆก็เงยหน้าขึ้นมามองจงอินอย่างสงสัย

 

จู่ๆจะมาช่วยงานเขาเนี่ยนะ?

 

“ผมเห็นคุณทำแล้วน่าสนุกดีน่ะ ถ้าคุณสอนผม ผมก็จะไม่ทำงานพังหรอก” จงอินยิ้มหวาน

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมทำเองจะไวกว่า”

 

“แต่ผมเป็นคนเรียนรู้อะไรได้เร็วนะ ผมอาจช่วยทำให้คุณเสร็จงานได้เร็วกว่าเดิม”

 

“มั่นใจเกินไปมั้ยคุณ สถาปัตย์กับแพทย์มันคนละสายกันนะ”

 

“แต่ทั้งสองสายมันก็ต้องทำงานด้วยความประณีตเหมือนกันไม่ใช่หรอครับ และผมเองก็เชื่อว่าผมเองก็พอมีทักษะนั้นอยู่มากพอสมควรเลยล่ะ”

 

สาบานได้เลยว่าเกิดมาเขาไม่เคยเจอใครที่ขี้อวดตัวเองขนาดนี้มาก่อนเลย....

 

“แล้วถ้าเกิดคุณทำงานผมพัง?”

 

“ผมยอมคุณเลย คุณจะให้ผมทำอะไร จ่ายเท่าไหร่เลยก็ได้” เมื่อฟังข้อเสนอจากคุณนักศึกษาแพทย์ คยองซูก็พยักหน้าอย่างสนใจ

 

ข้อเสนอไม่เลวนี่...

 

“โอเค อย่างนั้นก็ได้” คยองซูขยับตัวให้จงอินเปลี่ยนที่มานั่งข้างๆเขา เพื่อที่เขาจะได้สอนอีกคนถนัดๆ

 

          แบคฮยอนที่ลอบแอบมองเหตุการณ์นั้นอยู่ห่างๆก็อดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ไม่ได้ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าจงอินอยากสนิทกับเพื่อนเขาขนาดไหน ไม่สิ ต้องบอกว่าสนใจชอบพอคยองซูมากแค่ไหนต่างหาก และดูเหมือนว่าคยองเองซูก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบกลับกับจงอินบ้างแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะดูยังไม่ไปถึงไหนก็เถอะ แต่จริงๆแล้วน่ะ คยองซูเป็นคนที่ตั้งใจและทุ่มเทให้กับงานมาก เพราะฉะนั้นน้อยคนนักที่จะได้เข้าไปแตะต้องงานที่แสนจะหวงแหนของคยองซูได้ และแน่นอนว่าจงอินกำลังเป็นหนึ่งในผู้ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษนั้นจากเจ้าของนั่นเองล่ะ


 

“นั่นมันหน้าต่างไม่ใช่ประตู!” เสียงโวยวายของคยองซูดังขึ้นอีกละลอก จนคนป่วยต้องหันมามองและขำเป็นรอบที่สี่กับการทะเลาะกันของนักศึกษาแพทย์และเด็กสถาปัตย์

 

“อ้าว ก็คุณไม่บอกผมอ่ะ สีมันเหมือนๆกันหมดเลย ทำไมคุณไม่แยกสีด้วยนะ...” จงอินมองหาโมเดลชิ้นเล็กที่คยองซูเรียกมันว่าประตูพลางบ่นไปด้วย

 

“อย่ามาบ่นเรื่องงานผมนะคุณ ถ้าไม่พอใจงานผมก็ออกไปเลย ไม่ต้องยุ่งแล้ว” คยองซูพยายามออกแรงดันตัวจงอินที่เอาแต่บ่นเรื่องงานเขาอยู่ตลอดออกจากโซฟาตัวยาว

 

“โถ่ ผมไม่ได้บ่นนะคุณ ผมแค่แสดงความคิดเห็นก็เท่านั้น อย่าขี้งอนสิคุณ”

 

“ผมไม่ได้งอน” คยองซูมองหน้านักศึกษาแพทย์ด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความน่ากลัว “ผมกำลังรำคาญ”

 

“ไม่เอาน่า โอเคครับ ผมยอมแล้ว ไม่บ่นอะไรแล้วครับ เนี่ย เดี๋ยวผมจะนั่งช่วยคุณเงียบๆเลย สาบาน” จงอินยกมือขึ้นสองข้างแสดงการยอมให้อีกคนแต่โดยดี

 

“ไม่ต้องช่วยแล้วครับ” คยองซูหันหน้ากลับมายังโมเดลของเขาและลงมือทำมันอีกครั้งคนเดียว

 

“โถ่ คุณ เนี่ยเพราะผมช่วยคุณไง งานถึงได้ไปไวขนาดนี้แล้ว นี่ถ้าคุณให้ผมช่วยอีกสักหน่อยนะ งานเสร็จไวแน่นอน” จงอินพยายามอวดโอ้สรรพคุณของตัวเองให้อีกคนฟัง แต่ก็ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ได้สนใจอะไรเขาอีกต่อไปแล้ว เมื่อคยองซูหยิบเฮดโฟนสีดำอันใหญ่ขึ้นมาครอบหูตัวเองและเปิดเพลงเสียงดังจนจงอินได้ยินมันชัดเจน

 

“เอาน่าจงอิน นายควรดีใจนะ ที่ได้จับโมเดลสุดหวงของคยองซูน่ะ” แบคฮยอนพูดขึ้นพร้อมกับยักคิ้วให้จงอิน เมื่อเห็นว่าคยองซูได้เข้าสู่อีกโลกหนึ่งไปแล้ว

 

“หือ? โมเดลสุดหวง?” จงอินขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

“ตั้งแต่รู้จักกับคยองซูมาก็มีแค่ซูโฮกับอาจารย์เท่านั้นแหละที่สามารถจับโมเดลของคยองซูได้น่ะ หมอนั่นหวงชิ้นงานจะตาย”

 

เมื่อได้ยินคำอธิบายเพิ่มเติมของคนไข้คุณนักศึกษาแพทย์ก็อมยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

 

คิมจงอิน born to be Do Kyungsoo’s Special นะครับ...

 

          จงอินเลื่อนสายตามองคนข้างๆอีกครั้ง คยองซูที่กำลังเข้าสู่โลกของโมเดลนั้นเขาเองก็เพิ่งรู้ว่าสีหน้าเรียบนิ่งแบบนั้นกลับดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยพร้อมกับริมฝีปากที่ขยับมุบมับไปตามทำนองเพลงแต่นิ้วมือกลับไม่ได้เป็นไปตามจังหวะเพลงที่ฟังเลยด้วยซ้ำ ปลายนิ้วป้อมนั้นเต็มไปด้วยคราบกาวและเศษกระดาษลามไปจนถึงข้อศอกจนคนที่มองอย่างจงอินอดห้ามใจไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาหยิบเศษกระดาษบนแขนอีกคนออกให้อย่างเบาๆ

          คยองซูหันมามองหน้าเขาเมื่อรู้สึกได้ว่าจงอินกำลังแตะแขนของเขาอยู่ คยองซูทำเพียงมองเขานิ่งๆอยู่เพียงครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับโมเดลแสนรักของเขาต่อ จงอินที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างเงียบๆอยู่นานก็เริ่มยุกยิก เริ่มหยิบนู่นหยิบนี่ส่งให้อีกคนจนกลายเป็นว่าตอนนี้เขาได้กลับมาลงมือช่วยคุณนักศึกษาสถาปัตย์ต่อโมเดลอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว

 

และคยองซูเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกันว่าตัวเขาเองนั้นเริ่มปิดเพลงตั้งแต่ตอนไหน

 

“หิว..” ริมฝีปากหนาของคนตัวเล็กขยับมุบมิบบ่นไม่ได้ศัพท์จนจงอินต้องหันมาหน้าเขาอย่างใกล้ๆ

 

“ครับ?”

 

“เปล่า”

 

“แต่เมื่อกี้คุณพูดนี่..”

 

“บอกว่าหิว”

 

“หิว?”

 

“เออครับ บอกว่าหิวไง” คยองซูหันมาบอกเขาพร้อมกับสายตาบอกถึงความรำคาญเต็มทน จริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้รำคาญหรอกเพียงแต่ว่าไอ้การที่เขาต้องมาบอกกับคนเขาไม่ค่อยชอบขี้หน้าว่าหิวนี่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาควรจะยิ้มซักเท่าไหร่หรอก...

 

“กินข้าวกันมั้ยครับ” จงอินยิ้ม

 

คยองซูเงยหน้าหันไปมองเพื่อนบนเตียงคนไข้หวังจะชวนกันไปหาอะไรกิน แต่คนป่วยดันหลับปุ๋ยคาถุงขนมไปเสียแล้ว ทำให้เขาต้องหันมามองหน้าจงอินอย่างใช้ความคิดอีกครั้ง

 

“จะกินอะไร?” คยองซูถามอย่างจริงจัง

 

“ที่คุณอยากกินเลยครับ”

 

คยองซูเงียบพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด จนคนที่มองอยู่อย่างจงอินรู้สึกหมั่นเขี้ยวอยากจะดีดริมฝีปากคุ่นั้นให้แดงเจ่อ

 

“ต๊อกร้อนๆมั้ยครับ ร้านประจำเราไง” จงอินเสนอ คยองซูเองก็มองหน้าเขานิ่งๆ

 

นี่เขาไปมีร้านประจำกับหมอนี่ตั้งแต่ตอนไหน...

 

“แหน่ะ แค่นี้ทำเป็นจำไม่ได้ ก็ร้านนั้นไงครับ ร้านที่เราเคยไปนั่งกินต๊อกด้วยกันไงครับ” จงอินรีบบอกเมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มจ้องเขานานเกินไป

 

คยองซูถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความเหนื่อยใจ

นั่งกินด้วยกันงั้นหรอ...ถ้าเขาจำไม่ผิด หมอนี่เป็นคนมานั่งกับเขาเองไม่ใช่หรอวะ?

 

“แล้วแต่นายเลย” คยองซูหันมาเก็บของบนโต๊ะให้เข้าที่โดยมีจงอินคอยช่วยอีกมือก่อนจะพากันเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย

 

          จงอินเอ่ยปากอาสาเป็นคนขับรถให้อีกคนแต่กลับถูกคยองซูปฎิเสธเพราะเจ้าตัวบอกว่าเขาอยากเดินไปเองมากกว่า จึงทำให้นักศึกษาแพทย์อย่างคิมจงอินต้องทิ้งรถไว้ที่โรงบาลและมาเดินตามเด็กสถาปัตย์ตัวเล็กต้อยๆแบบนี้ แต่ก็เอาเถอะถึงเขาจะเมื่อยซักหน่อยแต่ก็ได้อยู่กับคยองซูนานกว่าแหล่ะน่า

 

“ตอนคุณต่อโมเดลผมได้ยินคุณเปิดเพลงของS.E.Sด้วย คุณชอบนักร้องวงนี้หรอ” ในระหว่างทางจงอินก็พยายามชวนอีกคนคุยเพิ่มทำลายความเงียบ

 

“เปล่า”

 

“อ้าว งั้นคุณก็คงชอบเพลงใช่มั้ยครับ”

 

“เปล่า”

 

“...อ่อ งั้นคุณคงแค่ฟังเฉยๆ” จงอินพยักหน้าอย่างเข้าใจ(?)

 

“...” คยองซูก็ยังคงก้มหน้าเดินต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับอีกคนเลย

 

“ปกติแล้วตอนกลางวันแบบนี้คุณกินอะไรหรอครับ”

 

“เปล่า”

 

“อ่า ใช่ เด็กสถาปัตย์คงจะยุ่งๆมัวทำงานจนไม่มีเวลากินข้าวเลยสินะครับ”

 

“เปล่า”

 

“งั้นก็กิจกรรม”

 

“เปล่า”

 

“งั้นก็หลับ?”

 

“....” เมื่อความเงียบถูกส่งมาเป็นคำตอบจงอินก็เข้าใจว่าคำพูดที่เขาพูดออกไปเมื่อกี้นั้นคือคำตอบที่ถูกต้องเขาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจอีกครั้ง

 

          ตลอดระยะทางที่เขาเดินด้วยกันมานั้นจงอินเอาแต่ถามคำถามกับคนอย่างไม่หยุดไม่หย่อนถึงแม้ว่าเขาจะได้รับคำด่ามาบ้างก็เถอะ แต่นั่นก็ทำให้เขารู้เกี่ยวกับเด็กสถาปัตย์สุดติสคนนี้เพิ่มอีกหนึ่งอย่าง...

 

ว่าความเงียบนี่แหละ คือคำตอบของโด คยองซู



100%



OPV ฟิคก็มีแล้วนะเอ้อ


-----------------------------------------------------------------------------

เรากลับมาแล้วววววววว ><

คอมเม้นให้เราหน่อยนะะะ จะได้มีกำลังใจกลับมาต่อเรื่องนี้ไวๆ

อย่าลืมแท็กในทวิตเตอร์ #นักศึกษาแพทย์จงอิน กันด้วยนะคะ

รักค่ะ

เจอกันเร็วๆนี้เจ้าค่ะ



หายไปนานกันเลยทีเดียว

ไปไฟท์กับงานแคมป์มาค่ะ พรุ่งนี้ก็สอบไฟนอลแล้วตัวเอง

กองงานทับถมกันเลยทีเดียว

มาพักๆนะคะ กำลังใจเยอะก็อาจจะแอบโดดอ่านหนังสือมาลงฟิคอีกรอบ

อี้_อี้

แล้วเจอกันค่ะ

อย่าลืม ติดแท็กในทวิตเตอร์ #นักศึกษาแพทย์จงอิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1847 YunewG (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:36
    นิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้แช้วคยอง
    #1,847
    0
  2. #1830 kkondee2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:35
    น้องงงงงงงง
    #1,830
    0
  3. #1822 kreamkyung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 10:53
    เย็นชามากก จงอินตื้อต่อไปค่ะ
    #1,822
    0
  4. #1774 คุณหนูฉี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 15:36
    สงสารจงอิน 55555555
    #1,774
    0
  5. #1750 071097 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 15:21
    มีนิ่งกว่านี้ไหมคะ 55555555
    #1,750
    0
  6. #1724 Chankuma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 15:43
    พิเศษเพื่อคยองซูงี้หรอ หุยยยยขี้ตู่จริงๆคุณหมอ
    #1,724
    0
  7. #1698 คยองนัมจา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 08:40
    ตื้อต่อไปปปจงอินนน
    #1,698
    0
  8. #1655 Pinkuplatong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 18:19
    นศ.แพทจงงินนี่ท่าจะว่างแฮะ มาเฝ้าไข้แบคฮยอนคนเดียวเลย คนไข้อื่นไม่มีแระ กวนตีนทั้งคู่อ่ะ คู่นี้
    #1,655
    0
  9. #1614 《GUIDE》SD^^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 13:36
    ตื้อต่อไปค่ะจงอิน อย่างน้องก็ได้จับงานสุดหวงของคยองซูแล้ว
    #1,614
    0
  10. #1573 III--Poppy--III (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 01:34
    จงอินนาาา ไปเอาเอนเนอร์จี้มาจากไหนเนี่ย คุณโดเค้าเย็นชาขนาดนี้ถึงได้ไม่สะท้านสะเทือนอะไรเลย 5555555
    #1,573
    0
  11. #1441 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:39
    โอ๊ยยน่ารีกอะยัยก้อนกะพี่หมอ5555
    #1,441
    0
  12. #1281 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:22
    อย่างน้อยเขาก็คุยด้วยแล้วนะหมอ
    ตื้อไปเรื่อยๆ อย่ายอมแพ้~
    #1,281
    1
    • #1281-1 FA.XCIX(จากตอนที่ 5)
      11 มีนาคม 2560 / 16:28
      งือออออ Do Kyungsoo's special
      #1281-1
  13. #1272 อาแนของแบคฮยอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:29
    ชั้ลจะเฉาแทนจงอิลแร้ว อมก คนอะไรเย็นชาขนาดนี้
    #1,272
    0
  14. #1195 Tongdchr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:28
    จงอินจะได้ 5555555 สู้ๆนะ คุยกับคยองซูนี่เหมือนคุยกับไม้พายเลย
    #1,195
    0
  15. #902 namhom-3449 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 21:36
    จงอินตื๊อต่อไปค่ะอย่ายอมเเพ้ จงอินต้องได้คยองซูมาครอบครอง ไฟท์ติ้ง
    #902
    0
  16. #864 Kyss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 23:04
    ชอบประโยคสุดท้ายมาก "ความเงียบคือคำตอบของโดคยองซู"
    #864
    0
  17. #749 Smilw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 13:54
    ฉันควรสงสารหรือดีใจกับจงอินดีนะ
    #749
    0
  18. #735 l_Answer (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:13
    ความเงียบคือคำตอบของคยองซู สู้ๆนะจงอิน
    #735
    0
  19. #715 lufian (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 08:24
    แมวน้อยจอมหยี่ง
    #715
    0
  20. #485 pleng_55 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 14:26
    ชอบอ่ะ ทำไมมันน่าร้าาาากกกกกอย่างนี้ :)
    #485
    0
  21. #418 mmao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 01:40
    Born to be Do kyunsoo's special
    #418
    0
  22. #372 p.Ty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 12:01
    ไม่มีคำว่ายอมแพ้ในพจนานุกรมของจงอินใช่ไหมคะ คือเต๊าะคยองแบบไม่มีเหนื่อยเลยอ่ะ สู้ต่อไปนะทาเคชิ!
    #372
    0
  23. #326 X_____X (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 03:24
    จ้ะ คิมจงอิน born 2 be โดคยองซู's special - รู้สึกคึกแทนคุณหมอแรงมาก อะไรจะดีใจขนาดนั้นคะ 5555555555
    #326
    0
  24. #258 iamgunn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 19:12
    ความเงียบคือคำตอบของคยองต๋าาา จงอินก็เป็นคนพิเศษของคยอง born to be จริงงง
    #258
    0
  25. #218 LookTann (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 07:58
    คยองเริ่มจะเปิดใจบ้างแล้วชิมิ
    #218
    0