[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 4 : 4 : เด็กสถาปัตย์ขี้ทิ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    3 มี.ค. 59





ตื้อดึ่ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นทำให้คยองซูต้องวางดินสอลงแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู

 

Sehun : พี่คยองซู ผมขอยืมรถหน่อยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเอาไปจอดไว้ให้ที่หอ

Kyungsoo : เอาไปทำอะไร

 

คยองซูถามอย่างสงสัยปกติเซฮุนจะขับบิ๊กไบท์มาเรียน แต่วันนี้เขาเองก็ไม่เห็นบิ๊กไบท์ลูกรักของน้องรหัสเขาเลย

 

Sehun : ลูกผมเข้าอู่อ่ะพี่ แล้ววันนี้ผมต้องไปรับคนด้วย ผมขอยืมหน่อยนะครับ นะ นะ

Kyungsoo : ….

Sehun : นะ นะ นะ

Kyungsoo : พรุ่งนี้เช้ารถต้องอยู่ข้างล่างหอ

Sehun : โอเคเลยเฮีย!

 

       คยองซูวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวก่อนจะหยิบดินสอไม้แท่งเก่าๆขึ้นมาร่างแบบงานที่เขาต้องทำส่งภายในอาทิตย์นี้ต่อ ถึงแม้ว่าในเวลานี้จะเป็นเวลาที่เขาไม่ควรจะอยู่ที่ตึกคณะแล้วก็ตาม

 

       เซฮุนขับรถสีดำของพี่รหัสมาจอดไว้ข้างสนามกีฬา เขายื่นหน้าไปส่องกระจกพร้อมตรวจเช็คความหล่อของตัวเองก่อนจะเดินลงจากรถและตรงไปที่สนามฟุตบอล ผู้ชายผมสีทองตัวบางกำลังวิ่งไล่เตะลูกฟุตบอลดุ๊กดิ๊กอยู่กลางสนามคนนั้นคือเป้าสายตาของเซฮุนในตอนนี้

       ลู่หานเมื่อสังเกตเห็นเซฮุนมายืนรอก็รีบวิ่งหอบจากกลางสนามเข้ามาหาเขตามที่คาดการณ์เอาไว้ ลู่หานส่งยิ้มให้เขาหลังจากที่เซฮุนยื่นขวดน้ำเย็นๆให้อย่างที่เขาทำประจำ

 

“รอนานมั้ย” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น

 

“ไม่หรอก พี่เหนื่อยเลยดิ หิวมั้ย”

 

“หิวมาก” นักศึกษาทันตะปี5หน้าหวานเจ้าของฉายากวางน้อยแห่งตึกทันตะกำลังลูบท้องน้อยๆของตัวเองไปมาอย่างออดอ้อน

 

“อยากกินอะไรอ่ะ”

 

“คิมบับ...”

 

“งั้นไปกินร้าน...”

 

“ที่นายทำ”

 

       เซฮุนยิ้มกับคำตอบที่แสนน่าชื่นใจของอีกคน ลู่หานดูท่าทางจะติดใจฝีมือเขาจริงๆ เมื่อไหร่ที่ลู่หานกลับมาเหนื่อยๆก็มักจะอ้อนให้เขาทำอาหารให้กินอยู่เรื่อย

 

“งั้นเดี๋ยวแวะซื้อขนมเข้าหอด้วยละกัน” เซฮุนถือวิสาสะวาดแขนตัวเองวางลงบนบ่าเล็กอีกคน

 

“คนเยอะแยะน่า...” ลู่หานฟาดมือลงบนแขนเซฮุนแรงๆ จนอีกคนต้องดึงมือตัวเองกลับมาเก็บไว้ข้างตัวเหมือนเดิม

 

“ขอโทษครับ”

 

“เอ๊ะ รถใครน่ะ” ลู่หานถามขึ้นเมื่อเซฮุนเดินไปเปิดประตูรถยนต์ไม่คุ้นตาให้เขา

 

“ของพี่รหัสน่ะ”

 

“อ้าว แล้วลูกรักนายล่ะ”

 

“เข้าอู่ครับ เมื่อวานผมเอาไปลงสนามมา เลยเอาไปเช็คเครื่องน่ะ” เซฮุนเป็นคนที่ชอบแข่งรถ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะมีรถบิ๊กไบท์คันโตเป็นของตัวเองและมักจะพาลูกรักไปลงสนามแข่งรถอยู่บ่อยๆ

 

“ไปแข่งอีกแล้วหรอ...” ลู่หานพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง เขาไม่ชอบเวลาเซฮุนไปสนามแข่งยิ่งเวลาที่คนตัวสูงลงแข่งรถด้วยเขายิ่งรู้สึกไม่ชอบ...มันอันตราย

 

เขาก็แค่ห่วงเซฮุน

 

“ก็พี่ไม่ห้ามผมเองนี่”

 

“แล้วจะให้พี่ห้ามนายในฐานะอะไรล่ะ” ลู่หานเม้มปากแน่นและค่อยๆเสตามองออกไปข้างนอกตัวรถ

 

“.....”

       ความเงียบเกิดขึ้นภายในรถยนต์ครั้งแรก แต่ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับพวกเขาทั้งสองคน เหตุการณ์แบบนี้มันมักเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ เมื่อใครสักคนพูดถึงความสัมพันธ์ที่ก่ำกึ่งสำหรับเขาสองคน ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการเล่นฟุตบอลด้วยกันครั้งหนึ่ง จนกลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่เริ่มถลำลึกเกินกว่าคำว่ารุ่นพี่-รุ่นน้อง แต่ทั้งสองคนกลับไม่มีใครพูดถึงคำว่ารักหรือความรู้สึกดีๆต่อกันเลย

 

ความรู้สึกที่ก่ำกึ่งแบบนนี้นั้นมันกำลังบีบรัดหัวใจของเขาทั้งสองคน...



 

       เสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้องร่างภาพ เข็มนาฬิกาที่ชี้เลขเก้ากับความมืดที่ปกคลุมอยู่ภายนอกนั้นทำให้คยองซูหวั่นใจอยู่ไม่น้อยที่คืนนี้เขาอาจต้องเดินกลับหอคนเดียว แต่เอาเถอะยังไงซะเขาก็เป็นผู้ชาย จะเกิดอะไรขึ้นมาเขาก็น่าจะสามารถดูแลตัวเองได้ดี

       เมื่อเสียงนาฬิกาถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องคำรามจากกระเพาะอาหารของคยองซูร้องประท้วง เจ้าของร่างก้อนก็จัดการเก็บของบนโต๊ะให้เรียบร้อยพร้อมม้วนกระดาษเขียนภาพลงกระบอกแล้วหิ้วขึ้นบ่าแคบของตัวเอง

 

“แบคฮยอน ยังไม่นอนใช่มั้ย” คยองซูหนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่อีกข้างพรางเก็บของไปด้วย

 

[เออ ว่าไง ยังไม่นอนหรอก นั่งคุยอยู่กับชานยอล]

 

อ่อ..ปาร์คชานยอล ช่วงนี้ดูสนิทกับเพื่อนเขาดีจังแฮะ

 

“คืนนี้จะไปนอนด้วย”

 

[หะ ห้ะ?]

 

“เออ ทำไม”

 

[แล้วเป็นอะไรทำไมไม่กลับไปนอนหอล่ะ]

 

“เซฮุนยืมรถไปน่ะ ขี้เกียจกลับหอแล้วด้วย เดินไปนอนโรงบาลมันใกล้กว่านี่หว่า”

 

[ยังอยู่ที่คณะอีกหรอ]

 

“อือ เพิ่งร่างแบบโมเดลเสร็จ”

 

[ให้เพื่อนฉันไปส่งมั้ย] คยองซูคิ้วกระตุกเมื่อแบคฮยอนพูดถึงเพื่อนของเขา

 

มีลางสังหรณ์ว่าจะเป็นคนในตึกแพทย์พิกล....

 

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวจะไปหา”

 

[อ่า..]

       คยองซูเก็บมือถือลงกระเป๋าแล้วเดินออกจากตึกคณะที่มันควรจะเงียบนั้นแต่กลับเป็นตึกเดียวที่มีเสียงดังโวกเวกแม้ว่าตอนนี้มันจะดึกมากแล้วก็ตาม เหล่านักศึกษายังคงทำงานกันอย่างหนักแม้ว่ามันจะเพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นานก็เถอะ

 

       รองเท้าผ้าใบคู่เก่าเดินย่ำไปตามฟุตบาทที่มีแสงไฟรายทาง ถึงจะมีแสงไฟแต่มันก็ไม่มากพอที่จะเรียกว่าสว่างมากก็เถอะ คยองซูก้มมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาว่ามันดึกมากแล้วจริงๆแต่ถนนสายหลักของมหาลัยแห่งนี้ก็ยังพอมีรถแล่นไปมาอยู่บ้าง

 

ปี๊น ปี๊น!

“เพื่อนคุณให้ผมมารับน่ะ” เจ้าของเสียงแตรรถดังขึ้นทำให้คยองซูต้องหันกลับไปมองไปรถสีดำที่จอดอยู่ข้างๆเขา

 

ว่าแล้วเชียว บยอน แบคฮยอน...

 

“ไม่ต้องการ” คยองซูหันกลับมาเดินหนี แต่จงอินก็ยังคงขับรถตามเขามาเรื่อยๆ

 

“อย่าดื้อเลย คุณไม่เห็นหรอ มันดึกมากแล้วนะ ทางข้างนั่นไฟก็ไม่มี”

 

“ดูแลตัวเองได้”

 

“แต่ผมอยากดูแลคุณอ่ะ ขึ้นรถเถอะครับ”

 

“....” คยองซูไม่ตอบอะไรกลับมา เขารีบจ้ำอ้าวไปข้างหน้าทันที

“ขึ้นรถเถอะคุณ”

 

“ยุ่ง”

 

“.....”

 

กึก!

จงอินตัดสินใจจอดรถไว้แล้วรีบลงจากรถมาดึงกระบอกหิ้วบนหลังคนตัวเล็กเอาไว้ก่อนที่คยองซูจะเดินหนีเขาไปไกลกว่านี้

 

เขาแค่ไม่อยากปล่อยให้คยองซูต้องเดินคนเดียว

 

“ถ้าคุณไม่ยอมขึ้นรถไปกับผม ผมก็จะเดินไปกับคุณ”

 

“อย่ามางี่เง่า” คยองซูพยายามที่จะดิ้นออกจากเงื้อมือของอีกคน แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ

 

“ไม่รู้ล่ะ คุณมันดื้อ ผมก็จะดื้อบ้าง”

 

“งี่เง่าสิ้นดี” คยองซสะบัดตัวแรงๆอย่างรู้สึกขัดใจ

 

“เออ ครับ แล้วไงล่ะ ใครจะไปสน”

 

“จิ๊ หมอบ้าอะไรวะ ดื้อฉิบหาย” คยองซูบ่นออกมาก่อนจะยอมเดินกลับไปนั่งบนรถของอีกคนอย่างว่าง่าย

       จงอินมองยิ้มๆเมื่อแผนการเอาแต่ใจสบยความดื้อของเขามันได้ผล อย่างน้อยการที่เขาโดดเข้าเวรมารับอีกคนนั้นมันก็ทำให้เขารู้วิธีเข้าหาคนตัวเล็กที่แสนเย็นชาคนนี้แล้วหนึ่งวิธี

       ตลอดทางไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากคนตัวเล็ก ถึงแม้ว่าจงอินจะพยายามชวนเขาคุยก็เถอะแต่ก็ได้คำตอบจากคยองซูมาเพียงไม่กี่คำ พอจงอินขับรถเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของโรงบาลได้คยองซูก็รีบจ้ำอ้าวเดินลงจากรถหนีเขาไปทันที

 

นี่เขายังไม่ได้เคลียเรื่องที่ทิ้งเขาไว้ที่สถาปัตย์เลยนะ

นี่มาทิ้งกันที่โรงบาลอีกแล้ว...เด็กสถาปัตย์นี่ทำไมขี้ทิ้งจังวะครับ





      จงอินล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อช็อปสีขาวเดินตามเด็กสถาปัตย์ไปยืนอยู่ข้างเตียงแบคฮยอนพร้อมกับรอยยิ้มตามฉบับว่าที่คุณหมอใจดีคิมจงอิน

 

“ขอบใจนะจงอินที่อุส่าไปรับคยองซู” แบคฮยอนส่งยิ้มแป้นแล้นให้จงอินิย่างอารมณ์ดีโดยที่ไม่ได้สังเกตแววตาฆาตกรของเพื่อนรักเลย

 

“ไม่เป็นไรครับ ว่างพอดี” เขาเปล่าโกหกนะ เขาเพียงแค่บอกไม่หมดเขาว่างก็จริงแต่จริงๆเวลานี้เป็นเวรของเขา ซึ่งการโดดเวรออกไปมันก็ไม่ใช่เรื่องดีซักเท่าไหร่

 

แต่ก็นั่นล่ะ ไม่มีใครรู้นี่..

 

“โรงบาลกับตึกสถาปัตย์มันก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้น จะหอบสังขารมาทำไมก็ไม่รู้ บ้าบอ..” คยองซูบ่นอุบอิบก่อนจะเดินไปทิ้งตัวบนโซฟาพร้อมกับหยิบแอปเปิ้ลที่ชานยอลปอกทิ้งไว้ขึ้นมากิน

 

“มันมืดแล้ว นายไม่กลัวบ้างรึไง” แบคฮยอนอมลมที่แก้มจนกลมป่องใส่คยองซู

 

“นั่นสิครับ ยิ่งหน้าตาน่ารักๆแบบคุณยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่” จงอินเองก็ช่วยเสริมทัพ

 

“ใครน่ารัก พูดให้ดีๆครับคุณนักศึกษาแพทย์เดี๋ยวจะได้กินแอปเปิ้ลลอยฟ้าเถอะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ทำท่าจะปาลูกแอปเปิ้ลใส่เขา

 

“ไม่เอาน่าคยองซู ของกินเอามาเล่นได้ไง” แบคฮยอนเอ่ยห้ามพร้อมกับปาม้วนทิชชู่ใส่คยองซูเป็นการลงโทษ

 

“แล้วดูที่นายทำกับฉันสิแบคฮยอน!” คยองซูลุกเดินตรงเข้าไปแหย่เล่นกับเพื่อนตัวเล็กบนเตียงทันที

 

      โดยที่ทุกการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของจงอินทั้งหมด คนตัวเล็กก้อนกลมๆดูนุ่มนิ่มทั้งสองก้อนกำลังหยอกล้อกันเป็นเด็กๆอยู่บนเตียงคนไข้ มันช่างดูน่ารักจนอยากลักกลับไปเล่นที่บ้าน โดยเฉพาะก้อนกลมๆรูปทรงคล้ายขนมโมจิอย่างคยองซูนั้น จงอินแทบอดไม่ได้ที่เข้าไปจับขยำเป็นก้อนๆแล้วจับกิน กลืนลงท้องให้รู้แล้วรู้รอด

 

“ทำไมนายไม่กลับหอล่ะคยองซู นอนที่นี่ไม่ได้สบายเหมือนนอนหอนะ” แบคฮยอนถามเพื่อนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง

 

“อือ เซฮุนเอารถไปน่ะ แถมพรุ่งนี้ต้องเข้าไปทำงานที่คณะต่อแต่เช้าด้วย เลยไม่อยากไปๆมาๆน่ะ” คยองซูปีนลงจากเตียงคนไข้แล้วเดินกลับมานั่งบนโซฟาข้างๆจงอิน

 

“เดี๋ยวผมไปส่งมั้ยครับ” นักศึกษาแพทย์แสนใจดีเอ่ยขึ้น

 

“ไม่ต้องยุ่ง” แล้วก็ต้องเงียบลงอย่างช่วยไม่ได้

 

“เอาน่าคยองซู ให้จงอินไปส่งมั้ย นายนอนนี่จะปวดหลังเอานะ วันนี้ก็นั่งร่างแบบมาทั้งวันเลยไม่ใช่หรอ”

 

“ไม่เป็นหรอกน่า ให้คุณนักศึกษาแพทย์อยู่เวรไปเหอะ ไปๆมาๆเสียเวลาซะเปล่าๆ” คยองซูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ถึงแม้เขาจะออกแข็งกระด้างไปนิดแต่ก็ใช้ว่าคนอย่างโดคยองซูจะเกรงใจใครไม่เป็น

 

“อ่า ตามใจละกัน จู่ๆก็จะมาฉันเลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้เลยอ่ะ”

 

“คนป่วยจะมาเตรียมอะไรอีกล่ะ นอนอยู่เฉยๆไปนั่นแหละ” คยองซูส่ายหัวเบาๆกับความเป็นห่วงเป็นใยเกินตัวของเพื่อนสนิท

 

“ของกินหมดแล้วด้วย ชานยอลเอามาให้กินซะหมดเกลี้ยงเลย เหลือก็แต่แอปเปิ้ลในจานนั่นแหละ”

 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลงไปหาอะไรกินข้างล่าง”

 

“อยากไปด้วย จงอิน! ไปด้วยกันนะ!!” แบคฮยอนยิ้มร่าให้จงอินเชิงขออนุญาตไปในตัว

 

“ดึกแล้วนะแบคฮยอนยังจะกินอีกหรอ” จงอินส่งยิ้มกลับไปให้เช่นกัน คำพูดที่เชิงดูเหมือนห้ามแต่เจ้าตัวกลับลุกเดินไปหยิบเก้าอี้รถเข็นมาให้แบคฮยอนซะงั้น

 

“อ้วนหมดแล้วแบคฮยอน” คยองซูบ่นออกไป แบคฮยอนเพิ่งบอกเขาเองแท้ๆว่ากินของไปจนหมดเกลี้ยงแล้วนี่ยังไงจะลงไปกับเขาอีก

 

“ยังอ้วนได้ไม่เท่าครึ่งของนายเลย..” แบคฮยอนที่ถูกจงอินอุ้มลงมาจากเตียงมานั่งรถเข็นนั้นโต้เถียงเพื่อนสนิท

 

“ย่า! แบคฮยอน” ถ้าไม่ติดว่าแบคฮยอนเจ็บอยู่ เขาคงได้ทุบเพื่อนตัวเล็กคนนี้เป็นแน่

 

“คยองซูก็ไม่ได้อ้วนอะไรนะครับ ตัวกลมๆน่ารักดีนะผมว่า” จงอินพูดและส่งยิ้มมาให้เขา

 

ไอ้สายตาละมุนละไมปานจะกลืนกินของนักศึกษาแพทย์นั่นมันชวนขนลุกชะมัด..

 

“นั่นคนหรือไข่เอาให้แน่ครับ คุณนักศึกษาแพทย์” คยองซูเบ้หน้าใส่อย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

“เหมือนก้อนโมจิครับ ฮ่ะๆๆ”

 

จริงๆแล้ว แบคฮยอนก็คิดนะว่าจงอินอาจเป็นหมอที่ฉลาดได่ แต่คงไม่สามารถเป็นเพื่อนที่ฉลาดสำรับพวกเขาได้...

 

“โอ๊ย!! ผมขอโทษครับ!!




100%




-----------------------------------------------------------------

รู้นะว่าคิดถึง
เพราะเราก็คิดถึงเหมือนกัน : )

สอบเสร็จวันศุกร์นี้แล้วค่ะ อาจมาลงในอาทิตย์ถัดไป

แท็กในทวิตไม่ค่อยมีเลย หายไปไหนกันหมดน้า

หมดรักเราแล้วหรอ ฮื่อ T_T

#นักศึกษาแพทย์จงอิน


ถึงชื่อแท็กจะยาว แต่พระเอกฟิคหล่อมากนะเทอ #ไม่เกี่ยว 555555

ฝากติดแท็กฟิคเยอะๆนะคะ

เจอคำผิดทวงได้

เจอความรักของเราก็ทวงได้เช่นกัน กี้_กี้


เอนจอยรีดดิ้ง :)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,886 ความคิดเห็น

  1. #1846 YunewG (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 17:54
    จงอินนน 55555555
    #1,846
    0
  2. #1821 kreamkyung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 17:32
    ชอบจงอินมากกกรุกหนักรุกเเรง เขินน
    #1,821
    0
  3. #1773 คุณหนูฉี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 15:26
    ฮื่อแม่ขาาาา คุณนศพ.รุกแรงมากเลยค่ะ=..= หนูอิจจจจ
    #1,773
    0
  4. #1723 Chankuma (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 15:35
    หาเรื่องเจ็บตัวสินะคุณหมอ555
    #1,723
    0
  5. #1708 min-politic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 21:18
    โดนทุบแน่นอน 5555
    #1,708
    0
  6. #1687 MYHH412 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 20:32
    โถ่จงอิน5555555555555555
    #1,687
    0
  7. #1678 เป็ดปริก๊าบ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 15:42
    มีความรู้สึกอยากขย้ำก้อนแล้วกลืนลงท้องหรืออยากจะทำอะไรกันแน่ กิ้วๆ จงอินฉันรู้ทันเธอหรอกกกก
    #1,678
    0
  8. #1654 Pinkuplatong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:12
    ก้อนน่ารักมากก
    #1,654
    0
  9. #1613 《GUIDE》SD^^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 13:09
    ก้อนโมจิที่แข็งกระด้าง เย็นชามากเลยคยองซู
    #1,613
    0
  10. #1572 III--Poppy--III (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 01:18
    ทำไหมถึงแข็งกระด้างเยี่ยงนั้นคะพี่ นุ่มๆเหมือนตัวหน่อยจิ หงึ
    #1,572
    0
  11. #1556 b_22 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 09:39
    ฮือออ ไม่เรียกเสื้อชอปสีขาวสิคะ เสื้อกาวน์นะคะ ฮือออ
    #1,556
    0
  12. #1534 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 08:23
    น่าร้ากกกกกจังเยย
    #1,534
    0
  13. #1440 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:33
    55555555
    #1,440
    0
  14. #1361 FA.XCIX (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 15:48
    ก้อนโมจิแงๆๆๆๆ ???
    #1,361
    0
  15. #1343 FFnng (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 08:50
    จงอินน่ารักกกกก คยองซูไม่เอาจะเอาเองแล้วน่ะ
    #1,343
    0
  16. #1280 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:44
    โดนแน่อยู่แล้ว~
    นี่จีบกันโต้งๆเลยนะ คยองซูรู้ตัวไหมคะ
    ว่ามีหมอคนหล่อมาจีบ~
    #1,280
    0
  17. #1271 อาแนของแบคฮยอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:15
    ยังไม่เห็นวี่แววความรักของเธอเลนจงอิ่น
    #1,271
    0
  18. #1194 Tongdchr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:39
    555555 จงอิน กว่าแกจะจีบติดได้เขียวได้ทั้งตัวแน่
    #1,194
    0
  19. #901 namhom-3449 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 21:28
    ทำไมรุ้สึกสงสารจงอิน555 ทนเจ็บตัวหน่อยเนอะคุณหมอ(ไม่หน่อยเเล้วเเหละ)
    #901
    0
  20. #863 Kyss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 22:47
    พี่ตงโดนทำร้ายอีกแล้ว555555 จับคนเย็นชาปล้ำเลยค่ะะ
    #863
    0
  21. #734 l_Answer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:03
    ก้อนๆน่ารักจะตายเนาะจงอินเนาะ
    #734
    0
  22. #714 lufian (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 08:08
    ฮือ โมจิคุง
    #714
    0
  23. #640 cink (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 22:34
    จงอิ๊นนน555
    #640
    0
  24. #484 pleng_55 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 14:17
    555566จงอินนน
    #484
    0
  25. #324 X_____X (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 03:17
    ฮาไปอีก 5555555
    หมอที่ฉลาดพลาดเผลอฑูดอะไรตามใจติดใจชอบ ไปค่ะคยองซูทุบหนักๆ ไม่รู้อะไรซะเลยนี่ *ส่ายหน้าอาลัยอยู่ข้างๆบยอน*
    #324
    0