[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 24 : 22 : โกหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    26 ก.พ. 60










วันนี้จงอินกลับไปเข้าเวรต่อที่โรงพยาบาล ยิ่งใกล้ถึงวันสอบปลายภาคมากเท่าไหร่ ทั้งงานที่โรงบาลและวิทยานิพนธ์ก็เล่นงานมากเท่านั้น เมื่อคืนเขากับคยองซูมานอนด้วยกันที่หอจงอิน พอเช้ามาก็ต่างคนต่างแยกกัน คยองซูไปคณะ ส่วนเขาก็เข้าโรงพยาบาล มีเพียงจูบเล็กๆตอนเช้าบนรถเท่านั้นที่ทำให้เขาชื่นใจได้ทั้งวัน

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นได้ชัดจากอีกฝ่าย และมันกำลังทำให้เขาเกิดความรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่นัก กับการที่ช่วงนี้คยองซูดูจะติดมือถือเป็นพิเศษ แอบยิ้มคนเดียวบ้าง หายไปไหนคนเดียวบ้าง มีความลับกับเขาบ้าง จนเขาเริ่มเก็บมาคิด และได้แต่นึกสงสัย แต่ก็ยังคงพยายามเข้าใจว่ามันไม่มีอะไร เท่านั้นเอง

 

“จงอิน วันนี้อยู่ดึกหรอ” พยาบาลที่อยู่แผนกเดียวกันถามขึ้น

 

“ครับ คนไข้เยอะน่ะ เลยว่าจะช่วยหมอดูน่ะ”

 

“ขยันจัง”

 

“ไม่หรอกน่า” จงอินยิ้มแห้ง ซึ่งในใจเขาอยากกลับไปหาอีกคนจะแย่

 

“นายอยู่มาทั้งวันแล้ว ไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันดูคนไข้แทนเอง” เธอเดินเข้ามาตบไหล่จงอินเบาๆ

 

“อ่า เอางั้นหรอ งั้นขอครึ่งชั่วโมงนะครับ” จงอินนวดไหล่ตัวเองไปมา

 

เมื่อได้รับคำตอบรับจากเพื่อนแผนกเดียวกัน จงอินก็เดินลงมาหาอะไรกินที่มินิมาร์ท เขาเลือกชาร้อนๆให้ร่างกายกระชุ่มกระชวย หลังจากทำงานมาตั้งแต่เช้าจนตกเย็น เขาล้วงมือถือออกมาเสื้อกราวนด์แล้วกดมือถือหาคนรัก

 

“ทำอะไรอยู่ครับ?”

 

[เอ่อ มาหาเพื่อน]

 

“ไกลมั้ยครับ ไปกับใครหรอ”

 

[ก็ไม่ไกลหรอก เดี๋ยวกลับแหละ นายล่ะ ยังไม่กลับจากโรงบาลหรอ]

 

“ยังเลยครับ วันนี้คนไข้เยอะหน่อย ผมว่าจะกลับดึกหน่อยนะครับ”

 

[อือ ได้ๆ]

 

“คุณครับ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินเสียงเครื่องบินบินผ่านไปไม่ไกลนัก

 

[หะ อืม?]

 

“ผมได้ยินเสียงเครื่องบิน” จงอินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คุณคงไม่ได้อยู่ที่สนามบินใช่มั้ย?”

 

ขออย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิด...

 

[...อืม ฉันอยู่สนามบิน]

 

“ไปทำอะไรที่นั่นครับ”

 

ขออย่าให้เป็นอย่างที่เขากำลัง...ระแวง

 

[มารับ...พี่ดงอุน] ยิ่งเสียงอีกคนดูลังเลที่จะพูด กลับเป็นการยิ่งทำให้จงอินรู้สึกโกรธขึ้นมาแปลกๆ

 

“ทำไมต้องไปรับล่ะครับ”

 

[เรื่องมันยาวน่ะจงอิน เดี๋ยวกลับไปห้องจะอธิบายให้ฟังละกัน]

 

“ถ้าผมอยากฟังตอนนี้

 

[พี่! ทางนี้ครับ!]

[รอนานมั้ยคยองซู]

 

จงอินกระตุกมุมปาก ก่อนจะเป็นฝ่ายวางสายไปเสียเอง แต่ก็ยังคงจ้องมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น ยังคงหวังว่าอีกฝ่ายจะโทรกลับมา หรือส่งข้อความอะไรก็ตามแต่มาบอกเขา

น่าตลก ที่ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาขอ

ไม่มีสายโทรเข้า ไม่มีข้อความ ไม่มีห่าเหวอะไรทั้งนั้น

 

จงอินถอนหายใจแรงๆก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง แล้วเดินกลับเข้าไปในโรงบาล เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่คิดวากเรื่องคยองซูในตอนนี้ เขารู้ดีว่าคยองซูไม่ชอบคนงี่เง่า และคยองซูไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรยาวๆ อย่างพวกการอธิบายอะไรเถือกนั้น ถ้าเขาไม่คิดมากอะไร มันก็คงไม่มีอะไร แค่เขาเชื่อใจคยองซูมากพอ ก็ไม่น่าจะมีอะไร

 

#นักศึกษาแพทย์จงอิน

 

จงอินกลับมาถึงห้องตอนเที่ยงคืนกว่าๆ เมื่อมาถึงไฟในห้องปิดสนิท เขาเดินไปที่ห้องนอนก็พบว่าร่างเล็กกำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาก้มจูบกลุ่มผมอีกคนเบาๆก่อนจะไปอาบน้ำชำระร่างกายอย่างเงียบๆ แล้วเข้ามานอนกับอีกคน

 

“กลับมาแล้วหรอ” ทันทีที่จงอินสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม อีกคนก็ลืมตาขึ้นมามองเขา

 

“ครับ กลับมาแล้ว” จงอินขยับตัวให้อีกคนเข้ามานอนกอดเขา

 

“อืม เหนื่อยมั้ย กลับดึกเชียว”

 

“นิดหน่อยครับ”

 

“ฉันรอจนง่วงแล้ว”

 

“นอนครับ นอน”

 

คยองซูพยักหน้ารับก่อนจะเงยหน้าขึ้นจูบมุมปากจงอินเบาๆ ตามด้วยบอกฝันดีอย่างที่ไม่เคยทำ จงอินที่เห็นก็อดหอมแก้มอีกคนแรงๆไม่ได้

 

เข้าสู่เช้าอีกวันที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบเหมือนเดิม คยองซูตื่นแต่เช้าเพื่อลุกมาทำอาหารเช้าให้จงอิน พอได้กลิ่นหอมๆของขนมปังปิ้งจงอินก็ต้องรีบพาตัวเองไปอาบน้ำทันที เขาเอ่ยอรุณสวัสดิ์กัน ทักทายกันด้วยจูบเล็กๆในยามเช้า

 

“ฉันทำแซนวิสไว้เผื่อ” คยองซูวางกล่องข้าวเล็กๆให้จงอินเพื่อให้จงอินเอาไว้ทานตอนว่าง

 

“ขอบคุณครับ” เขายิ้ม

 

“ฉันลืมไปเลยว่านายกลับมาเมื่อไหร่”

 

“เที่ยงคืนกว่าๆได้ครับ”

 

“ไม่คิดว่าจะกลับดึกขนาดนั้น”

 

“ก็อยู่ช่วยเพื่อนด้วยครับ”

 

“อ่อ” คยองซูพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

“แล้วคุณล่ะครับ? กลับจากสนามบินตอนไหน”

 

คยองซูชะงักมือจากโบว์ที่ผูกไว้ด้านหลังผ้ากันเปื้อน “ก็...สองทุ่ม”

 

“กลับยังไงครับ” จงอินเดินเข้าไปปลดผ้ากันเปื้อนออกให้อีกคนแทน

 

“นั่งรถมาเอง”

 

“หรอครับ” จงอินกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อพบว่าอีกคนไม่สบตาเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

“จะสายแล้วนะจงอิน” คยองซูชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง

 

“อ่า งั้นผมไปก่อนนะครับ” จงอินยีผมอีกคนเบาๆ ก่อนจะเดินไปคว้ากระเป๋าเป้ตัวเองมาพาดบ่าเอาไว้

 

“อือ แล้วจะโทรหานะ”

 

“ครับผม” จงอินยิ้มก่อนจะวิ่งออกไป

 

ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังยืนเม้มปากแน่น กุมมือเล็กเข้าหากัน ดวงตากลมโตกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

 

ใช่ เขากำลังโกหกแฟนตัวเอง



จงอินมาถึงโรงพยาบาลก็พบว่าตัวเองถูกเปลี่ยนเวรกับเพื่อนอย่างกะทันหัน จากที่เขาได้อยู่เวรกลางวันกลายเป็นว่าวันนี้เขามาอยู่เวรกลางคืน แต่ถึงอย่างไงเขาก็อยุ่ช่วยที่ห้องฉุกเฉินจนถึงช่วงสายของวัน เขานึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้คยองซูจะไม่เข้าคณะเพราะจะอ่านหนังสืออยู่ห้อง เขาถึงได้แวะซื้อขนมของชอบของอีกคนระหว่างทางขากลับ

 

ครืด...

 

[จงอิน ว่างป่าววะ] เสียงชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อน

 

“อือ ว่าง วันนี้เข้าเวรตอนกลางคืน”

 

[เออ แวะเข้ามาหาที่หอแป๊ปนึงสิ จะให้ช่วยดูรายงานให้หน่อย]

 

“เยอะป่าววะ”

 

[ไม่เยอะ มีเวลาให้มึงกลับไปนอนกอดคยองซูได้ทั้งวัน]

 

“งั้นเดี๋ยวไป” จงอินเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกงก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปยังหอชานยอลแทน

 

ไม่ทันได้เห็นว่าแฟนตัวเล็กกำลังเดินกลับเข้าหอพร้อมกับใครอีกคน

 

หลังจากที่ช่วยชานยอลตรวจเช็ครายงานประจำอาทิตย์เสร็จแล้ว ชานยอลก็อาสามาส่งเขาที่หอพัก พร้อมกับขนมถุงใหญ่เป็นค่าตอบแทน ทั้งที่นเวลานั้นแล้วจงอินเองก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากนักนอกจากการนอนพักอย่างเต็มที่

 

“งั้นกูกลับแล้วนะ” ชานยอลบอกเขาทันทีที่เขาลงมาจากรถ

 

“อือ กลับดีๆ”

 

“เออ รีบไปนอนเหอะมึงอ่ะ อย่าเผลอหลับกลางอากาศล่ะ” ชานยอลหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นสีหน้ากึ่งหลับกึ่งตื่นของเพื่อนตัวเอง

 

“เออน่า ไปละ” จงอินโบกมือให้ชานยอลสองสามทีก็หันหลังกลับเดินเข้าหอพักไป

 

กดเข้าลิฟท์ก็รู้สึกง่วงขึ้นตาเมื่อลมเย็นๆในแอร์เป่าเข้าหน้า นึกคิดถึงเตียงขึ้นมาจับใจ เขาก้มมองถุงขนมในมือแล้วก็พลันนึกถึงอีกคนขึ้นมาด้วย

 

พี่ไปนั่งอยู่เฉยๆเถอะน่า”

 

จงอินชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูห้องหลังจากได้ยินเสียงแฟนตัวเองกับใครสักคนในห้องของเขา

 

“นิดนึงน่า”

 

และเมื่อจงอินเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าแฟนตัวเล็กของตัวเองกำลังถูกคนตัวสูงกว่ายืนทาบแผ่นหลังแคบเอาไว้ซะมิด และผู้ชายคนนั้นก็เป็นคนคุ้นเคยที่เขาไม่ชอบหน้าอยู่เสียด้วย

 

“ทำอะไรกัน” จงอินถามเสียงนิ่ง ทั้งที่ในมือกำถุงขนมเอาไว้เสียแน่น

 

“จ จงอิน” คยองซูขยับตัวออกจากดงอุนแล้วขยับเข้ามาหาแฟนตัวเองด้วยท่าทีร้อนรน

 

“ผมถามว่าทำอะไร”

 

“ค คือพอดีพี่ดงอุนมาช่วยงานนิดหน่อยน่ะ”

 

“ช่วยงานอะไร”

 

“ธีสิสน่ะ”

 

“หรอครับ” จงอินกระตุกยิ้มมุมปาก เพราะไอ้งานธีสิสที่คยองซูกำลังพูดถึงนั้น มันไม่มีแม้กระดาษแผ่นเดียว หรือกระทั่งคอมพิวเตอร์สักเครื่องอยู่ตรงนี้

“คุณจะให้เขากลับไปก่อนมั้ย” จงอินยังใจเย็นมากพอที่จะยื่นข้อเสนอให้อีกฝ่าย

 

“...พี่ดงอุนกลับไปก่อนนะครับ” สุดท้ายคยองซูก็หันไปบอกอีกคน

 

“ทำไมล่ะครับ”

 

“พี่กลับไปก่อนเถอะ”

 

“แต่ว่า”

 

“คุณจะอยู่ทำไม ในเมื่อตรงนี้ไม่มีที่ของคุณ” จงอินหันไปบอกแขกแปลกหน้าด้วยความใจเย็น

 

จงอินยังคงยืนนิ่งจนกระทั่งดงอุนออกไปจากห้อง โดยมีคยองซูตามไปส่งที่หน้าห้อง และเมื่อคยองซูกลับมายืนอยู่ตรงหน้าจงอินอีกครั้งก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับสีหน้าที่เรียบนิ่งจนผิดปกติของจงอิน

 

“คือจงอิน ฟังก่อนนะ”

 

“เล่ามาสิ พูดมันออกมาให้ผมฟัง” น้ำเสียงแสนเย็นชาของอีกฝ่ายทำเอาคยองซูถึงกับพูดไม่ออก

 

“คือฉันขอให้พี่ดงอุนมาช่วยงานจริงๆนะ”

 

“แล้วไหนล่ะครับ งานของคุณ” จงอินกวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้ง ก็พบเพียงแค่หมอนอิงบนโซฟาลงมากองอยู่กับพื้น และขนมหวานฝีมือคยองซูบนโต๊ะ

 

“คือว่า...”

 

“ไหนล่ะงานของคุณ!

 

“จ จงอิน...” เมื่อเจอคำตวาดลั่นของจงอิน คนที่มีชนักติดหลังจนเข่าแทบทรุดลงกับพื้นอย่างคยองซูก็รู้สึกผิดจนพูดไม่ออก

 

“จะโกหกผมไปถึงไหน”

 

“ฉะ ฉันไม่

 

“จะบอกว่าคุณไม่ได้โกหกงั้นหรอครับ”

 

“....”

 

“งั้นคุณก็บอกผมมาสิว่าไอ้ที่คุณไปสนามบิน กลับมาตอนห้าทุ่ม แถมเขายังเป็นคนมาส่งคุณถึงที่หน้าประตูห้อง! คุณบอกผมมาสิว่ามันคืออะไร!

 

“นะ นายรู้...”

 

“ใช่ผมรู้! ทำไมครับ เห็นผมโง่ขนาดนั้นเลยหรอ” ยิ่งได้เห็นแววตาที่มีแต่ความผิดหวังของจงอิน คยองซูก็น้ำตารื้อขึ้นมาทันที

 

“.....”

 

“ร้องไห้ทำไมครับคุณ คนร้องมันควรเป็นผมไม่ใช่หรอ” จงอินกระตุกยิ้ม พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา

 

“มันไม่ใช่อย่างที่นายเข้าใจ”

 

“งั้นคุณก็อธิบายมาสิ ผมรอฟังคุณอยู่ ฟังคุณ เหมือนที่คุณเคยบอกให้ฟังไงครับ”

 

“จ จงอิน ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขา”

 

“แล้วเขาคิดอะไรกับคุณมั้ย คุณรู้รึเปล่าว่าเขาคิดอะไรกับคุณมั้ย!

 

“จงอิน ฉันว่านายกำลังคิดไปใหญ่แล้ว...”

 

“คิดไปใหญ่หรอ การที่คุณพาเขาเข้าห้องของเรามันไม่ใหญ่เลยหรอ โด คยองซู!

 

“ใจเย็นๆก่อนสิจงอิน” คยองซูยื่นมือออกไปหวังจะเข้าจับมืออีกคนไว้ แต่อีกคนก็ขยับตัวหนีจนคยองซูสะอึกน้ำตาก้อนใหญ่

 

“ดูเขาจะสำคัญกับคุณมากนะครับ ถึงกับให้เข้าห้อง ทำขนมให้กิน ให้เขากอด ทั้งๆที่ทุกอย่างมันคือของผม”

 

“จ จงอิน”

 

“อยากรู้มั้ยว่าผมรู้สึกเสียใจแค่ไหน”

 

“ฉันขอโทษ...”

 

“ผมฟังพอแล้วรึยังครับ” เสียงสะอื้นเบาๆของจงอินทำเอาคยองซูแทบยืยแทบไม่อยู่ เพียงแค่เห็นน้ำตาของอีกฝ่าย ใจเขาก็ปวดร้าวจนแทบหายใจไม่ออก

 

“จ จงอิน...”

 

“ถ้าพอใจคุณแล้ว งั้นผมขอตัว” จงอินยกมือปาดน้ำตาอย่างลวกก่อนจะวางถุงขนมในมือลงกับพื้น แล้วเดินออกไปจากห้อง

ทิ้งให้คยองซูค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้นห้อง ปล่อยน้ำตาไหลสู่พื้นเพียงหวังแค่ให้อีกคนกลับเข้ามาหาเขา เข้ามากอดเขา เข้ามาบอกเขาว่าเขากำลังเข้าใจผิด แต่ก็นึกผิดหวังและเสียใจที่ตัวเองเป็นฝ่ายทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้ เป็นตัวเขาเองที่กลับพูดอะไรออก เป็นตัวเขาเองที่เอาแต่กลัว เป็นตัวเขาเองที่ทำร้ายจิตใจจงอินมาโดยตลอด

 

 

จงอินเอาแต่นั่งเงียบอยู่ในห้องของชานยอล ซึ่งชานยอลเองก็นั่งกุมขมับอยู่ข้างๆ เมื่อประมาณสองชั่วโมงที่แล้วที่จงอินมายืนอยู่หน้าห้องเขาพร้อมกับคราบน้ำตา ชนิดที่ว่าหมดสภาพหมอขวัญใจพยาบาลทั้งโรงบาลเลยก็ว่าได้

เมื่อจงอินยอมอ้าปากบอกเขาได้ว่าที่หอบตัวเองมาถึงห้องเขาได้นั้นเป็นเพราะทะเลาะกับคยองซูค่อนข้างรุนแรง เห็นแบบนั้นเขาถึงได้ให้แบคฮยอนกลับไปอยู่เป็นเพื่อนคยองซู

 

“มึง กินข้าวหน่อยมั้ย” ชานยอลถือจานข้าวมาให้จงอินที่นั่งอยู่ปลายเตียง

 

“ไม่ค่อยหิว”

 

“เออ กินก่อน” สุดท้ายชานยอลก็ยัดจานข้าวใส่มือจงอิน

 

“....”

 

“กินสิมึง ถือไว้ทำป้าอะไรล่ะ” พอเห็นว่าอีกฝ่ายกลับนั่งนิ่งไม่ยอมกิน ชานยอลก็ต้องเป็นฝ่ายจับมือจงอินให้จับช้อนขึ้นมากิน

 

“ก็บอกว่าไม่หิวไงวะ”

 

“กินๆไปเหอะ จะตรอมใจไปถึงไหนวะ เรียนหมอนะเว้ย มึงจะมาตกม้าตายเพราะอดข้าวไม่ได้นะเว้ย”

 

“เออ แต่กูมาตกม้าตายเพราะเขาโกหกกูนี่แหละ”

 

“ตัดพ้อฉิบหายเลย มึงก็จะไปคิดอะไรให้เยอะแยะวะ เขาก็รู้ไม่ใช่หรอว่าเขารักมึงจะตาย ที่เขาโกหกเขาก็อาจจะมีเหตุผลของเขาก็ได้”

 

“กูไม่ได้โกรธที่เขาโกหกกูขนาดนั้นหรอก แต่กูผิดหวังที่เขาเปิดโอกาสให้ใครไม่รู้เข้ามาอยู่ในที่ของพวกเรา”

 

“เอาน่า มึงอาจคิดมากไปเอง”

 

“เขาชอบคยองซู”

 

“หะ? มึงรู้ได้ไง”

 

“กูรู้ สายตามันฟ้อง”

 

“มึงอาจคิดมากไปเองก็ได้”

 

“ถ้ามีคนอื่นมามองแบคฮยอนด้วยสายตาที่อยากกอดขนาดนั้น มึงยังคิดว่าเขาบริสุทธิ์ใจอยู่มั้ย”

 

“กูก็ต่อยสิงั้น.... เออ กูเข้าใจละ”

 

“เขาทำอะไร ไม่ควรโกหกกู”

 

“ตอนมึงทำผิด เขายังอภัยให้มึงเลย ถึงตอนที่เขาทำผิดบ้าง มึงก็น่าจะให้อภัยเขาบ้างนะเว้ย”

 

“กูก็อยากทำแบบนั้น แต่กูเจ็บ เจ็บมากๆ กูผิดหวังในตัวเขาว่ะ”

 

“จงอิน...”

 

“กูควรรู้สึกอะไร ตอนที่เห็นคยองซูเปิดประตูห้องให้มันเข้ามาในห้องของกู กูควรรู้สึกแบบไหน ตอนที่คยองซูทำขนมให้มันกินทั้งที่คยองซูเคยบอกว่าฉันจะได้กินคนเดียว”

 

“ขี้หวงนะเนี่ย...”

 

“กูรักกูถนอมมาอย่างดี ไม่ให้กูหวงเป็นจงอางได้ไง”

 

“เออ แล้วมึงจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นรึไง แบคฮยอนบอกว่าคยองซูยังร้องไห้ไม่หยุดเลยนะ”

 

“....” จงอินเม้มปากแน่น เพียงแค่นึกภาพน้ำตาของคยองซู เขาเองก็เจ็บไปหมดทั้งหัวใจแล้ว แต่ตัวเขาเองก็เจ็บปากพอกัน

 

“มึงจะปล่อยให้ความสะมพันธ์ที่มึงกับเขาเฝ้าประคองกันมาค่อยๆทดถอยลงไปแบบนี้หรอวะ”

 

“ขอเวลากูอีกนิด ขอให้กูตั้งหลักแค่แปปเดียวเท่านั้น”

 

“ได้ มึงก็หลบมาพักกับอกกูนี่แหละ”

 

จงอินหันกลับมามองชานยอลแล้วพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ นึกชื้นใจที่อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนดีๆ คนรอบข้างดีๆที่เข้าใจ

“มึงไปอาบน้ำก่อนไป จะได้สบายตัวสบายใจขึ้น เสร็จแล้วก็มากินข้าว วันนี้มึงเข้าเวรต่อไม่ใช่รึไง” ชานยอลเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาให้เขา

 

“อืม”

 

“อืมก็ลุกดิวะ” ชานยอลเตะขาจงอินเบาๆ จงอินยกยิ้มนิดหน่อยก่อนจะลุกขยับตัวไปอาบน้ำตามที่ชานยอลว่า

 

พออาบน้ำเขาก็รู้สึกโล่งหัวมากขึ้นหลังจากปล่อยให้ความคิดของเขาไปไกลจนน่าปวดหัว พอได้น้ำมาล้างหัวก็พอทำให้เขาใจเย็นขึ้นมาได้บ้าง และคิดอะไรขึ้นมาได้บ้าง

 

อย่างน้อยเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า

คยองซูนั้นรักเขามากกว่าอะไรทั้งหมด


100


----------------------------------------------------------------------------------------------

ต้องจับคยองมาตีนะคะหมอ

น้องดื้อมากๆ พี่หมอต้องสั่งสอนเลย


ช่วงนี้งานเยอะน่าดูเลยค่ะ ฮื่อๆ


เราเปิดจองฟิคแล้วนะคะ รีบมาจองกันเร้วว

หาซื้อหมอหล่อๆแบบนี้ไม่ได้แล้วนา

รีบๆจองกันนะคะ เพราะเราจะเปิดจองให้ได้ถึงวันที่ 20 มีนานี้แล้วนะคะ

และจะเปิดให้จ่ายค่าฟิควันที่ 25 มีนาค่ะ

เก็บตังรอได้เล้ยยย


ส่วนกิจกรรมชิงฟิคฟรีนะคะ

ส่งเข้ามากันได้เรื่อยๆเลยค่ะ

ส่งมาได้ทั้งในแท็กทวิตเตอร์ หรือทาง direct message (DM) เราก็ได้ค่ะ

ส่วนใครที่ไม่มีทวิตเตอร์ จะส่งมาอีเมล์ก็ได้ค่ะ

penwisa.jt@gmail.com

(ขอโทษที่เพิ่งมาขยายช่องทางนะคะT_T)

หมดเขตวันที่ 1 มีนาคมค่ะ

(ให้เวลานานมาก!)

(ใครส่งแล้วจะส่งมาอีกก็ได้นะคะ)


อย่าลืมนอนห่มผ้า และดื่มน้ำเยอะๆนะคะ

เป็นห่วงนะคะ


#นักศึกษาแพทย์จงอิน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1864 YunewG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:17
    โอ๋นะจงอิน
    #1,864
    0
  2. #1841 kkondee2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:27
    จงอินอ่าา
    #1,841
    0
  3. #1805 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:09
    อ่าว พามาห้องขนาดนี้ห้องไม่เละก็บุญแล้ว ทำไมคยองทำงี้ ไม่รักแล้ว ทำอิหมอเสียใจ
    #1,805
    0
  4. #1767 071097 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:43
    ใจ๋ฮ่มๆเน้อออออ...คุยกันดีๆดีกว่าเนาะ
    #1,767
    0
  5. #1746 แฟนชื่อไค (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 08:28
    โอ้ยเจ็บใจ จงอินใจเย็นจริงๆเรานี่เกือบร้อง(อินจัด555)เป็นเราเจอแบบนี้ซัดอย่างเดียวเลยㅠㅠ
    #1,746
    0
  6. #1741 Chankuma (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 02:04
    เห้อออออมาม่าอีกละ คยองก็นักปากอย่างใจอย่าง คนที่ซื่อตรงอย่างจงอินก็เข้าใจผิดเป็นธรรมดา
    #1,741
    0
  7. #1715 โทษทีทีมนยองว่ะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 19:47
    จงอินใจเย็นเกินอะ เป็นนี่ไม่เหลือซากแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามจริงๆคยองซูไม่ควรทำงี้อะ แงงงง นีนี่มาหานี่มา เดี๋ยวปลอบเอง
    #1,715
    0
  8. #1672 Pinkuplatong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 12:39
    จะบอกว่าจงงินใจเย็นมากจริงๆนะ ถ้าเป็นคนอื่นเห็นแฟนตัวเองขนาดนั้น คงโดนต่อยสลบไปแล้ว อันนี้ถือว่ายังใจดีอยู่ ฮืออออ แต่ก็คิดว่าคยองมีเหตุผลแหละ เราก็จะคิดในแง่ดี แบบคยองจะอยากทำอะไรเซอร์ไพรซ์ก็ได้
    #1,672
    0
  9. #1592 III--Poppy--III (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 00:50
    ตอนหน้าพูดออกมาให้หมดนะคยอง
    #1,592
    0
  10. #1551 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:15
    น้ำตาไหลลลอ่ะฮืออออออออ
    #1,551
    0
  11. #1457 Kyss (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:48
    รักแรงหึงแรง
    #1,457
    0
  12. #1379 Airr Rzsl (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 21:59
    ดราม่ามาาาแต่พูดกันให้เข้าใจเนอะรักกันจะตายสถานการณ์ก็น่างอนจริงๆอะคยองง
    #1,379
    0
  13. #1350 jkyx (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 14:24
    โอย คยองซู๊ววว รีบๆอธิบาย รีบๆปรับความเข้าใจ
    #1,350
    0
  14. #1342 dusita361 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:55
    ดีกันเร็วๆนะ
    #1,342
    0
  15. #1341 Mimlovebap (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:10
    คยองซูแกทำฉันผิดหวัง;-; หวังแกจะมีเหตุผลที่ดีพอนะ (อินจัด)
    #1,341
    0
  16. #1339 _tangkwajiya (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:28
    ดราม่าทำให้ชุ้นหายใจไม่ออก
    #1,339
    0
  17. #1338 X_____X (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:02
    งงกับคยองซูเลยอ่ะ แรกๆกว่าจะมาเป็นแฟนกันนี่จีบยากหยอดยาก พอมาเป็นงี้อะไรเหมือนไม่ใช่คยองซู ดูแบบ..อธิบายไม่ถูกอ่ะ
    หวังว่าเหตุผลที่คยองซูต้องโกหกคุณนศพนี่จะเป็นเรื่องที่ให้อภัยได้เด้อออออ
    #1,338
    1
    • #1338-1 ต่วยดำ(จากตอนที่ 24)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:08
      แอบคิดเหมือนคุณเลย555+ ในตอนนี้ทั้งจงอินทั้งคยองซูหลุดจากคาร์แรกเตอร์ที่ปูให้อ่านตอนก่อนหน้าไปหมด แม้แต่ชานยอลก็ด้วย จริงๆ ว่าบุคลิกสองคนนี้แปลกๆ ไม่เหมือนเดิมตั้งแต่ตอนรุ่นพี่แล้ว เหมือนอ่านฟิคคนละเรื่องอยู่

      คยองซูที่เป็นสายยอมหักไม่ยอมงอ ห่ามๆ กลายเป็นเคะน้อยหอยสังข์เปราะเป็นแก้วเจียระไนแตกง่ายไปแล้ว

      ส่วนจงอินที่ปกติดูมีสติมีความคิดความอ่านมีความใจเย็น มีความนิ่ง มีความอ่านทางคยองซูและคนอื่นๆ ค่อนข้างออก กลายเป็นเมะขี้หึงแบบขาดสติไปแล้ว ถ้าเป็นตอนก่อนๆ ไม่รู้สึกว่าจงอินจะปักธงง่ายแบบนี้ ตอนแรกนึกว่าจงอินจะซักต้อนแบบนิ่งๆ ใจเย็นๆ จนคยองซูยอมหลุดซะอีกว่าทำไมต้องโกหก
      #1338-1
  18. #1337 specialgirl20 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:56
    อยากรู้ว่าทำไมคยองถึงต้องโกหกจนอินน
    #1,337
    0
  19. #1336 MarisaDowchuai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:51
    คยองซูอธิบายด่วน?
    #1,336
    0
  20. #1335 BBLD.O. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:36
    ไม่มีทีม แค่คืนดีกันไวๆก็พอแล้ว
    #1,335
    0
  21. #1334 Case Fern (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:42
    โอ้ยจงอิน ;;-;; ทำไรไม่ควรโกหกแฟนเลยนะคะคยอง ขนาดจงอินเจอคริสตัลเธอยังหวงเลย แล้วทำไมไม่คิดถึงหัวอกจงอินบ้าง ;;-;;
    #1,334
    0
  22. #1333 zLittleCutez (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:00
    สงสารตะงินจัง ต้องเจ็บปวดแค่ไหนที่เปิดห้องมามีคนยืนช้อนหลังแฟนอยู่นี่คิดก็หวงแทนล่ะอะ จงอินเป็นจงอาง เราจะเป็นหมาแม่ลูกอ่อนหวงลูกค่ะ5555 อย่างงี้ต้องลงโทษแต่ไปโอ๋เขาก่อนนะเขางอแงอยู่แกล้งทำมึนๆตึงๆรอฟังเหตุผลเขา และก็ใช้ความผิดจัดการเจ้าก้อนเลยหึหึ5555555 /ก้มกินขนมที่พื้นเป็นผีเจ้าที่ -..,-
    #1,333
    0
  23. #1327 chidaaaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:06
    สงสารจงอินจัง คยองน่าจะนึกถึงจงอินบ้างเห้ออออไม่น่าโกหกเลย
    #1,327
    0
  24. #1326 YYWRY (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:51
    จงอิน TT
    #1,326
    0
  25. #1325 l_Answer (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:47
    อธิบายเหตุผลมาหน่อยเถอะคยองซู ว่าจงอินเข้าใจอะไรผิดไป โกหกทำไมอ่ะ งอนคยองซูเเล้วนะ
    #1,325
    0