[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 22 : 21 : รุ่นพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    5 ก.พ. 60











จงอินตื่นขึ้นมาก็พบว่าคนรักข้างกายหายไปเสียแล้ว เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่ล่วงอยู่ข้างเตียงขึ้นมาพันรอบเอวแล้วเดินออกไปหาอีกคน กลิ่นหอมไข่ทอดเป็นตัวบอกเขาได้ว่าคยองซูอยู่ที่ไหน จงอินเดินเข้าไปวางคางบนไหล่แคบของอีกคน คยองซูละสายตาจากกระทะในมือก็หันมายิ้มให้เขาเพียงเบาๆก่อนจะหันกลับไปสนใจไข่ทอดในกระทะต่อ

 

“ทำไมไม่ปลุกผมล่ะครับ” จงอินถาม ทั้งๆที่ตายังคงปิดอยู่อย่างนั้น

 

“จะปลุกทำไม ไม่ได้รีบไปไหนซะหน่อย”

 

“คุณทิ้งให้ผมนอนคนเดียว”

 

“งอแงเป็นลูกแหง่ไปได้”

 

“แล้ว... ยังเจ็บอยู่มั้ยครับ?” จงอินถามออกไป อดไม่ได้ที่จะลอบมองใบหูเล็กค่อยๆขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

“กะ ก็นิดหน่อย”

 

“ถ้าไม่ไหวก็บอกนะครับ”

 

“อือ รู้แล้ว แล้วเมื่อไหร่จะไปใส่เสื้อผ้า” คยองซูแสร้งขยับไหล่ให้จงอินขยับออก พอพูดเรื่องนั้นแล้วก็รู้สึกตัวร้อนๆไงก็ไม่รู้

 

“อาบให้หน่อยสิครับ” จงอินก็ยังคงพาร่างกลับมาแหมะอยู่บนไล่แคบของอีกคนอยู่ดี

 

“ได้คืบจะเอาศอกนะจงอิน”

 

“นะๆ”

 

“เดี๋ยวโดนต่อย จะไปไม่ไปหะ!” คยองซูแกล้งสะบัดมือใส่กลางผ้าขนหนูจงอินแรงๆ

 

“เห้ย คุณ! เดี๋ยวเสียของขึ้นมาทำไงเนี่ย” จงอินรีบเด้งตัวหลบออกมาทันที เขาหัวเราะร่าเมื่อแกล้งให้อีกคนหัวเสียได้สำเร็จ

 

“เออ เสียไปเลย”

 

“แหน่ะๆ ระวังจะเหงานะครับ”

 

“ไอ้จงอิน!” คยองซูที่โดนกวนจนอดไม่อยู่ รีบวิ่งเข้าไปเปิดโลกดาวให้จงอินด้วยฝ่ามือทันที

 

“หูย มึนเลยนะเนี่ย” ไม่ทันที่อีกคนจะได้ขยับตัวออกจงอินก็กอดอีกคนเอวแน่นเสียแล้ว

 

“ปล่อยเลยนะจงอิน กวนประสาท”

 

“ขอหนึ่งจูบนะครับ เดี๋ยวปล่อยเลย”

 

“ไม่เอา อย่าลีลา เดี๋ยวไข่ไหม้” คยองซูพยายามขืนตัวออกก็ไม่เป็นผล ยิ่งดิ้นจงอินก็กลับยิ่งกอดเขาแน่นขึ้น

 

“ไม่กินไข่แล้วก็ได้ครับ ขอกินคุณคำเดียว”

 

“ทะลึ่ง”

 

“เผื่อคุณไม่รู้นะครับ จะบอกให้ว่าผมทะลึ่งมากเลยล่ะ” จงอินหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“ไม่ต้องมาเล่นคำ จะปล่อยไม่ปล่อย”

 

“จูบทีนึงก่อนนะครับ นะครับที่รัก” จงอินงัดมุกคำหวานหูออกมาอ้อน ไม่วายใช้สายตาลูกหมีออกมาอ้อนอีกคนเต็มที่

 

“ให้มันได้ยังงี้สิคิมจงอิน จะทำมั้ย เร็วๆ”

 

จงอินพยักหน้ารัว เมื่ออีกคนยกแขนขึ้นมาคล้องคอเขาไว้ ทั้งสองค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าหากันจนกระทั่งริมฝีปากแตะกันด้วยสัมผัสบางเบา ก่อนที่คยองซูจะเป็นฝ่ายบดเบียดริมฝีปากให้แน่นยิ่งขึ้น ละเมียดริมฝีปากหนาไปทีละนิด ไม่มีการลุกล้ำใดๆ มีเพียงการละเมียดทุกพื้นที่บนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้งเท่านั้น

เมื่อได้มอร์นิ่งคิสจนพอใจแล้ว จงอินก็ค่อยๆผละริมฝีปากออก แล้วแตะลงไปอีกคนจนมีเสียงดังจุ๊บออกมา

 

“ไม่อาบน้ำให้ผมจริงๆหรอครับ” จงอินยื่นขอเสนอ

 

เอาไว้วันอื่น

 

“พูดแล้วนะครับ”

 

“อือ รู้น่า”

 

“น่ารักที่สุดเลย” จงอินหอมแก้มแฟนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะผละออกไปห้องน้ำ ไม่วายยังแกล้งคยองซูด้วยการดึงผ้าขนหนูที่พันเอวเอาไว้ออกมาพาดบ่าตัวเองเอาไว้

คยองซูที่เห็นมนุษย์เปลือยก็แทบจะหยิบกระทะปาใส่หลังอีกคน ถ้าไม่ติดที่จงอินรีบวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปซะก่อน คยองซูส่ายหัวเบาๆให้กับความทะลึ่งทะเล้นของจงอินที่ดูจะหนักข้อมากขึ้นทุกวัน เขาหันกลับมาถอนหายใจกับไข่ไหม้ในกระทะ ก่อนจะเททิ้งแล้วทอดใบใหม่ต่อ

ในขณะที่อาหารเช้าถูกจัดวางบนโต๊ะหน้าโซฟาแล้ว จงอินที่แต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกมาหาเขาทันที เขายกมือตีขาจงอินแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว เพราะจงอินใส่แต่กางเกงขาสั้น เอาเสื้อยืดพาดบ่าเอาไว้ไม่ยอมใส่ เดินอวดรอยคิสมาร์คบนแผงอกอยู่นั่น

 

“มากินข้าวดีๆ” คยองซูตบเบาะโซฟาข้างกาย จงอินก็รีบเดินเข้ามานั่งเบียดอีกคนทันที

 

“ป้อนด้วยสิครับ”

 

“ป้อนด้วยกำปั้นนี่” ว่าแล้วก็ยกมือเขกหัวอีกคนไปสักที

 

“โถ่ ขออ้อนหน่อยก็ไม่ได้”

 

“อย่างนี้ไม่เรียกหน่อยแล้ว อ้อนทุกวัน เป็นลูกแหง่รึไง”

 

“พอดีติดแฟนครับ ใช่ว่าผมกับคุณจะได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้บ่อยสักหน่อย” จงอินว่าพร้อมกับจิ้มไส้กรอกเข้าปาก

คณะที่พวกเขาเรียนต่างก็ไม่ใช่คณะที่จะมีเวลาว่างเหมือนคนอื่นเขาซะที่ไหน กว่าพวกเขาได้เจอกันแต่ละทีก็เหนื่อยเอาเรื่อง เจอกันทีก็ใช่ว่าจะได้อยู่ด้วยกันนาน ถ้าไม่เผลอหลับไปก่อน ก็ต้องมีงานเข้ามาจนต้องอยกกันไป ซึ่งทุกวันนี้พวกเขามักจะคุยกันผ่านโซเชี่ยลซะมากกว่า

 

“ก็ถึงต้องยอมให้ทุกทีเลยไง เอ้ากินซะ” คยองซูจิ้มเนื้อปลาจิ้มใส่ปากอีกคน

 

“อร่อย” จงอินยิ้มจนตาหยี

 

“เอ้อ พรุ่งนี้กลับโซลกันเถอะ”

 

“ได้ครับ มีงานหรอ?”

 

“เปล่าหรอก พรุ่งนี้แบคฮยอนออกจากโรงบาลน่ะ ว่าจะไปรับ”

 

“ได้ครับ แบคฮยอนคงคิดถึงคุณน่าดู”

 

“อือ เห็นว่าจะมาอยู่ที่หอด้วยน่ะ เพราะใกล้ปิดเทอมแล้ว”

 

“อ่า อย่างนี้ผมก็ไม่ได้ไปนอนหอคุณแล้วสิ” จงอินพูดติดตลก เพราะห้องคยองซูมีห้องนอนเพียงห้องเดียว และเตียงก็เป็นเตียงที่นอนได้แค่สองคนเท่านั้น

 

“ใช่ แต่ฉันจะไปนอนหอนายแทน”

 

“อ่อ ครับ...หะ?” จงอินถึงกับหันขวับทันที

 

“ทำไม? จะไปนอนกับแฟนบ้างไม่ได้?” คยองซูยกยิ้มมุมปาก นั่นกลับทำให้จงอินได้ใจขึ้นมาทันที

 

“คิดอะไรกับผมป่ะเนี่ย” จงอินแกล้งยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้

 

“กวนตีน” แล้วก็ตบหัวไปอีกหนึ่งที จงอินถึงได้ยอมหยุดแกล้งเขาแล้วกินข้าวดีๆ

 

คยองซูขำออกมาเบาๆเมื่อได้ยินจงอินบ่นพึมพำว่าเห็นดาวแต่เช้า พวกเขากินๆเล่นๆกันไปเรื่อยๆ กว่าข้าวเช้าจะหมดก็ปาไปเกือบชั่วโมง จงอินจัดตัดสินใจพาอีกคนไปนั่งรถเล่นในเมือง หลังจากล้างจานเสร็จแล้วจงอินก็จัดการโทรเช่ารถกับทางรีสอร์ตเอาไว้ล่วงหน้า

เพียงไม่นานทางรีสอร์ตก็ขับรถยนต์มาจอดไว้หน้าบ้านพัก เขาพาคยองซูขับรถออกไปเรื่อยๆตามทาง จอดแวะข้างทางบ้างให้อีกคนได้ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ สุดท้ายเขาก็แวะร้านกาแฟแถวๆข้างทางให้อีกคนได้พักวาดรูป ตามที่เจ้าตัวขอ

 

“ผมถามคุณอย่างนึงได้มั้ย” จงอินพูดขึ้นในขณะที่กำลังมองอีกคนวาดรูปไปด้วย

 

“อือ ว่ามาสิ”

 

“คุณชอบพวกงานศิลปะพวกนี้ตั้งแต่ตอนไหนหรอครับ”

 

“อืม...” คยองซูเงยหน้าขึ้นทำท่าคิด “ช่วงมอต้นปีสองได้มั้ง ช่วงนั้นเริ่มชอบการจับดินสอร่างขึ้นมาได้ยังไงก็ไม่รู้”

 

“ซะงั้น”

 

“แต่ก็สนุกดี มันรู้สึกว่ามันใส่เก็บความทรงจำได้ดีว่าการถ่ายรูป มันบอกความคิดในหัวเราได้ดีกว่าการพูดออกไป”

 

“ผมอยากเห็นรูปที่คุณชอบมันมากที่สุด”

 

“รูปนายไง”

 

“หืม?”

 

“รูปที่ฉันวาดนาย รูปนั้นแหละ” คำตอบของคยองซูทำเอาจงอินต้องฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

 

“ทำไมถึงเป็นรูปนั้นล่ะครับ”

 

“เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า อย่าถามนักได้มั้ย คนจะใช้สมาธิ” ถึงจะดุไปอย่างนั้นแต่ตัวเองก็ยังปรากฏรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า

 

“โถ่ คุณอ่ะ บอกนิดนึงก็ไม่ได้หรอครับ”

 

“ไม่”

 

“ใจร้ายจังเลย

 

คยองซู?” ทั้งจงอินและเจ้าของชื่อต่างก็เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน

 

“พี่ดงอุน?”

 

รู้จักกันด้วย?

จงอินที่นั่งอยู่ก็หันมองคนรักอย่างฉงน นึกตงิดในใจขึ้นมาแปลกๆ

 

“ไม่คิดว่าจะได้เจอนะเนี่ย เปลี่ยนไปเยอะเลย” ผู้ชายตัวสูงตรงหน้ายิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อมั่นใจว่าอีกคนคือคนรู้จัก

 

“อ่า ขอบคุณครับ อ่อ จงอิน นี่พี่ดงอุน รุ่นพี่ตอนอยู่มอปลาย” คยองซูหันมาแนะนำ

 

“สวัสดีครับ ผมคิมจงอิน” จงอินลุกขึ้นทำความเคารพคนอายุมากกว่าตามมารยาท ทว่าเขาก็ยังคงรู้สึกแปลกๆกับสายตาที่พี่ดงอุนใช้มองคยองซู

 

“สวัสดีครับจงอิน เอ่อ ผมขอยืมตัวคยองซูซักเดี๋ยวได้มั้ยครับ” เขาหันมาพูดกับจงอิน ซึ่งจงอินก็หันกลับไปมองคนรักอย่างไม่เข้าใจทันที

 

“เอ่อ...” นี่จะมาพาแฟนเขาไปง่ายๆอย่างนี้กันเลยหรอ?

 

“เดี๋ยวฉันมานะจงอิน” พอคนตัวเล็กเอ่ยปากบอก จงอินก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

เขาทิ้งตัวนั่งลงมองรุ่นพี่คนนั้นโอบไหล่แฟนตัวเองออกนอกร้านไป ในใจนึกอยากปฏิเสธคำขอของอีกฝ่าย แต่ในเมื่อคยองซูเป็นเอ่ยปากบอกเขาซะขนาดนั้น เขาก็คงทำได้แค่นั่งรอตามที่คนรักว่า ทั้งที่ในใจชักเริ่มร้อนลุ่มขึ้นมา เพราะสายตาของอีกคนที่ใช้มองแฟนเขา มันเหมือนกับตอนที่เขาเจอคยองซูครั้งแรก




เขาไม่น่าพาคยองซูมาร้านนี้เลยจริงๆ

จงอินถอนหายใจเบาๆขณะขับรถกลับที่พัก เขาหัวเสียอยู่ไม่น้อยตั้งแต่คยองซูกลับมาที่โต๊ะพร้อมรุ่นพี่อะไรนั่นของเขา กว่าจะล่ำลากันก็เนิ่นนานเสียเลยเกิน พอเขาถามคยองซูว่าคุยอะไรกันมา อีกคนก็ตอบมาเพียงแค่ว่าไม่มีอะไร เขาพยายามอย่างมากที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ไม่ดูงี่เง่าเกินไป

 

เขายอมรับว่าเขาเป็นมนุษย์งี่เง่าที่หนึ่ง โดยเฉพาะกับแฟน

และเขาไม่ได้อยากทำแบบนั้นกับคยองซู

 

“ฮ่ะๆ” เสียงหัวเราะเบาๆจากคนข้างกายทำให้จงอินหันมามองอีกคนที่กำลังกดมือถือแล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

“มีอะไรหรอครับ?” จงอินถามอย่างสงสัย

 

“หืม ไม่มีอะไรหรอก” คยองซูหันมายิ้มให้เขาก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง

 

จงอินยกยิ้มหน่อยๆ แล้วหันกลับมามองทางข้างหน้าเช่นเดิม

ทำไมเขาจะไม่เห็นชื่อในไลน์คยองซูว่าคนที่คยองซูกำลังคุยด้วยน่ะคือ รุ่นพี่ดงอุน

 

“ดูคุณสนิทกับรุ่นพี่คนนี้นะครับ”

 

“ก็สนิทนะ ตอนอยู่มัธยมฉันติดพี่เขาอย่างกับตังเม”

 

“ทำไมหรอครับ?”

 

“พี่เขาเป็นคนที่คอยสนับสนุนฉัน สอนฉันเรื่องศิลปะน่ะ ฉันเลยนับถือและชอบพี่เขามากๆ ติดสอยห้อยตามไปด้วยตลอดเลย พี่เขาคือไอดอลของฉัน”

 

“หรอครับ” จงอินยิ้มตาหยี ทว่าในใจเขาเริ่มขุ่นมัวขึ้นมาเล็กๆ

 

จงอินไม่ได้ถามหรือพูดอะไรต่อ เช่นเดียวกับคยองซูที่ดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาเป็นพิเศษ จงอินพยายามไม่คิดมากด้วยการหาเรื่องแกล้งอีกคนให้สบายใจ แต่ทว่ามันก็คอยเก็บมาคิดอยู่ตลอด จนคยองซูจับสังเกตได้ว่าจงอินแปลกๆไป คยองซูที่กลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปหาจงอินที่นอนดูข่าวอยู่บนโซฟา

 

“จงอิน” คยองซูเดินเข้าไปนั่งอยู่ตรงปลายเท้าอีกคนแล้วจับขาจงอินเอาไว้เบาๆ

 

“ครับ” จงอินลุกขึ้นมานั่งซ้อนหลังอีกคนเอาไว้

 

“เป็นอะไรรึเปล่า”

 

“เปล่าครับ” จงอินยิ้ม

 

“นายดูนิ่งไปนะ คิดอะไรอยู่รึเปล่า”

 

“...” จงอินนั่งมองหน้าอีกคนนิ่งๆ ทว่าในหัวของเขามันดูยุ่งเหยิงไปหมด

 

“จงอิน...”

 

“ผมหวงคุณ” จงอินทิ้งหน้าผากลงบนไหล่แคบอีกคนเบาๆ

 

“หืม?” คยองซูยกมือลูบผมอีกคนเบาๆ “กับพี่ดงอุนน่ะหรอ”

 

จงอินพยักหน้า

 

“ไม่มีอะไรหรอกน่า คิดมากนะเรา” คยองซูยิ้มบางๆก่อนจะยีผมจงอินอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“ผมไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่เลย”

 

“ไม่มีอะไร พี่ดงอุนเป็นคนดี”

 

“คนดีแต่ผมไม่ไว้ใจเขา”

 

“แล้วนายไว้ใจฉันมั้ย?”

 

“...ไว้ใจครับ”

 

“เลิกคิดมากได้แล้ว ไอ้หมอ” คยองซูจูบขมับอีกคนอย่างเอ็นดู

 

“ขออ้อนก่อนนะครับ” จงอินกระชับกอดให้แน่นขึ้น แล้วซุกหน้าลงกับต้นคออีกคน

 

“วันนี้จะตามใจก็ได้”

 

“จริงหรอครับ?” จงอินเงยหน้าถาม แววตาลุกวาว

 

“อือ จะตามใจ”

 

“งั้นตามใจจงอินเยอะๆเลยนะครับ”

คยองซูล่อยให้จงอินซุกไซร้ไปตามซอกคอ เขาไม่ได้ว่าอะไร และเลือกที่จะตามใจจงอินตามที่บอก เขาเห็นว่าวันนี้จงอินดูคิดมากกว่าปกติเขาก็อยากเอาใจจงอิน ไม่อยากให้อีกคนต้องมาคิดมากเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เลยปล่อยให้จงอินทำอะไรเลยตามเลยถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพิ่งหัวค่ำเอง

 

 

วันนี้คยองซูและจงอินบินกลับโซลกันตั้งแต่เช้า ทันทีที่เก็บของกันเสร็จก็ตรงกันมาที่โรงบาลทันที แบคฮยอนที่เห็นหน้าพวกเขาก็ร้องห่มร้องไห้ใหญ่เพราะคิดถึงพวกเขาด้วย คิดถึงโรงบาลด้วย ทำเอาพวกเขารวมถึงชานยอลก็หัวเราะกันอย่างนึกเอ็นดู

 

“ฉันจะไปกินร้านบะหมี่หน้าหอสักสิบถ้วยเลยอ่ะ” แบคฮยอนพูดขึ้นขณะที่กำลังลิสรายการว่าตัวเองจะทำอะไรบ้างในวันแรกของการออกจากโรงบาล

 

“เก็บท้องไว้กินเนื้อย่างร้านหลังมอบ้างเถอะ” คยองซูที่นั่งข้างคนขับหันหลังกลับมาบอกแบคฮยอนที่นั่งข้างหลังกับชานยอล

 

“ใช่สิ ฉันคิดว่าร้านนถูกปิดไปแล้วนะเนี่ย”

 

“ฉันเป็นคนไปขู่เขาเองว่าห้ามปิดจนกว่านายจะมาล่ะ” คยองซูหัวเราะ

 

“เออ ฉันเชื่อนะเว้ย”

 

“งั้นก็ตอบแทนฉันด้วยละกัน”

 

“ได้เลย เอ้อนี่ คยองซูเดี๋ยวคืนนี้นายจะไปนอนหอจงอินใช่มั้ย”

 

“อืม มีอะไรรึเปล่าล่ะ”

 

“งั้นฉันให้ชานยอลมานอนเป็นเพื่อนนะ”

 

“ก็เอาสิ ฉันยกห้องให้”

 

“อย่ามาทำเป็นใจป้ำหน่อยเลยน่า”

 

“ฮ่ะๆ เห็นเซฮุนบอกว่าเย็นๆจะเข้าไปหาด้วยล่ะ”

 

“อืม ตอนที่พวกนายยุ่งๆกัน เซฮุนก็แวะเอาขนมมาให้อยู่บ่อยๆ”

 

“ฉันไม่ค่อยได้ติดต่อเซฮุนเลย ช่วงนี้หมอนั่นสบายดีใช่มั้ย”

 

“อืม เห็นว่าทะเลาะกับพี่ลู่หานอีกแล้วล่ะ”

 

“เดี๋ยวก็ดีกัน”

 

“ครั้งดูท่าว่าจะไม่ง่ายเลยนะครับ” ชานยอลพูดขึ้น “เห็นลู่หานบินกลับจีนไปขนาดนี้ไม่น่าจะเป็นเรื่องดีเท่าไหร่”

 

“อ่า งั้นควรเข้าไปหาเซฮุนด้วย” คยองซูยกมือลูบคางไปมา

 

“เดี๋ยวผมไปส่งมั้ยครับ” จงอินที่ขับรถอยู่หันมาถามเขา

 

“อืม เดี๋ยวส่งแบคฮยอนแล้วเข้าไปหอเซฮุนกันนะ”

 

“ได้ครับ”

หลังจากที่ส่งแบคฮยอนเข้าหอแล้ว พวกเขาก็ขับรถออกไปทางหลังมหาลัยซึ่งเป็นทางไปหอเซฮุน เมื่อมาถึงเขาก็ให้จงอินรออยู่ข้างล่างหอ ส่วนเขาก็เข้าไปหาเซฮุนที่ห้อง และพบว่าเซฮุนเก็บตัวอยู่แต่ในห้องด้วยสภาพอิดโรย อย่างกับคนใกล้ตาย

 

“ทำไมถึงอยู่แบบนี้?” คยองซูค่อยๆเก็บข้างของที่วางเกะกะไปตามพื้นห้อง

 

“....”

 

“มันดีแล้วรึไง”

 

“....”

 

“เซฮุน”

 

“พี่กลับไปเถอะ”

 

“ลู่หานไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“....อาทิตย์ก่อน”

 

“แล้ววันกลับล่ะ”

 

“ผม...ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จริงๆ” เสียงเซฮุนสั่นเครือจนเขาต้องทิ้งของในมือไว้กับพื้นแล้วเข้าไปหาน้องรหัสตัวเอง

 

“ได้คุยกันบ้างรึยัง” เพียงแค่คยองซูยกมือจับไหล่เขาเบาๆ เขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่

 

“.....” เซฮุนส่ายหัวเบาๆเป็นคำตอบ เห็นอย่างนั้นคยองซูก็ค่อยๆกดต้นคออีกฝ่ายให้ซบลงมาที่ไหล่แคบของเขา

 

“เด็กโง่ ถ้าติดต่อเขาไม่ได้ก็ตามไปหาเขาสิ”

 

“เขาไม่อยากเจอผม...”

 

“แล้วนายไม่อยากเจอเขาด้วยงั้นสิ?”

 

“อยากเจอ...”

 

“แล้วจะอยู่นี่ทำไมล่ะ ไปตามเขากลับมา กว่านายจะได้อยู่กับเขามันง่ายนักหรอ” คยองซูพูดขึ้นเขาจำได้ว่าเซฮุนชอบมาเล่าให้เขาฟังบ่อยๆว่าทางบ้านลู่หานไม่ค่อยชอบเซฮุนสักเท่าไหร่ กว่าเซฮุนจะทำให้พ่อแม่ลู่หานชอบได้ก็เล่นเอาเหนื่อยน่าดูเลย

 

“ถ้าเขาไล่ผมมาล่ะครับพี่...”

 

“แล้วนายจะโง่กลับมาตามที่เขาไล่นายหรอ คนรักกันอ่ะมันโกรธกันได้ไม่นานหรอก”

 

“แต่ว่า....”

 

“ถ้านายยังขี้แพ้อยู่อย่างนี้ ฉันจะกระทืบนายซ้ำอีกคน”

 

“....” เซฮุนผละออกมาเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ

 

“รีบบินตามไปซะ ก่อนที่จะถึงสอบปลายภาคอาทิตย์หน้า” คยองซูผลักเซฮุนจนเซฮุนหลายหลังนั่งกับพื้น ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นช่วยเก็บของในห้องต่อ

 

“ผมกลัว”

 

“....”

 

“ผมกลัวว่าลู่หานจะรักผมน้อยลง”

 

“ถ้ากลัวว่ามันจะน้อยลง นายก็ทำมห้เขารู้สึกมากขึ้นสิ เหมือนตอนที่นายทำให้ลู่หานรักนายได้”

 

“มันไม่ง่ายเลยนะพี่”

 

“แต่มันก็ไม่ได้ยากถึงกับขนาดที่นายจะทำไม่ได้นี่”

 

“.....”

 

“ไปเถอะ ลองสักตั้งจะเป็นไร”

 

“ขอบคุณนะพี่” เซฮันเดินเข้ามากอดเขาอีกรอบแล้วผละออก

 

“เออน่า ไปอาบน้ำไป แล้วลงไปกินข้าวด้วยกัน จงอินรออยู่ข้างล่าง”

 

“ครับ”


100







---------------------------------------------------------------

เอาล้าววววว

คราวนี้ตาพี่หมอเขาบ้างล่ะค่ะ



วันนี้หมดแรงเพราะง่วงมาก 55555555

เดี๋ยวจะมาต่อให้ไวที่สุดค่ะ

ช่วงนี้ฝึกงานแล้วค่ะ (จริงๆฝึกมาได้เดือนนึงแล้ว)

เลยจะยุ่งๆหน่อยๆ (แต่ก็อัพอยู่เรื่อยๆ)

----------------------------------------------------------------------

เรื่องความหึงหวงของจงอินมันไม่ได้จบง่ายๆนะคะ

(ยกยิ้มมุมปาก)

ติดตามกันเรื่อยๆนะคะ ใครทิ้งจงอินจะฟ้องพี่โด

บอกเลยว่ากินมาม่ากันท้องอืด 555555555

(ล้อเล่งงงง)

ช่วงนี้เราเกเร ผลัดประกันวันพรุ่งมาหลายวันเลย

เดี๋ยวจะไถ่โทษทุกคนด้วยการซื้อมาม่ามาฝากนะคะ ._.


ส่วนเรื่องกิจกรรมชิงฟิค

เราไม่รู้ว่ามันสนุกมั้ยมั้ย จะดีรึเปล่า

แต่อยากให้มาร่วมกิจกรรมกันเยอะๆนะคะ

คนอื่นมีความคิดเห็นยังไงบอกเราได้นะคะ

เพราะเราอยากมห้ทุกคนมีส่วนร่วมในฟิคด้วยจริงๆ

เราอยากให้คนที่ได้ไปรู้สึกว่า เออ นี่มันฟิคของฉันจริงๆนะ ประมาณนี้น่ะค่ะ


ขอความกรุณามาร่วมสนุกกันเยอะๆนะคะ ._.


**ขอขอบคุณคุณ @zLittleCutez มากเลยนะคะ ที่คอยแก้คำผิดให้คนเบลอๆอย่างเราตลอดเลย ;;_;;


ส่วนฟิค one word เดี๋ยวจะลงตามมานะคะ


อย่าลืม #นักศึกษาแพทย์จงอิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,886 ความคิดเห็น

  1. #1863 YunewG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:46
    สู้เขานะเซฮุนนนน
    #1,863
    0
  2. #1766 071097 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:33
    พี่ลู่อย่าโกรธเซฮุนนานเลยน้าาาา ส่วนจงอินน้านนนนก็อ้อนคยองทุกวันเลย แล้วไงอะ ในเมื่อคยองก็ยอมให้อ้อน...ฮิ้ววววใ
    #1,766
    0
  3. #1740 Chankuma (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 01:52
    คุณหมอหึงละเด้อ ฮุนฮานดีกันเร็วๆ
    #1,740
    0
  4. #1714 โทษทีทีมนยองว่ะ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 19:41
    อย่าแกล้งหมออออออออ
    #1,714
    0
  5. #1671 Pinkuplatong (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    ลู่โกรธอะไรน้า ดูรุนแรงจังเลย ฮุนอาจจะเข้าใจผิดก็ได้ พี่อาจจะมีธุระด่วน
    #1,671
    0
  6. #1631 Monbiwty (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 15:16
    พี่ลู่โกดอะไรตะงุนอ่า 
    #1,631
    0
  7. #1591 III--Poppy--III (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 00:41
    คยองซูเป็นผู้ใหญามากจริงๆ สตรองสุดๆ
    #1,591
    0
  8. #1550 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:12
    พี่ลู่ไปหนายยยยย
    #1,550
    0
  9. #1297 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:05
    โถ่วพี่ลู่ หนีไปไหน ปล่อยตัวแสบไว้ เหงาเลยดิ
    คาดิน่ารักอย่างมากถึงมากที่สุด
    #1,297
    0
  10. #1231 Airr Rzsl (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:45
    คู่หลักลอยตัวแล้วใช่มั้ยจะมีเรื่องอะไรอีกเปล่าแงง้หวานกันมากสุดฮุนสู้ๆน้าลูกกก
    #1,231
    0
  11. #1215 Tongdchr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:53
    น้ำผึ้งพระจันทร์มาเลยจ้า หวานกันขนาดนี้
    งุนต้องไปง้อพี่เค้านะ งุนจู้ๆ
    #1,215
    0
  12. #1207 RoOk.kie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:43
    โง้ยยยยย น่ารัก
    #1,207
    0
  13. #1205 fahpsk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:21
    จงอินหึงน่าร้ากกก ชอบ... ดูไม่งี่เง่าอ่า หวงก็พูดถึงจะแอบงอนนานแล้ว5555
    #1,205
    0
  14. #1190 l_Answer (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:04
    เเฟนน่ารักขนาดนี้ถ้าจงอินไม่หึงไม่หวงน่ะเเปลกเเล้วเนาะ หายป่วยเเล้วคิดจะกินอย่างเดียวเลยนะเเบค
    เซฮุนดราม่าไปอีก ตามหัวใจตัวเองกลับมาให้ได้นะเซฮุน
    #1,190
    0
  15. #1189 YYWRY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:29
    คุณหมออย่าคิดมากเด้อ ไว้ใจกันเยอะๆ เซฮุนก็สู้ๆ
    #1,189
    0
  16. #1188 JJayxyz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:43
    คุณหมอขี้หึงน่ารักจัง คยองซูก็ทำตัวน่ารักขึ้นเยอะเลย 555555 ถ้ามีมาม่าขอแค่นิดหน่อยพอได้มั้ย
    ไม่ว่าจะเป็นคู่ไหนก็ตาม เราอยากเห็นความน่ารักของพวกเค้าๆๆๆๆ
    #1,188
    0
  17. #1186 babariaba (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:22
    รอรับมาม่าเลยยย จงอินคนขี้หวง ต้องไม่จบแค่นี้แน่ๆ แต่คยองน่ารักมากๆ รู้สึกหลังๆมานี้ยอมอ่อนข้อให้จงอินตลอดเลย ก็ดูจงอินสิ ขี้อ้อนขนาดนั้น เวลาพูดครับนี่หัวใจจะละลายลงไปกับพื้น น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ หวานจนหมดจะขึ้นแล้วคร้าาาคู่นี้
    #1,186
    0
  18. #1185 HHSP (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:49
    ปฏิเสธมาม่าได้มั้ยคะไรท์55555555
    #1,185
    0
  19. #1184 8812 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:03
    จงอินนนนน ขี้หึงแล้วน่ารักอ่ะ
    #1,184
    0
  20. #1183 dusita361 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:12
    สู้ๆนะเซฮุนนาา
    #1,183
    0
  21. #1182 zLittleCutez (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:07
    ก็ว่าอยู่หมอเขาจบแค่ซุกคอแน่หรอคะ... อิอิ้เราคิดไปไกลถึงวิธีรังแกแล้วฮื่ออออ ไม่ใช่สิ! อะไรคือการแก้ตัวด้วยจะซื้อมาม่ามาฝาก ตี!นะ เดี๋ยวจะโดนม่านเอ๊าาาาาาาาาาาาาาาว์ งือเห็นชื่อแอคเคาท์ตัวเองอยู่ท้ายทอล์คละมันแบบ ฟีลได้มงมิสยูนิเวิสเลยอะ *โบกมือ นั้มตาจะไหลงืออเห็นได้เลยว่าไรท์อ่านทุกคอมเมนท์ไม่ใช่แค่เมนท์เรา *เช็ดน้ำตา ดีจังงงถึงไรท์จะเบลอแต่เราก็ชัดเจน 'รัก'นะคะง่อวววว /อีกนิดๆตอนท้าย ตอนบทคยองที่บอกให้เซฮุนไปทำ*ให้ลู่หานรักอีกที ละก็ลงมาอีกนิดชื่อเซฮุนเลย เป็นเซฮันสะงั้น น่ารัก5555 ลงไปหาหมอเร็ววทิ้งเขาไว้หน้าหอรู้สึกใจไม่ดีแปลกๆเลย กลัวใจ งืออ
    #1,182
    0
  22. #1181 boompr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:26
    คำว่าไม่มีไรหรอก ไม่ใช่วิธีตอบคำถามที่ดีเลย TT เซฮุนต้องสู้ ถึงจะชนะ 555 //รอนะ
    #1,181
    0
  23. #1180 Kaitui (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:16
    อยากให้จงอินหึงแรงๆกว่านี้อ่ะ ///สงสารเซฮุนจังเลย สู้ๆนะ
    #1,180
    0
  24. #1179 Markbee_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:03
    สงสารเซฮุนนะคะ????????
    #1,179
    0
  25. #1177 JJayxyz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:52
    คุณหมอเริ่มหึงสินะ ชอบจัง
    #1,177
    0