[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 19 : 18 : วันหยุดยาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    18 ม.ค. 60








คยองซูตื่นขึ้นมาแต่เช้าแต่ก็ไม่ได้ลุกจากเตียงไปไหน เขาเอื้อมหยิบหนังสือข้างเตียงขึ้นมาอ่าน เขาขยับตัวเบาๆเพื่อเอนหลังพิงหัวเตียง และปล่อยให้จงอินนอนกอดเอวเขาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมันผ่านไปร่วมชั่วโมงกว่า จงอินก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นเลย

 

“อือ...” จงอินขยับตัวเพียงเบาๆ แต่กลับกระชับกอดให้แน่นขึ้น

 

“จงอินเช้าแล้ว”

 

“อือ...” คยองซูกรอกตาไปมา เขาว่าเขาปลุกจงอินรอบที่ล้านไปแล้ว แต่จงอินก็ยังคงหลับอยู่อย่างนั้นราวกับอดหลับอดนอนมาชาติกว่า

 

“ถ้าไม่ลุกฉันลุกก่อนนะ” คยองซูพูดจบก็ขยับตัวให้ออกจากแขนจงอิน

 

“อือ ไม่เอา” จงอินกลับเป็นคนดึงเขาลงมานอนกอดเอาไว้เหมือนเดิม

 

“อย่างี่เง่าดิวะ เมื่อยละเนี่ย”

 

“หอมจัง” ไม่ฟังเขาไม่พอ จงอินยังกดจมูกลงกับแก้มเขาอย่างแรง

 

“โอ๊ย จะตื่นไม่ตื่นหะจงอิน ไม่งั้นฉันถีบตกเตียงจริงๆด้วย”

 

“โถ่ ก็ผมง่วงนี่”

 

“ง่วงก็นอนไม่ใช่มาวอแวกับฉันอย่างนี้”

 

“ก็ได้อยู่กับคุณทั้งทีนี่ครับ ไม่ได้เจอคุณตั้งหลายวัน ผมคิดถึงคุณมากขนาดไหนรู้มั้ย” ว่าแล้วจงอินก็ซุกหน้าเข้าหาอกเล็กอย่างออดอ้อน

 

“ไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้ถ้านายไม่หยุดฉันถีบจริงๆด้วย”

 

“คุณอ่ะ” จงอินทำหน้างอทันที แต่ก็ยอมปล่อยให้คยองซูได้เป็นอิสระ

 

“ถ้าจะลุกก็ลุกไปล้างหน้า ถ้าจะนอนก็นอนไป ฉันจะไปทำข้าวเช้าไว้ให้”

 

“....ทีนึง” จงอินซุกหน้าลงกับหมอนแล้วบ่นอะไรบางอย่างจนคยองซูต้องก้มหน้าลงมาฟัง

 

“อะไร?”

 

“ผม...ทีนึง”

 

“อะไร พูดดีๆดิ๊”

 

“ผมขอมอร์นิ่งคิสทีนึง นะครับ” จงอินทำหน้าอ้อนพร้อมยกนิ้วชี้ขึ้นมา

 

“ไม่เอา”

 

“นะครับ นะๆ” จงอินจับมือเขาเขย่าเบาๆ

 

“ล้างหน้าก่อน” ว่าแล้วก็เดินสะบัดมือออกไปจากห้องนอน ปล่อยให้จงอินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนเตียงก่อนจะรีบลุกเข้าห้องน้ำไป

 

กลิ่นหอมๆของขนมปังปิ้งกับกาแฟทำให้จงอินท้องร้อง เขาเดินออกมาตามกลิ่นก็พบร่างเล็กกำลังขยุกขยิกอยู่หน้าเตา เขามองภาพนั้นแล้วก็ยิ้มออกมา ยิ่งตอนที่แสงแดดอ่อนๆสาดส่องเข้ามากระทบผิวขาวๆของอีกคน ยิ่งให้คยองซูดูเป็นภาพในความฝันมากยิ่งขึ้น

อา... นี่สินะที่เรียกว่าทั้งรักทั้งหลง ถึงขึ้นเพ้อ

 

“ทำอะไรครับ” จงอินเข้าไปกอดเอวอีกคนเอวหลวมๆ แล้ววางคางไว้บนบ่าแคบ

 

“จะทอดฮอทดอกให้ เอามั้ย”

 

“เอาครับ”

 

“ฉันรำคาญ ออกไปไกลๆได้มั้ย”

 

“ไม่ไป ผมหนาว”

 

“เสื้อหนาวก็มี ผ้าห่มก็มี”

 

“ก็มีคุณอยู่นี่แล้วไงครับ จะไปพึ่งของพวกนั้นทำไมกัน”

 

“ปะเหลาะกินแล้วแบบนี้”

 

“เปล่าซะหน่อย”

 

“แล้วจะเอาอะไร”

 

“เอามอร์นิ่งคิส”

 

“เอาตะหลิวไปก่อนละกัน”

 

“ใจร้ายอะ”

 

“มะเหงกนี่สิ” คยองซูหันมาเขกหัวจงอินด้วยความหมั่นไส้

 

“โหย คุณอ่ะ” จงอินเบะปากเมื่อถูกขัดใจ คยองซูหันกลับไปปิดเตาแก๊สก่อนจะหันกลับมาหาจงอิน

 

“ขอดูปากหน่อย จะดูว่าหมัดฉันยังหนักอยู่เหมือนเดิมมั้ย” คยองซูหัวเราะเบาๆก่อนจะจับปลายคางจงอินหันมาดู

 

“คุณน่ะมือหนักจะตาย”

 

“หูย ช้ำเลยอ่ะ”

 

“คุณอ่ะมือหนั” ริมฝีปากเขาถูกปิดด้วยริมฝีปากของอีกคน เพียงไม่นานคยองซูก็เป็นฝ่ายผละออก

 

“เลิกบ่นซะที”

 

“น่ารักจัง” จงอินทิ้งตัวเข้ากอดอีกคนอย่างแรง

 

“โอ๊ย นายนี่มันน่ารำคาญที่สุดเลย” ถึงจะเอ่ยว่าเขาแต่กลับเป็นฝ่ายกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่

 

คยองซูปล่อยให้จงอินคอยวอแวเขาอยู่อย่างนั้น จงอินเองก็ไม่ย่อท้อกับคำด่าทอของอีกฝ่ายเลย ยิ่งได้ยินอีกคนด่าก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งแกล้งอีกคนเข้าไปใหญ่ ภายในห้องเล็กกลับเต็มไปด้วยเสียงโวยวายของทั้งคู่ พวกเขานั่งกินข้าวกันแกล้งกันไปมา ทำให้มื้อเช้าที่ควรเร่งรีบกลับเป็นไปอย่างเชื่องช้า

สุดท้ายจงอินก็ลากคยองซูกลับมานอนที่เตียงด้วยความง่วงของตัวเอง เขาปล่อยให้คยองซูนอนอ่านหนังสืออะไรบางอย่างที่เขาวางมันไว้ข้างเตียงเมื่อหลายวันก่อน อาจจะเป็นหนังสือเกี่ยวกับการผ่าตัดหรืออะไรสักอย่าง ซึ่งดูคยองซูจะสนใจมันมากเป็นพิเศษ ส่วนเขาก็อาศัยไหล่เล็กนอนซุกต้นคออีกคนอย่างเงียบๆ

 

“อย่าดิ้นได้มั้ยจงอิน” คยองซูเลื่อนมือไปลูบผมจงอินเบาๆ

 

“อือ” จงอินขยับตัวให้พอดีกับไหล่แคบๆของอีกคน

 

“ผมนายมันบัง ขยับออกไปหน่อย” คยองซูเบี่ยงหน้าหลบ แต่จงอินก็ยังดึงดันขยับตามคอเขามา

 

“...อือ”

 

“อยู่นิ่งๆได้มั้ย ไม่งั้นถีบจริงๆนะ” คยองซูวางหนังสือลงกับเตียง

 

“....” จงอินถึงได้นอนนิ่งทันที

 

“กวนตีนจริงๆ” แล้วเขาก็ยกหนังสือขึ้นมาอ่านต่ออย่างเงียบๆ

ครึ่งวันของพวกเขาหมดไปกับการนอนอยู่บนเตียง จะมีก็เพียงแค่คยองซูที่คอยหยิบนู่นนี่มาอ่าน หนังสือข้างเตียงที่จงอินวางไว้เขาก็อ่านบ้าง ดูรูปประกอบบ้าง เปิดผ่านๆบ้าง หรือแม้กระทั่งหยิบมือถือมาเล่นเกมจนเบื่อ จงอินก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะตื่นเลย

 

กริ๊ง....

เสียงมือถือดังขึ้น แต่มันไม่ได้มาจากเครื่องของเขา คยองซูหันกลับมามองเจ้าของเครื่องที่ยังคงหลับสนิท เขาตัดสินหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจว่าจะหยิบมันมาให้จงอิน แต่เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา เขาก็เปลี่ยนใจกดรับสายเสียเอง

 

สวัสดีครับพี่ซูจอง

 

[ใครน่ะ?]

 

“คยองซูครับ โด คยองซู”

 

[อ๋อ คิดว่าใคร จงอินอยู่กับนายหรอ]

 

“ครับ เขาอยู่กับผม”

 

[ขอสายหน่อยได้มั้ย]

 

“จงอินยังไม่ตื่นเลยครับ พี่มีอะไรกับเขารึเปล่า”

 

[อ่า ปลุกให้หน่อยได้รึเปล่า]

 

“ผมไม่อยากปลุกเขาเท่าไหร่น่ะสิครับ เมื่อคืนเขาเหนื่อยๆเลยไม่อยากปลุก”

 

[ทำไงดีล่ะ ปลุกให้หน่อยไม่ได้หรอ]

 

“พี่มีอะไรฝากผมไว้ก็ได้ครับ” คยองซูสาบานได้ว่าเขากำลังทำเสียงให้ดูสุภาพที่สุดแล้ว

 

[พอดีฉันได้ตั๋วหนังมาสองใบน่ะ เลยว่าจะชวนไปดูเป็นเพื่อน]

 

“อ่อ... งั้นสักครู่นะครับ” คยองซูหันมามองจงอินที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องราว

“จงอิน จงอิน ตื่นแป๊ปนึงก่อน” คยองซูเขย่าแขนจงอินแรงๆ

 

“อือ...ครับ” จงอินยกหัวขึ้นมาจากไหล่แคบ มองอีกคนอย่างสงสัย

 

“รุ่นพี่ซูจองโทรมา เขาจะชวนนายไปดูหนัง”

 

“ไม่ไปได้มั้ยครับ ผมอยากอยู่กับคุณ” พอได้ฟังคำตอบที่น่าพอใจคยองซูก็ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ ก่อนที่เขาจะลูบหัวจงอินให้นอนต่อ

 

“ดูเหมือนว่าจงอินจะไม่ว่างแล้วล่ะครับ” คยองซูพูดต่อกับคนที่ยังค้างอยู่ในสาย

 

[นาย...คบกับจงอินอยู่จริงๆหรอ?]

 

“ครับ ผมกำลังคบอยู่กับจงอิน”

 

[...หึ]

 

“...?”

 

[เป็นแฟนหมอนั่นก็ดูแลดีๆหน่อย เจ้านั่นน่ะซื่อบื้อกว่าที่นายคิดไว้เยอะ]

 

“...” คยองซูขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่ซูจองต้องการจะสื่อ

 

[จริงๆฉันก็รู้นานแล้วว่านายคบอยู่กับจงอิน หมอนั่นไม่ให้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถแบบนั้นหรอกนอกจากแฟน จงอินน่ะรักนายมากนะคยองซู ใครเขาถามก็กล้าๆบอกไปเลยว่าเป็นแฟนกัน]

 

“.....”

 

[คนที่ชอบหมอนั่นน่ะมีเยอะเท่าภูเขา ถ้านายรักหมอนั่นเหมือนกันก็กล้าๆแสดงออกหน่อย เพราะถ้าโดนคนอื่นปั่นหัวที่ไม่ใช่ฉันล่ะก็จะหาว่าฉันไม่เตือน] เธอหัวเราะเบาๆก่อนจะวางสายไป

 

คยองซูที่เพิ่งเข้าใจว่าตัวเองโดนปั่นหัวก็นึกหงุดหงิดคนข้างกายขึ้นมา นึกอยากยกเท้าขึ้นมาถีบเข้าให้ซะจริงๆ แต่ก็ทำได้แค่ขยี้หัวอีกคนแรงๆ จงอินส่งเสียงร้องห้ามอย่างขัดใจก่อนจะทนไม่ไหว ตื่นขึ้นมาฟัดแก้มอีกคนเป็นการเอาคืน

 

#นักศึกษาแพทย์จงอิน

 

หลังจากนอนกลิ้งอยู่บนเตียงจนถึงบ่าย จงอินก็ชวนเขาออกมาเที่ยวข้างนอกเพราะความหิว สุดท้ายจงอินก็พาเขามาจบที่ร้านกาแฟ แต่เจ้าตัวกลับสั่งช็อกโกแลตมิ้นท์กับเค้กสตอเบอร์รี่มากิน คยองซูเห็นจงอินกำลังตั้งใจอ่านหนังสืออะไรบางอย่างที่อยู่ในร้าน ซึ่งเขาก็ไม่อยากกวนเท่าไหร่ เขาเลยเลือกที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมแก้เบื่อ

 

“เล่นเกมหรอครับ?” จงอินถาม

 

“อือ” คยองซูส่งเวียงตอบในลำคอ เขาไม่สนใจว่าจงอินจะย้ายตัวเองมานั่งข้างๆเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“อยากดู” ว่าแล้วก็เอาคางมาเกยไหล่เขา

 

เรื่องวอแวละยกให้เขาเลย

 

“ไม่ถนัด ออกไป” คยองซูไหวไหล่เป็นการไล่

 

“ไม่เอา” คนดื้อรั้นก็กลับยิ่งดื้อ จงอินยกมือกอดแขนอีกคนเอาไว้หลวมๆ

 

“เอ๊ะ กวนตีนแล้วแบบนี้”

 

“แบบนี้เรียกว่ากำลังอ้อนครับ”

 

“จะเอาอะไร” คยองซูตัดสินใจออกจากเกมแล้วหันมามองจงอินตรงๆ

 

“อยากให้คุณสนใจ”

 

“สนใจแล้วนี่ไง”

 

“ผมอยากอ้อนคุณ” คยองซูที่ได้ฟังก็อมยิ้มขึ้นมา

 

“จะอ้อนเอาอะไรอีก”

 

“อ้อนให้คุณรักผม” จงอินเอนซบไหล่แคบอีกคน

 

ก็รักอยู่นี่ไง” จงอินยิ้ม และเอาแต่มองเขาอยู่อย่างนั้น “ไง จะเอาอะไรอีกล่ะ” คยองซูถาม

 

“ผมรักคุณจัง”

 

“อือ รู้แล้ว ฟังจนเบื่อแล้ว”

 

“เบื่อผมหรอ?”

 

“อือ เบื่อ” ว่าแล้วก็ขยี้หัวอีกคนแรงๆจนจงอินแกล้งทิ้งตัวใส่ตักเขาแรงๆ

 

“ไม่ให้เบื่อหรอก”

 

“นายจะห้ามอะไรฉันได้ ไอ้ลูกหมา”

 

“เอ้อ จะว่าไปก็ลืมเจ้าปลาทูไปเลย”

 

“นั่นสิ ไปอยู่กับเจ้าปลาทูกัน” คยองซูเสนอ

 

“ไม่ดีกว่า” จงอินสายหน้า “เราไปรับปลาทู แล้วไปบ้านผมกันนะ”

 

“หืม?”

 

“คราวก่อนคุณไม่ได้อยู่กินข้าวที่บ้านผมเลย ผมว่าคุณลองไปค้างบ้านผมดูสักคืนมั้ย ไหนๆก็หยุดยาวทั้งที”

 

“เอางั้นหรอ”

 

“ครับ”

 

สุดท้ายเขาก็ไปรับเจ้าปลาทูที่หอคยองซูก่อนจะขับเลยไปบ้านจงอินที่ไม่ไกลจากมหาลัยของเขามากนัก แม่ของจงอินยังคงใจดีอยู่เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนว่าเจ้าปลาทูจะถูกให้ความสนใจเป็นพิเศษ และด้วยนิสัยขี้เกรงใจของคยองซูจึงทำให้เขาต้องมาช่วยป้าแม่บ้านทำอาหารอยู่ในครัวเงียบๆ โดยมีจงอินคอยแวะเวียนเข้ามาเล่นกับเขาบ้าง ออกไปเล่นกับแม่บ้าง จนป้าแม่บ้านอดที่จะแซวไม่ได้เลย

เมื่อตั้งโต๊ะอาหารจนเสร็จแล้ว ทุกคนก็ลงมาทานข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ไม่ว่าจะเป็น แม่ พ่อ หรือแม้กระทั่งพี่สาวของจงอินที่ไม่เคยได้เจอเลยสักครั้ง

 

“เราเรียนอยู่คณะอะไรนะ” พี่สาวจงอินถามขึ้น

 

“สถาปัตย์ครับ”

 

“เอ้อ นี่ไงพ่อ กำลังหาสถาปนิกอยู่ไม่ใช่หรอ” เธอหันไปหาพ่อจงอินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

 

“ทำอะไรได้บ้างล่ะ” พ่อจงอินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

“คยองซูน่ะวาดรูปเก่งมากเลยครับพ่อ ไม่ว่าจะวาดดินสอไม้ สีน้ำ สีอะไรก็สวยหมดเลย” จงอินพูด

 

“ฉันถามเขา ไม่ได้ถามแก”

 

“ก็ถนัดวาดรูปอาร์ตมากกว่าการออกแบบน่ะครับ”

 

“อืม ก็น่าสนใจดีนี่ เออนี่ จงอิน” พ่อของเขาเอ่ยขึ้น

 

“ครับพ่อ?” จงอินวางช้อนกินข้าวลงและหันไปฟังพ่อเขาอย่างตั้งใจ

 

“ซูจองทำงานเป็นสถาปนิกนี่ ยังติดต่ออยู่ใช่มั้ย” ทันทีที่ได้ยินคำถามจงอินก็หันหน้ามามองคยองซูอย่างเก้ๆกังๆ คยองซูหลบสายตาเพื่อแสดงออกว่าเขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

 

“ไม่ค่อยได้ติดต่อกันแล้วครับ” คำตอบจงอินทำเอาคยองซูแอบยิ้มบางๆอยู่ในใจ แต่แล้วคำพูดของผู้เป็นใหญ่ภายในบ้านก็ทำเอาเขากลืนข้าวแทบไม่ลง

 

“ก็ลองติดต่อดูบ้างสิ พามากินข้าวที่บ้านบ้างก็ได้”

 

“จะพามาทำไมล่ะครับ เธอไม่ว่างหรอก”

 

“เออน่า พ่ออยากให้เขาช่วยอะไรหน่อย อีกอย่างพ่อก็คิดถึงหนูซูจองด้วย”

 

“....” คยองซูพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุดด้วยการกินข้าวไปเรื่อยๆ ทั้งที่เขาเริ่มไม่อยากกินมันเท่าไหร่แล้ว

 

“เธอไม่ว่างมาหรอก เธองานเยอะจะตาย” จงอินว่า

 

“แล้วแกรู้ได้ไงว่าเขางานเยอะ ไหนว่าไม่ได้ติดต่อกันไง”

 

“....” จงอินชะงักไป และคยองซูเองก็ดูจะชะงักตามไปด้วย

 

“แหม คนเคยสนิทกัน ก็ต้องรู้ๆข่าวกันบ้างแหล่ะน่า ช่างมันเถอะ กินข้าวๆ” เมื่อแม่จงอินสังเกตได้ว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มเปลี่ยนไปก็พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

 

แม่จงอินพยายามชวนพวกเขาคุยเรื่องต่างๆนา เรื่องเจ้าปลาทูบ้าง เรื่องสอบบ้าง เรื่องเพื่อนบ้าง พอให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีขึ้นมาหน่อย โดยมีพี่สาวของจงอินคอยชวนคยองซูคุยด้วย เมื่อมื้อเย็นจบลง คยองซูก็ลุกออกมาล้างจานแทนการนั่งคุยกับคนในครอบครัวของจงอินต่อ

 

“คุณครับ” จงอินเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆเขา

 

“เข้ามาทำไม” เขาเพียงละสายตาจากจานในซิงค์มามองจงอินเพียงชั่วครู่

 

“ผมขอโทษ”

 

“ขอโทษเรื่องอะไร”

 

“เรื่องที่พ่อผมพูด เรื่องซูจอง”

 

“นายจะมาขอโทษฉันทำไมกัน ฉันไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้วน่า” คยองซูยิ้ม

 

“ผมรู้ ว่ามันทำให้คุณรู้สึกไม่ดี” จงอินเอนตัวพิงอีกคนเบาๆก่อนจะวางหน้าผากไว้บนไหล่แคบอย่างออดอ้อน

 

“จงอิน อย่าทำ คนอื่นก็อยู่เยอะแยะ” คยองซูเบี่ยงตัวออกเพื่อไม่ให่จงอินเข้ามาแนบชิดเขาเกินไป

 

“แต่คุณไม่ใช่คนอื่น คุณก็ครอบครัวผมอีกคน”

 

“ถ้าคนอื่นมาได้ยิน นายจะทำยังไง” คยองซูเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

 

“ก็บอกว่าเราเป็นแฟนกัน”

 

“บ้าไปแล้วหรอจงอิน” คยองซูถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะหันกลับไปล้างจานที่เหลือต่อ

 

คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง?” จงอินจับไหล่เขาให้หันกลับมา

 

“....” คยองซูไม่พูดอะไรออกมา เขาเพียงถอนหายใจแรงๆอีกทีแล้วนิ่งไป

 

“คุณพูดเหมือนคุณไม่อยากเป็นแฟนกั

 

“ไปคุยกันข้างบน” คยองซูจับมือจงอินออกจากไหล่ก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนห้อง

 

เมื่อเสียงประตูห้องปิดลงคยองซูก็หันหลังกลับมาหาจงอินที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง คยองซูขมวดคิ้วแน่นมากขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าโกรธของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก

 

“โกรธฉันหรอ?” เขาถามจงอิน

 

“ครับ”

 

“เรื่อง?”

 

“ก็ดูคุณพูดสิ เหมือนคุณไม่อยากเป็นแฟนผมแล้ว”

 

“โตๆหน่อยสิจงอิน ที่ฉันดุนายก็เพราะการกระทำของนายนั่นแหละ”

 

“ผมทำอะไร”

 

“นี่มันในบ้านนายนะจงอิน นายจะมาเกาะแกะฉันเหมือนตอนอยู่คอนโดไม่ได้หรอก ที่นี่ยังมีพ่อนาย แม่นาย พี่สาวนาย ไหนจะคนอื่นๆอีก ถ้าเขามาเห็นจะทำยังไง”

 

“ก็บอกไปเลยว่าผมคบกับคุณอยู่ อีกอย่างผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ผมแค่จะอ้อนคุณ ผมผิดขนาดนั้นเลยหรอ”

 

“งี่เง่าแล้วแบบนี้”

 

“.....ครับ ผมงี่เง่า แล้วยังไงล่ะ” จงอินเองก็เริ่มโมโหขึ้นมาจริงๆ เขาเองก็ทั้งน้อยใจ และก็โกรธที่อีกคนทำเหมือนกับว่าเขาผิดหนักหนา

 

“จงอิน อย่าประชด”

 

“ผมไม่ได้ประชด ผมถาม ผมงี่เง่าแล้วยังไง ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณทั้งนั้น ที่ผมเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่เพราะผมรักคุณหรอกหรอครับ”

 

“ฉันรู้ที่นายโกรธฉัน เพราะฉันดุนาย แต่นายก็ฟังฉันบ้างสิจงอิน”

 

“แล้วคุณล่ะ ฟังผมบ้างรึเปล่า”

 

“ทำไมฉันจะไม่ฟัง แต่บางอย่างมันก็ไม่ควรไงจงอิน พ่อนายชอบพี่ซูจอง และเขาเป็นผู้หญิง ส่วนฉันเป็นผู้ชาย นายคิดว่าจะมีพ่อที่ไหนบ้าง ที่เขาจะยอมให้ลูกชายตัวเองคบกับผู้ชายบ้างน่ะจงอิน”

 

“แล้วทำไมคุณถึงต้องไปฟังที่พ่อผมพูดมากกว่าผมล่ะครับ ทำไมคุณไม่ลองฟังผมบ้าง” เสียงจงอินสั่นเครือ และเมื่อคยองซูเงยหน้าขึ้นมองอีกคน จากที่ใจร้อนจนโกรธไปหมด แต่พอได้เห็นน้ำตาของจงอิน ใจเขาอ่อนยวบลงมาทันที

 

“จงอิน...”

 

“ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ แต่คุณฟังผมได้มั้ย ฟังแค่ผม” เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นน้ำตาของจงอิน และมันไม่น่าดีใจเอาเสียเลย

 

คยองซูค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปหาจงอินอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยกมือเช็ดน้ำตาให้คนตัวสูงเบาๆ

 

“ผมมีแค่คุณ รักแค่คุณ ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไง ผมก็มีแค่คุณ” ยิ่งคยองซูคอยเช็ดน้ำตาให้กับเขาเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าจงอินจะยิ่งร้องไห้หนักมากขึ้นกว่าเก่า

 

“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจหมดแล้วจงอิน ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ” คยองซูยกแขนขึ้นกอดคอจงอินเอาไว้แน่น

 

“ผมมีแค่คุณ...”

 

“ฉันรู้ ฉันก็มีแค่นาย” คยองซูเขย่งปลายเท้าเพื่อที่จะได้ลูบผมจงอินเบาๆ

 

“ผมรักคุณมากเลยนะ”

 

“ครับ รู้แล้ว ฉันก็รักแค่นาย รักแค่นายคนเดียว” เขาผละออกจากกอดก่อนจะเขย่งปลายเท้าอีกครั้งเพื่อกดริมฝีปากจูบหน้าผากอีกคนเบาๆ

 

“อย่าผลักไสผมอีกเลยนะ ผมเจ็บไปหมดเลย”

 

“เจ็บตรงไหนครับ? ไหนบอกฉันมาหน่อยสิ” คยองซูยังคงพยายามเช็ดน้ำตาให้จงอินพร้อมกับรอยยิ้มใจดี

 

“เจ็บตรงนี้” คนตัวสูงยกนิ้วชี้ไปที่กลางอกของตัวเอง

 

“เจ็บตรงนี้หรอ เดี๋ยวฉันเป่าให้นะ ...หายเจ็บนะครับ” พร้อมกับกดริมฝีปากรูปหัวใจลงตำแหน่งนั้นอย่างแนบชิด

 

“เจ็บตรงนี้ด้วยครับ” ครางนี้จงอินชี้ที่ปากบ้าง

 

“เจ็บตรงนี้ด้วยหรอ” คยองซูยกมือจับแก้มจงอินเอาไว้ทั้งสองข้างก่อนจะรั้งใบหน้าอีกคนให้ลงมารับจูบจากตัวเอง

 

“หายเจ็บแล้วนะ” เขายิ้ม

 

“ครับ หายเจ็บแล้ว” จงอินอดใจไม่ได้ที่จะดึงอีกคนเข้ามากอดแน่นๆ

 

“ขอโทษ”

 

“ครับ แต่อย่าทิ้งผมนะ ห้ามทิ้งผมเลย”

 

“ไม่ทิ้งหรอก ฉันทิ้งนาย ฉันก็เสียใจแย่”

 

“พูดแล้วนะครับ คนจริงเขาพูดแล้วไม่คืนคำนะ” จงอินยิ้มขำเบาๆ

 

“ฉันน่ะคนจริงอยู่แล้ว”

 

“น่ารักที่สุด”

 

“นี่จงอิน”

 

“ครับ”

 

“อย่าร้องไห้อีกเลยนะ ฉันไม่ชอบน้ำตานายเลย”

 

“....”

 

“ฉันเห็นแล้วฉันก็เจ็บตามไปด้วย”

 

“ครับ เข้าใจแล้วครับ” จงอินยิ้มก่อนจะกดจูบที่หน้าผากคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา

 

เพียงแค่การจับมือเคียงข้างกัน ไม่ปล่อยมือไปไหน

ก็ถือเป็นการรักษาความเจ็บปวด และความหวาดกลัว

ที่คุ้มค่ามากพอ



100



-----------------------------------------------------------------------------------


ไม่มีอะไรหรอกน่า คิดมาก


พอดีเราเป็นคนไม่ค่อยชอบมาม่าน่ะค่ะ

ฮี่ๆๆๆ



วอนทุกคนมางอแงใส่เราได้ในแท็ก #นักศึกษาแพทย์จงอิน

จะได้รู้ว่าทุกคนยังไม่ลืมกันนะคะ <3

ตอนนี้เปิดฟิคแก้บนอีกเรื่องแล้ว

หลังจากไปลั่นวาจาเอาไว้กลางงานมีต

(เรื่องเก่ายังเขียนไม่จบ ยังจะกล้าเปิดเรื่องใหม่อีกหรอ!!)

55555555555555


ขายของเลยละกันนะคะ


ฝากติดตามน้องใหม่เรื่อง one word กันด้วยนะคะ

จะไม่สปอยมาก

แต่อยากให้ทุกคนได้ลองสัมผัสบรรยายกาศห้องขังกันดูสักครั้งค่ะ

เพราะตอนนี้พระเอกของเรื่องเขากางแขนเข้าห้องขังไปเรียบร้อยแล้ว

555555555555555555555

ลาล่ะค่ะ เจอกันที่ #นักศึกษาแพทย์ 

และน้องใหม่แกะเสื้อผ้า เอ๊ย น้องใหม่แกะกล่อง

#onewordkaisoo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1878 bbowngai (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:23
    ตะงินงอแงงงงงง
    #1,878
    0
  2. #1860 YunewG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:34
    แง น่ารัก จงอินงอแง น่ารักมากเลย ชอบจังเลยค่ะ
    #1,860
    0
  3. #1838 kkondee2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 21:48
    โง้ย จงอินอ่าาา
    #1,838
    0
  4. #1810 Choi P (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 14:54
    ทำไมคยองซูดูเเมน5555
    #1,810
    0
  5. #1763 071097 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:20
    ตัลจะไม่เข้ามาอีกแล้วใช้ไหม
    #1,763
    0
  6. #1745 m ma ri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 22:38
    สลับตำแหน่งแบบไม่เปลี่ยนตำแหน่งอ่ะ งงไหม สับสนรึเปล่า ไม่ได้ถามใคร ถามตัวเอง อะไรของยูวววววววววววววววววววว #ยังคงงงอยู่นิดเดียว
    #1,745
    0
  7. #1737 Chankuma (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:40
    คุณหมอขี้แยซะด้วย โหยยยคนอย่างจงอินชาตินี้ก็หาไม่ได้แล้วนะคยอวซูผู้น่าอิจฉา น่ารักจริงๆเลย
    #1,737
    0
  8. #1713 โทษทีทีมนยองว่ะ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 19:09
    นีนี่น่ารักไปหมด แงงง ยัยขี้อ้อน พี่โดก็ตามใจใหญ่เลยยน
    #1,713
    0
  9. #1703 คยองนัมจา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 09:21
    งื่อออ~จงอินน่ารักกก
    #1,703
    0
  10. #1692 MYHH412 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:18
    จงอินงอแงน่ารักจังเลยน้าาาา ฮื่ออออออ
    #1,692
    0
  11. #1674 STAYWITHYUN92 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:02
    น้องจงอินงอแงงงงงงงงง~
    #1,674
    0
  12. #1668 Pinkuplatong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:48
    จงงินโคดอ้อน อย่างงอแงอ่ะ พี่คยองแมนมากจริงๆ
    #1,668
    0
  13. #1646 Exo_ppppp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 07:23
    เอ้าพ่อนี้มัน เดั๋ยวๆเดี๋ยวเจออาฆาตจากชิปเปอร์หรอกก
    #1,646
    0
  14. #1588 III--Poppy--III (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 00:04
    เอ่าพ่ออออ ไม่เอาจิ อย่าทำร้ายจิตใจเด็กๆแบบนั้นได้มั้ย .___. ว่าแต่จงอินก็ยังมีพิรุธอ่ะเห้ย หรือเราขี้ระแวงมากไปอ่ะ ยังไม่เชื่อจงอิน 100% นะ
    #1,588
    0
  15. #1566 Chinwara (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:40
    ขุ่นพ่ออออ ขุ่นพ่อขา ขุ่นพ่อเอ๋ยขุ่นพร่อออ
    #1,566
    0
  16. #1547 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 15:32
    ชอบจังงงงงเลยยย
    #1,547
    0
  17. #1488 -FL- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:34
    ชอบความที่สองคนนี้คุยแบบมีความประนีประนอมไม่งี่เง่า ดูมีเหตุผลอ่ะ
    #1,488
    0
  18. #1359 kziiex0x (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 15:11
    ตอนนี้มันดีมากเลยอะ จงอินงอแงแล้วคยองซูโอ๋เนี่ย คนรักกันก็ต้องฟังกันเนอะ
    #1,359
    0
  19. #1294 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:51
    โถวว สงสารและเอ็นดู มันคงจะเป็นบททดสอบ
    รักกันก็ดีแล้ว ชอบที่ฟังกัน~
    #1,294
    0
  20. #1210 Tongdchr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:24
    ฮื่ออออออ คุณพ่อทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ ไม่น่ารักเลย แต่ลูกชายคุณพ่อน่ารักมากเลยค่ะ งอแงมาก คยองซูเหมือนมีลูกอีกคนอ่ะ ลูบหัวปลอบ 5555
    #1,210
    0
  21. #1088 Kyss (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 21:18
    เจ็บปวดดด แต่ความรักชนะทุกสิ่งนะสู้ๆนะไคซูลูกแม่
    #1,088
    0
  22. #1051 Cytokinin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 22:54
    นี่ว่าพิ้โดดูแม้นแมนอ่ะ ฮืออ ชอบ ชอบแบบนี้ จงอินอ้อนเขาเยอะๆเลยลูก น่ารักจริงๆ
    #1,051
    0
  23. #1049 bbbaiteay_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 01:20
    นึกว่าจะมีการทำสงครามกันซะเเล้ว555555555
    #1,049
    0
  24. #1048 specialgirl20 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 01:13
    พ่อของจงอินคิดจะทำอะไร เราไม่ยอมหรอกน่ะ!!
    #1,048
    0
  25. #1047 Gigss (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 22:46
    เกือบแระ
    #1,047
    0