[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 18 : 17 : ซ้อมมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    8 ม.ค. 60






[พอดีผมมีธุระด่วน ไปรับไม่ได้นะครับ]

 

“อือ ไปทำงานของนายเถอะ”

 

[คุณไม่โกรธนะครับ?]

 

“ฉันโตขนาดนี้แล้วจะมาโกรธอะไร”

 

[งั้นเดี๋ยวเสร็จแล้วผมจะซื้อขนมไปฝากคุณนะ]

 

“ไม่ต้องอ่ะ หากินเองได้ ไปไหนก็ไปเถอะ”

 

[ครับคร้าบ งั้นเสร็จแล้วไปจะไปหานะครับ]

คยองซูถอนหายแรงๆใส่โทรศัพท์มือถือ จงอินนี่ควรโดนเรียกตัวไปปรับทัศนคติด่วนเลย โดยเฉพาะเรื่องฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเนี่ย เรื่องดื้อรั้นนี่ยกให้เขาเลยจริงๆ

 

คยองซูเก็บพู่กันแห้งใส่กระเป๋า หลังจากเก็บของเคลียสตูเสร็จเขาก็เดินออกจากคณะไป แสงอาทิตย์สีส้มเข้มบอกเวลาที่ใกล้ค่ำแล้ว เขามุ่งหน้าเดินไปยังโรงพยาบาลของมหาลัยแทนที่จะกลับหอ เพราะก่อนหน้านี้เพียงไม่นานเขาได้รับสายจากแบคฮยอนว่าจะขอยืมของไปวาดรูปเล่นเขาจึงต้องหอบข้าวของไปหาแบคฮยอนตามคำขอ

 

“อ้าว คยองซู” เสียงคุ้นหูดังขึ้นทันทีที่เขาเดินเข้าโรงบาลมา

 

“ชานยอล?” คยองซูเงยหน้ามองหมอเด็กที่ดูแปลกตาออกไป ตาโหลเหลขอบตาดำคล้ำทำเอาเขารู้ทันทีเลยว่าช่วงนี้พวกหมอคงยุ่งเอาการ

 

“มาทำอะไรที่นี่ครับ?”

 

“มาหาแบคฮยอนน่ะ”

 

“อ่อ งั้นฝากบอกทีนะครับว่าผมยุ่งๆเลยไม่ได้ไปหาวันนี้”

 

“อื้ม อ่อ แล้ว... จงอินล่ะ” คยองซูถามก่อนที่ชานยอลจะเดินออกไป

 

“มันออกเวรไปตั้งนานแล้วนี่ครับ อ้าว มันไม่ได้บอกคุณหรอ”

 

“อ่อ ช่างเถอะ ไม่เป็นไร” คยองซูโบกมืออย่างไม่มีอะไรก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกมาและตรงไปที่ห้องแบคฮยอนทันที

 

“อ่ะ ให้” คยองซูยื่นแก้วโกโก้ให้คนไข้

 

อุส่าซื้อมาให้ แต่ดันไม่อยู่ งั้นก็อดกินไปละกัน

 

“โอโห เดี๋ยวนี้มีของมาฝากด้วยแฮะ”

 

“เออ กินไปเถอะ เรื่องมากจะไม่ให้กิน”

 

“หูย ขี้เหวี่ยงอ่ะ ไหนอ่ะของ” แบคฮยอนแบมือ

 

“อ่ะ อันนี้ฉันเอามาจากล็อคเกอร์นาย” คยองซูยกกระเป๋าให้ แบคฮยอนที่รับไปก็รีบเปิดดูด้วยความตื่นเต้น

 

“รู้ใจจังเลย โครตคิดถึงเลยเนี่ย”

 

“เอ้อ ชานยอลฝากมาบอกว่ายุ่งๆเลยไม่ได้มาหา”

 

“อือ รู้แล้วล่ะ เห็นว่าช่วงนี้พวกนักศึกษาแพทย์จะสอบย่อยกัน”

 

“อือ”

 

“ว่าแต่... นายคบกับจงอินแล้วหรอ? เห็นชานยอลบอก”

 

“อือ ทำไม”

 

“แหน่ ไม่บอกเพื่อนเลยนะ ไปทำอิท่าไหนถึงยอมคบกันได้เนี่ย”

 

“ท่านี้ไง” พร้อมยกมือขึ้นพร้อมเขกหัวอีกคนทันที แบคฮยอนเองก็อาศัยความเร็วของตัวเองรีบคว้ามือเพื่อนไว้ทันที

 

“หูย ใจเย็นๆดิ เขินแล้วรุนแรงตลอดอ่ะ ตกลงว่าไงจะเล่าได้ยัง”

 

“ไม่มีอะไรให้เล่า”

 

“โหย ได้ไงอ่ะ”

 

“คบก็คบเลยนี่แหละ จะมีท่านู้นท่านี้ให้เยอะไปทำไมกัน”

 

“ใจร้ายอ่ะ แค่นี้ก็เล่าไม่ได้ เชอะ”

 

“จะงอนก็งอนไปเลย ไม่ง้อด้วยนะบอกเลย”

 

“โหย ร้ายกาจมาก”

 

“เอ้อ นายรู้จักพี่ซูจองใช่มั้ย”

 

“รู้จักดิ สวยออกซะขนาดนั้น ทำไมหรอ”

 

“วันนี้เจอน่ะ ที่คณะ”

 

“หืม? ตั้งแต่จบไปพี่เขาก็ไม่ได้กลับมามหาลัยเลยนะ ไหงกลับมาได้วะ”

 

“เห็นบอกว่ากลับมาหาคนรู้จัก... จงอินน่ะ”

 

“หะ?”

 

“มาหาจงอิน”

 

“....อ่า” หลังจากแบคฮยอนนั่งนิ่งไปสักครู่ ก็หันมามองเพื่อนข้างตัวด้วยสายตาแปลกๆ

 

“ทำไม?”

 

“ฉันเพิ่งนึกออกน่ะ... ว่าพี่ซูจองกับจงอินเคยคบกันเมื่อสองปีที่แล้ว

 

“หรอ อืม”

 

“ไม่ตกใจเลยหรอ”

 

“ตกใจทำไม มันน่าแปลกตรงไหน”

 

“ไม่หึงบ้างหรอ แฟนเก่ามาหากันถึงที่เลยเนี่ย”

 

“คนจะมาหากัน มันก็ไม่ได้จำเป็นต้องมาหากันแค่ในฐานนะแฟนเก่าหรอก”

 

“ใจเย็นกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย โดคยองซู”

 

“หมอนั่นซื่อบื้อจะตาย ไม่ใจร้ายกับฉันหรอก เพราะถ้านิสัยเสียกับฉันขึ้นมาจริงๆนะ ฉันซ้อมหมอนั่นตายแน่”

 

“ขอเปลี่ยนคำพูดเมื่อกี้ละกันนะ”

 

คยองซูยกยิ้มมุมปากเบาๆ

เขาใจเย็นมากกว่าที่คนอื่นคิด และแน่นอนว่าเขาก็ใจร้อนกว่าที่ตัวเองคิดไว้เหมือนกัน เขารู้และจำได้ดีว่าจงอินชอบเขามากขนาดไหน หมอนั่นตามตื้อเขามาตั้งเท่าไหร่กว่าเขาจะใจอ่อน จะให้เขาปล่อยให้เรื่องเล็กๆมาทำให้เขาหงุดหงิดนั่นหรอ? ไม่มีทาง และหากวันนึงจงอินนิสัยเสียอย่างที่เขาพูดขึ้นมาจริงๆจะให้เขาอยู่เฉยๆน่ะหรอ?

 

ไม่มีทางซะหรอก

 

 

คยองซูเดินจูงเจ้าปลาทูมาเล่นในสวนสาธารนะใกล้ๆหอพัก ถึงแม้จะดึกแล้วแต่ผู้คนก็ยังคงพลุพล่าน เจ้าปลาทูเองก็จะชอบซะด้วยถึงได้พาเขาวิ่งซะจนเหนื่อย ปลาทูพาเขาวิ่งออกมาเรื่อยๆจนเขาคิดว่ามันน่าจะไกลจากหอพักพอสมควร พอเหนื่อยๆเข้าเขาก็พาเจ้าปลาทูแวะมินิมาร์ทข้างทาง คยองซูผูกเชือกล่ามเจ้าปลาทูไว้กับเสาร่มหน้ามินิมาร์ท ก่อนที่เขาจะเข้าไปหาอะไรดื่มแก้กระหาย

 

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้น คยองซูหยิบมือถือขึ้นมาดูก่อนจะพบว่ามันเป็นข้อความจากคนที่เขารอมันมาทั้งวัน

 

ขอโทษที่วันนี้ไม่ได้ไปรับนะครับ พอดีผมธุระด่วนนิดหน่อย แล้วจะโทรหานะ

คยองซูยกยิ้มน้อยๆก่อนจะเก็บมันไว้ที่เดิมแล้วเดินออกมานั่งดื่มน้ำที่หน้ามินิมาร์ทกับเจ้าปลาทู ลมเย็นๆพัดเข้าหน้าจนปลายผมด้านหน้าเปิดออก เขายกมือลูบต้นแขนเบาๆให้คลายหนาวและเมื่อน้ำเกลือแร่ในมือหมดขวด เขาก็โยนมันทิ้งถังขยะใกล้ๆก่อนจะพาเจ้าปลาทูกลับออกไป

 

“หืม... จงอิน?”

คยองซูครางเสียงเบากับตัวเองเบาๆเมื่อพบเจ้าของชื่อกำลังเดินอยู่อีกฝั่งของถนนกับรุ่นพี่ซูจอง คนตัวเล็กขมวดคิ้วฉับทันทีเมื่อเห็นสองคนตรงหน้ากำลังจับมือกันเดิน

คยองซูยกมือถือที่เพิ่งเก็บเข้าไปขึ้นมากดตอบข้อความของจงอินกลับไปพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่ไม่ทันได้มองเห็นเขา

มีเคสด่วนหรอ?

 

เปล่าครับ พอดีพี่ที่รู้จักมาหาน่ะครับ

เมื่ออ่านคำตอบที่ได้จากจงอินเขาก็พยักหน้าเบาๆราวกับว่าอีกคนจะเห็น เขาเลือกที่เดินจูงเจ้าปลาทูกลับหอมากกว่าการเดินดุ่มๆเข้าไปหาอีกคน เขามีมารยาทมากพอที่ไม่เข้าไปสุ่มสี่ห้า หรือติดใจอะไรเรื่องระหว่างจงอินกับซูจอง เขายังคงเป็นคนสำคัญอย่างเห็นได้ชัดจากการที่จงอินเลือกที่จะตอบเขาในทันทีถึงแม้ว่าจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่นก็ตาม

 

 

การสอบย่อยมหาโหดของสถาปัตย์ผ่านไปได้อย่างทุลักทุเล พวกเขาต้องโหมปั่นงานกันสุดฤทธิ์ นับได้ว่าข้ามวันข้ามคืนกันเป็นอาทิตย์ รวมถึงคยองซูเองก็ด้วย แก้มกลมๆมีสิวผุดขึ้นมามสองสามเม็ดและรอยคล้ำใต้ตาเป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่าเขาพยายามกับมันมากแค่ไหน

คยองซูพาตัวเองกลับมาที่ห้องได้ก็ถือว่าเป็นบุญคุณสังขารตัวเองมากโข ทันทีที่เขาทิ้งตัวลงกับพื้นห้องอาการปวดหลังเรื้อรังเพราะนั่งเกร็งในห้องสตูเป็นเวลานานๆ ซ้ำเจ้าปลาทูยังวิ่งขึ้นมานั่งบนหลังเขาอีก เขาเบ้หน้าด้วยอาการปวดร้าวไปทั้งหลังแต่ก็หมดแรงที่จะลุกขึ้นมาต้อสู้กับเจ้าปลาทู จึงได้แต่ปล่อยให้หมูในร่างหมานอนกระดิกหางดิ๊กๆอยู่บนหลังเขา คยองซูล้วงเอามือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา

2 อาทิตย์แล้ว....

2 อาทิตย์แล้วที่ไร้การติดต่อจากจงอิน

 

“ตายไปกับห้องฉุกเฉินแล้วรึไง” คยองซูกดเข้าเบอร์ของจงอินก่อนจะกดโทรออก

ไม่รับสาย

“อืม สงสัยตายไปแล้วจริงๆ” คยองซูวางมือถือกับพื้นห้องอย่างแรงก่อนจะปล่อยให้ความคิดของตัวเองไหลไปตามอากาศ

 

โอเค จะยอมรับก็ได้ว่าเขาเริ่มหงุดหงิดจงอินอยู่นิดหน่อย หมอนั่นไม่ได้ติดต่อเขามาเลยแม้แต่สักข้อความเดียว ซึ่งมันผิดกับปกติที่จงอินมักจะมาวอแวเขาอยู่เสมอ ส่งข้อความมาบ้าง ไม่ก็โทรมาสักสาย หรือไม่ก็ฝากของมาให้ที่คณะ แต่นี่จงอินกลับทิ้งหายไปเลย นับตั้งแต่อยู่กับพี่ซูจองคราวนู้น เขาจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าจงอินไม่ใช่คนที่คอยเอาใจเขา ตามใจเขามาตลอดจนเขาเคยชิน และที่สำคัญเขาจะไม่โกรธอะไรเลยถ้าจงอินไม่ใช่แฟนเขา

คยองซูถอนหายใจแรงๆจนเจ้าปลาทูสะดุ้งตื่น เขาพลิกตัวนอนหงายจนเจ้าปลาทูต้องระเห็จตัวเองไปนอนข้างตัวเขาแทน เขานอนนิ่งอยู่อย่างนั้นปล่อยให้ความคิดของตัวเองตีกันอย่างเงียบๆ ก่อนจะผล็อยหลับไป

 .

 .

 .

.

.

“เฮ้ย! พี่!!” เสียงโวยวายดังลั่นพร้อมความรู้สึกเสียวหลังวืดๆ คล้ายกับว่าตัวเขากำลังลอยขึ้นจากพื้น ตากลมค่อยๆปรือขึ้นจากความเหนื่อยล้า สิ่งแรงที่เขาเห็นคือสันดั้งโด่งจนแทบทิ่มหน้าเขา

“พี่อย่าเพิ่งตายนะพี่!!

 

“เซฮุน?...”

 

“เป็นไงบ้างพี่ ไปโรงบาลมั้ย” เซฮุนวางเขาลงบนเตียงในห้องอย่างเบามือ

 

“ไม่ได้เป็นไร แค่เผลอหลับ” คยองซูลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงโดยมีเซฮุนคอยช่วย

 

“ผมก็คิดว่าพี่เป็นอะไรไปซะอีก ที่ดีๆก็มีให้นอนไปนอนอะไรตรงหน้าประตู”

 

“เออ ก็มันเหนื่อย แล้วเข้ามาได้ไงเนี่ย”

 

“ผมโทรหาพี่แต่พี่ไม่รับสาย เลยจะมาดูที่ห้องนี่แหละ เห็นประตูไม่ได้ล็อคเลยเปิดเข้ามา”

 

“กี่โมงแล้วเนี่ย”

 

“สี่ทุ่มแล้วพี่ จะมาชวนพี่ไปกินข้าวเนี่ย”

 

“จะมาชวนทำไม ทำไมไม่ไปกินกับลู่หานล่ะ”

 

“ลู่หานกลับบ้านต่างจังหวัด พี่ลืมไปแล้วหรอว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดยาวสี่วัน”

 

“อ่อ”

 

“ไหวป่ะเนี่ยพี่อ่ะ”

 

“ไหว เหนื่อยนิดหน่อย”

 

“สั่งพิซซ่ามากินกันป่ะ ชวนพี่จงอินมาด้วย”

 

“จะว่างมาหรอรายนั้น”

 

“อ้าว ไม่ว่างหรอ ผมก็คิดว่าว่างซะอีก เมื่อบ่ายยังเห็นพี่เขาอยู่โรงอาหารคณะเรากับพี่ซูจองอยู่เลย” ทันทีที่เซฮุนพูดจบคนฟังก็ขมวดคิ้วเข้ากันทันที ภายในใจเริ่มมีแต่คำสบถหยาบคายเต็มไปหมด

 

นิสัยไม่ดีแล้วอย่างนี้

 

“เซฮุน ฉันจะออกไปข้างนอก นายกินข้าวไปก่อนเลยละกัน” คยองซูลุกออกจากเตียงพร้อมมือถือและกุญแจรถ เขาสั่งให้เซฮุนปิดห้องให้ก่อนจะออกจากหอพักด้วยรถยนต์คันเดิม จุดหมายปลายทางของเขาคืนนี้คือหอพักจงอิน

 



ปึง! ปึง! ปึง!

“จงอิน!”  คยองซูตะโกนลั่น จุดนี้เขาหัวร้อนจนเกินกว่าจะมานั่งใจเย็นห่าเหวอะไรอีกแล้ว เสียงกุกกักดังมาจากข้างในทำให้เขารู้ว่าจงอินอยู่ในห้อง เพียงไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าง่วงงุนของคนที่หายถึงสองสัปดาห์

 

“อ้าว คุณ...”

โผลั๊วะ!!

จงอินเซถอยหลังจนแทบล้ม เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเจ้าของหมัดหนักๆที่เดินเข้ามาในห้อง จงอินซูดปาก มือกุมแก้มซ้ายเอาไว้ด้วยความเจ็บไม่บอกก็พอรู้ว่าปากเขาน่าจะแตกไปแล้ว จากไอ้อาการง่วงๆโดนต่อยไปทีเดียวตื่นเต็มตาเลยเชียว

 

“เป็นบ้าอะไร!” คยองซูกระชากคอเสื้อจงอินอย่างแรงจนจงอินเซถลาเข้าหาร่างเล็ก

 

“อะ อะไรครับ”

 

“หายหัวไปเป็นอาทิตย์ ฉันควรถามนายมากกว่ามั้ยหะ คิมจงอิน” คยองซูง้างหมัดขึ้นมาอีกรอบจนจงอินต้องคว้ามือข้างนั้นเอาไว้

 

“ใจเย็นๆครับคุณ ผมว่าเราค่อยๆคุยกันก่อนนะ”

 

“ฉันใจเย็นมามากแล้วจงอิน แล้วดูเหมือนนายจะใจเย็นมานานมากแล้วด้วย”

 

“เดี๋ยวสิครับคุณ ฟังผมก่อน”

 

“ถ้าพูดไม่เข้าหูฉันสักนิดเดียว ฉันต่อยนายอีกแน่จงอิน” คยองซูเหวี่ยงจงอินใส่โซฟาอย่างแรงจนคนโดนเหวี่ยงต้องซูดปากทันที

 

“ผมขอโทษ” จงอินพูดเสียงอ่อนลง พร้อมกับกุมมืออีกคนเอาไว้ “เจ็บมั้ยครับ” จงอินลูบข้อนิ้วอีกคนเบาๆเมื่อเขาสังเกตว่ามันเริ่มแรงเพราะแรงต่อยเมื่อกี้

 

“ไม่ต้องมาพูดดีไป คิมจงอิน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าหายไปหัวไปอยู่กับใคร”

 

“ใครครับ?” จงอินเงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างงงๆ

 

“จะบอกว่าไม่มีใครหรอคิมจงอิน?” ว่าแล้วก็มือสั่นขึ้นมาอีกรอบ

 

“ซูจองน่ะหรอครับ?”

 

“แล้วมีคนอื่นอีกหรอ?”

 

“ไม่มีครับ ไม่มีใครทั้งนั้นเลย ซูจองแค่แวะมาหาเฉยๆ”

 

“แวะมาหาแล้วจำเป็นต้องหายหัวไปจากฉันด้วยมั้ยจงอิน”

 

“คิดถึงผมหรอครับ” จงอินยิ้ม

 

เพลี๊ยะ!

จงอินหันตามแรงอีกรอบ จากเมื่อกี้เขายังรู้สึกปวดหนึบๆอยู่เลยตอนนี้บวกเพิ่มความแสบขึ้นมาอีกหนึ่ง

“ใช่เวลามาพูดมั้ยจงอิน นายคิดว่าที่ฉันถ่อสังขารมาถึงนี่ตอนดึกๆแบบเพราะหิวหรอ”

 

“ผมขอโทษครับ” จงอินนั่งก้มหน้าอย่างยอมรับผิดก่อนจะเงยหน้าอีกครั้งเพื่ออธิบาย “ผมเห็นว่าคุณจะมีสอบ ทั้งแบคฮยอนและซูจองเองก็บอกว่ามันยาก ผมเลยไม่อยากกวนคุณ ผมเองก็มีสอบด้วยเลยไม่ได้ติดต่อคุณไป”

 

“มันฟังขึ้นมั้ยจงอิน?”

 

“จริงๆนะครับ ตอนแรกก็อยากโทรไปหาคุณบ้างแต่ซูจองแนะนำว่าอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆจะดีกว่าน่ะครับ ผมก็เลย...”

 

“แล้วซูจองเป็นใคร”

 

“เป็นพี่ที่รู้จักครับ”

 

“พี่ที่เคยคบกันน่ะหรอ”

 

“คุณรู้?”

 

“แล้วไงล่ะจงอิน นายฟังคนอื่น แล้วนายหันมาฟังฉันบ้างมั้ย นายฟังแต่คนอื่น จนลืมไปว่าฉันยังรอนายอยู่ นายลืมไปรึไงว่าที่ผ่านมานายตามตอแยฉันขนาดไหน ใครพูดอะไรนายก็ไม่เคยทิ้งฉันไปไหน แต่กะอิแค่คำพูดของคนอื่น นายเลือกที่จะทิ้งฉันไว้คนเดียวเนี่ยนะ”

 

จงอินนิ่งไปเมื่อเห็นแววตาผิดหวังจากอีกฝ่าย ความรู้สึกตีตื้นขึ้นมาจนเขาเจ็บแปลบไปทั้งอก จงอินซบหน้าลงมือเล็กที่เขาเฝ้าถนอมมันมาตลอด

“ผมขอโทษ ขอโทษครับ จงอินขอโทษ”

 

“อย่าทิ้งฉันอีก”

 

“ผมไม่มีวันทิ้งคุณไปไหน ไม่มีวันนั้นเด็ดขาด”

 

“ก็ดี เพราะถ้านายทิ้งฉัน ฉันจะฆ่านายด้วยมือฉันเองนี่แหละ”

 

“ผมรักคุณคนเดียว” จงอินรั้งมือเล็กให้เข้ามาใกล้ก่อนจะโอบแขนทั้งสองข้างกอดเอวบางเอาไว้แน่น เขาซุกหน้าลงกับหน้าท้องอีกคนที่เหมือนจะยุบลงไปหน่อย

 

“เจ็บแก้มมั้ย?” เสียงคยองซูอ่อนลง เขายกมือลูบกลุ่มผมฟูฟ่องของอีกคนเบาๆก่อนที่จงอินจะส่ายหน้าปฎิเสธเบาๆ

“เงยหน้ามาดูก่อน” คยองซูดันคางจงอินขึ้นมา

 

“ซี๊ด...” จงอินซูดปากเบาๆเมื่อคยองซูแตะนิ้วลงบนแก้มเขา

 

“ปากแตกเลยอ่ะ เดี๋ยวทำแผลให้”

 

“ขอบคุณครับ” จงอินยิ้ม

 

คยองซูเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลของจงอินมาวางไว้บนตักก่อนจะลงมือทำแผลที่มุมปากให้อีกคน จงอินเองก็อดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้กับสีหน้าที่ดูเป็นห่วงของอีกคน เขาเพิ่งสังเกตว่าคยองซูดูซูบผอมลงไปมาก ไม่คิดว่าแค่สองอาทิตย์จะทำให้อีกคนเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ไหนจะรอยคล้ำใต้ตาที่จะกลายเป็นแพนด้ามากเข้าไปทุกที แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า

 

ผมคิดถึงคุณ

 

“......”

“คิดถึงจริงๆนะครับ”

 

“.....”

 

“.....”

 

“....อือ คิดถึงมากเหมือนกัน

 

จงอินยิ้มกว้างจนลืมเจ็บก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกดปลายจมูกลงบนแก้มอีกคนเบาๆ

“ค้างที่นี่นะครับ มันดึกมากแล้ว”

 

“อือ” คยองซูพยักหน้าตกลง เห็นอย่างนั้นจงอินก็คว้าเอวคอดขึ้นมานั่งตักตัวเองโดยที่อีกคนก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

 

“กินอะไรมารึยังครับ คุณดูผอมมากเลย”

 

“ยังอ่ะ หิวจะตายอยู่แล้ว”

 

“สั่งอะไรมากินกันมั้ยครับ”

 

“นายเลี้ยง”

 

“ได้เลยครับ”

 

“เอาไก่ทอด พิซซ่าด้วย จาจังมยอนด้วย หิว”

 

“ได้เลยครับ” จงอินจัดการโทรสั่ง

 

เพียงไม่นานอาหารที่สั่งก็มาอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กแล้ว คยองซูแกะกล่องทันทีที่ของมาถึง จงอินเผลอยิ้มกับอาการหิวโหยของอีกคน ดูก็พอรู้แล้วว่าทำไมอีกคนถึงได้แก้มจ่ำม่ำขนาดนั้น กินขนาดนี้ก็น่าจะกลมจนมีหน่วยเป็นก้อนอยู่หรอก

 

“ค่อยๆกินครับคุณ” จงอินวางแก้วน้ำไว้ข้างตัวอีกคนก่อนจะใช้ทิชชู่เช็ดขอบปากให้อีกคน

 

“หิวจะตายอยู่แล้ว”

 

“ครับๆ รู้แล้วว่าหิว แก้มนี่ตุ่ยเป็นช้างเลย”

 

“อยากโดนต่อยอีกข้างหรอจงอิน” คยองซูหันขวับทันทีที่ได้ยิมจงอินเอ่ยแซว

 

“ขอโทษคร้าบ” จงอินเข้ากอดเอวอีกคนอย่างออดอ้อน

 

“ออกไป เกะกะ จะกิน”

 

“ไม่เอาครับ อยากอยู่แบบนี้”

 

“โอ๊ย รำคาญ” คยองซูโวยวายแต่ก็ไม่ได้สะบัดตัวออกแต่อย่างไร หนำซ้ำยังเผลอยิ้มเล็กๆกับความขี้อ้อนของอีกคนด้วย

 

หลังจากกินอาการจนอิ่มแล้วจงอินก็ไล่ให้คยองซูไปอาบน้ำ ส่วนเขาเองก็จัดการพิซซ่าที่เหลือใส่ตุ้เย็นเอาไว้ เพียงไม่นานเสียงประตูห้องน้ำก็เปิดออก จงอินยิ้มทันทีที่เห็นว่าเสื้อผ้าของเขามันช่างดูดีเหลือเกินเวลาอยู่บนของอีกคน

“ขากางเกงนายยาวฉันเลยต้องพับมันขึ้นมา” คยองซูเดินบ่นงึมงำก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา

 

“น่ารักมากเลย” จงอินเดินตามมาและก้มลงสูดกลิ่นแชมพูบนไหล่บาง “หอม”

 

“นายง่วงมั้ย”

 

“คุณง่วงแล้วหรอครับ?”

 

“อือ”

 

“งั้นไปนอนกัน”

 

“โอ๊ย!!! ปล่อย!!!” คยองซูฟาดมือลงบนไหล่หนาทันทีที่จงอินก้มลงมาซ้อนตัวอุ้มเขาขึ้นแนบอก จงอินเอาแต่หัวเราะเสียงดังอุ้มเขาเข้าห้องนอน

 

“หนักเหมือนกันนะเนี่ย” จงอินขำเบาๆเมื่อวางอีกคนลงบนเตียง

 

“ตลกหรอจงอิน!” คยองซูยกขาขึ้นเตะอีกคน

 

“ฮ่ะๆ โถ่ รักนะครับเลยแกล้ง” จงอินขึ้นไปนอนบนเตียงๆข้างๆอีกคนก่อนจะสอดแขนเข้าใต้คออีกคน

 

“เดี๋ยวจะโดนต่อย” คยองซูยกมือทุบอกแกร่งแรงๆจนจงอินซูดปาก แต่ก็ต้องหลุดยิ้มเมื่ออีกคนกลับซุกหน้าเข้าหาอกเขาทันที

 

“คุณนี่น้า” จงอินถือวิสาสะยกแขนอีกข้างกอดอีกคนแน่น

 

“นอนไปเลย”

 

“ครับคร้าบ ฝันดีนะครับ” พร้อมกดจูบลงบนหน้าผากอีกคนเบา

 

“อือ ฝันดี” คยองซูอมยิ้มน้อยๆก่อนจะปล่อยให้ตัวเองผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของอีกคน

 


100


บ้า.. ไม่มีอะไร.. คิดมาก


----------------------------------------------------------


ขออภัยในความผิดพลาดทางเทคนิคด้วยนะคะ ;;_______;;


--------------------------------------------------------

กราบขอประทานอภัยที่หายไปนานค่ะซิส Y_Y

เป็นปีใหม่ที่วุ่นวายพอตัวเลยค่ะ

ตอนนี้กลับมาแล้วนะคะ

คิดถึงด้วยค่ะ


-------------------------------

ไหนใครไปงาน #มีตไคซู บ้าง ยกมือหน่อยยยยย

เราก็ได้ไปด้วยค่ะ (เราพลาดงานนี้ไม่ได้จริงๆ!)


และ เราก็มีของไปให้ด้วย!!!

วันนั้นเราจะพกรูปจงอินไปแจกค่ะ

วันนั้นเราจะติดเข็มกลัดชื่อดีโอไว้ที่อกเสื้อค่ะ

ทุกคนสามารถพุ่งเข้าชาร์ตเราได้ 555555555


กติกาง่ายมาก!!


1.

วันที่ 14 มกรา เมื่อเข้ามาในงานหาเราให้เจอค่ะ

(เราสูงร้อยห้าสิบกว่าๆ ผมสั้นๆ ติดเข็มกลับชื่อดีโอ(ภาษาเกาหลี)ไว้ที่อก)


2.

ถามเราว่า ใช่อินทูสกายมั้ย (เผื่อทักผิดคนค่ะ55555555)


3.

พูดว่า "มาหาหมอจงอินค่ะ" 


4.

รับ lomo card รูปจงอินไปเลยค่า


เย้ๆๆๆ แล้วตามไปทวงฟิคเราในวันงานได้เลยยยยยยย




รวั๊กซ์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1859 YunewG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:06
    รุนแรงมากคยอง กลัวแล้ววววว 55555555
    #1,859
    0
  2. #1804 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:02
    เป็นเรานะจะโกรธให้ เล่นหายหัวไปแบบนี้เพราะฟังคนอื่น เดี๊ยะๆ
    #1,804
    0
  3. #1785 คุณหนูฉี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 18:30
    ซ้อมมือจริงๆด้วยค่ะ 555555
    #1,785
    0
  4. #1762 071097 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:07
    คยองหึงแล้วรุนแรง
    #1,762
    0
  5. #1736 Chankuma (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:07
    ความหึงนี้น่ากลัวมาก จงอินคนกลัวเมีย
    ฮืออออออเค้านอนกอดกันแล้ว คยองซูโหมดก่อนหน้ากับตอนนี้อย่างกับคนละคน
    #1,736
    0
  6. #1667 Pinkuplatong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:28
    จงงินผีบ้าจริงๆ กล้าทิ้งคยองหายไปตั้งสองอาทิตย์ นี่มันผิดปกติจริงๆ อยากให้คยองโกรธนานกว่านี้เลยเนี่ย หึ้ย

    แต่ดีกันแล้วก็ดีใจอ่ะ
    #1,667
    0
  7. #1645 Exo_ppppp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 07:08
    จะบอกว่าไม่ระเเวงจงอิน เเต่ระเเวงคยองซูนี่เเหละ จงอินชั้นจะตายก่อนจบเรื่องมั้ยเนี่ยยยยย
    #1,645
    0
  8. #1587 III--Poppy--III (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:53
    เอาดีๆยังระแวงจงอินอยู่นะ เพราะยังค้างคาเรื่องจะเดินจับมือกันทำไม? คือถ้าเป็นคยองไม่ใจเย็นตั้งแต่เห็นวันนั้นแล้วเหอะ ยังจะมาหูเบาอะไรนี่อีก บอกเลยเทแม่ทัพ..
    #1,587
    0
  9. #1565 Chinwara (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:13
    คยองหึงโหดเว่อร์ ชอบอะ555555555
    #1,565
    0
  10. #1546 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 15:27
    เกือบจะด่าจงอินล่ะ5555
    #1,546
    0
  11. #1465 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 23:17
    นี่เตรียมด่าจงอินเลย555รอดไปอีก
    #1,465
    0
  12. #1293 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:57
    คยองซูหึงหยั่งน่ารักค่ะ น่ารักแบบรุนแรงด้วย
    ไม่ใช่ไร ใจเย็นมานานละ บวกความคิดถึง
    แต่ยังสงสัย ทำไมต้องเดินจับมือกันเอาะ~
    #1,293
    0
  13. #1209 Tongdchr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:00
    เกือบด่าจงอินแล้ว แต่จริงๆก็น่าด่าอ่ะ 55555 ไปหังคนอื่นทำไม หมอเค้าสอนแบบนี้หรอห้ะ!!
    #1,209
    0
  14. #1087 Kyss (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 20:52
    คิดไปไกลแล้วค่ะ คิดว่าจะทะเลาะกันให้สาแกจรัยหน่อย คืนดีกันเร็วจังพ่อคนใจอ่อน
    #1,087
    0
  15. #981 Paapueng (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 00:17
    เขิน เขิน เขินโว้ยยยยย มันหนักมากจนอยากกรีดร้องงวว
    #981
    0
  16. #978 killerbook (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 18:06
    คยองซูคนแมนลืมเซฮุนรึเปล่าหืม??? !!!! 555555555555555555555555555555555555555555555 แต่ซูจอง?มาทำไมวะ แต่ชอบคยองซูนะที่ใจเย๊นนน ~ มาถึงแล้วต่อยแม่ง 5555555 น่าร๊ากกก >< ยืนยันคำเดิมนะ นี่แกคืนดีกับแฟนแล้วลืมน้องหรอ อ๊ากกกกก โครตฮา ~ เป็นกำลังใจนะคะสู้ๆนะไรท์
    #978
    0
  17. #977 X_____X (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 23:20
    โอ้ย จะบอกว่าเกือบไปแล้วนะจงอินก็ยังไงๆอยู่ เพราะคุณเขาก็โดนหมัดโดนตบไปละ 555555
    #977
    0
  18. #976 SKY_PB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 11:25
    ซูจองนี่มาร้ายปะ มาทำเป็นพูดให้อยู่ห่างๆอย่างห่วง โธ่ อยากได้คืนป่าวววว แต่ตอนง้อน่ารักมากอ่ะ แต่โดนต่อยไปแล้ว55555555 จงอินอย่าได้เผลอใจกลับไปนะ ไม่งั้นโดนซ้อมตายคามือแน่ๆ5555555
    #976
    0
  19. #975 RainBowiiz Justfine (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 23:43
    ซูจองจะทำอะไรป่ะเนี่ยย ทำไมมายุจงอินล่าาาาา~~
    #975
    0
  20. #974 specialgirl20 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:43
    เดียวน่ะค่ะ ลีมอะไรไปรึป่าว? 55555 เซฮุนโดนทิ้งงงงง!! คยองซูคนโฉดด น่ารักอ่ะ 55555
    #974
    0
  21. #973 pleng_55 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 20:46
    ชอบบบน่ารักดี
    #973
    0
  22. #972 zLittleCutez (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:01
    ไรท์น่าจะพิมผิดแหะๆ *มือมันเริ่มแดงเพราะแรงต่อยเมื่อกี้ ตอนแรกนึกว่าจะมาม่าแล้วว โหยคยองซูนี่ตอนแรกใจเย็นอะยอมใจ เป็นนี่อยู่ไม่สุขละ แต่พอหลังสอบเสร็จเท่านั้นละหูววว ยังกะพายุช้างสารเปิดประตูปุ๊บ ไม่พูดพล่ามทำเพลง5555 หน้าสั่นมั้ยละ ร้องซี้ดแทน ดูยากแรงแล้วระบมแน่นวลค่ะ! หน้าบวมไปทำงานน่าสงสาร5555 #อย่าปล่อยคยองซูไว้คน #ให้ปล่อยไว้กับของกิน #โดนถีบ555
    #972
    0
  23. #971 Gigss (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 11:21
    สมควรโดนทุบจริงๆนะคุณว่าที่หมอ
    #971
    0
  24. #970 l_Answer (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:37
    โดนต่อยเลยจงอินเอ๊ย มีเเฟนโหดก็เเบบนี้ล่ะ
    #970
    0
  25. #969 NNun55 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 02:29
    นึกว่าจะบอกเลิกซะแล้วนะเนี่ย คยองซูคนจริง มาถึง ผลั๊ว ! 55555 จะไม่มีม่ามากไปกว่านี้แล้วใช่มั้ยยย
    #969
    0