[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 17 : 16 : คนน่ารำคาญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59




ถ้าถามว่าอะไรน่ารำคาญมากที่สุด เขาคงตอบว่าคิมจงอิน

คยองซูยังคงลงมือทำอาหารจากของคาวที่พวกเขาไปซื้อมาด้วยกัน จงอินเอาแต่วอแวว่าอยากกินกิมจิสปาเก็ตตี้กับไก่ทอดจนเขาต้องยอมทำให้ ถึงแม้ว่ามันจะใช้เวลานานและเขาเองก็หิวมากก็เถอะ ส่วนจงอินยังคงยืนวอแวขวางทางเขาอยู่ในครัวนี่ ไม่ว่าเขาจะขยับไปทางไหน จงอินก็จะคอยอยู่ใกล้ๆเขาไม่ห่างตัว

 

“นั่งอยู่เฉยๆได้มั้ย”

 

“ผมเหงาอ่ะ ปลาทูก็หลับ” จงอินเบะปากทำท่างอแง

 

“ก็ไปนั่งดูทีวี จอยเกมก็มีจะเล่นก็ได้”

 

“ผมอยากดูคุณทำอาหาร”

 

“แล้วจำเป็นต้องใกล้ขนาดนี้มั้ยล่ะ”

 

“ผมกลัวคุณหาย”

 

“ขนาดนี้ก็สิงกันเลยมั้ยจงอิน?”

 

“ไม่ขอสิงที่ตัว แต่ขอสิงสถิตอยู่ในใจ ได้มั้ยครับ”

 

คยองซูหัวเราะในลำคอพร้อมกับส่ายหัวอย่างเอือมระอา

“ไปไกลๆเลยครับหมอ”

 

“ในใจนี่ไกลพอมั้ยครับ”

 

“พอครับ”

 

“ไกลพอแล้ว?”

 

“พอ เลิกเล่นนี่แหละ ไม่งั้นจะฟาดด้วยกระทะแล้ว” พร้อมยกกระทะขึ้นขู่

 

จงอินหัวเราะร่าก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นแป็นเชิงยอมแพ้ เขาขยับตัวออกมายืนพิงผนังห้องครัวอีกฝั่ง แอบมองอีกคนและถ่ายรูปเก็บเอาไว้อย่างเงียบๆ

 

“เหมือนฝันอยู่เลย” จงอินลดโทรศัพท์ในมือลงพร้อมกับยิ้มให้กับแผ่นหลังแคบในจอโทรศัพท์

 

“ทำไมล่ะ?” คยองซูถามขึ้น

 

“ผมแค่คิดว่าคงมีแค่ผมที่แอบชอบคุณอยู่ฝ่ายเดียวไปตลอด”

 

“อืม” คยองซูลอบยิ้มกับคำพูดของอีกฝ่าย

 

“คุณดูนิ่งมาก แม้กระทั่งตอนที่ผมจีบคุณด้วย”

 

“ฉันก็แบบนี้แหละ”

 

“....”

 

“เป็นมนุษย์ที่แสดงความรู้สึกไม่เก่ง”

 

“อ่า... ใช่ คุณดูดุ”

 

“อืม มันก็แค่กลบเกลื่อน”

 

“...ผมถามจริง”

 

“.....”

 

“ไม่มีใครมาจีบคุณบ้างรึไง”

 

“...อืม ไม่มี”

 

“เฮ้อ โชคดีจังที่เจอคุณ”

 

คยองซูหัวเราะเบาๆออกมาอีกครั้ง “ทำไมถึงคิดอย่างนั้น นายอาจโชคร้ายที่มาเจอฉันก็ได้”

 

“แค่ผมอยู่กับคุณ ผมก็มีความสุขแล้ว คุณเป็นเหมือนเชื้อไวรัสความสุขเลย”

 

“....”

 

“แล้วแบบนี้ ...ไม่เรียกว่าโชคดีหรอครับ”

 

“งั้นฉันเองก็คงโชคดีเหมือนกัน”

 

ในแต่ละวันเหนื่อยมาขนาดไหน ความเหนื่อยก็ต้องยอมแพ้ให้กับเชื้อไวรัสความสุข ที่แพร่ระบาดทำลายความเหน็ดเหนื่อยในแต่ละวันจนหมดเกลี้ยง เป็นเชื้อไวรัสที่พวกเขาคิดว่าพวกเขาต้องตามหา และการพบเจอคนที่เป็นเหมือนเชื้อไวรัสความสุข ถือเป็นสิ่งที่ดีกับใจมากพอแล้วสำหรับคนๆนึง

จงอินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแม้ว่าเขาอยากจะเดินเข้าไปกอดอีกคนมากแค่ไหนก็ตาม เขายังคงเฝ้ามองแผ่นหลังเล็กอยู่อย่างนั้น เพียงเท่านี้เขาก็รู้สึกอุ่นขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก และอีกครั้งที่เขายิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู เมื่อเห็นว่าใบหูเล็กๆคู่นั้นกำลังขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

จนกระทั่งจงอินได้กินอาหารที่เขาอยากกินนักหนาพร้อมกับคยองซูบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเดิม และแน่นอนว่าจงอินไม่ลืมที่จะจับมืออีกฝ่ายเอาไว้อย่างนั้น ถึงแม้คยองซูจะคัดค้านว่ามันกินข้าวไม่ถนัด จงอินก็แก้ไขปัญหานั้นด้วยการผลัดกันป้อนซะเลย แน่นอนว่าเขาเองก็โดนคยองซูกัดไปหลายทีเหมือนกันโทษฐานรำคาญ

หลังจากจงอินไถ่โทษด้วยการล้างจานทั้งหมดแล้ว คยองซูก็ชวนเขาออกมานั่งกินป๊อกกี้รสช็อคโกแลตที่ระเบียงหลังห้องต่อ

 

“อ่า ฝนตก” จงอินลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะยื่นมือออกไปรองรับเม็ดที่เริ่มโปรยปรายลงมา

 

“ยังไม่หมดหน้าฝนอีกรึไง” คยองซูบ่นอุบอิบ

 

“เห็นว่าพายุกำลังจะเข้าน่ะครับ” จงอินหันกลับมานั่งที่เดิม ก่อนจะอ้าปากรับแท่งป็อกกี้ที่อีกคนยื่นมาให้

 

“ฉันไม่ชอบหน้าฝน มันน่ารำคาญ ทำอะไรก็ลำบากไปหมด”

 

“ผมว่ามันโรแมนติกออกนะครับ การได้อยู่ใต้ร่มคันเดียวกันกับคนที่ชอบ เหมือนตอนที่ผมไปส่งคุณที่คณะวันฝนตกหนักๆไงครับ”

 

“สภาพทุลักทุเลแบบนี้ มันน่าจำซะที่ไหน” เขาส่ายหัวเบาๆ

 

“แค่เป็นคุณอะไรก็น่าจำหมดนั่นแหละ” คยองซูที่ได้ฟังก็ไม่ตอบอะไรกลับมา เขาหันหน้าออกไปเม็ดฝนที่เริ่มตกลงมาหนักขึ้นแล้วก็ยิ้มออกมา

 

“...นอนที่นี่มั้ย”

 

“อะไรนะครับ?” จงอินเลิกคิ้วสูง

 

“ดูท่าฝนไม่น่าจะหยุดตก คืนนี้จะนอนที่นี่ก็ได้ ฉันผ้าห่มอีกชุด”

 

“งั้นไม่เกรงใจนะครับ” จงอินยิ้มกว้าง

 

เขาเริ่มก้าวเข้าสู่โลกของอีกคนทีละนิด ทีละนิด โดยมีอีกคนยื่นมือมาให้เขาได้ก้าวข้ามเส้นนั้นเข้าไป กำแพงสูงที่เขาคิดว่าไม่น่าข้ามไปได้ แต่อีกคนกลับหย่อนเชือกลงมาให้เขาได้พยายามข้ามมันเข้าไป ความใส่ใจแบบทื่อๆของอีกฝ่ายมันทำให้เขาตกหลุมรักซำแล้วซ้ำเล่า

มือหนาจับเข้ากับมือเล็กที่ถือกล่องป๊อกกี้ให้ลดลงจนวางแนบตักเล็ก ปลายจมูกโด่งค่อยๆแตะลงบนผิวแก้มใส ก่อนจะค่อยๆไล้ปลายจมูกมาจนชนกับจมูกอีกคน ดวงตากลมที่คอยจ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายค่อยๆหลับตาลงก่อนจะเอียงหน้ารับสัมผัสจากริมฝีปากของจงอิน

 






 

เบื่อ...

แบคฮยอนเบื่อ เบื่อจนไม่อยากจะเบื่อแล้ว เขาอยู่ในโรงบาลจนจะเป็นบ้านเขาอยู่แล้ว ทุกตรอกซอกซอยก็รู้ซะทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว เขาอยากออกจากโรงพยาบาลเสียตั้งแต่วันนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอด เบื่อ เบื่อซะทุกอย่าง

 

ใช่ ชานยอลเขาก็เบื่อ

มันจะโอเคกว่านี้ถ้าเขาไม่ดันไปเห็นชานยอลนั่งกินข้าวกับนางพยาบาลนมตู้ม ที่แคนทีนเมื่อสามวันก่อน นึกแล้วแค้นในใจ ชานยอลเคยสัญญากับเขาแท้ๆว่าจะมากินข้าวเป็นเพื่อนเขาทุกวัน แล้วนี่อะไร นอกจากจะไปกินข้าวกับคนอื่นแล้ว ยังไม่มาหาเขาตั้งแต่วันนั้นอีก

 

ชานยอลจะมาเบื่อเขากลางทางแบบนี้ไม่ได้

 

แบคฮยอนยอมรับว่าเขาเป็นพวกเด็กเอาแต่ใจ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรเขาถูกเพื่อนตามใจมาตลอด ถ้าคยองซูไม่ว่าง ก็จะมีซูโฮมาคอยเล่นด้วยตลอด เขางอแงอะไรเพื่อนก็จะตามใจ(พร้อมคำด่า)ตลอด ยิ่งพอมาเจอชานยอลที่คอยเอาใจเขาก็ยิ่งเคยตัวเข้าไปใหญ่ กลายเป็นเด็กนิสัยเสียเพราะชานยอลไปเลย

“แบคฮยอน” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น

 

“.....” แบคฮยอนหันไปมองด้วยเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับมาไม่สนใจอีกคน

 

“กินข้าวรึยังครับ”

 

แบคฮยอนไม่ตอบ

 

“แบคฮยอนครับ? งอนผมหรอ”

 

ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง

 

“แบคฮยอนครับ” ฝ่ามือหนาแตะลงหลังมือเล็กเบาๆ น้ำเสียงอบอุ่นทำเอาคนขาเจ็บใจหวิว

“แบคฮยอนโกรธชานยอลหรอครับ” ชานยอลใช้มืออีกข้างลูบผมอีกคนเบาๆ

 

“...อือ โกรธ” ปากเล็กเบะออกอย่างเอาแต่ใจ

 

“โกรธอะไรครับ บอกชานยอลได้มั้ย”

 

“หมอไม่มากินข้าวด้วย หมอไปกินข้าวกับคนอื่น เราเห็น”

 

“อ่อ วันนั้นหรอครับ ผมโดนพี่รหัสลากให้ไปกินข้าวด้วยน่ะครับ ผมยุ่งๆเลยไม่ได้บอกเราก่อน ขอโทษนะครับ” ชานยอลเก่งมากๆ ที่เลือกใช้น้ำเสียงอบอุ่นอธิบายจนทำให้แบคฮยอนใจสั่น

 

“เบื่อ เบื่อชานยอลแล้ว”

 

“ไม่เบื่อกันสิครับ นะ ชานยอลขอโทษ” คนตัวสูงย่อตัวลง จนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน ตาคมจับจ้องไปยังอีกคน คนตัวเล็กเบะปากออกแววตาเริ่มสั่นระริกก่อนจะมีน้ำใสไหลออกมา ทำเอาชานยอลอยู่แทบไม่สุข

 

“คิดว่าชานยอลเบื่อกินข้าวกับเราแล้ว”

 

“ไม่ครับ ไม่เบื่อ ไม่เคยเลย” ชานยอลดึงอีกคนเข้ามาในอ้อมกอดทันที

 

“กลัวชานยอลเบื่อ”

 

“ไม่เบื่อครับ ไม่เบื่อเลย ออกจะชอบ”

 

“ชานยอลขี้โม้ ชานยอลชอบโกหก”

 

“ไม่ได้ขี้โกหกครับ”

 

“งั้นชานยอลก็เป็นพวกปากแข็ง”

 

“หืม? ปากแข็ง?”

 

“ใช่...” แบคฮยอนแอบยิ้มออกมาก่อนจะซุกหน้าเข้าหาเสื้อกาวน์ “ชอบเรา แต่ก็ไม่ยอมบอกสักที” พร้อมกับเช็ดน้ำตากับเสื้อกวาน์หมอซะเลย

 

ชานยอลยิ้มออกมา “ก็ไม่อยากบอกก่อน กลัวไม่เชื่อ ให้เรารู้เองแล้วค่อยบอกไงครับ”

 

“ตอนนี้รู้แล้ว” แบคฮยอนผละออกจากกอดหมอพร้อมกับเงยหน้ามองอีกคน

 

“ฟังแล้วอย่าเขินล่ะ” เขายีผมอีกคนอย่างนึกเอ็นดู “ชอบนะครับ” ก่อนจะก้มจูบเลือนผมอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“เขินอ่ะ ทำไงดี” แบคฮยอนดึงเสื้อกวาน์อีกคนมาปิดหน้าตัวเองเอาไว้

 

“ให้หอมแก้มแก้เขินเอามั้ย” ชานยอลย่อตัวลงพร้อมกับหันแก้มให้อีกฝ่าย

 

“บ้า!” แบคฮยอนผลักหน้าอีกคนออกเบาๆ “หิวแล้ว เอาข้าวมาให้กินเลย” ชานยอลหัวเราะร่าก่อนจะบริการป้อนข้าวให้อีกคน อย่างที่เขาทำมันทุกวัน




 จงอินลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเจ้าปลาทูที่ขึ้นมานอนทับอกเขาจนรู้สึกหายใจไม่ออก พอเขาลืมตาตื่นเจ้าปลาทูก็ลุกขึ้นมาเลียหน้าเขาทันที ทำเอาคนที่อยากจะหลับต่อก็ต้องลุกออกมาจากโซฟา กลิ่นหอมๆจากในครังทำเอาเขาต้องเดินตามกลิ่นนั้นเข้าไป และก็พบว่าคนตัวเล็กกำลังทำกับข้าวอยู่ในชุดนอนเมื่อคืน

“ทำอะไรครับ” จงอินถาม คยองซูเมื่อได้ยินก็สะดุ้งตัวเบาๆ

 

“ซักผ้ามั้ง”

 

“เพิ่งรู้ว่าซักผ้าในกระทะได้ด้วย”

 

“ไปไกลๆเลยไป” ตื่นเช้ามาก็กวนประสาทเขาเลยเป็นอย่างแรก มันน่ามั้ยล่ะ

 

“ฮ่ะๆ ตื่นนานรึยังครับ” จงอินพิงตัวเข้ากับผนังห้องครัวที่ไม่ห่างจากกันมาก

 

“อือ นานแล้ว”

 

จงอินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะย่อตัวลงเพื่ออุ้มเจ้าปลาทูขึ้นมาไว้ในแนบอก

 

“แล้ว... หลับสบายมั้ย ปวดหลังรึเปล่า” คยองซูหันกลับมาถาม

 

“ไม่ครับ ผมชินแล้ว ที่โรงบาลผมก็นอนโซฟาบ่อยๆ”

 

“...อืม ไปล้างหน้าสิ ฉันเตรียมแปรงสีฟันไว้ให้ในห้องน้ำแล้ว จะได้มากินข้าว”

 

“อ่อ ครับ” จงอินวางเจ้าปลาทูลงกับพื้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปโดยมีเจ้าปลาทูเดินตามไปด้วย

 

จงอินยิ้มให้กับความใส่ใจเล็กๆของอีกคน เขาไม่คิดเลยว่าคยองซูจะเตรียมแปรงสีฟันกับยาสีฟันที่ถูกบีบเอาไว้ให้อย่างเรียบร้อย กลิ่นซากุระหอมๆจากยาสีฟันทำเอาเขานึกถึงจูบเมื่อคืน เขาไม่แปลกใจเลยหากเขาจะติดใจรสชาติจูบกลิ่นซากุระของอีกฝ่ายขึ้นมา ถึงแม้จะไม่ใช่จูบที่ลึกซึ้งอะไรมาก แต่กลิ่นหอมอ่อนๆก็ทำให้เขาจดจำและนึกถึงอยู่ตลอดเวลา

หลังจากจงอินจัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินกลับมาเข้ามาในครัวก็พบว่าคยองซูเตรียมอาหารจนเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว

“มากินสิ รู้ว่าหิว”

 

“ครับ หิว” จงอินเดินเข้าไปหาอีกคน

 

“นั่งสิ ฉันก็หิวแล้ว” คยองซูเดินอ้อมไปนั่งบนเก้าอี้อีกฝั่ง

 

“งั้นผมขอชิมนิดนึงก่อนนะครับ” เมื่อได้ฟัง คยองซูก็เงยหน้าขึ้นมองแขกที่เดินมาหยุดข้างๆเขา

 

“ชิมอะ” ไม่ทันได้โผล่งถามอะไรออกไปก็ถูกริมฝีปากหนาเข้าประกบริมฝีปากทันที

 

แรงดูดดึงเล็กๆที่ทำเอาคิมจงอินรู้สั่งอวัยวะภายในเหมือนจะสั่นไปหมด กลิ่นหอมซากุระเด่นชัดมากกว่าจูบของเมื่อคืนทำเอาเขาแทบห้ามตัวเองไว้ไม่อยู่ ยิ่งเสียงหายใจติดขัดของอีกฝ่ายยิ่งทำให้เขาอยากกลายร่างเป็นเสือยักษ์เต็มทน แต่ก่อนที่ร่างสองของเขาจะปรากฏกายก็ถูกฝ่ายมือเล็กฟาดเข้ากลางหน้าผากจนเขาต้องผละออกมาทันที

“เล่นอะไรแต่เช้า อยากตายหรอ” คนที่จะกลายร่างเป็นยักษ์ในเช้านี้ก็คงมีแค่คยองซูเท่านั้นแหละ

 

“ก็....” จงอินเม้มปาก กลิ่นหอมๆของซากุระยังคงติดอยู่ปลายลิ้นของเขา

 

“จะกินมั้ยข้าว หรือจะกินอย่างอื่น” พร้อมยกกำปั้นขึ้นมาขู่

 

“กินข้าวครับๆ” จงอินยอมเดินกลับมานั่งเก้าอี้อย่างว่าง่าย

 

“เล่นอะไรไม่เข้าท่า ถ้าทำอีกจะโดนถีบนะครับคุณหมอ”

 

“นิดนึงก็ไม่ได้หรอครับ”

 

“ไม่”

 

“โถ่ คุณครับ ก็ผมชอบจูบของคุณ...” จงอินพูดเสียงอ่อนเมื่อพบแววตาดุๆจากอีกฝ่าย

 

“ไม่ต้องเลย ไม่ให้จูบแล้ว”

 

“ไม่ให้จูบคุณ จะให้ผมไปจูบคนอื่นรึไงครับ” จงอินแหย่ลองเชิง

 

“อยากตายก่อนเป็นหมอรึไง”

 

“หอ อัว งอ หวง หวงพูดแบบนี้ครับ” จงอินยิ้ม

 

“กวนตีนนะหมอ”

 

“ผมชอบคุณ”

 

“กะ...” คยองซูกำลังจะอ้าปากว่าก็ต้องชะงักค้างกับคำพูดและแววตาที่ดูอบอุ่นแบบนั้นของจงอิน

 

“ผมรู้สึกเหมือนตกหลุมรักคุณอีกรอบเลย ชอบคุณจัง”

 

“อะ เออ กลัวไม่เขินรึไง เลิกหยอดแล้วก็กินๆได้แล้ว” คยองซูยกมือเกาแก้มแรงๆเพื่อบดบังสีแดงๆที่เริ่มขึ้นสีบนแก้ม

 

“ฮ่ะๆ แล้ววันนี้คุณไปไหนรึเปล่าครับ” จงอินถามในขณะก้มหน้ากินข้าวเช้าไปด้วย

 

“อือ ว่าจะเข้าสตูไปแก้รูปนิดหน่อย”

 

“ผมไปส่งนะ”

 

“อือ”

 

“ผมไปรับด้วยนะ”

 

“อือ”

 

“คืนนี้ผมนอนที่นี่อีกได้มั้ย”

 

“อือ... เฮ้ย บ้าหรอ จะมานอนอะไรอีก บ้านไม่มีนอนรึไง”

 

“มีครับ แต่อยากนอนนี่มากกว่า สงสัยจะติดใจโซฟาคุณ”

 

“โซฟาห้องตัวเองก็มีเหอะ อย่ามา”

 

“ปลาทูมัมนเรียกร้องนี่ครับ เมื่อคืนผมคุยกับมันนะ เนี่ย มันบอกอยากนอนกับผมทุกคนเลย”

 

“ไม่ต้องเอาหมาอ้าง”

 

“โถ่ คืนนึงก็ได้นะครับ นะๆ”

 

“จะกินข้าวกับฉัน หรือจะกินข้าวกับน้ำตาครับคุณหมอ”

 

จงอินเม้มปากเงียบ ก้มหน้าก้มตากินข้าวไปอย่างเงียบๆ มีแฟนดุก็ต้องเกรงใจแฟนเป็นพิเศษแบบนี้นี่แหละครับ

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จพวกเขาก็จัดการตัวเองและออกจากหอมายังคณะสถาปัตย์ ซึ่งว่าที่คุณหมอก็พยายามอ้อยอิ่งงอแงขอมานอนด้วยอีกคืนร่วมครึ่งชั่วโมงภายในรถ จนกระทั่งโดนตบหัวเข้าให้ทีนึง ถึงจะยอมให้คนตัวเล็กเดินลงจากรถมาได้

“อ้าว คยองซู สวัสดี” เสียงหวานดังขึ้น คยองซูหันหลังกลับไปมองก็พบกับดาวสถาปัตย์ปีก่อนหน้าเขาปีนึง รุ่นพี่ซูจอง

 

“อ้าว พี่ซูจอง สวัสดีครับ” คยองซูก้มหัวทำความเคารพก่อนจะเงยหน้าขึ้นและพบกับรอยยิ้มสดใสของเธอ

 

“ไม่ได้เจอกันนานเลย เป็นไงบ้าง” เธอถาม

 

“ก็เรื่อยๆครับ พี่ล่ะได้ทำงานที่ไหน”

 

“ช่วงนี้รับฟรีแลนซ์อยู่บ้านน่ะ ยุ่งน่าดูเลยล่ะ”

 

“แล้ววันนี้พี่มาทำอะไรที่นี่ล่ะครับ”

 

“อ่อ พอดีมาหาคนน่ะ เลยแวะมาดูตึกคณะซะหน่อย”

 

“มาหาแฟนหรอครับ ฮ่ะๆ” คยองซูหัวเราะเบาๆ

 

“บ้าน่า ฮ่ะๆ” เธอยกมือฟาดต้นแขนเขาเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว “เอ้อ คยองซู”

 

“ครับ?”

 

“เมื่อกี้น่ะ รถจงอินใช่มั้ย?”

 

“ครับ?...” คยองซูเลิกคิ้วสูง เพราะเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าสองคนนี้จะรู้จักกัน

 

“เมื่อกี้ฉันเห็นรถที่นายเดินลงมาน่ะ จงอินใช่มั้ย?”

 

“อ่อ ใช่ครับ พี่รู้จักหรอ”

 

“ก็ อื้ม เขานั่นแหละคือคนที่ฉันจะมาหา” ซูจองยิ้ม

 

“อ่อ ครับ” คยองซูพยักหน้าอย่างเข้าใจและเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมันมากนัก

 

“งั้นไปก่อนนะ ไว้เจอกัน” เธอโบกมือให้เขาก่อนจะเดินออกไป คยองซูก้มหัวเบาๆอีกครั้งก่อนจะพาตัวเองไปยังห้องสตูอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก



100%



คิดถึงมากมายเท่าท้องฟ้าเลย

แต่ช่วงนี้ปั่นธีสิสกระจุยกระจายมาก


สอบไฟนอลมหาลัยมาถึงแล้ว

ขอให้ทุคนผ่านมันไปได้ด้วยดี


ตั้งใจอ่านหนังสือ

แล้วเราจะมาฮีลทุกคนด้วยความน่ารักๆหลังสอบเสร็จค่ะ


เมื่อไหร่ที่ธีสิสจบ สัญญาว่าจะกลับมาลงถี่ๆอีกครั้ง


รัก และ คิดถึง

#นักศึกษาแพทย์จงอิน

=============================

อีกไม่กี่วันก็จบสำหรับทีสิสแล้วค่ะ

ใกล้จะคริสมาสต์แล้ว

อากาศก็เริ่มหนาวแล้วด้วย

ดูแลตัวเองดีๆ หาเสื้ออุ่นๆใส่ ดื่มน้ำเยอะๆ

รักและเป็นห่วงอยู่เสมอค่ะ


อีกไม่นานเราจะกลับมาเจอกันบ่อยๆแน่

คิดถึงเหมือนเดิมนะคะ


อย่าลืม

#นักศึกษาแพทย์จงอิน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1858 YunewG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 12:34
    งุ้ย น่ารักจังเลยคยองซู
    #1,858
    0
  2. #1784 คุณหนูฉี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 18:11
    //แปลงร่างเป็นปลาทูอีกรอบ
    #1,784
    0
  3. #1761 071097 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 16:57
    ตัลก็มาวะ มาทำไมมมมมม
    #1,761
    0
  4. #1735 Chankuma (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 21:54
    ก้างมาอีกละ วุ้ยคนเค้ากำลังรักกัน
    #1,735
    0
  5. #1691 MYHH412 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:44
    หื้มมม มาหาทำไมคะ มาทำมายย
    #1,691
    0
  6. #1666 Pinkuplatong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:12
    อะไรๆๆๆๆ ไม่น่า ไม่คิดมาก

    งง ซูจองบอกมาหาคน แต่ว่ามาหาจงงิน แล้วมาหาจงงินที่คณะถาปัตนี่นะ
    #1,666
    0
  7. #1586 III--Poppy--III (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:41
    ซูจองเป็นใครละเนี่ยยย
    #1,586
    0
  8. #1564 Chinwara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:12
    แบคหายโกรธง่ายอะ ไม่สะใจเบย555 แต่น่ารักดี
    #1,564
    0
  9. #1487 -FL- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:19
    คริสตัลกะจลอินนี่มีซัมติง
    #1,487
    0
  10. #1464 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:39
    อู้วมาม่าจะได้กินไหม
    #1,464
    0
  11. #1292 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:44
    โอ้วโหว จะมีเรื่องวุ่นๆอีกไหมคะ
    แต่คยองซูคนสตรอง จะกลัวอะไร
    โอย เขินจงอินมากกกก
    #1,292
    0
  12. #1086 Kyss (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 20:30
    จงอินจะกลายเป็นยักษ์ไม่เป็นไรชอบบบ แต่ถ้สคยองกลายเป็นแม่เสือนี่สิมีพีค555555555555 ถ้ามีก้คงจะดีไม่น้อยเลยยย
    #1,086
    0
  13. #938 peachxft_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 17:01
    รีบกลับมาต่อนะคะ มันคาใจ???????????
    #938
    0
  14. #937 titaty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 16:15
    คำเดียว "ค้าง"555555
    #937
    0
  15. #936 killerbook (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 01:12
    ไรท์ค่ะ หนูค้าง
    #936
    0
  16. #935 lufian (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:57
    งื่อออออออ สู้ๆ นะทุกคน
    #935
    0
  17. #933 kimfrancebyun2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 22:11
    ซูจองก็มาจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา /ไป๊
    #933
    0
  18. #932 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 03:23
    คิดถึงงงเหมือนกันนน
    #932
    0
  19. #931 dusita361 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:18
    ละมุนมากกกกกก / ตัดฉับไปที่ซูจอง??!?
    #931
    0
  20. #930 พลอย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 22:06
    อย่าให้เข้าใจผิดกันน้าาาา แฟนนายดุมากและอาจจะหึงแรงนะจงอิน555555555
    #930
    0
  21. #929 Aimnakayo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 18:05
    ผญ.คนน้านนเขามาทำไมมมมมมมมม 
    #929
    0
  22. #928 WhiteNoise (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 18:51
    ซูจอง...
    #928
    0
  23. #927 MookMark (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:49
    เขินมากกกก หยอดอะไรกันขนาดนี้ ซูจิงไม่ได้มาทำให้ดราม่าใช่มั้ยอะ สู้ๆนะไรท์
    #927
    0
  24. #926 babariaba (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 13:39
    แงงงงงง จะดราม่ามั๊ย แต่เขินตอนนี้จังเลยได้เห็นเขาหยอกล้อเล่นก็กวนให้ตัวบิด จงอินนี่เป็นคนคอยหยอดส่วนคยองนี่พร้อมหักพร้อมตบต่อยตลอด 555555555555555 แฟนดุนะจงอิน รอตอนต่อไปนะคะ<3
    #926
    0
  25. #925 busabakorn2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 11:01
    หืมมม เหมือนงานนี้จะมีมาม่า
    ไรท์สู้ๆนาาา^^
    #925
    0