[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 14 : 13 : ความลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    8 ต.ค. 59






จงอินนั่งแกะเปลือกส้มให้สองผู้ป่วยที่ผู้ป่วยคนใหม่ของเขาลากเสาน้ำเกลือมานั่งดูหนังกับเพื่อนตัวเองแก้เบื่อ จงอินละจากเปลือกส้มไปแบมือรับเม็ดส้มจากปากอีกคนอย่างไม่นึกรังเกรียจ แถมยังยอมให้อีกคนพาดขามาบนตักของเขาเพียงเพราะอีกคนบอกว่ามันเป็นท่าถนัดในการดูหนัง เอาเถอะ ยังไงซะ เขาก็ถือว่าทำหน้าที่ดูแลคนไข้ได้ดีระดับนึงละกัน

คยองซูเอ่ยปากวิจารณ์หนังอย่างออกรสว่าไม่สนุกอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ก็นั่งดูไม่ได้ละสายตาออกจากจอโทรทัศน์เลย ต่างกับอีกคนที่นั่งซับน้ำตาเอาเป็นเอาตายกับฉากดราม่าน้ำเน่าแห่งชาติ

“คราวหน้าคราวหลังอย่าได้ทำออกมาเลยนะหนังแบบนี้เนี่ย” คยองซูยกขาตัวเองลงจากตักจงอินและเริ่มออกท่าทางในการบ่นมากขึ้น

 

“ฮึก ฮือ...”


“หยุดซะทีเถอะแบคฮยอน มันเลยฉากเศร้ามาจะห้านาทีแล้วเว้ย” คยองซูที่ทนไม่ไหว ปากล่องทิชชู่ใส่เพื่อนตัวเองทันที

 

“กะ ก็คนมันอินนี่! คนไม่อินยังไงก็ไม่เข้าใจ!!” ตามด้วยแบคฮยอนที่เอาคืนด้วยการปาทิชชู่ใช้แล้วกลับคืน

 

จงอินส่ายหัวยิ้มขำคนเดียวเบาๆกับการสู้รบตบตีของคนไข้เด็กน้อยทั้งสองคน เขานี่ไม่อยากจะบอกเลยว่าคยองซูตอนป่วยน่ะ น่ารักมากกว่าที่คิดซะอีก อะไรนะครับ? อยากเห็นหรอ? จะเล่าให้ฟังก็ได้ครับ

 

Jongin Part

ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้ว

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องคนไข้พร้อมกับถุงผลไม้ตามที่อีกคนอยากกิน วันนี้คยองซูอยู่โรงบาลเป็นวันที่สองแล้ว คยองซูที่เคยพยศเก่ง โหดเข้าไส้ แต่บัดนี้ไม่มีคยองซูคนนั้นอีกแล้ว ผมเองก็ยังแปลกใจครับ ก้อนโมจิของผม(?)พูดน้อยลง ด่าน้อยลง สบตาน้อยลง จากแมวจอมหยิ่งตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกแมวตัวน้อยๆเลยครับ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ผมก็เดาๆเอาว่าคยองซูอาจแพ้น้พเกลือก็เป็นได้...

“คุณครับ ผมซื้อผลไม้มาให้แล้ว” ผมวางถุงผลไม้บนโต๊ะข้างเตียง คยองซูละสายตาจากทีวีหันมามองผมแว๊บนึงก่อนจะหันกลับไปดูทีวีตามเดิม

 

“ทำไมมาช้า” ถ้าอิงความเดิมแล้วประโยคนี้ควรจะเต็มไมด้วยความไม่พอใจพร้อมทุบได้ทุกเมื่อ แต่เปล่าเลยครับ ครั้งนี้อีกคนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงจนสังเกตได้ชัด

 

“พอดีวันนี้คนไข้เยอะน่ะครับ หิวมั้ยครับ กินผลไม้เลยมั้ย เดี๋ยวผมล้างให้”

 

“หิว”

 

“งั้นรอแป๊ปนึงนะครับ” ผมจัดการเอาผลไม้ในถุงไปล้างให้ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็ตกอยู่ในสายตาของโดคยองซูตลอด เพราะไม่ว่าผมจะหันไปมองอีกคนกี่รอบ ก็จะพบสายตาคยองซูที่จับจ้องมาอยู่ตลอด

 

“เร็วๆสิ หิวแล้ว” มีงอแงนิดนึงครับ

 

“มาแล้วครับ อยากกินอะไรก่อนมั้ยครับ” ผมนั่งลงข้างเตียงคนไข้ก่อนจะวางถาดผลไม้ไว้บนตักให้อีกคนได้เลือก

 

“เอาองุ่น” ผมหยิบลูกองุ่นยื่นไปตรงหน้าอีกคน คยองซูยังคงจับจ้องไปที่รายการสารคดีตรงหน้า

เขาเอียงหน้าลงมาหามือผมจนกระทั่งมือนิ่มยกขึ้นมาจับข้อมือผมไว้ ตามด้วยริมฝีปากอิ่มที่สัมผัสเข้ากับปลายนิ้ว สารภาพเลยว่าสายตาของผมนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น ภาพตรงหน้ากลายเป็นภาพสโลวโมชั่น ต่างกับข้างในที่เริ่มเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเหมือนตอนได้หัดกินเหล้าครั้งแรก

 

คิมจงอินได้ตายไปแล้ว

 

คยองซูเคี้ยวองุ่นในปากอย่างเอร็ดอร่อยซึ่งมือของเขายังคงไม่ปล่อยไปจากข้อมือผม เขายังคงจับมันเอาไว้บนตัก ผมเองก็ได้แต่มองมือนั้นนิ่งค้าง จนกระทั่งมันถูกยกขึ้นอีกครั้ง มืออีกข้างของเขาจับมือของผมให้แบออก ก่อนที่จะคายเม็ดองุ่นชื้นออกมาใส่ฝ่ามือผมแล้วปล่อยให้มือเป็นอิสระ

 

“เอาอีก”

 

ใจพังหมดแล้วกูเนี่ย!!!

 

หลังจากป้อนผลไม้จนมือไม้สั่นแล้วผมก็ไปพักสงบจิตสงบใจล้างมือในห้องน้ำ ก่อนจะเดินออกมาพบว่าอีกคนปิดทีวีแล้วนอนเล่นเกมในมือถืออยู่เงียบๆ

 

“จงอิน”

 

“ครับ” ผมเดินกลับเข้าไปนั่งข้างๆเขา

 

“...” แหน่ะ มีเรียกแล้วไม่พูด

 

“ปวดหัวรึเปล่าครับ” ผมเห็นเขาทำหน้าเครียดๆเลยถามออกไปพร้อมกับยกมืออังหน้าผากเขาเพื่อวัดไข้

 

“ไม่อ่ะ” เขาไม่ได้ปัดมือผมออก เขาเพียงละสายตาจากหน้าจอมามองหน้าผมครู่นึง

 

“ไม่สบายตัวรึเปล่าครับ”

 

“อือ นอนแต่บนเตียง น่าเบื่อ”

 

“อยากออกไปเดินเล่นมั้ยครับ”

 

“เดี๋ยวค่อยไปได้มั้ย ขี้เกียจ”

 

“ครับ” ผมนั่งมองหน้าเขาเงียบๆ ค่อยไล่สายตาสำรวจใบหน้าอีกคน

ใบหน้ากลมๆเป็นลูกโมจิตอนนี้ดูซูบผอมลงไปเยอะ ปลายคางที่เห็นได้ชัดทำให้ผมพอเดาได้ว่าอีกคนโหมงานหนักขนาดไหน รอบดวงตาดูคล้ำมากขึ้น จากที่ปกติคนตัวเล็กกูดูเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้ว ผมมองหน้าเขาแล้วก็นึกเคืองขึ้นมาในใจหน่อยๆ อะไรกันที่ทำให้คยองซูโหมงานหนักขนาดนี้

 

“นี่”

 

“ครับ” ผมกระพริบตาถี่ๆหลังจากเหม่อมองอีกคนอยู่นาน

 

“เมื่อยขาอ่ะ นวดให้ทีสิ”

 

“ครับ?”

 

“นิ่งทำไม จะต้องให้อ้อนด้วยรึไง” ประโยคของอีกฝ่ายทำเอาผมเลิกคิ้วสูงทำตาโตเป็นไข่ห่าน

 

เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินคำว่า อ้อนออกจากปากคยองซู!!

 

“อ่อ ครับๆ” ผมขยับตัวขึ้นไปนั่งบนเตียง คนป่วยก็ยกขาขึ้นพาดตักผมทันที ผมก็ออกแรงบีบขาให้อีกคนตามคำสั่ง เอ่อ...ที่มันดูเหมือนไม่ใช่คำสั่งหน่อยก็เถอะครับ

 

ถ้ารู้ว่าป่วยแล้วจะน่ารักขนาดนี้ วางยาไปนานแล้วเว้ย!!!!!!

 

Jongin Part End

 






หลังจากการนวดขาจบลงไม่นานคยองซูก็ชวนเขามายังห้องแบคฮยอนด้วยกัน อาการแปลกๆของคยองซูที่มีต่อจงอินได้ตกอยู่ในสายตาของเพื่อนสนิทอย่างแบคฮยอนอยู่ทั้งหมดแล้ว แบคฮยอนยกยิ้มเบาๆกับความเปลี่ยนแปลงฉับพลันของคยองซู

 

“จงอิน ผลไม้หมดแล้ว” คยองซูพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ซึ่งแน่นอนว่าจงอินต้องไปหาผลไม้มาเพิ่ม

 

เขาควรเปลี่ยนอาชีพในอนาคต จากหมอไปเป็นคนสวนจะดีกว่า

 

“อยากกินอะไรครับ” จงอินได้แต่จนใจทำตามอีกคน

 

“เอาทุกอย่าง”

 

“ทุกอย่างไม่มีครับ”

 

“กวนตีนหรอจงอิน” คยองซูหันมองค้อนใส่เขาทันที จนจงอินกับแบคฮยอนส่งเสียงหัวเราะออกมา

 

“เปล่าครับ ไหนจะเอาอะไร เหมือนเดิมมั้ยครับ”

 

“อือ”

 

“จงอินเอาขนมด้วย!” แบคฮยอนบอกเขา

 

“โอเค งั้นเดี๋ยวผมมานะครับ” จงอินล้วงมือเข้าในกระเป๋าเสื้อกราวน์ก่อนจะเดินออกไป

 

พอจงอินลับตา คยองซูก็หันกลับมายังเพื่อนตัวเองแล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อแบคฮยอนเอาแต่จ้องเขามาตลอด

 

“อะไร”

 

“อะไรล่ะ” แบคฮยอนยกมุมปากยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

“อะไรของนายล่ะ” คยองซูเขกหัวเพื่อนตัวเองเบาๆ

 

“นั่นสิ เป็นอะไรของนาย”

 

“อะ อะไรล่ะ” คยองซูเลื่อนสายไปมองอีกฝั่งของห้อง

 

“ดูแปลกๆนะ ตั้งแต่เข้าโรงบาลมา”

 

“แปลกยังไง”

 

“ไม่เป็นตัวนายเลยนะคยองซู นายดู... น่ารักกับจงอิน”

 

“เพ้อเจ้อ...” เสียงเขาเบาลง

 

“นายรู้อยู่แล้วใช่มั้ย เรื่องที่จงอินชอบนาย”

 

“...อือ”

 

“แล้วนายล่ะ?”

 

“อะไร?”

 

“รู้รึยังว่าชอบจงอินรึเปล่า” ถ้ายึดตามหลักของโดคยองซูแล้ว ถ้าแบคฮยอนพูดออกมาแบบนี้แล้วแน่นอนว่าเขาอาจจะโดนอีกฝ่ายโบกกลับมา ไม่ก็ประโยคคำด่าจนกลับชาติไปเกิดไม่ทันแน่ๆ

 

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

 

“...ไม่รู้ว่ะ”

 

ใช มันไม่เหมือนเดิม

 

“คยองซู มีอะไรจะสารภาพกับฉันมั้ย?”

 

“...แบคฮยอน”

 

“....”

 

“....”

 

“นี่คยองซู นายรู้อะไรมั้ย ว่าปกติแล้ว นายไม่ใช่คนที่จะโหมงานเป็นบ้าเป็นหลังจนเข้าโรงบาลเลยนะ”

 

“....”

 

“นายไม่เคยยอมให้ใครเข้าถึงตัวขนาดนี้ ไม่เคยมีท่าทีที่เป็นแบบนี้มาก่อน และฉันจะบอกให้รู้นะ ว่าไอ้ท่าทางของนายตอนนี้นะ แถวบ้านฉันเรียกว่าอ้อนว่ะ”

 

“...อือ รู้”

 

“...”

 

“แต่ฉันก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ฉันเบื่อจงอิน หมอนั่นเอาแต่ตามวุ่นวายกับฉัน ฉันรำคาญ พยายามไล่ออกจากชีวิตฉันก็ไม่ไป คนหรือตุ๊กแกก็ไม่รู้”

 

“...”

 

“แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ฉันคิดถึงหน้าหมอนั่นตอนที่ไม่ได้เจอ”

 

มันคือความลับที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้

 

“มันเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนฉันต้องหาอะไรมาทำเพื่อลบความคิดนั้น ทั้งทำงาน รับจ๊อบ ช่วยน้อง ฉันยอมที่จะปล่อยให้มือถือแบตหมดเพื่อที่หมอนั่นจะได้ไม่มาวอแวฉันอีก”

 

“...”

 

“จะได้ลบออกจากหัวให้หมดไปซะที”

 

“...”

 

“นายอย่าหลุดไปบอกหมอนั่นเชียวล่ะ”

 

อยากให้มันเป็นความลับต่อไป

 

“เหมือนว่าฉันก็เริ่มชอบหมอนั่นขึ้นมาหน่อยนึงแล้วล่ะ”

 

แบคฮยอนยกยิ้มกับคำสารภาพแสนน่าหยิกของเพื่อนตัวเอง ชอบเขาขนาดนั้น แสดงออกจนาดนี้แต่ก็ยังเรียกที่จะไม่บอกต่อไป นี่แหละ โดคยองซูตัวจริงเสียงจริง เขาพยักหน้ารับปากเพื่อนสนิทเบาๆ คยองซูเองที่เห็นแบบนั้นก็เปลี่ยนท่าทางการนั่งให้ดูเป็นปกติ หลังที่เขารู้สึกว่าตัวเขาดูเกร็งๆไปหมด

พอๆกันกับว่าที่คุณหมอที่ยืนตัวเกร็งอยู่หน้าห้อง เขารู้สึกเหมือนหูอื้อไปชั่วขณะ แต่เขากลับได้ยินเสียงตีกลองรัวๆได้อย่างชัดเจน เขากำลังคิดอยู่ว่าถ้าให้เขาเปรียบเทียบความรู้สึกตัวเองในตอนนี้ จะเรียกว่าตัวเองเหมือนถูกจุดพลุได้รึเปล่านะ...






“มาแล้วคร้าบ” จงอินยิ้มหน้าแป้นเดินถือถุงผลไม้ถุงโตเข้ามา คยองซูที่นั่งเล่นมือถืออยู่ข้างเตียงคนไข้ก็หันมามองเขานิ่งๆ

 

“มาช้านะ” คนตัวเล็กแอบบ่น

 

“ก็วันนี้คนมันเยอะนี่ครับ” จงอินพยายามกลั้นยิ้มไม่ให้ปากตัวเองฉีกไปมากกว่านี้

 

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขาลืมถามแบคฮยอนว่าจะเอาป๊อกกี้ด้วยมั้ย เพราะเห็นคราวก่อนเจ้าตัวบ่นอยากกินนักหนา เขาจึงเดินย้อนกลับไปที่ห้องคนไข้ แต่หลังจากที่เขาได้ยินคนไข้สองคนพูดคุยถึงความลับถายในห้องกันสองคนแล้วเขาก็เอาแต่ยืนอยู่ตรงนั้นอยู่นานสองนาน เขาไม่รู้ว่าเขาควรเปิดประตูเข้าไปดีมั้ย เปิดเข้าไปแล้วบอกว่าได้ยินหมดแล้วทุกอย่างและขออีกคนเป็นแฟนเลย หรือจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ยินต่อไป

แน่นอนว่าเขาเลือกอย่างหลัง

 

ทำไมน่ะหรอครับ?

 

ไม่บอกตอนนี้หรอก :j

 

“เอามาเร็วๆ อยากกินแล้ว” คยองซูแบมือขอถุงผลไม้ที่จงอินเพิ่งซื้อมา

 

“เดี๋ยวผมเอาไปล้างก่อนครับ รอแปปนึงสิครับคุณ”

 

“ถ้านายหิวมากก็ไปช่วยจงอินล้างสิ จะได้เสร็จไวๆ” แบคฮยอนเอ่ยปากไล่พร้อมกับยิ้มกรุ่มกริ่ม

 

“ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจเช็ดมือ ให้จงอินทำนั่นแหละ” คยองซูงุ้มปากงอจนจงอินอยากจะจับบิดให้หายมันเขี้ยวซะจริง

 

“ขี้เกียจเช็ดมือ เดี๋ยวผมเช็ดมือให้ก็ได้นะครับ” จงอินเดินเข้ามาใกล้คยองซู

 

“....” คยองซูเงียบไป เผลอกัดริมฝีปากตัวเองเมื่อเขากำลังใช้ความคิด

 

“ไปสิคยองซู จะนั่งนิ่งทำไม เดี๋ยวก็ไม่ได้กินหรอก” แบคฮยอนเองก็ช่วยเสริมอีกแรง

 

“งั้นต้องเช็ดมือให้ด้วยนะ” คยองซูตัดสินใจลุกขึ้น ปล่อยให้จงอินลากเสาน้ำเกลือกับถือถุงผลไม้ตามเขาไป

 

คยองซูยืนมองจงอินที่ค่อยๆหยิบผลไม้ออกจากถุงมาใส่กะละมังน้อยๆเพื่อล้างมัน คยองซูเปิดน้ำใส่กะละมังก่อนจะใช้ไหล่เล็กดันให้อีกคนขยับออกห่าง

“ผมช่วย” จงอินวางมือลงในกะละมัง ปลายนิ้วที่สัมผัสโดนกันทำเอาคนหน้านิ่งสะดุ้งตัวเบาๆ แต่มันก็ตกอยู่ในสายตาของว่าที่คุณหมอทั้งหมดอยู่ดี

 

“ขยับออกไปได้มั้ย อึดอัด” คนตัวเล็กส่งเสียงฮึดฮัดเมื่อจงอินเริ่มขยับตัวมาใกล้มากขึ้น

 

“ก็ที่มันเล็กนี่ครับ ผมล้างผลไม้ถนัด” จงอินลอบยิ้มยิ้มปากอย่างพอใจที่แกล้งอีกคนได้

แต่ตัวเองก็โดนเล่นงานใช่ย่อย กลิ่นหอมเย็นๆจากผิวกายคนตัวเล็กช่างสะกิดอารมณ์เขาได้ดีเหลือเกิน ดีซะจนอยากจะจับมาฟัดให้กลิ่นพวกนี้หายไปให้หมด

 

“งั้นก็รีบๆล้างได้มั้ย”

 

“ครับ”

 

“....”

 

“...คุณมือสั่นๆนะครับ”

 

“สงสัยหิว”

 

“หิวขนาดนี้เลยหรอครับ”

 

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

 

“ไม่แน่ใจอะไรครับ?”

 

“ไม่แน่ใจว่าที่สั่น สั่นเพราะหิวหรือสั่นเพราะอยากฆ่าคนก็ไม่รู้”

คำพูดที่ว่าที่คุณหมอควรจะกลัวแต่กลับยิ้มร่าจนปากแทบฉีก เพราะไอ้สิ่งที่ทำให้เขาไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไปคงเป็นเพราะแก้มป่องๆขึ้นสีชมพูระเรื่อยาวไปจนถึงใบหู จนถึงต้นคอขาวแล้ว

เขินจนอยากฆ่าคนนี่หน้าตาน่ารักแบบนี้นี่เอง

 

กลายเป็นว่าแทนที่เขามาช่วยล้างจะเสร็จไวกว่าเดิม กลับกลายเป็นว่าถูกว่าที่คุณหมอปั่นประสาทจนได้กินช้ากว่าเดิม จะว่าจริงๆเขาก็ไม่ได้โมโหหิวอะไรขนาดนั้นหรอก ไอ้ที่ไปช่วยน่ะก็เพราะอยากอยู่ด้วยทั้งนั้นแหละ แต่จะให้ตีตัวสนิท เข้าหาอย่างแบคฮยอน เขาบอกได้เลยว่าไม่ใช่แนว

ตอนนี้เขาก็อ้อนอีกฝ่ายด้วยการยกขาพาดตักไอ้หน้าหมอเอาไว้พร้อมกับเมล็ดองุ่นที่ถูกคายใส่ฝ่ามือหนาอยู่ตลอด สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังเล่นเกมแข่งวิ่งเก็บเหรียญที่แบคฮยอนแนะนำ แน่นอนว่าคราวนี้แบคฮยอนก็แข่งกับเขาด้วย เขาเลยเอาจริงเอาจังขนาดนี้

“แบคฮยอนขี้โกง!” พอแพ้เข้าคนตัวเล็กก็พาลเพื่อนขาเจ็บตัวเองทันที

 

“กากเองอย่ามาพาลสิ” แบคฮยอนเองก็เย้ยด้วยการแลบลิ้นหลอกใส่คยองซู

 

“เดี๋ยวก็จับฟาดกับเสาน้ำเหลือเลยซะนี่”

 

“พอแล้วครับๆ” จงอินยิ้มขำกับการทะเลาะของทั้งคู่ “คุณครับ ได้เวลากลับห้องแล้วนะครับ” จงอินแตะขาอีกคนบนตักเขาเบาๆ

 

“ต้องกลับแล้วหรอ” คยองซูเสียงอ่อนลง นานทีเขาจะได้มาอยู่มาเพื่อนสนิทนานๆแบบนี้ มันทำให้เขาชักไม่อยากกลับห้องตัวเอง

 

“คุณต้องกินยาแล้วก็นอนพักครับ”

 

“ถึงเวลาแล้วหรอ”

 

“ครับ”

 

“อือ กลับก็ได้” คยองซูจิ๊ปากอย่างนึกเสียดาย เขาเอ่ยลาแบคฮยอนก่อนจะเดินออกจากห้องคนป่วยไปโดยมีจงอินลากเสาน้ำเกลือตามเขามาติดๆ

เมื่อกลับมาถึงห้องคนป่วยของตัวเองคยองซูก็ปีนขึ้นเตียงอย่างรู้งาน พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเสร็จสับ ไม่ต้องลำบากให้ว่าที่คุณหมอคอยช่วยเลย

 

“นอนรอแปปก่อนนะครับ ผมจะเอาข้าวกับยามาให้คุณ” จงอินบอกเขา

 

“อือ”

ไม่นานที่จงอินเดินออกจากห้องไป คยองซูก็ยกมือขึ้นมาลูบกลางหน้าอกตัวเองเบาๆ นึกอยากตีเนื้อตรงนี้แรงๆให้หยุดส่งเสียงดังน่ารำคาญกับเขาเสียที

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“สวัสดีค่ะ คุณโดคยองซู” พยาบาลสาวเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับถาดอาหารในมือ เขาก้มหัวลงทำความเคารพ เมื่อเห็นว่าเธอเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงเขา

 

“ฉันเอาเอามื้อเย็นมาให้คุณค่ะ” เธอบอก

 

“ขอบคุณครับ” เขาแอบแปลกใจอยู่นิดหน่อยที่คนตรงหน้าไม่ใช่จงอิน ทั้งๆที่เป็นคนบอกว่าจะเป็นคนเอาข้าวมาให้เขาเองแท้ๆ

 

“คุณเป็นคนไข้ที่อยู่ในความดูแลของนักศึกษาคิมจงอินใช่มั้ยคะ” เธอจัดวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะสำหรับทานอาหาร เธอเหล่มองเขาเป็นระยะ

 

“เอ่อ ครับ”

 

“พอดีจงอินเขาติดงานด่วนน่ะค่ะ เลยให้ฉันมาแทน”

 

“อ่อ ครับ” คยองซูรับช้อนจากพยาบาลมาก่อนจะตักอาหารเข้าปากอย่างไม่สนใจอะไรมากนัก

 

“ดูจงอินจะสนิทกับคุณ เพื่อนเขาหรอคะ ฉันเห็นในระเบียนประวัติว่าเรียนอยู่สถาปัตย์”

 

“...”

 

“ไม่ยักรู้ว่าจงอินจะมีเพื่อนเรียนอยู่สถาปัตย์ด้วย” คยองซูฟังแล้วก็ชะมักมือที่ถือช้อน บอกเลยว่าเขาไม่ใช่คนที่ชอบคิดไปเอง และเข้ามั่นใจมากว่านางพยาบาลคนนี้ ดูจะไม่ชอบหน้าเขาเท่าไหร่

 

“ผมไม่ใช่เพื่อนเขา” เขาตอบไปตามตรง

 

“อ้าว งั้นหรอคะ แล้วทำไมดูเขาสนิทกับคุณจัง” คยองซูแอบกรอกตากับคำถามไม่เข้าท่าของนางพยาบาลคนนี้

 

“ไม่ลองไปถามเขาดูล่ะครับ”

 

“ก็ลองถามคุณก่อนน่ะค่ะ” เธอปรายยิ้มมาให้เขา

 

“ครับ” คยองซูตักข้าวเข้าปากต่อไปอย่างไม่สนใจเธอ

 

“คุณจะไม่ถามหน่อยหรอคะ ว่าฉันถามทำไม”

 

“ก็ผมไม่ได้อยากรู้” คยองซูตอบเสียงนิ่ง ทำเอาพยาบาลยืนเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

 

“เห็นเขาสนิทกับคุณเลยอยากบอกน่ะค่ะ”

 

“...”

 

ว่าฉันเป็นแฟนเขา

 









มโนรึเปล่าคุณ” คยองซูเงยหน้ามองพยาบาลพร้อมกับยกยิ้ม

 



เพราะเขามั่นใจว่าคนที่จะเป็นแฟนคิมจงอินได้

 

มันต้องเป็นเขาเท่านั้น






ครบร้อยย




ตายล้าวววว คุณโดดดดดดดดดดดด
เกร้ดดดดดดด

นายเอกเรื่องนี้ไม่มีการมานั่งฟูมฟาย โอ๊ย เขามีแฟนแล้วหรอเนี่ยย
ไม่มีนะคะะะะะ
คุณโดซะอย่าง ไฟว์เป็นไฟว์อย่างเดียว

เกร้ดดดดดดดด

น้องนี่ #ทีมพี่โด อย่างไวเลยจ้าาาาาา



ไปหวีดและร่วมไฟว์ไปกับพี่เขาที่...

 #นักศึกษาแพทย์จงอิน



มีทีเซอร์ฟิคตัวใหม่แล้วนะเธอ

กด >>นักศึกษาแพทย์จงอิน2<<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,886 ความคิดเห็น

  1. #1880 herefirst (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 08:19
    ช๊อบบบบบบบ ความน้องไม่ยอมคนกรี้ดดดดดด เอาเรยลูก ทุบ!!!!
    #1,880
    0
  2. #1875 real__prw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 03:05
    กรี้สสสสสสสสสสสสสสส แทบเขวี้ยงทรศ คยองคือไม่เบาอะ!!!! ฟาดมันคย๊องต้องเป็นคยองเท่านั้นที่เปนแฟนจงอิ๊น เก้ดดดดดดดดดด
    #1,875
    0
  3. #1869 lomamee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    แน้ๆๆๆๆๆ นายเอกต้องแซ่บๆแบบเน้ๆๆ
    #1,869
    0
  4. #1865 m ma ri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 10:50
    โอ้โหเลยค่ะ คยองซูไม่เบานะเรา
    #1,865
    0
  5. #1853 YunewG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 20:24
    เดี๋ยวๆ คยองซู55555555555555555 ไม่เบาเลยๆ
    #1,853
    0
  6. #1835 kkondee2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 15:54
    ลูกกกกก รว้ายๆ ชอบบบบบ แงงงง น่ารักโว้ยยย
    #1,835
    0
  7. #1824 khing_wjs (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 01:12
    ฉันได้แต่กรีดร้องเบาๆ
    #1,824
    0
  8. #1817 fanngfanggfanggn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 09:45
    ไม่มีการเงียบแล้วคิดไปเองคนเดียวใดๆทั้งสิ้น เป็นแฟนหรอจ๊ะ มโนป่ะจ๊ะงี้เลยอ่ะ พี่โดจะไม่เป็นเหยื่อของนังงูพิษ จัม!!!
    #1,817
    0
  9. #1808 yellomadood (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 00:52
    นังนี่มันเป็นใครรรรรรรร คยองต้องเป็นของจงอินเท่านั้นนนน จัมวรั้ยย!!!!
    #1,808
    0
  10. #1801 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:00
    ไฟท์ค่ะ ใครตายชั่งมัน 55555555
    #1,801
    0
  11. #1796 PPSnook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 23:16
    อีนางชะนีพยาบาลอย่ามามโน เดี๋ยวตบ
    #1,796
    0
  12. #1781 คุณหนูฉี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 08:06
    พิโดโหดสัสรัซเซียค่ะ! ถ้านี่เจอถามแบบนี้คงหน้าหงายไปแล้ว=..=
    #1,781
    0
  13. #1758 071097 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 16:30
    ฉันเริ่มจะชอบหมอนั่นขึ้นมานิดนึงแล้ว...โอ้ยยยยย เขินแทนจงอินโว้ยยยยย
    #1,758
    0
  14. #1732 Chankuma (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 21:19
    นี้ละนายเอกมันต้องสู้คน คยองซูวินๆไปเลยจ้า นังพยาบาลมโน
    จงอินดีใจที่คยองชอบจนไปแอบไปวิ่งรอบโรงบาลป่าว555
    #1,732
    0
  15. #1710 โทษทีทีมนยองว่ะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 12:01
    พิโดดดดดด สุดยอดดด
    #1,710
    0
  16. #1700 คยองนัมจา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 22:02
    ทีมพี่โดฮะ พี่โดกำลังจะเกรี้ยวกราดดด
    #1,700
    0
  17. #1689 MYHH412 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 00:48
    อื้อหือออออออ พิโด้หึงแร๊งง
    #1,689
    0
  18. #1663 Pinkuplatong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 08:14
    กรี๊ดดดด ชอบคุณโดตอบมาก มโนรึเปล่าคุณ นางน่ารักเนาะ

    แล้วตลกที่ตงงินเห็นคยองน่ารักขึ้นว่าเป็นนางเมาน้ำเกลือ อิหมอ 55555
    #1,663
    0
  19. #1638 Exo_ppppp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 08:18
    อีโดดดดดกก ไม่ธรรมดาาา ชอบจัง มโนหรือป่าวคุณ555555 สะใจจริงๆ
    #1,638
    0
  20. #1634 พิโดคนแมน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 23:23
    วี๊ดดดดดดดดดดดดดดด พิโดมาล้าวววววววววว
    #1,634
    0
  21. #1619 《GUIDE》SD^^ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 17:33
    คยองซูนางไม่ธรรมดานะคะ
    #1,619
    0
  22. #1583 III--Poppy--III (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 20:44
    กรี้ดดดดด ประโยคสุดท้ายพีคมากกก5555555 งี้สิคุณโด ประทับใจอ่ะ อย่าไปยอมนะ เราเชื่อมั่นในตัวคุณโดและแม่ทัพของเราึ
    #1,583
    0
  23. #1560 jaja050347 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 06:37
    โอ้ววว กรี๊ดแปป ฟินน
    #1,560
    0
  24. #1557 Fern_exo-l (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 01:20
    คุณโดไม่ธรรมดาจ้า
    #1,557
    0
  25. #1542 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 09:19
    อูววคุนโดเขาเกรี้ยวกราดดแร้วค่ะ
    #1,542
    0