[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 12 : 12 : คนไข้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    20 ก.ย. 59



 

เข้าสู่วันที่ห้า ที่คยองซูไม่ได้กลับหอ ไม่ได้เจอปลาทู ไม่ได้ออกจากคณะ ไม่ได้ออกจาห้องสตูฯเลย ตลอดสี่วันมีน้องรหัสสุดหล่ออย่างเซฮุนคอยส่งข้าวส่งน้ำให้ ส่วนตัวเขาเองก็ยังคงก้มหน้าลงสีวาดรูปต่อไป

 

จบงานเก่า งานใหม่งอก มันเป็นอย่างนี้มาสองสามรอบแล้ว ทั้งหมดก็คงต้องโทษความหน้าเงินของเขานั่นแหละ ทั้งที่ช่วงนี้ว่างๆเขาควรจะนอนกอดผ้าห่มอยู่บนเตียงแต่กลับต้องทรมาณตัวเองโดยการกิน นอน ทำงานอยู่ในห้องสตูฯเป็นผีเจ้าที่อย่างนี้

 

“พี่พักบ้างก็ได้” เซฮุนเดินเข้ามานั่งยองๆอยู่ข้างงานเขาพร้อมวางถุงมินิมาร์ทลงข้างคยองซู

 

“อือ เดี๋ยวเสร็จรูปนี้ก็ว่าจะนอนแล้ว”

 

“มาทีไรก็เห็นพี่พูดงี้ตลอดเลยอ่ะ”

 

“มาก็บ่น จะไปไหนก็ไป”

 

“ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาบ่นพี่หรอก พอดีมีคนฝากมาให้บ่นพี่แทนเขาน่ะ”

 

“...” คิ้วหนาของคนตัวเล็กขมวดเข้าหากันทันที

 

อย่าบอกนะว่า...

 

“พี่หมอน่ะ เขาฝากของมาให้พี่ด้วย” เซฮุนชี้ไปที่ถุงมินิมาร์ท

 

ว่าแล้วเชียว

คนที่ตามวอแวชีวิตเขามีอยู่คนเดียวนั่นแหละ

 

“หมอนั่นรู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่”

 

“ชีวิตพี่น่ะมีไม่กี่ที่หรอกที่จะไปอ่ะ”

 

“พูดความจริง”

 

“ผมบอกเขาเองแหละ แหะๆๆ” เซฮุนฉีกยิ้มแห้งๆส่งมาให้เขา จนเขาต้องยกปลายด้ามพู่กันตีหัวเจ้าน้องตัวแสบเบาๆ

 

“โห่พี่ ก็พี่เขาถามนี่ ผมก็แค่ตอบเขาอ่ะ อย่าทำหน้าโหดใส่ดิ เนี่ย ตาจะหลุดแล้ว” เซฮุนชี้นิ้วจิ้มไปกลางระหว่างคิ้วอีกคน

 

“แล้วหมอนั่นได้เอาหมามาด้วยมั้ย”

 

“ไม่เห็นอ่ะ เห็นพี่หมอบอกว่าจะรีบไปโรงบาลด้วย สงสัยมีงานด่วน”

 

“อืม” คยองซูหันกลับมาตั้งใจลงสีตรงหน้าต่อ

 

“เอ้อ! เขาบอกว่าเขาติดต่อพี่ไม่ได้อ่ะ”

 

“อืม โทรศัพท์แบตหมด”

 

“เอ้า ไม่ชาร์ทอ่ะ”

 

“ไม่ได้เอาสายชาร์ทมา”

 

“เอ้า ตั้งแต่วันไหนเนี่ย” เซฮุนลุกไปค้นกระเป๋าหนังสือสีแดงแสบตาของตัวเองเพื่อหาสายชาร์ทของตัวเองมาให้คนพี่

 

“วันซืนแล้ว” คยองซูยื่นมือถือตัวเองให้เซฮุนเมื่อเห็นว่าเซฮุนหยิบสายชาร์ทแบตออกมา

 

“พี่ ผมว่าพี่ไปพักสักแปปก่อนมั้ย ล้างหน้าล้างตาสักนิดก็ยังดีอ่ะ ตอนนี้หน้าพี่ดูซีดๆไงไม่รู้ว่ะ” เซฮุนที่เสียบสายชาร์ทให้รุ่นพี่เสร็จแล้วก็เดินมานั่งข้างๆอีกคนเหมือนเดิม

 

แต่จู่ๆเขาก็ดันสังเกตได้ว่าแก้มที่เคยขึ้นสีอ่อนๆ ตอนนี้กลับดูซีดแปลกๆ ปกติพี่ตัวเล็กของเขาก็ขาวจนซีดอยู่แล้ว ตอนนี้ก็กลับยิ่งซีดเขาไปใหญ่

 

“อืม” คยองซูส่งเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ

 

“อืมก็ลุกดิพี่”

 

“เดี๋ยวก่อน” คยองซูยังคงตั้งใจอยู่กับการเก็บรายละเอียดรูปตรงหน้า

 

“พอได้แล้วพี่ เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาหรอก ลุกๆๆ” เซฮุนจับต้นแขนอีกคนเอาไว้ไม่ให้ขยับปลายพู่กันได้อีก เมื่อเห็นว่าอีกคนยอมหยุดการลงสีแล้วเขาจึงค่อยดึงพู่กันออกจากมือเล็ก

 

“ไปล้างหน้าล้างตาละมากินของนะพี่ เนี่ยพี่จงอินซื้อแซนวิสมาให้ตั้งเยอะ”

 

“โอเค” คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนโดยมีเซฮุนเป็นดันตัวเขาลุกขึ้น แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เดินไปถึงห้องน้ำ เขาก็ต้องหยุดชะงัก

 

“อ้าว เป็นไรไปพี่” เซฮุนที่เห็นอย่างนั้นก็เดินเข้ามาขืนข้างๆเขา “เห้ย! ชิบหายละ เลือดกำเดาไหล” เซฮุนลมแทบจับเมื่อเห็นว่าพี่คยองซูของเขาใช้มือกุมจมูกอยู่ แถมยังมีเลือดไหลออกมาตามร่องนิ้วมืออีก

 

“หลีก จะไปห้องน้ำ” คยองซูยกมืออีกข้างดันตัวอีกคนให้ถอยห่างก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

 

“พี่ ผมว่าผมตามพี่หมอ เห้ย!!!

 

โครม!!

 



Jongin Part


“หมอว่าคนไข้เคสนี้จะรอดมั้ยครับ”

 

“ดูจากอาการเบื้องต้นแล้วหมอลำบากใจมาก ไม่น่ารอดครับ อาการเรื้อรัง”

 

“หมอคิดว่าถ้าทำคีโม จะต่อชีวิตได้นานแค่ไหนครับ”

 

“สายไปแล้วครับ คนไข้รายนี้อาจต้องตายในอีกไม่ช้านี่แน่”

 

“เฮ้อ น่าสงสารนะครับ งั้นสรุปอาการคนไข้เลยครับหมอ”

 

“คนไข้คิมจงอิน เสียชีวิตเวลา สิบสองนาฬิกายี่สิบเจ็ดนาที ด้วยอาการขาดโค คยองซูจนเฉาตาย”

 

“กูยังไม่ตาย” ผมยกขาขึ้นถีบไอ้ชานยอลกับลู่หานที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

ใช่ครับ ยังไม่ตาย แต่ก็คาดว่าคงใกล้ตายในเร็วๆนี้น่ะล่ะ ผมติดต่อคยองซูไม่ได้มาห้าวัน ไม่ได้เจอหน้ามาเจ็ดวันแล้ว คุณเคยเห็นต้นไม้ขาดน้ำนานๆมั้ยครับ? นั่นแหละ ผมกำลังตกอยู่ในสภาพนั้นเลยล่ะ ยิ่งเซฮุนน้องรหัสคนตัวเล็กบอกว่าคยองซูเอาแต่ทำงาน ยิ่งทำเอาผมอดห่วงเขามากกว่าเดิมไม่ได้ ตัวก็เล็กเท่านั้นยังจะโหมงานอีก ถ้าป่วยขึ้นมานะผมจะจับมาตีซะให้เข็ด

 

“ดูทำหน้าเข้า ทำหน้าเป็นหมาหงอยอีกละ” ลู่หานยื่นมือมาผลักหัวผมเบาๆไม่ได้สนใจสายตาคนรอบข้างในร้านกาแฟนี่เลย

 

ทั้งคนไข้ ญาติคนไข้ รวมไปทั้งเหล่าพยาบาลที่มานั่งพักในร้านกาแฟของโรงบาลแห่งนี้ ต่างก็จับจ้องมาที่สามว่าที่หมอสุดหล่ออย่างพวกผม อันนี้ผมไม่ได้ตุตะเอาเองนะครับ ใครๆเขาก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ...

 

ผมกับชานยอลสนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง อาจเป็นเพราะเราเคยได้ลงประกวดเดือนคณะด้วยกัน และด้วยนิสัยที่เข้ากันได้ดีด้วยเลยทำเราสนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ ส่วนลู่หานเพิ่งมาสนิทกันตอนอบรมฝึกงานเมื่อปลายปีที่แล้ว ลู่หานเป็นรุ่นพี่ที่สนิทกันตั้งแต่สมัยเราอยู่มัธยมด้วยกันน่ะครับ และที่ผมไม่เรียกเขาว่าพี่เพราะผมไม่เรียกมันนั่นแหละครับ ไม่มีเหตุผลใดอื่นเลย...

 

“อยากเจอเขาแล้วทำไมไม่เข้าไปหาเขาเลยวะ” ชานยอลถามขึ้น

 

“ก็เขาทำงานอยู่นี่หว่า จะเข้าไปให้เขาด่าทำไมวะ”

 

“ไม่อยากไปให้เขาด่าหรือรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่อยากเจอหน้ามึงกันแน่”

 

โอโห นั่นปากหรอครับไอ้ปาร์ค

นึกว่าลูกธนู พูดขนาดนี้เอามีดมาแทงกูเลยสิ!!!

 

“เออ ย้ำอยู่ได้ ห่านี่”

 

“โอ๋ๆ น่าสงสารจริงๆ ไอ้หมาหัวเน่าแห่งแผนกศัลย์ฯ”

 

“กูผ่าตัดหัวให้เอามั้ยจงอิน เผื่อจะได้เลิกเน่า” ตามด้วยลู่หานที่ยังคงตอกย้ำความเน่าของหัวผมไม่เลิก

 

“ลู่หานเป็นหมอฟันนี่ ผ่าหมาออกจากปากชานยอลมันด้วยละกัน” ผมลุกเข้าไปล็อคแขนมันไว้ ลู่หานเองก็ให้ความร่วมมือรีบเข้าไปง้างปากมันทันที

 

“เอี่ย! อ่อยอู ไอ้เอี่ย!!

 

“พี่หมอ!!” เสียงที่สี่ดังขึ้นทำเอาพวกผมเลิกเล่นและหันกลับมามองบุคคลหน้าคุ้นเคยวิ่งกระหืดกระหอบมาทางผม

 

“อ้าว เซฮุน มี” ลู่หานเอ่ยทักแต่ก็โดนเจ้าของชื่อพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

 

“ห้องฉุกเฉิน ฉุกเฉิน...” ด้วยความเหนื่อยหอบทำเอาเซฮุนพูดไม่เป็นคำ ผมมองเสื้อนิสิตสีขาวเปื้อนคราบเลือดสีแดงก็นึกจะหายวูบอย่างบอกไม่ถูก

 

“พี่คยองซูอยู่ห้องฉุกเฉิน”

Jongin part End

 

เซฮุนส่ายหัวเบาๆให้กับจงอินที่นั่งเป็นหมาหงอยอยู่ข้างเตียงคนไข้ ตั้งแต่ที่เขาเอ่ยปากบอกเรื่องพี่คยองซูไป ว่าที่หมออย่างจงอินก็วิ่งเต้นเป็นเจ้าเข้า ถ้าวาร์ปไปห้องฉุกเฉินได้ก็คงทำไปแล้ว จงอินจัดการทำเรื่องขอเป็นคนดูแลคนไข้คนนี้ โชคดีที่คยองซูไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่คิด เจ้าตัวเล็กโหมงานไม่ได้พักผ่อน แถมเป็นลมล้มในห้องน้ำหัวฟาดขอบอ่างล้างหน้า หัวแตกไปอีก เลือดบนตัวเซฮุนก็เลือดหัวโดคยองซูนั่นแหละ

“โชคดีที่เซฮุนอยู่กับคยองซูพอดี” ลู่หานเอ่ยขึ้นหลังจากเดินเข้ามาในห้องคนไข้ได้ไม่นาน

 

“ให้ผมพนันมั้ย ว่าถ้าพี่คยองซูตื่นขึ้นมาต้องถามหางานเป็นอย่างแรก” เซฮุนพูดอย่างนึกตลก แต่ก็นั่นล่ะ ใครๆก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นจริงกับโดคยองซู

 

“น่าตีจริงๆ...” จงอินบ่นขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน

 

“พี่ก็พักหน่อยเถอะ งานพี่ก็เยอะอยู่แล้วไม่ใช่หรอ นี่ต้องมาดูแลพี่คยองซูอีก”

 

“ไม่ได้หรอก ช่วงนี้กำลังทำคะแนน”

 

“ทำคะแนนอะไรล่ะ พี่คยองซูจะไม่มีคะแนนอะไรให้พี่เลยน่ะสิ” คำพูดของเซฮุนทำเอาจงอินเหลือบค้อนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะของลู่หาน

 

“ไม่มีคะแนนอย่างน้อยก็ยังดีกว่ามีคู่แข่ง” จงอินก็ยังปลอบใจตัวเองต่อไป

 

ในเมื่อไม่มีใครอยู่ทีมจงอิน

เขานี่ล่ะ จะเป็นแม่ทัพทีมตัวเอง!!

 

“อืม สู้นะพี่” เซฮุนเดินเข้าตบไหล่เขาสองสามทีก่อนจะลากลู่หานออกกินข้าวข้างนอก ปล่อยให้เขานั่งเฝ้าคยองซูเพียงลำพัง

 

จงอินยกมือลูบผ้าก๊อตบนหัวอีกคนอย่างแผ่วเบาๆ หากเขาเป่ามันแล้วแผลนี้สามารถหายไปได้เขาเองก็อยากจะทำ ปลายนิ้วเลื่อนลงมาถึงหางตาอีกคน และเลื่อนลงมาเรื่อยๆจนถึงปลายคงมน หากอีกคนไม่หลับเขาคงไม่ได้มีโอกาสได้สำรวจไปหน้าจิ้มลิ้มแบบนี้แน่ ทั้งจมูกรั้นน่าหยิก พวงแก้มจ่ำม่ำจนน่าฟังเขี้ยว แม้กระทั่งริมฝีปากอิ่มที่เขาจินตนาการเอาไว้ว่าหากได้ริ้มลองสักครั้ง ยากที่เขาจะถอนตัวได้แน่ๆ

 

“น้ำลายจะไหลแล้ว”

 

จงอินสะดุ้งตัวหลุดออกจากภวังค์ คยองซูนอนมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ไม่แน่ใจว่าเขาจ้องอีกคนนานแค่ไหน หรืออีกคนฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“ตื่นแล้วหรอครับ” จงอินถามอย่างเป็นห่วง

 

“ตายแล้ว นี่วิญญาณ กำลังพูดกับนายอยู่”

 

โอเค นี่ล่ะโดคยองซูตัวจริง

 

“ถ้าเป็นวิญญาณจะจับวิญญาณคุณขังเอาไว้เลย”

 

“อยากเจอวิญญาณตามอาฆาตมั้ยจงอิน”

 

“อยากเจอความรักตามหาผมมากกว่า” พร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

“โอ๊ยยยยยยยย!!!!!!!” จงอินบิดตัวตามแรงหยิกจากปลายนิ้มอีกคนโดยไม่มีท่าทีว่าปล่อยง่ายๆ

 

“กวนตีน” จงอินยิ้มแผล่ตามคำด่าของอีกคน จงอินลูบหน้าท้องตัวเองที่โดนบิดไปเมื่อครู่ ไม่ต้องเปิดดูก็พอรู้ว่าตอนนี้มันอาจจะแดงช้ำ หรือไม่ก็น่าจะขึ้นสีม่วงไปแล้วแน่ๆ

 

ได้รอยแสดงความเป็นเจ้าของจากโดยองซูแล้ว....

 

“แล้วอาการเป็นไงบ้างครับ ปวดหัวมั้ย” จงอินถามพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข

 

“ปวดแผล”

 

“คุณเป็นลมล้มหัวฟาดอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ”

 

“...สภาพโครตแย่” แค่นึกสภาพตัวเองล้มฟาดขอบอ่างล้างหน้าก็สมเพศตัวเองแล้ว สภาพโครตแย่จริงๆอย่างที่เขาว่านั่นแหละ

 

“คุณน่ะดื้อโหมงานหนัก ไม่ยอมพักผ่อน”

 

“ทำงานได้เงินเยอะ ใครบ้างจะไม่ชอบ”

 

“แต่โหมงานจนเป็นลมหมดสติแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีเลยนะครับ”

 

“นี่ก็ได้พักแล้วนี่ไง มีคนดูแลตลอด”

 

“ไม่เอาแบบเข้าโรงบาลสิคุณ ถ้าอยากมีคนดูแลก็น่าจะบอกผมตั้งแต่แรก จะได้สถาปนาตัวเองเป็นคนของคุณซะเลย

 

“ใคร?”

 

“ผมนี่ไง

 

“ใครถาม”

 

เคยได้ยินเสียงร้านทำกระจกระเบิดมั้ยครับ?

ใช่ เหมือนผมจะได้ยินหน้าตัวเองแตกประมาณนั้น....

 

แต่นั่นล่ะ เขาก็ชอบเวลาที่อีกฝ่ายตอบโต้มุขเขาแบบนี้ ถ้าให้เขาลองคิดเล่นๆให้คยองซูมาเขินอายแก้มแดงบิดไปบิดมาเหมือนแบคฮยอนก็คงดูแปลกตาใช่ย่อย ความไม่เหมือนใครของเขา ความติสของเขานี่แหละ ที่ทำให้เขาค่อยๆชอบอีกฝ่ายมากขึ้น

 

“คุณได้เจอผมกวนตีนทุกวันแน่ครับ เพราะหลังจากนี้ผมจะตามไปวอแวคุณทุกวันเลย”

 

แล้วเคยห้ามได้มั้ยล่ะ” และเป็นคนฟังเองที่อดยิ้มไม่ได้กับคำพูดที่ดูจะเป็นคำอนุญาตกลายๆจากเด็กสถาปัตย์

 

แล้วอย่างนี้เขาจะถอนตัวได้มั้ยล่ะ!?

 

“เลิกยิ้มได้ละ ปากจะฉีกถึงหูอยู่ละ” หน้านิ่งของอีกฝ่ายเป็นสิ่งเดียวที่จงอินไม่สามารถละลายสาย หรือแม้กระทั่งหยุดรอยยิ้มของเขาได้เลย

 

“ก็คุณน่ารัก”

 

“อย่าใช้คำว่าน่ารักกับฉัน ไม่ชอบ”

 

“แล้วคุณชอบคำไหน”

 

“ไม่ชอบสักคำ”

 

“ถ้าผมบอกว่าคิดถึงคุณล่ะ” คยองซูหันมามองว่าที่คุณที่ตอนนี้ไม่ได้มีความล้อเล่นหรือกวนประสาทให้เขาเขินในสายตาจงอินเลยสักนิด

 

อืม ...เรื่องของนายสิ”

 

ถ้าจงอินตาไม่ฝาดหรือหูไม่หนวก เขาว่าเขาได้ยินการเน้นเสียงตรงคำว่าอืมของอีกฝ่ายนะ

“ไม่ได้เจอคุณเป็นอาทิตย์แหน่ะ อยากเข้าไปหาก็กลัวคุณไม่ว่าง ผมพยายามติดต่อคุณ คุณก็ปิดเครื่อง เซฮุนบอกคุณเอาแต่ทำงาน ผมก็ยิ่งเป็นห่วง

 

“รำคาญ คนจะนอน” คยองซูพลิกตัวหันหลังให้เขา พร้อมกับใบหูขึ้นสี

 

“....”

 

“บ่นอยู่ได้ จะบ่นอะไรนักหนา เกิดมาไม่เคยบ่นรึไง”

 

“ผมก็แค่...”

 

“เออ รู้แล้ว เข้าใจแล้ว เลิกบ่นสักที อยากนอน” จงอินอมยิ้มกับประโยคยอมจำนนอยู่หน่อยๆของอีกฝ่าย

 

“งั้นเดี๋ยวผมออกไปข้างนอก...”

 

“บอกจะดูแลก็อยู่ให้มันตลอดดิวะ”

 

“ครับ?”

 

“อยากกินข้าว ตื่นมาฉันต้องได้กินข้าว อ่อ นายต้องอยู่ในห้องด้วย

 

โอเค นี่ล่ะครับ คิมจงอิน Do Kyungsoo’ special ตัวจริงเสียงจริง

 


 

“นายจะอยู่เฝ้าคยองซูมั้ย?” ลู่หานเอ่ยถามขึ้นขณะเดินออกจากร้านอาหารที่พวกเขาเพิ่งกินข้าวเย็นด้วยกันมา

 

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวเลยไปส่งพี่ที่หอเลยละกัน”

 

“หือ? แล้วคยองซูจะไม่เป็นไรหรอก

 

“พี่จงอินส่งข้อความมาบอกว่าคืนเขาจะอยู่เฝ้าเองน่ะ”

 

“จะโดนตีตายมั้ยเนี่ย คราวก่อนก็เห็นมาบ่นว่าโดนโบกซะดาวเดือนขึ้นหัว” นึกแล้วลู่หานก็ยังอดขำออกมาไม่ได้

 

“พี่คยองซูก็แบบนั้นแหละ แต่ว่าผมเองก็ยังไม่เคยเจอแบบพี่จงอินเขาเลยนะ”

 

“หือ? แบบไหน?”

 

“ก็แบบ ยอมให้ใครเข้าถึงเนื้อถึงตัว เอาจริงๆผมว่าพี่คยองซูน่าจะรู้ตัวนะว่าพี่จงอินกำลังจีบอยู่ แต่พี่คยองซูก็ดูไม่ปฎิเสธพี่จงอินขนาดนั้น”

 

“นี่พูดให้ความหวังเพื่อนพี่รึเปล่าเนี่ย”

 

“คนที่ให้ความหวังผมว่าคนนั้นน่าจะเป็นพี่คยองซูมากกว่า”

 

“จงอินรู้คงดีใจวิ่งรอบโรงบาลแน่”

 

“พี่จงอินนี่เขาชอบสไตล์นี้หรอ? ไม่แปลกหรอแบบพี่คยองซูเนี่ย”

 

“สไตล์มันมั้ง” พูดแล้วเขาก็ขำออกมาทั้งคู่

 

“เป็นฝ่ายชอบถูกทำร้ายร่างกายว่างั้น?”

 

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น”

 

“แล้วพี่ล่ะ ชอบสไตล์ไหน?”

 

“...หะ?” ลู่หานเดินสะดุดกับคำถามที่ไม่ทันได้ตั้งตัวของเซฮุน

 

“สไตล์ที่พี่ชอบน่ะ เป็นแบบไหน” เขาไม่ได้เงยหน้าเซฮุนว่าเซฮุนกำลังทำหน้าแบบไหน หรือมองเขาด้วยสายตาแบบไหน ลู่หานทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้นต่อไปด้วยความเขิน

 

“ทะ ทำไมถึงถามล่ะ”

 

“ก็อยากรู้ สไตล์พี่อาจเป็นผมก็ได้” เซฮุนพูดทีเล่นทีจริง

 

“ไม่มีหรอก สไตล์ที่ชอบ”

 

“....”

 

แต่ชอบนาย

 

“...”

 

“....”

 

“พูดอีกรอบได้มั้ย” เซฮุนก้าวขายาวๆเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายแล้ว

 

“อะ อะไร” ลู่หานเอาแต่ก้มหน้าซ่อนลูกมะเขือเทศบนแก้มตัวเอง จนเซฮุนต้องเป็นฝ่ายจับปลายคางอีกคนขึ้นมามมองหน้ากันตรงๆ

 

“ประโยคเมื่อกี้พี่พูดว่า

 

“ชอบ”

 

“....”

 

“ชอบนาย” ทันทีที่พูดจบริมฝีปากบางก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของอีกคน แววตาที่ดูตกใจเพียงชั่วครู่กลับกลายเป็นหลับตาลงเพื่อรับความรู้สึกจากอีกฝ่าย

ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าเซฮุนคิดกับเขาอย่างไง และทำไมเขาจะไม่รู้ว่าใจเขามันรู้สึกอะไร เพราะตลอดเวลาที่อยู่กับเซฮุน เด็กคนนี้ก็ทำให้เขามีความสุขมาตลอด แล้วทำไมเขาถึงรักเด็กเอาแต่ใจคนนี้ไม่ได้กันล่ะ



มาต่อแย้วนาาาาาา

เป็นห่วงหัวใจ(ว่าที่)คุณหมอจังเลยค่ะ

คนไข้เล่นไม่ดีต่อใจตาหมอเลย

ฮื่อออ

เห็นพี่โดเปลือยอกแล้วน้องใจสั่นๆ หวั่นๆอยากได้พี่มาเป็นของหนู

หวีดเปลือยอกของพี่เขาวนไปค่ะทุกคน ㅠㅠ

--------------

เอ้าล้าวววว คุณเขาเข้ามาหาตาหมอถึงโรงบาลเลยจ้า

ถึงแม้จะเข้าด้วยวิธีโหดๆหน่อยก็เถอะ

 

ไม่ต้องกลัวค่ะ พี่โดเขาอึด เขาไม่เป็นอะไรมากหรอก

ในโรงบาลแบบนี้น่าจะห่วงตาหมอก่อน 555555555

 

กลัวรีดนอกใจตาหมอ เลยเอาสี่สิบห้าเปอร์เซ็นมามัดใจไว้ก่อนค่ะ หุหุ

ใครนอกใจจะฟ้องคุณโด ฮึ่ม

 --------------------

ทอกค์ไม่มาก แต่คิดถึงมากๆ

และอย่าลืม

 

#นักศึกษาแพทย์จงอิน

หรือ คอมเม้น ให้เป็นหวานเย็นในหน้าฝนให้เราก็ได้

เดี๋ยวตอบแทนด้วยพี่โดน้องงินไวๆเลย













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1852 YunewG (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:09
    มีหวังแล้วนะจงอิน อิอิ สู้ๆ
    #1,852
    0
  2. #1795 PPSnook (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 22:56
    แต่ละคู่น่ารักมากกก
    #1,795
    0
  3. #1780 คุณหนูฉี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 18:49
    แม่!!!!! แม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! หนูเขินค่ะแม่!!!!!!!!!!! โอ้ยยยยยยยยยย-//////-
    #1,780
    0
  4. #1757 071097 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 16:17
    ฮุนฮานเขาจูจุ๊บกันแล้ววว ส่วนคยองก็เริ่มอ่อนลง...งื้อออมันดีอะ
    #1,757
    0
  5. #1731 Chankuma (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 21:06
    ทีมจงอินบวกหนึ่งแม้จะสงสารที่โดนทำร้ายไปบ้าง แต่พ่อชาเย็นคยองซูก็ใจอ่อนหน่อยๆละเว้ย แหมจะเขินก็ไม่เขินสุด คู่ฮุนฮานก็น่ารัก ดีทุกคู่อ่ะ 
    #1,731
    0
  6. #1688 MYHH412 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 00:21
    คยองเริ่มใจอ่อนแล้วแน่ๆ เอาแหล่ววววว
    #1,688
    0
  7. #1662 Pinkuplatong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 07:39
    ชอบจงงินง่ะ จงินเป็นคนคิดบวกเสมอ มองโลกในแง่ดีตลอด น้องงงง ดีมากกกก
    #1,662
    0
  8. #1581 III--Poppy--III (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:21
    นุ้งค่ะ นุ้งเองทีมแม่ทัพจงงิน แม่ทัพผู้แข็วแกร่งเกรียงไกรโดนตบหัวกี่ทีก็ไม่เป็นไรถ้าเป็นฝีมือคยองซู
    #1,581
    0
  9. #1562 Chinwara (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 16:42
    วรั้ยตายแล้วววววว ตั่ยแล้วๆๆๆๆๆๆๆ คายองซู๊วววววววววว~~~~~~~~
    #1,562
    0
  10. #1541 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 09:11
    ฮุนฮานหวานนน่ารักจงอินใกล้แร้วล่ะ อิอิ
    #1,541
    0
  11. #1449 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 11:08
    คยองน่ารักก
    #1,449
    0
  12. #1288 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:00
    ชุ้นเขินแทนคุณนักศึกษาแพทย์ ชุ้นเขินนน
    ยอมมาตั้งแต่แรกแล้วนะจริง โอย
    ยิ้มเหมือนคนบ้า~
    #1,288
    0
  13. #1203 Tongdchr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:16
    คยองซูเริ่มสาดอ้อยแล้วค่ะ ดีใจ ปริ่ม กลับมาให้เป็นคู่หลักก็ได้ หลังจากที่คู่อื่นเค้าหวานกันจนได้ลูกสามคนไปละ
    #1,203
    0
  14. #911 namhom-3449 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:15
    ฮันเเเน่~~~~คยองซูก้ไม่เบาน้าคร้าาาาา
    #911
    0
  15. #871 Kyss (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:16
    แหม่ มีการขอข้าวไม่พอ ขอให้เห็นหน้าตอนตื่นอี่กกก จร้าาา พี่โดคนแมน
    #871
    0
  16. #854 BE Pnd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 08:05
    เซฮุนลู่หานหวานเลยอ่ะ คยองเปิดใจแล้วนะจงอินนนน
    #854
    0
  17. #810 boompr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 01:35
    คยองซูเริ่มมาแล้วนะคะ จงอินต้องกระตือรือร้นมากๆแล้วนะ
    #810
    0
  18. #800 I'M KAEW (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 20:26
    ฮุนฮาน อ๋อย เขินตัวจิแตก ก
    #800
    0
  19. #744 l_Answer (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 22:57
    เหมือนจะรำคาญเเต่ก็อยากให้อยากให้เค้าคอยดูเเล ยังไงคะคยองซู ย้อนเเย้งอ่ะ เเต่ชอบ
    ฮุนฮานก็ฟินกันไป
    #744
    0
  20. #722 lufian (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:17
    เกร้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เขาเขินค่ะคุณคะ
    #722
    0
  21. #646 cink (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 23:09
    ถึงจูบแต่มีความหน่วงอ่ะฮือออ
    คยองเขินอ่ะงุ้ยยย
    #646
    0
  22. #506 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 11:18
    ฮุนฮานเค้าคิสสึกันแล้วววว คึคึ
    #506
    0
  23. #493 pleng_55 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 15:33
    ฟินนนจร้าาาาฮุนฮานมันดีกับใจจริงๆ
    #493
    0
  24. #422 mmao (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 06:14
    ฮื่อ เขิน
    #422
    0
  25. #391 JJayxyz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 02:32
    จงอินรีบทำคะแนนเน้ออออ
    #391
    0