[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 10 : 10 : แซนวิส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    6 ก.ย. 59

            








            จานสีและกล่องสีน้ำใหม่ถูกหนีบเอาไว้ข้างตัว สองมือยกกระชับเจ้าหมาขนฟูเอาไว้แนบอก เม็ดเหงื่อเล็กๆเริ่มผุดขึ้นตามไรแก้มอิ่ม คยองซูอยู่ในชุดที่ดูคล้ายเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน กางเกงยาวขาย้วยเสื้อยืดเก่าๆยับยู่ยี่ เขาถอนหายใจออกมาแรงๆก่อนจะยกมือข้างนึงขึ้นมาปาดเหงื่อให้ออกจากใบหน้าและอุ้มเจ้าปลาทูเดินเข้ามหาลัยต่อ

“ตัววุ่นวายจริงๆเลย” คยองซูบ่นอุ่นอิบให้กับเจ้าตัวที่อยู่ในอ้อมแขน ปลาทูกระดิกหูดุ๊กดิ๊กก่อนจะเลียแขนเขาอย่างกับรู้ว่าคยองซูกำลังหงุดหงิดมันอยู่

 

“ไม่ต้องมาอ้อน รำคาญ” ถึงว่าอย่างนั้นแต่ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กๆกับนิสัยแสนรู้ขี้เอาใจของเจ้าปลาทู

            รองเท้าผ้าใบคู่เก่าเดินมาหยุดอยู่หน้าโรงพยาบาลของมหาลัย ป้ายห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้าไปข้างในถูกแปะโล่อยู่หน้าประตู เขาถอนหายใจเล็กๆก่อนจะหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างทุลักทุเล ริมฝีปากอิ่มมีรอยแตกแห้งเนื่องจากไม่ได้ถูกบำรุงมานานกำลังเอื้อนเอ่ยกับใครบางคนในสาย เพียงไม่กี่คำเขาก็เก็บมือถือเข้าที่เดิมพร้อมบุคคลที่วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากในโรงบาลฯ

 

“ทำไมคุณไม่โทรบอกผมก่อน” จงอินในชุดกราวน์วิ่งมาหยุดตรงหน้าเขาด้วยอาการเหนื่อยหอบ

 

“พอดีงานด่วน เลยรีบมาไม่ได้โทรบอก”

 

“นี่คุณเดินมาหรอ เหงื่อเต็มเลย คุณรอผมตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมเอารถออกมารับคุณ”

 

“เอารถมาทำไม จะไปไหน”

 

“ก็แล้วคุณจะไปไหนล่ะครับ” จงอินยื่นมือเข้าไปรับเจ้าปลาทูมาอุ้มไว้แทน

 

“ไปคณะ เดี๋ยวเดินไปเอง แค่นี้เอง”

 

“ไม่เอาครับ คุณรอผมตรงนี้นะ”

 

            ไม่ทันที่คยองซูได้ปฎิเสธจงอินออกไป จงอินก็อุ้มเจ้าปลาทูวิ่งไปทางลานจอดรถหน้าโรงพยาบาล รอเพียงไม่นานรถของจงอินก็มาจอดอยู่ตรงหน้าเขา

 

“บอกว่าไปเองได้” คยองซูบ่นอิดออดเมื่อขึ้นรถจงอินแล้ว

 

“เช็ดหน้าก่อนนะครับ เหงื่อเต็มหมดเลย” จงอินยื่นซองทิชชู่อนามัยให้เขา เขารับมันไปเช็ดหน้าลวกๆก่อนจะหันมาเล่นกับเจ้าปลาทูที่อยู่เบาะหลัง

 

“คุณกินข้าวเช้ารึยังครับ” จงอินถามขึ้น

 

“ไม่หิว”

 

“ผมยังไม่ได้กินเลยอ่ะ มีเคสเข้าตั้งแต่ตีสามแล้ว ไปกินข้าวกันนะครับ”

 

คยองซูเหลือบตาขึ้นบนอย่างหน่ายใจ เมื่อดูเหมือนจงอินจะไม่ได้สนใจคำพูดเขาเลยสักนิด

 

“มีเวรทั้งคืนเลยสิ”

 

“ครับ เข้าเวรแทนเพื่อนด้วย เลยอยู่ยาวเลยครับ”


“งั้นก็ไปส่งฉันที่คณะแล้วก็ไปทำงานซะ”

 

“แต่ผมหิว”

 

“ก็ไปหาอะไรกินสิ”

 

“โอเคเลยครับ” จงอินพยักหน้าอย่างเข้าใจ หากทว่าจงอินไม่ได้เข้าใจอย่างที่เขาคิดนี่สิ....

 

            คยองซูนั่งมองแซนวิสทูน่าในมืออย่างไม่เข้าใจ เมื่อห้านาทีก่อนจงอินจอดรถที่โรงอาหารแถวๆหอในก่อนจะวิ่งลงไปซื้อแซนวิสสองอันกับไส้กรอกอีกอันนึง จงอินยัดแซนวิสอันนึงใส่มือให้เขาอย่างงงๆก่อนจะหันไปป้อนไส้กรอกให้กับเจ้าปลาทู


“นี่อะไร” คยองซูชูแซนวิสในมือขึ้นเป็นการถาม

 

“แซนวิสไงครับ”

 

“ใช่ ฉันรู้ แต่เอามาให้ฉันทำไม บอกว่าไม่หิวไง”

 

“ไม่หิวก็ต้องกินครับ มื้อเช้ามันสำคัญนะคุณ”

 

“อย่าเอาตรรกะหมอมาใช้กับฉัน” คยองซูโยนแซนวิสในมือใส่ตักอีกคน

 

“คุณน่ะดื้อ” จงอินหันมาแกะแซนวิสบนตักตัวเองก่อนจะจับมันยัดใส่มืออีกคนไว้อีกครั้ง

 

“นายนั่นแหละดื้อ ไม่กินไง ไปส่งฉันได้แล้ว”

 

“ถ้าคุณกินมันตั้งแต่แรก ป่านนี้ผมก็คงไปส่งคุณถึงคณะแล้ว” จงอินพูดประชดพร้อมกับพยายามยัดแซนวิสเข้าปากเขา

 

“นายนั่นแหละเรื่องมากว่ะ”

 

“คุณจะกินดีๆ หรือจะให้ผมป้อนครับ”

 

“แล้วไอ้ที่พยายามยัดใส่ปากฉันนี้เรียกหยอดอาหารรึไง!” สุดท้ายคยองซูก็ยอมคว้าแซนวิสมากินเองแต่โดยดี เห็นอย่างนั้นแล้วจงอินก็จัดการขับรถตรงไปยังตึกคณะสถาปัตย์ฯ

 

“คุณนี่น้า” จงอินถือวิสาสะหยิกแก้มอีกคนเบาๆด้วยความหมั่นไส้ ไม่ได้กลัวเลยว่าจะถูกอีกคนต่อยสวนกลับมารึเปล่า ซึ่งคยองซูก็ไม่ได้ต่อยสวนเขามาจริงๆนั่นแหละ เพียงแต่คนตัวเล็กหันมามองค้อนใส่เขาก่อนจะหันไปกินแซนวิสคำโตจนแก้มป่องๆนูนออกมา ทำเอาคนมองแอบเผลอคิดไปไกลว่าหากเขาได้ลองสัมผัสแก้มตุ่ยๆนั่นด้วยปลายจมูกเขาสักครั้ง.....

 

“จะไปส่งคณะหรือจะไปส่งนรกกันแน่” คยองซูพูดด้วยน้ำเสียงดุดันเรียกสติคนขับรถที่เผลอเหม่อไปเพียงชั่วครู่

 

“ผมไม่ให้คุณตายหรอก” จงอินเลี้ยวรถเข้าหน้าคณะสถาปัตย์

 

“ก็ดี ฝากเลี้ยงเจ้าปลาทูหน่อยละกัน”

 

“ครับ คุณก็อย่าโหมทำงานล่ะ กินข้าวด้วยนะครับ” จงอินตะโกนไล่หลังเมื่อเห็นคยองซูเดินข้าคณะไป

            วันนี้คยองซูเอาเจ้าปลาทูมาฝากไว้ที่จงอิน ด้วยเหตุผลที่ว่าวันนี้ต้องเข้าคณะไปทำงานใหญ่ เห็นคนตัวเล็กบอกว่าไม่รู้จะได้กลับเมื่อไหร่เลยเอาเจ้าปลาทูมาฝากเขาไว้ ดีที่เขาหมดเวรพอดีด้วยวันนี้จงอินเลยถือโอกาสขับรถไปที่หอเพื่อนรักตัวดีซะเลย

“ชานยอล เปิดประตูให้ที” ทันทีที่พูดกับอีกคนในสายเสร็จเขาก็เก็บมือถือลงใส่กระเป๋าเสื้อกราวน์แล้วกระชับอุ้มเจ้าปลาทูเอาไว้

 

“มีอะไรมาแต่เช้าเลยวะ” ชานยอลเปิดประตูออกมา ชานยอลในสภาพเสื้อเชิ้ตสีฟ้ายับๆดูก็รู้เลยว่าอีกคนเพิ่งออกจากเวรมาหลับที่หอได้ไม่นานนี้เอง

 

“มาเล่นด้วยน่ะ” จงอินเดินเข้าไปในห้องอีกคน พร้อมกับปล่อยให้เจ้าปลาทูวิ่งเล่นไปมา

 

“หมาใครวะ” ชานยอลเดินไปทิ้งตัวบนโซฟาก่อนจะก้มตัวเล่นกับเจ้าปลาทูด้วย

 

“หมากูเอง”

 

“หะ? หมามึง? มึงเลี้ยงยังไงวะ ไหนว่าหอเลี้ยงสัตว์ไม่ได้ไง”

 

“อือ ใช่ อันที่จริงก็ไม่ใช่หมากูคนเดียวหรอก”

 

“อ้าว?”

 

“กูกับคุณคยองซูช่วยกันเลี้ยง”

 

“คุณคยองซู? เด็กสถาปัตย์ที่มึงชอบเขานักหนาน่ะหรอ”

 

“อืม”

 

“ทำไงให้เขายอมเลี้ยงกับมึงได้วะ เขาดูไม่ค่อยชอบหน้ามึงเท่าไหร่”

 

“ก็ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย มึงก็พูดไป” น้ำเสียงอ่อนลงของจงอินทำเอาชานยอลหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ

 

            จงอินเป็นผู้ชายหน้าตาดี และมันเองก็ฮอตมากๆมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ตั้งแต่เขารู้จักกับจงอินมาก็มีแต่สาวๆเขาหามันมาตลอดแต่มันกลับไม่ยอมคบกับใครเลยสิ จงอินเคยบอกเหตุผลกับเขาแค่ว่าอยากเรียนมากกว่า เหตุผลมันโคตรคูล แต่ใครจะไปรู้ว่าไอ้ลุคคูลๆของมันจะมาหลุดกลายเป็นหมาหงอให้กับผู้ชายคณะสถาปัตย์แบบนี้

 

“เห็นแบคฮยอนพูดเรื่องมึงทีไร คยองซูก็จะทำหน้าเบื่อโลกเหมือนจะตายให้ได้ทุกที”

 

“มึงก็พูดเวอร์ชิบหายเลย ไปนอนเลยไป” จงอินหยิบหมอนอิงขึ้นมาก่อนจะปาใส่อีกคน ชานยอลรับหมอนใบนั้นไว้พร้อมกับเอนตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาว

 

“ปลาทูครับ อย่าซน” จงอินเอ่ยดุด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เจ้าปลาทูหยุดเล่นกองหนังสือของชานยอลแล้วรีบวิ่งเข้ามาเล่นกับเขาแทบทันที

 

 

เห็นมั้ยครับ ว่าเจ้าปลาทูน่ะน่ารักขนาดไหน

เหมือนกับเจ้าของอีกคนเลย

 

 

            เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาสามทุ่มสี่สิบห้าแล้ว เสียงแอร์ยังคงทำงานอยู่ต่อเนื่อง เช่นเดียวกันกับโดคยองซูที่ยังคงลงสีน้ำกับผืนผ้าใบผืนใหญ่ในสตูคนเดียว เขาสะบัดหัวกลมไปมาปัดไล่ความปวดเมื่อยที่ต้นคอตัวเอง เขาพยายามเร่งมือกับฉากแบล็คกราวนด์เพ้นท์สีน้ำงานอำลาอาจารย์ท่านนึงของคณะสังคม ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่งานยาก แต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้ หากทว่าไม่ได้ค่าจ้างดีเขาเองก็คงไม่รับงานนี้มาทำหรอก เอาเถอะ อย่างไงซะช่วงนี้ก็ว่างๆอยู่ดี

ถ้าไม่นับเรื่องคอยเลี้ยงต้อยเจ้าปลาทูล่ะก็นะ

 

ครืด ครืด

คยองซูลุกขึ้นยืนเต็มตัว สะบัดแขนสองสามทีก่อนจะล้วงเอามือถือในกระเป๋ากางเกงออกมารับสาย

[ยังไม่กลับหอหรอครับ] เป็นจงอินเจ้าเดิมที่เริ่มเปลี่ยนหน้าที่มาเป็นแม่เขาแล้ว

 

“อืม งานยังไม่เสร็จ”

 

[กินอะไรรึยังครับ ผมซื้อไปให้มั้ย]

 

“ไม่ต้อง”

 

[เจ้าปลาทูมันคิดถึง]

 

“ฟังภาษาหมารู้เรื่อง?”

 

[ผมกับมันรู้ใจกัน]

 

“ดีแล้ว คุยกับหมาเข้าใจก็ดีแล้ว”

นั่นคงไม่ใช่คำด่ากลายๆหรอกนะ...

 

[มันบอกว่ามันอยากเจอคุณน่ะ ผมเลยกะว่าจะพาเจ้าปลาทูไปหาคุณ]

 

“ไม่ต้องหรอก วุ่นวาย”

 

[แล้วคุณจะกลับตอนไหนครับ]

 

“เดี๋ยวกลับเลยละกัน เกรงใจนายเรื่องปลาทู”

 

[ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ หมาของเรา งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปรับที่คณะนะครับ]

 

พูดจบจงอินก็ถือวิสาสะตัดสายทิ้งไม่ให้อีกฝ่ายได้โอกาสด่าตามเลยสักคำ คยองซูถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้มตัวลงเก็บข้าวของ งานเพ้นท์ก็เหลืออีกตั้งเกินครึ่ง หากให้นั่งทำทั้งคืนก็คงไม่เสร็จ พรุ่งนี้เขาคงต้องเข้ามาทำต่อแต่เช้าเพื่อให้เสร็จทันวันงานอยู่ดี ตากลมโตเริ่มปรือหน่อยๆเพราะความล้า เขายกมือตกแก้มนิ่มเบาๆก่อนจะเร่งมือเก็บของให้เร็วที่สุด

 

คยองซูกระชับเป้สะพายสีซีดใบเก่าให้แน่นก่อนจะก้มหน้าเดินออกจากตึกคณะมายังรถของจงอินที่เจ้าของรถเอาแต่วิ่งเล่นอยู่กับเจ้าปลาทูอยู่หน้ารถ

“อ้าว มาแล้วหรอครับ” จงอินคว้าเจ้าปลาทูมาอุ้มไว้แนบอกก่อนเดินมาหาเขา

 

“อืม” คยองซูเดินโซเซเข้าไปนั่งในรถ และตามด้วยจงอินที่เปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้วยเช่นกัน

 

“เหนื่อยหรอครับ กินก่อนนะ ผมซื้อมาให้คุณ” จงอินปล่อยเจ้าทูให้ไปเล่นในเบาะหลังก่อนจะคว้าถุงนิมิมารท์มาให้เขา

 

“ต้องขอบคุณมั้ย” คยองซูเปิดถุงออกมาก็พบแซนวิส นม ขนมปัง น้ำผลไม้อย่างละชิ้น เขาเลือกหยิบน้ำผลไม้รวมขึ้นมาเอาหยอดเจาะกล่องดูดเป็นอย่างแรก เพียงไม่นานเสียงดูดกล่องก็ดังขึ้น จงอินละสายตาจากถนนหันกลับมามองคนข้างตัวแล้วก็เผลอยิ้มออกมา


ท่าทางจะหิวน่าดู กินทีแก้มป่องเชียว


นึกแล้วก็อยากยกมือถือขึ้นมาถ่านวิดีโอเก็บไว้เป็นที่ระลึก ....ถ้าเขาไม่โดนอีกคนฆ่าตายซะก่อนนะ

 

“กินรองท้องไปนะครับ เดี๋ยวก่อนถึงหอคุณผมจะพาแวะกินข้าวก่อน”

 

“อืม” คยองซูพยักหน้าเบาๆ เขายังคงให้ความสนใจกับขนมปังไส้แฮมชีสตรงหน้า หากเขากลืนลงไปได้ทีเดียวเขาคงทำไปนานแล้ว ตอนแรกเขาก็ไม่หิวเท่าไหร่พอเห็นหน้าตาถุงมินิมารท์เท่านั้นแหละ ให้เขากินเจ้าปลาทูทั้งตัวเลยก็ยังได้

 

            จงอินยังคงมีความสุขกับการขับรถไปอย่างช้าๆพร้อมกับฟังเสียงเคี้ยวแซนวิสจ๊อบแจ๊บของอีกคนไปด้วย ถึงไม่ต้องหันไปมองก็พอเดาได้เลยว่าแก้มกลมๆของอีกฝ่ายจะพองโตขนาดไหนเมื่อมีขนมอยู่ในปาก หากเขาไม่รักชีวิตกว่านี้คงได้เอามือไปบีบแก้มนิ่มให้หนำใจไปแล้ว

            แล้วเวลาความฟินของจงอินก็จบลงที่หน้าร้านอาหารที่ไม่ไกลจากหอคยองซูนัก ตอนนี้เสียงเจ้าปลาทูเงียบไปแล้ว คาดว่าน่าจะหลับคาเบาะหลังไปแล้ว แต่พอหันกลับมามองคนข้างกายก็พบว่าเจ้าของปลาทูอีกคนก็หลับไปด้วย จงอินสะกิดอีกคนเบาๆหวังจะให้ตื่นมากินข้าวกันก่อน แต่อีกคนก็ไม่มีท่าทางว่าจะตื่นเลย เขาเลยตัดสินใจเดินลงจากรถเข้าไปในร้านอาหารคนเดียว และกลับมาที่รถพร้อมกับถุงข้าวกล่องอุ่น กลิ่นหอมฉุยทำเอาเจ้าตัวที่หลับอยู่เบาะหลังตื่นขึ้นมาทันที

 

“ชู่ว ปลาทูไม่ส่งเสียงดังนะครับ คุณคยองซูหลับอยู่” จงอินเอื้อมมือไปยีหัวมันเบาๆ ปลาทูเองก็ตอบรับด้วยการกระดิกหางไปมาอย่างเงียบๆ

“เก่งมากครับคนเก่งของจงอิน” จงอินยิ้มอย่างพอใจก่อนขับรถออกไปยังหอของคยองซู

 

“คุณครับ คุณ” จงอินเขย่าร่างเล็กให้ตื่น

 

“อือ” คยองซูถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆก่อนจะลืมตาและยันตัวขึ้นมานั่งดีๆ

 

“ถึงหอแล้วครับ”

 

“อ่อ ขอบใจ” คยองซูเอี้ยวตัวไปยังเบาะหลังเพื่อหยิบกระเป๋าเป้ก่อนจะคว้าปลาทูขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก

 

“ไม่ต้องเอาไปหรอกครับ เจ้าปลาทูน่ะ คืนนี้คุณพักผ่อนเถอะ” จงอินอุ้มเจ้าปลาทูออกไปจากอกเขา

 

“แล้วจะเอามันไปยังไง หอนายเอาเข้าไม่ได้ไม่ใช่หรอ”

 

“เดี๋ยวผมไปนอนหอชานยอลครับ คืนนี้มันมีเวรกลางคืน”

 

“อืม” คยองซูที่ยังคงอยู่ในอาการง่วงงุนพยักหน้าตอบรับเบาๆอย่างเข้าใจก่อนจะเปิดประตูรถออก

 

“เดี๋ยวคุณ”

 

“หะ?”

 

“นี่ข้าวคุณครับ อุ่นกินก่อนแล้วค่อยอาบน้ำนอนนะครับ”

 

“อือ ขอบใจนะ”

 

            ถ้าจงอินตาไม่ฝาด และเขาก็ไม่ได้ฝันอยู่ เขาว่าเขาได้รับรอยยิ้มหวานๆจากอีกคนแน่ๆ ยิ้มในแบบที่ยิ้มจนตาปิด ยิ้มในแบบที่ทำเอาคิมจงอินหายใจแทบไม่ทัน นึกแล้วก็อยากจะเรียกให้คนที่เดินขึ้นหอไปแล้วกลับมายิ้มให้เขาดูอีกรอบ



เอาแล้วไงล่ะ... โดคยองซูเริ่มเล่นเขาแล้ว










_____________________________

กลับมาแล้ว
ยังไม่ได้กลับบ้านเหมือนเดิมค่ะ

คิดถึงใช่มั้ย ใช่ เราก็คิดถึงนศพ.เช่นกันค่ะซิส ㅠㅠ

ถึงแม้เรือเซซูเขาจะลำใหญ่ แต่เรือไคซูอย่างเราต้องไม่ล่มนะคะ

เปลี่ยนเรือได้ แต่เรือเก่าต้องไม่ล่ม!

อย่าทิ้งนศพ.จงอินกับคุณสถาปัตย์ไปไหนเลยนะคะ

เดี๋ยวเรายอมส่งตัวคยองซูไปให้ยืมคืนนึงเลยเอ้า ㅠㅠ

ที่สำคัญ

ห้ามลืมแท็ก #นักศึกษาแพทย์จงอิน กันนะ

ชื่อแท็กยาวหน่อย แต่พระเอกเรื่องนี้หล่อมาก

เฮ้!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1882 chchu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 10:28
    แพ้มากกก เขินไม่ไหว😳
    #1,882
    0
  2. #1833 kkondee2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:05
    โง้ยยย น่ารักอ่าาา
    #1,833
    0
  3. #1794 PPSnook (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 22:24
    น่ารักมากเลยอะจงอิน
    #1,794
    0
  4. #1755 071097 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 15:59
    คยองยิ้มจริงๆใช่ไหมมม...ถ้ายิ้มจริงๆมันคงเป็นสัญญาณที่ดีมากกกก สู้ๆนะนักศึกษาแพทย์จงอินนนนน?
    #1,755
    0
  5. #1729 Chankuma (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 16:27
    หลงเค้าหัวปักหัวปำแล้วคุณหมอ555
    #1,729
    0
  6. #1660 Pinkuplatong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:45
    น้องคยองพูดขอบใจสองรอบติด พร้อมยิ้มให้ เกิดอะไรขึ้นกับคยองคนโหดกันน้า????????????
    #1,660
    0
  7. #1579 III--Poppy--III (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:01
    โอ้ยยยยย จงอินนี่น่ารักขนาดนี้ เอาใจใส่ขนาดนี้ คยองซูไม่ใจอ่อนเราจะไปแย่งมาแล้ววววว
    #1,579
    0
  8. #1539 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 08:54
    เอาแร้ววๆ
    #1,539
    0
  9. #1447 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 09:16
    ผีหลอกหรือเปล่าพี่หมอ555
    #1,447
    0
  10. #1353 FFnng (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:18
    เอาแล้วววววว
    #1,353
    0
  11. #909 namhom-3449 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:04
    ยิ้มตอนท้ายนี่ทำเราปลื้มปริ่มอย่างเเรงงงงง
    #909
    0
  12. #869 Kyss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 10:32
    น่ารักอ่ะ รอยยิ้มตาหยีนั่นอยากได้ด้วยจังเลย
    #869
    0
  13. #793 Nong'pleng Pimprapai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 23:23
    ชอบฟิคสไตล์นี้มากกก ><
    #793
    0
  14. #742 l_Answer (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 22:32
    คุณโดขาโหดยิ้มให้ด้วย ปลื้มใจเเทนจงอืนเลย
    #742
    0
  15. #720 lufian (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:00
    ฮือ คยองแอทแทคเจ้าหมีเยอะ ๆ ซี่
    #720
    0
  16. #491 pleng_55 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 15:15
    แม่เจ้าาาาาา คยองยิ้มมมมม
    #491
    0
  17. #374 p.Ty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 12:42
    งู้ยยยยยย น่าย๊าคคคคค ขอแบบคยองซูที่นึงใส่ถุงกลับบ้านด้วยค่ะ /โดนนักศึกษาแพทย์ถีบ 55555555555
    #374
    0
  18. #349 X_____X (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 02:37
    ง่อววววว คุณนักศึกษาแพทย์คือเขาน่ารักจังเลยค่ะหัวหน้า
    #349
    0
  19. #315 Gigss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 21:50
    จงอินนางน่ารักเนอะดูแลคยองดีเชียว
    #315
    0
  20. #311 ศรีโด้คนงาม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 23:18
    ละมุนไปอีกกกกกงื้อออ
    #311
    0
  21. #295 CrazyDevilz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 12:41
    อย่าหายไปนานนะไรท์ เค้าคิดถึง~ <3
    #295
    0
  22. #294 CrazyDevilz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 12:40
    ไม่เปลี่ยนเรือหรอกอิอิ
    #294
    0
  23. #293 empty XOXO (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 00:03
    สุภาพมากจงอินอ่า
    #293
    0
  24. #292 JJayxyz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 23:01
    ดีใจจัง ไรท์กล้บมาแล้วววววววว
    #292
    0
  25. #291 specialgirl20 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 19:45
    งืออ น่ารักอ่ะ 555 มาต่อไวๆน่ะค่ะ
    #291
    0