My Little Heart ปิ๊งรักนายพระรอง

ตอนที่ 9 : เมื่อถึงทางตัน(พาร์ทมีตัง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    17 ธ.ค. 60

เมื่อถึงทางตัน

 

          หลังจากที่ผมยกเท้างามของผมยันนายจอมทัพนั้นไป ชีวิตผมก็เข้าสู่สงครามโลกครั้งแรกในชีวิตผม ผมรู้ได้ทันทีว่าไอ้แก็งลูซิเฟอร์หรือF4ปลอมเนี่ยมีอิทธิพลมากจริงๆในมหาลัยวิทยาลัยนี้ วันนี้ทั้งวันผมโดนเพื่อนในห้องเมินและไม่คุยไม่ยุ่งเกี่ยวแถมยังจ้องจะแกล้งผมตลอดเวลา ทั้งปากระดาษใส่หัว ฟ้องอาจารย์ว่าผมหลับ และอื่นๆอีกมากมาย เต๋าพยายามจะช่วยผมแต่เขาก็โดนลูกหลงไปด้วยจนเขาระเบิดจะวางมวยกับเพื่อนในห้องเพราะผม

          จะไปไหนมีตัง

          “เข้าห้องน้ำเต๋าทักผมเมื่อเห็นผมกำลังลุกจากที่ โดยมีสายตาไม่เป็นมิตรส่งมาให้ผมไม่วางตา จะเกลียดจะแค้นอะไรกันขนาดนี้ครับ!!

          “ฉันไปเป็นเพื่อน

          “ไม่ต้องๆฉันไปเองได้ผมโบกมือห้ามเดินออกไปขออาจารย์ที่กำลังนั่งตรวจงาน เมื่อผมได้รับอนุญาตเรียบร้อยก็เดินไปทางห้องน้ำทันที

          ในห้องน้ำมีเพียงผมความเงียบทำให้ผมรู้ว่าไม่มีใครอยู่กับผมเลย ผมรีบทำธุระส่วนตัว มือที่กำลังสวมกางเกงหยุดชะงักมองไปที่เงาแปลกที่อยู่ด้านหลัง

          อุ้บ!!”ผมโดนผู้ชายสี่ห้าคนปิดปาก จับแขน จับขา พยายามจะลักตัวผมออกไปจากห้องน้ำผมดิ้นได้สักพักอยู่ๆโลกมันก็หมุนติ้วอาจจะเป็นเพราะกลิ่นสารเคมีที่มันติดอยู่ในผ้าเช็ดหน้าที่พวกมันปิดปาก ปิดจมูกผมก็ได้

               แล้วผมก็...............zZzzzZ

          เห้ย...เตรียมกล้องยังพวกมึงอ้ะ!!”

          “O_<”อ่ะ...เสียงอะไร

          “มึงไปแก้ผ้ามันดิ!!”

          “>_<”

          “เห้ย...มันตื่นแล้ว!!”ผมขยี้ตามองดูเหล่าชุดนักศึกษาที่ล้อมรอบตัวผม พวกมันคิดจะทำอะไรผมเนี่ย!!!

          “O_O!!ปล่อยนะโว้ย!!”

          “หุบปาก เอาอะไรมายัดปากมันดิ!!”

          “งับ!!”

          “อ๊ากกกก!!!มันกัดกู

          “ปล่อย!!ไอ้พวกเลว!!”

          “หุบปาก โอ้ย...!!จับเท้ามันดิร่างกายผมเริ่มถูกจับด้วยคนสี่ห้าคนแรงที่แทบจะไม่มีทำผมเริ่มกลัว แรงบีบและบรรยากาศมืดๆของห้องแปลกอีก มันเกินไปแล้วจริงๆ

          อ่อยยยอะอะอะ

          “เงียบ!!ไอ้หน้าอ่อน เล่นกับใครไม่เล่น รนหาที่จริงๆ!!”

          “ทำไงกับมันต่อละ

          “แก้ผ้ามันดิรออะไร

          “อ่ายยยยยยยยยยยยยยย!!!!”

          พรึบ!!ฉีก!!ผมได้แต่ดิ้นไปมาแสงแฟลชจากกล้องถูกส่องมาทางผมจนผมต้องหลบสายตา พวกมันเริ่มฉีกเสื้อและปลดเข็มขัดผมรวมทั้งกางเกงนักศึกษาผมอีก

          ฮึก..ฮือใครจะทนไหวครับ

          อ่อนแอแต่เสือกปากดี สมควร!! พวกมึงเสร็จยัง!!”

          “แม่งโคตรขาวอ้ะ...มือหนาของใครบางคนเริ่มลูบไปทั่วท้องและแผ่นอกผม ผมทั้งหลบทั้งพยายามพลิกตัวมันก็ไม่เป็นผล ตอนนี้ผมเหลือบ็อกเซอร์ตัวเดียว ผมร้องไห้ไม่ใช่เพราะกลัวแต่ผมแค้นที่ทำอะไรพวกมันไม่ได้ตั้งหาก!!

          “เล่นกับมันอีกสักหน่อยไหม

          “มึงจะเล่นอะไร?”ผมมองพวกมันที่กำลังปรึกษากัน

          หุ่นแม่งน่ามากอ้ะ...

          “ไอ้เชี้ย!!”

          “หรือพวกมึงไม่คิดเหมือนกู...?”

          “……”ทุกคนเงียบมองมาที่ผมคนเดียว ไม่นะพวกมันคิดบ้าอะไรกัน มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆที่พวกมันจะเอาแกล้งผมแบบนี้นะ

          อึก...อ่า...อ่ายยย!”ผมพยายามดันมือที่ปิดปากออก พยายามขอร้องพวกมัน

          มึงเชื่อกู มันโดนไปครั้งเดียวมันลาออกแน่และคุณคังยูและเพื่อนจะต้องมีความสุข มีรางวัลให้พวกเรา ไม่น่าสนเหรอ ได้ความยกย่องแถมยังได้ไอ้คนต้นคิดลูบไล่ไปทั่วตัวผม

          งั้นมึงก่อน กูไปดูต้นทางข้างนอก

          “^^”

          “อย่านะเว้ย!!”พวกมันปล่อยให้อยู่กับคนต้นคิดเรื่องทั้งหมดโดยที่มันจับแขนผมไว้

          เห้ย...ต้องมีคนถ่ายคลิปด้วยดิ!!”ผมมองไอ้พวกที่กำลังเดินออกไปที่ยืนสงบหน้าประตู พวกมันหันมาสีหน้าดูไม่ดีนัก

          ให้ฉันช่วยไหม?”

          “คุณจอมทัพ!!”

          “ฮึก....ฮือ

          “ฉันถามว่าให้ฉันช่วยถ่ายให้ไหม

          “โอ๊ะ!!อย่าดีกว่าครับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกเราเถอะ!”

          “เหรอ...นายจอมทัพมองผมสลับกับไอ้บ้าหื่นกามที่มันจะปล้ำผม สายตาที่นิ่งทำผมใจตกฮวบทันที นายนั้นกำลังจะเดินหนีไปด้วยไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ

          ฮึก..ช่วยด้วย

          “หุบปาก!!!”ไอ้บ้าตรงหน้าเอามือบีบแก้มผมจนผมต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

          ......ผมมองนายจอมทัพที่หันกลับมาดู

          คิดว่าคุณจอมทัพเพื่อนของคุณคังยูจะช่วยเหรอ!!ปล่อยเป็นหน้าที่ผมเถอะครับ คุณจอมทัพอาคารเก็บของทำไมมันสกปรกมากนะครับ ออกไปข้างนอกเถอะ

          “คำตอบ?”

          “???”

          “บอกมา ฉันต้องการคำตอบนายจอมทัพมองหน้าผมนิ่ง ถ้าผมยังคงยืนยันที่จะไม่ยอมคบกับเขาผมก็จะโดนพวกนี้มัน...

          เป็นอะไรไปครับคุณจอมทัพ

          “ฉันไม่เสียเวลามานับ1-5หรอกนะ โอเค..ถ้างั้นขอให้สนุก

          “ฮึก...ก็ได้...

          “???”

          “ช่วยฉันก่อน

          ออกไป!!”นายจอมทัพหันไปเล่นงานคนที่คร่อมตัวผมและเพื่อนๆมันอีกสี่ห้าคนที่ยืนอยู่ข้างนอก พวกมันเริ่มงงและมองหน้ากันสลับไปมา

          คุณจอมทัพ??”

          “เอากล้องว่างไว้แล้วก็ออกไปให้หมด อย่าให้ฉันพูดซ้ำ!!”

          “อ่ะ...ครับมือที่ถูกจับจากคนที่คร่อมถูกปล่อยเป็นอิสระ ผมเด้งตัวขึ้นมองพวกมันที่กระจัดกระจายออกไปจากห้องทิ้งไว้กับความเงียบของผมและนายจอมทัพที่ยืนมองอยู่ตรงหน้า

          เลว!”

          “....

          “ชั่ว!!”

          “....

          พวกนายมันไม่ใช่คน!!”ผมยืนชี้หน้าด่าไอ้คนตรงหน้าพร้อมน้ำตาที่มันอัดอั้นไว้มานาน คนอย่างพวกนี้ไม่แคร์คำร้องขอของใคร แค่คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ก็ทำทุกอย่างข่มคนอื่นให้ตกต่ำเพื่อเหยียบตัวเองให้สูง

          ฉันยื่นข้อเสนอนายแล้ว

          “ฉันจะไม่เป็นอะไรกับนายทั้งนั้นแหละ!!”

          “...เหรอนายจอมทัพก้มลงไปเก็บกล่องและหันมาจ้องผม ผมลืมไปเลยว่ามีคลิปผมโดนปลดเสื้อผ้าอยู่ในกล้องนั้น

          .....

          “ก็แล้วแต่นะ ฉันไม่ชอบขู่ พรุ่งนี้วันหยุดไปบ้านฉัน ถ้าไม่ไปฉันจะตามเจ้าของกล้องตัวนี้มาจัดการนายพร้อมส่งต่อคลิปนายไปทั่วมหาลัย

          “ฮึก...เลว

          “แล้วคำตอบ

          “ไม่!!”

          “งั้นก็ลาก่อน...มีตังนาย...

          เดี๋ยว!!...ก็ได้

          “ก็แค่นั้นนายจอมทัพทำท่าจะเดินออกไป ผมรีบไปดึงเสื้อเขาไว้แน่น เขามองผมด้วยสายตาว่างเปล่า เย็นชา!! คนนิสัยเสีย!!

          “นายจะปล่อยให้แฟนนายเดินออกไปจากมหาลัยสภาพนี้เหรอนายจอมทัพไล่มองตั้งแต่เท้าผมเลื่อนมาเรื่อยๆจนเราสบสายตากัน และผมว่าผมใจสั่น

          ได้...แค่มีข้อแรกเปลี่ยน

          “อะไร

          “ฉันไม่จำเป็นต้องบอกให้นายรู้..เขาเดินเข้ามาใกล้ผม จนผมถอยหนียาวมาติดกำแพงแถวนี้ มือหนาปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกจนเผยให้เห็นซิกแพ็คและกล้ามที่ผู้ชายส่วนมากต้องมีแต่ผมนั้นไม่มี เขาถอดมันออกจากตัวและสวมมันให้ผม

          ตึก..ตึก..ตึก....ทำไมผมรู้สึกร้อนไปทั่วตัวแบบนี้ นายจอมทัพยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆและเรื่อยๆจนลมหายใจรดอยู่ที่พวงแก้มของผม

          หมับ!!จ๊วบ!!มือผมพยายามดันตัวเขาออกเมื่อสัมผัสนิ่มของริมฝีปากของเขาแนบชิดและดูดตรงลำคอของผมและไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เขาเริ่มขยับไปมาทั่วบริเวณคอของผม

          อึก..อื้อ

          “ฉันไม่ได้จะทำอะไรนาย ไม่ต้องทำท่าจะร้องหรอก

          “ปล่อย!!”

          “อีกนิดเดียวนะ

          “ไม่!!!”

          จ๊วบบบบ!!ผมหลับตาปี้เมื่อเขาโน้มตัวลงมากัดที่คอของผมอีกข้าง ใจที่มันเต้นแรงเริ่มแรงขึ้นแรงขึ้น มือผมล้าและไร้เรื่ยวแรงไปหมด

          ไปได้แล้ว

          “อ่า..>////<แล้วกางเกงละ

          “เสื้อฉันตัวเดียวก็ปิดมิดไปถึงหัวเข่านายละ

          “แล้วนายจะโป้ท่อนบนแบบนี้เหรอ

          “ถามมาก!!”นายจอมทัพจับผมดึงออกจากห้องทางมืดๆเริ่มมีแสงสาดส่องเข้ามาเมื่อเรากำลังเดินไปตามทางเดินที่ดูเก่าและร้างมีของมากมายกองรวมกันเป็นชั้นๆและเมื่อเราเดินมาอยู่หน้าอาคารคนที่อยู่บริเวณใกล้ๆก็เริ่มจับจ้องที่เราสองคน

          “เดินไปอีกหน่อยก็ถึง ฉันให้คนรถขับรถมารับแล้ว

          “จะไปไหน

          “สภาพแบบนี้จะไปนั่งเรียนต่อหรือไงเราเดินลัดสนามหญ้าที่มีนักศึกษากำลังเตะบอลวิ่งเล่น มีคนที่หันไปกระซิบกระซาบ บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเราสอง

          นายไม่อายหรือกลัวโดนเขาเข้าใจผิดเหรอ

          “จะกลัวทำไม ในเมื่อเราเป็นแฟนกันแล้ว!!”

          “แฟนหลอกๆ!!แล้วฉันคิดว่าไม่มีใครเชื่อพวกเราหรอก!!”

          “เดี๋ยวก็รู้ว่าเชื่อไม่เชื่อ เดินเร็วๆหน่อย ขาสั้นเอ้ย!”

          “แหม่...ไอ้คนขายาว

          “…..”

          “พาฉันกลับบ้านก็ได้นะ ไม่ต้องไปบ้านนายหรอก

          “ไม่...พรุ่งนี้นายต้องไปบ้านฉัน จะได้เรียนรู้ทาง

          “แต่...

          “เลิกพูดได้ไหม ฉันรำคาญผมโดนดึงกระชากไปตามทางจนถึงรถคันสวยเขายัดผมเข้าไปในรถพร้อมๆกับที่เขาเอาตัวเองเข้ามาด้วย

          คุณจอมทัพ

          “ฉันจะพาแฟนกลับบ้าน นายมีปัญหาอะไรไหม

          “อ้ะ..ครับ

          “ไปต่อที่บ้านแล้วกัน...ที่รัก

          “ต่ออะไร...แล้วไอ้ที่...อุ้บ!!”ผมโดนไอ้บ้าจอมทัพปิดปากแน่น คนขับรถมองและยิ้มออกมาและถ้าผมสังเกตไม่ผิดเขามองที่บริเวณคอผมด้วย มองหลายรอบมาก คอผมมีอะไรเหรอครับ??



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #620 Amporn-Melon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:19
    ว้าวๆๆๆพระรองแต่ไม่รองเลยคร้าบ
    #620
    0
  2. #112 ลายหมึก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 19:03
    ชอบพระรองแบบนี้ ฟินมาก เขียนสนุกจัง
    #112
    0
  3. #88 แมวในนิยาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:57
    โอ้ยยยยยยยยยย จะฟินตายฉันจะฟินตายยยยยยย
    #88
    0
  4. #71 Saii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 19:42
    ไรท์ เขาไม่ไหวเเล้ว ค้างเวอร์.😂😂
    #71
    0
  5. #70 Zick@Home^^ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 20:23
    คุณจอมทัพพพพพพพ
    #70
    0
  6. #69 มาตัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 10:27
    ไร้ทค่ะลงวันเว้นวันไม่ได้หรือค่ะ 2-3 วันลงที รีดหัวใจทำงานหนักค้างนานเกินไปไม่มีสมาธิทำงานเลยค่ะ
    #69
    0
  7. #68 เพื่อนฉัน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 09:03
    เขินนนน>///<
    #68
    0
  8. #67 Darkness in mind you (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 06:45
    ไรท์ตัดจบแบบนี้ไม่ห่วงความปลอดภัยเลยสินะ
    #67
    1
  9. #66 CHOMPOO_XM_MS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 01:17
    คอตี๋มีรอยรักของเต้ไงลูก55 เต้จะทำไงกับตี๋ต่อไปหื้ม ตี๋โดนอย่างนี้จะพยศน้อยลงรึเปล่า อาจจะน้อยลงนิดหน่อยมั้ง เหอๆ
    #66
    0
  10. #65 Mint'm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 00:18
    อ่าวไรท์ตัดจบแบบนี้มันไม่ดีต่ความปลอดภัยของไรท์เลยนะ 555 ไม่ได้ดิทำไมต้องตัดฉับให้ค้างตลอดเลยไรท์อ่ะ ค้างเเล้วค้างอีก ค้างจนจะกลายเป็นน้ำค้างยอดต้นไม้แล้วเนี้ยไรท์ โป้งไรท์เลยดีไหมชอบทำรีดค้างตลอดเลย รีบมาต่อเลยนะ ....โอ้ยฟินไม่สุด ทรมาน
    #65
    0