My Little Heart ปิ๊งรักนายพระรอง

ตอนที่ 8 : ข้อตกลง(พาร์ทมีตัง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60

ข้อตกลง

          “มีตัง!!!!”ผมที่กำลังเดินเข้ารั้วมหาลัยมองเพื่อนที่กำลังวิ่งรีบร้อนมาทางผม และที่ผมรู้สึกแปลกๆอีกอย่างก็คือมีแต่คนจ้องผมอย่างกับผมไปแอบขโมยกางเกงในผู้หญิงในมหาลัยอย่างงั้นแหละ

          ใจเย็นๆมีอะไรคชา

          “เมื่อวานนายไปทำอะไรมาหา!!!!”

          “ก็เปล่านี้ แค่ไม่เข้าหอประชุม?”

          “ไม่คนละเรื่อง ที่ฉันพูดถึงนะ...

          “มีตัง!!!!”มาอีกคนละ นายเต๋าที่ลงจากรถโบกมือเรียกผมหน้านี้บล็อกเดียวกันเลยคือตื่นตกใจ และตอนนี้ถ้าพวกเขาไม่บอกอะไรผม ผมจะงงไปตลอดกาลแน่นอน

          มีอะไรกันเนี่ย

          “เฮ้ยยยย!!นั้นๆๆไอ้น้อง!!!”ผมหันไปมองอีกบุคคลที่กำลังขัยรถมาจอดเทียบอยู่ข้างๆพวกผม ประธานของเด็กทุน

          เกิดอะไรขึ้นกันครับ ทำไมทุกคนถึงได้

          “ไม่มีเวลาพูดขึ้นมาๆพี่โตโน่กวักมือเรียกให้ผมไปนั่งซ้อนท้ายรถของพี่เขา

          ผมเดินแค่อีกไม่กี่ก้าว

          “ไปเถอะมีตัง อย่าพึ่งพูด”-0-ผมมองหน้าคชาที่กำลังดันหลังผม

          พี่โตโน่ครับ เราไปเจอกันที่ห้องสภานักศึกษานะครับ เดี๋ยวผมกับคชาตามไป

          “เออๆรีบตามมาละ!”มันอาจไม่เร็วพอเต๋าก็เขามาร่วมผลักผมให้ขึ้นซ้อนท้ายพี่โตโน่ และผมก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันครับ ก็คงต้องตามน้ำไปก่อน เดี๋ยวไปถึงที่พวกเขาก็คงเล่าเรื่องทุกอย่างให้ผมฟังเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่

          บรืน!...บรืน!!พี่โตโน่ขับเข้ามาในเส้นทางลัดที่มีนักศึกษาปะปลายเดินเข้ามหาลัย คนที่เห็นพี่โตโน่และผมต่างพากันซุบซิบและจ้องผมเขม็ง

          เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ยพี่โตโน่จอดรถเสร็จผมก็ยิงคำถามที่ผมสงสัยมานาน

          ค่อยคุยไปที่ห้องก่อน

          “-0-?”

          ปัง!ผมโดนจูงมือเข้ามาให้ห้องสภาของพี่โตโน่ครับ พวกเพื่อนๆก็มองพี่โตโน่กับผมไม่วางตา พี่โตโน่เดินไปพาผมไปนั่งที่โซฟา

          เกิดอะไรขึ้นครับ

          “นายรู้จักไอ้ดนัยไหม

          “ครับ?”จะไม่รู้จักได้ไงเมื่อวานยังวิ่งไล่จับกันอยู่เลย

          มันเป็นพวกลูกครึ่ง

          “ลูกครึ่ง?”เท่าที่เห็นนายแว่นนั้นก็ไม่เห็นจะมีหน้าตาเหมือนลูกครึ่งเลยหนิ แล้วอีกอย่างพี่โตโน่จะมาเล่าเรื่องดนัยทำไม

          ที่หมายถึงอ้ะคือไอ้ดนัยมันเป็นนกสองหัว มันทำงานให้สภาแต่ก็ชอบคาบข่าวไปบอกฝั่งเฟิร์สคลาส เรียกง่ายๆก็เป็นพวกสายลับนะ

          “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมครับ

          ปัง!“ก็นายโดนหมายหัวแล้วไงผมมองคชาที่เดินเข้ามาพร้อมกับเต๋า

          หมายหัว?”

          “นายไปทำอะไรพวกลูซิเฟอร์หรือเปล่ามีตังเต๋าเดินมานั่งข้างๆสายตาเขาดูจะเป็นห่วงผมมากๆ เรื่องเมื่อวานงั้นเหรอที่ทำฝห้ทุกคนต้องตกใจขนาดนี้ก็แค่แก็งปัญญาอ่อนจะทำอะไรผมได้ ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่กลัว

          ก็ประกาศศึก!”

          “มีตังเอ๋ย!!!”ทุกคนพูดออกมาพร้อมกัน

          ดูนี้ผมมองโทรศัพท์ของคชาที่ยื่นมาจ่อหน้าผม รูปของผมเด่นหราอยู่ในไลน์ที่เขียนว่ามหาลัยXXX และต่อท้ายด้วย ชื่อนามสกุล ชื่อเล่น วันเดือนปีเกิด ประวัติผมทุกอย่าง และข้อความที่ผมอ่านแล้วเลือดขึ้นหน้าคือ เวอร์จิ้น!!!

          ทำไมประวัติผมถึงได้มาอยู่ในไลน์ของมหาลัยละครับ

          “ก็นี้ไงคชาเลื่อนลงให้ผมเห็นข้อความตัวสีแดงที่อยู่ข้างล่าง การ์ดนางฟ้า

          “ที่ฉันให้นายขึ้นรถมาก็เพราะเรื่องนี้แหละ เดินเตร่แบบนี้โดนเล่นงานตั้งแต่หน้ารั้วแน่ๆ

          นายไหวนะเต๋ามองหน้า จะให้ผมกลัวอะไร ทำไมทุกคนต้องกลัวเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ด้วย ผมบอกแล้วไงว่าพวกนั้นไม่ได้มีอิทธิพลขนาดนั้น มันก็แค่ในซีรี่ย์เรื่องจริงใครจะไปกล้าทำร้ายคนอื่นที่ไม่รู้จักได้ลงคอ

          ไม่ต้องห่วงนะทุกคน ผมสบายดี^^”ผมลุกขึ้นยืน ยิ้มให้ทุกคนที่มองผม อีกอย่าง ผมไม่ใช่กึมจังดี ผมดูแลตัวเองได้ครับ

          “พูดเล่น เจอของจริงแล้วจะร้อง

          “.....เพื่อนพี่โตโน่พูดออกมา หลังจากที่ฟังมานาน มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ ผมเริ่มหวั่นๆแล้วนะ

          อย่าไปขู่น้องพวกมึงนี้!”

          “ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีวันนี้มาเร็วว่าจะไปหาที่งีบสักหน่อยผมยิ้มให้ทุกคนก่อนจะเดินออกมา

          ฉันไปด้วยเต๋าบอกพยายามลุกตามผม

          ไม่ต้อง ดูแลคชาไปเหอะ!”

          “หืม....

          “-//////- มีตัง!”โอ๊ะ!!ผมปิดปากก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเผลอพูดสิ่งที่ผมคิดไป ผมก็แค่คิดว่าคชาชอบเต๋า มันยังไม่มั่นใจเท่าไหร่แต่ตอนนี้ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นแล้วละ ผมเป็นพวกเดาใจคนอื่นเก่ง ยิ่งคชาหน้าแดงยิ่งชัดเจน

          ไปนะผมเลี่ยงสายตาเต๋ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้อง เกือบแล้วๆเรา ผมเดินไปตรงทางเดินที่มีนักศึกษานั่งคุย เดินสวน ทุกคนมองผมเป็นตาเดียวเลย

          ใช่คนที่โดนการ์ดนางฟ้าป่ะ

          “ใช่ครับ!ผมมีตัง^^ เป็นคนดังนี้ลำบากใจเหมือนกันนะครับผมหยุดทักสองสาวที่กำลังซุบซิบกันซะเสียงดัง พวกเจ้าหล่อนเห็นผมหยุดคุยก็พากันแตกกระเจิงหนีผมไปเลย

          ฉันไม่อยากโดนหางเลขไปด้วยนะ ห้ามมาเข้าใกล้ฉันนี้คือคำพูดที่เขาทิ้งไว้ก่อนจะหนีผมไปครับ แย่ๆนึกว่าพอมีคนรู้จักมากขึ้นจะเข้ามาขอลายเซ็นผมซะอีก

          ผมเดินมาที่ห้องเรียนเพื่อนที่ยืนอยู่หน้าห้องมองผมก่อนจะหัวเราะอะไรสักอย่าง ผมก็ได้แต่ยิ้มเดินจะผ่านประตูที่เปิดอยู่แต่ว่า

          พรึบ!!โครม!!! “โอ้ย!”ผมโดนสก็อตเทปใสที่ปะอยู่ที่หน้าประตูปะทะเข้าหน้าและลำตัวผมจนผมล้มลงไปที่พื้น คนในห้องและนอกห้องต่างพากันหัวเราะเยาะผมอย่างสนุก

          ยินดีต้อนรับเด็กใหม่นะ

          “ไอ้แว่น!!”

          “จัดการมันผมมองผู้ชายสี่ห้าคนที่มีสก็อตเทปในมือ พวกมันเดินย่างก้าวเข้ามาและจัดการพันสก็อตเทปที่ตัวผม ผมพยายามจะปัดออกแต่พวกมันเยอะจริงๆครับ และผมเจ็บมากๆมันดึงขนผมอ้ะ!!T^T

          “ย๊ากกกกก><”

          “มันสู้เว้ยหลบก่อนผมพยายามลุกดันตัวเองลุกขึ้น อดทนต่อความเจ็บและดึงสก็อตเทปบ้าๆนี้ออกและวิ่งหนีพวกมัน ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้แว่น

          จะไปไหน!”ผมหยุดวิ่งมองมือที่รั้งผมไว้ เพื่อนที่หัวเราะหยุดมองคนที่มาเยือน สาวๆบางคนกรี๊ดออกมาอย่างตื่นเต้น

          “ปล่อย!”

          “เรามีเรื่องต้องคุยกัน

          “คนหลอกลวงอย่างนายไม่มีค่าพอมาคุยกับฉัน!”

          “...เหรอ

          “อย่ามากวนทรีนไอ้บ้าจอมทัพ! ปล่อย!”

          “บอกแล้วไงว่าต้องคุยกัน

          “ปล่อย!!”ผมโดนคนของแก็งลูซิเฟอร์ลากออกจากหน้าห้องไปตามทางเดิน ทุกคนต่างมองดูกันอย่างงงงวยและซุบซิบไปทั่ว ก็คนดังนี้ครับจะทำไงได้ แถมยังเป็นคนสนับสนุนบอกชื่อผมให้ไอ้บ้าคังยูรู้อีก

          ปล่อย!!”

          “โอ้ย!เจ็บนะ

          “เออก็ทำให้เจ็บไง!”ผมมองดูจอมทัพที่กำลังลูบแขนที่ผมพึ่งกัดไป เขาจ้องผมอย่างโกรธๆ ใครสนผมจะทำให้คนพวกนี้รู้ว่าผมเจออะไรบ้าง

          จะทำอะไรผมดึงสก็อตเทปที่แปะทั่วตัวผมก่อนจะยื่นไปที่หน้าหล่อของคนตรงหน้า แต่นายจอมทัพหลบทันครับ เขาไวกว่าที่ผมคิดเขาจับแขนผมไว้ทั้งสองข้าง

          นายโดนยังไงนายก็ต้องโดนด้วย ย๊าก!!ปล่อย

          “เลิกเล่นเป็นเด็กได้ละ เราต้องคุยกัน

          “คุยกับผีแกสิ!!”

          “นี้!!อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังนะ!!”

          “ก็เอาดิ มาดูกันว่า อ้ะ!”ผมโดนนายจอมทัพดันจนหลังผมติดกับผนังทางเดิน แถมมือทั้งสองข้างของผมก็โดนขึงไว้เหนือหัวอีก

          ฉันบอกให้หยุด!!”ใบหน้านิ่งๆและคำพูดที่เปล่งเสียงตะคอกผมใส่หน้าผมทำให้ผมรู้ว่าเขาเอาจริงถ้าผมยังดื้อรั้นจะสู้กับเขา

          อื้อออออ!!ปล่อย!!”ผมพยายามแล้วครับ แต่ผมหลุดไปไหนไม่ได้เลย ยิ่งดิ้นผมยิ่งเจ็บตัวไปหมด ผมจะทำไงดี

          เราต้องคุยกัน!”

          “ไอ้...ชั่ว

          “งั้นคุยท่านี้แหละ คนอย่างนายคุยดีไม่ได้หรอก!”

          “เอาเข่านายออกไปจากหว่างขาฉัน!!”ผมบอกนายจอมทัพที่เริ่มดันตัวเองเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ

          ทำไมกลัวโดนอะไรเหรอคนตรงหน้าเริ่มขยับขาข้างนึงที่อยู่หว่างขาของผมไปมา ผมจ้องเขม็งคาดโทษอย่างโกรธจัด ผมโกรธมากจริงๆนะเขากำลังล้อเลียนและกลั่นแกล้งผม

          ถ้าฉันหลุดไปได้นายตายแน่!”

          “ฉันจะไม่ฟังนายบ่นพล่ามอะไรแล้ว ฟังฉัน!”

          “ไม่!”

          “..ฉันจะต้องหาอะไรอุดปากนายไหม ตอนนี้ที่ว่างก็น่าจะเป็นปากของฉัน

          “0_0”

          เอ้างี้..ถ้านายขัดฉันขึ้นมา ฉันจูบ

          “นายไม่กล้าหรอก!”

          ก็ลองดู...นายจอมทัพยื่นหน้าเข้ามาจนจมูกเขาชนจมูกผม ผมต้องเบือนหน้าหนีทันที ฉันไม่ได้ล้อเล่น

          “-X-”จากที่ผมเห็นผมก็ต้องเอาชีวิตผมให้รอด เก่งแต่ปากไม่ได้ช่วยให้ชีวิตผมดีขึ้น งั้นผมจะเลือกเงียบละกัน

          ฉันมีข้อตกลงมาให้นาย

          “.....เกือบอ้าปากพูดแล้วดีนะนึกขึ้นได้

          ถ้านายยอมคบกับฉันหลอกคนในกลุ่มฉัน ฉันก็จะช่วยนายไม่ให้โดนพวกนั้นแกล้ง

          “.....คันปากอยากพูดแต่เงียบไว้ก่อน

          ตกลงไหม?”

          “.....

          “จ้องหน้าฉัน คำตอบจะออกมาหรือไง

          “.....ก็นายไม่ให้ฉันพูดนี้!!

          “อ้อ...พูดได้ ฉันไม่จูบปากนายหรอก

          “เฮ้อ!!!กว่าจะให้พูด แล้วทำไมฉันต้องทำตามข้อตกลงด้วย ทำไมต้องหลอกทุกคนว่าเป็นแฟนนาย แล้วทำไมนายต้องปิดบัง แล้ว....

          “ที่ให้พูดคือว่าตกลงหรือไม่ตกลง เรื่องอื่นไม่ต้องพูด!”

          “งั้นก็ปล่อยก่อนดิ!!”ผมบอกนายจอมทัพที่ล็อคตัวผมไว้ แปลกนะครับปกติทางเดินแถวนี้คนจะเดินกันไปมา แต่วันนี้ไม่มีสักคน เงียบเป็นป่าช้าเลย!!

          “.....

          “ปล่อยเถอะนะ ฉันไม่ทำร้ายนายหรอก!!”

          “.....นายจอมทัพปล่อยมือผมให้เป็นอิสระ เขาจ้องผมเพื่อรอฟังคำตอบ และนี้คือคำตอบของผม

          ฉันไม่ตกลงไอ้โง่!!”ผมยันเท้าขึ้นถีบคนที่อยู่ตรงหน้าจนเขาล้มลงไปติดพนังอีกด้านและผมก็เหมือนเดิมครับใส่เกียร์หมาหนีให้เร็วที่สุด

          เป็นแฟนหลอกเพื่อนนายงั้นเหรอ จะให้ตีซี้กับคนอย่างพวกนายงั้นเหรอ ชาติหน้าเถอะ!!ไอ้บ้าจอมทัพ ถึงฉันจะโดนแกล้งจนตายฉันก็ไม่มีวันที่จะไปเป็นแฟนหลอกๆของนายเด็ดขาด!!!ชิ!’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #329 Asakura >w< (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:28
    ดำเนินเรื่องได้น่าสนใจมากกกกก
    ชอบมากเลยอ่าาาา
    #329
    0
  2. #64 มีนา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 01:48
    หายไปนานไรท์จ้าคิดถึงจังค่ะๆๆๆๆๆๆๆมาต่อไว้ๆน่ะค่า
    #64
    0
  3. #61 ข้าวหอม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 13:04
    มีแผนอะไรอีกละคุณจอมทัพ.....คราวที่แล้วไม่เห็นช่วยเลย...แต่มาวันนี้จะมาให้เป็นแฟนหลอกๆๆๆ....นายมันร้ายฮะนายจอมทัพ
    #61
    0
  4. #60 เพื่อนฉัน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 21:16
    ชอบแนวนี้>///<
    #60
    0
  5. #59 Mint'm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 09:13
    งือออตัดฉับอีกแล้ว...
    #59
    0
  6. #58 29052523 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 08:00
    ในเมื่อตัดสินใจแบบนั้น..สู้ๆๆนะ
    #58
    0
  7. #57 Darkness in mind you (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 07:59
    มีตังลูกเขามาช่วงแล้วยังจะไปถีบเขาอีก
    #57
    0
  8. #56 Geeyaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 02:28
    โอ้ยยย_มีตังๆ
    #56
    0
  9. #55 CHOMPOO_XM_MS (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 01:20
    มีตังลู้กกกกกก ไปยันเขาอย่างงั้นได้ยังง้ายยย แล้วเขาจะช่วยอีกมั้ยเนี่ย - -
    #55
    0