My Little Heart ปิ๊งรักนายพระรอง

ตอนที่ 5 : เนคไทที่แตกต่าง (พาร์ทมีตัง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    19 พ.ย. 60

เนคไทที่แตกต่าง

 

          จิ้บๆ!!แสงที่เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องสีขาวสะอาดตา ร่างทั้งสองร่างนอนกอดกันนิ่งอย่างไม่รู้ตัว ร่างบางเป็นคนแรกที่ตื่นก่อน เขาค่อยๆลืมตามองคนตรงหน้าที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ เขายังคงจ้องมองชายแปลกหน้าที่กอดเข้าไว้แน่น มีตังไม่ได้ขยับหนีอะไรแต่เขาสงสัยว่าคนตรงหน้าทำไมคุ้นหน้าเขาขนาดนี้ เขาเคยเจอกับคนคนนี้ที่ไหนนะ

          ....หน้าคมคาย จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ปากกระจับ มันคุ้นจนละสายตาไปไหนไม่ได้ มีตังค่อยเลื่อนตัวเองขยับไปจ้องคนข้างๆอีกนิดเพื่อจะได้นึกออกว่าเขาเคยเห็นคนคนนี้ที่ไหน

          “- -”

          “^^โอ้ะ..ฉันทำนายตื่นเหรอ

          “คิดจะทำอะไร

          “น้ำเสียงเย็นช้าจังนะ นี้ฉันอุตส่าห์นอนให้นายกอดแทนหมอนข้างเลยนะ

          “....คนตรงหน้าผมไล่มองตั้งแต่ตัวผมที่อยู่ใกล้เขามากๆ แถมมือหนาของเขาที่กำลังโอบกอดผมอยู่กรายๆ ผมไม่ถือสาหรอก ผมชินเรื่องแบบนี้ละ พ่อแม่ผมชอบนอนกอดผมตอนเด็กๆบ่อยไปและผมก็ชอบด้วย มันอบอุ่นดี

          บางทีนายก็ควรรักษาระยะห่างจากคนแปลกหน้าบ้างนะ

          หมับ!!มือบางสองข้างคว้าหน้าของจอมทัพเข้ามาจ้อง มีตังจ้องไม่กระพริบตาจนร่างสูงเริ่มตกใจเมื่อหน้าของคนตรงหน้าเลื่อนเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ

          ฉันว่านายไม่ได้แปลกหน้านะ ฉันคุ้นนนนนน หน้านายมากเลย แต่ไม่รู้ว่าฉันไปเจอนายที่ไหน เมื่อไหร่ นายจำหน้าฉันได้ไหม?”ผมดันตัวเองไปหาคนตรงหน้าจนจมูกผมชนจมูกเขาเต็มๆ

          ไม่

          “เลิกทำหน้าเรียบแบบนี้ได้ไหม หน้าตาก็ดี ยิ้มบ้างสิ!”

          “เกี่ยวอะไรกับนายคนตรงหน้าผมปัดมือผมออกเขาดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียง ยังคุยกันไม่จบเลยจะรีบไปไหน

          เกี่ยวสิ...ฉันเสียดายหน้าหล่อๆที่ต้องมาเรียบเฉียบ ดูไม่มีชีวิตชีวา

          “.....

          “อ้ะ O_O”นั้นมันอะไรกัน...

          “...อะไร

          “เนคไทนายมัน...ผมดันตัวเองเดินไปหาคนที่กำลังถอยหลังหนีผม ผมดึงเนคไทมาดูจนร่างสูงเซตามแรงที่ผมดึงเขาคงไม่ทันตั้งตัวแน่ๆ โทษที แต่เนคไทเนี่ยมันมีแถบสีทอง

          “แล้วไง...

          “ก็...นายเห็นเนคไทฉันป้ะละ เด็กทุนก็ต้องมีเนคไทสีนี้

          “...เหรอ

ใช่!! นายซื้อมาผิดเหรอ เดี๋ยวก็โดนกฎของมหาลัยหรอกผมบอกพลาดช่วยถอดเนคไทให้เขา คนตรงหน้าดูจะตกใจนะครับ แต่ผมก็เป็นอย่างงี้แหละคิดอะไรผมก็ทำ ไม่มารีรอขอความเห็นจากใครหรอกมันเสียเวลา

เอานี้ก้มลงมาหน่อย เดี๋ยวเอาเนคไทเราไปนะ ที่บ้านเรามีเนคไทสองอัน^^”

.....

มัดแบบนี้ สอดแล้วก็ดึง อ้ะ เสร็จละผมจัดการเอาเนคไทผมให้เขาและจัดการผูกเนคไทให้เขาอย่างสวยงาม

เอ่ออ...

ไม่ต้องขอบใจ..ถือว่าเป็นการขอบคุณที่แบ่งที่นอนให้ฉันละกัน นี้9โมงกว่าๆแล้ว ฉันเข้าห้องเรียนก่อนนะ แล้วเจอกัน

.....

ทำหน้าแบบนี้ ฉันถือว่านายตอบโอเคฉันแล้วกัน บาย

.....ผมเดินออกมาจากห้องพยาบาลโดยไม่ลืมถือกระเป๋าของผมออกมาด้วย นายนี้คงเป็นเด็กใหม่เหมือนผม น่าสงสารถ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ผมนิ่งนอนใจดูคนเดือดร้อนไม่ได้หรอกครับ

พูดเองเออเองก็ได้เหรอว่ะ หน้าคุ้นๆจริงด้วยจอมทัพหยิบกุญแจและกระเป๋าเดินตามออกมาทีหลัง เขาออกมาก็ไม่พบคนที่นอนกอดเขาก่อนหน้าแล้ว เจอแต่อาจารย์ประจำห้องพยาบาลที่กำลังเดินมา

ขอโทษนะจ้ะ พอดีอาจารย์มีเวรหน้าประตู

อ้อ..ครับ

อ้าวว...แล้วนี้เนคไททำไม

ไม่มีอะไรหรอกครับ

.....

ผมไม่ทำอะไรไม่ดีกับใครหรอกครับ แค่เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย

จ้ะ ... อาจารย์เชื่อจอมทัพสุดหล่อของอาจารย์

นี้กุญแจครับ ขอบคุณมากนะครับ ผมขอตัวไปเรียนก่อน

จ้ะ...^^ตั้งใจเรียนนะจ้ะ

ครับจอมทัพเดินออกไปจากห้องทิ้งความอยากรู้อยากเห็นของอาจารย์ที่กำลังคิดว่าทำไมเนคไทของพ่อจอมทัพสุดหล่อถึงได้เปลี่ยนไป

เห้ย...จะไปไหนไอ้เด็กเฟิร์สคลาสเด็กที่กำลังนั่งจับกลุ่มกันสี่ห้าคนมองร่างสูงที่เดินอยู่อย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าที่นิ่งเรียบมองพวกนั้นแค่หางตาก่อนจะเดินต่อไป โดยที่มีพวกที่ทักเมื่อกี้เดินตามอย่างหาเรื่อง

คิดว่าเอาเนคไทพวกกูมาใส่แล้วจะจำมึงไม่ได้เหรอ

.....

ทำหน้ากวนตีน อยากกินทีนเหรอว่ะมึงอ้ะ

มีอะไร

ไม่มีอะไรหรอก แค่กูไม่ชอบหน้ามึงเท่านั้นละ

แล้ว?”จอมทัพยังคงนิ่งมองดูคนสี่ห้าคนที่จ้องมองเขา คำพูดที่เขาพยายามถามพวกคนตรงหน้าทำเอาพวกนั้นเริ่มมีสีหน้าโกรธ

เลิกสนทนากับมันเถอะ จัดเลย!”

.....

ควับ!!เฮ้ยยยย!! ร่างสูงที่กำลังเดินหมัดจะเข้าไปชกจอมทัพลอยละลิ่วไปด้านหลัง ทุกคนมองตามมือหนาที่มาจากไหนไม่รู้

เด็กใหม่ใช่ไหมพวกมึงอ้ะ!”

พี่โตโน่!!”

เออ..กูเอง แล้วนี้ไม่รู้หรือไงว่าไปหาเรื่องคนที่มีอภิสิทธิ์ที่สุดในมหาลัยประธานของเหล่าเด็กทุนมองไอ้พวกรุ่นน้องอย่างหาเรื่องโดยไม่วายพูดจาเสียดสีคนข้างๆที่มาเดินเล่นในถิ่นของเขาอย่างถือวิสาสะอย่างสบายใจ

ผมเห็นเมื่อเช้ามันเดินเข้าไปตึกเราเนคไทมันเป็นแถบทองแต่พอมันออกมามันใส่เนคไทเราครับ ไอ้นี้มันกำลังกวนประสาทพวกเรานะครับ!”

ไอ้จอมทัพ มึงก็รู้กฎเรื่องเนคไทนี้ ว่ามันเป็นการหยามถิ่น

ผมไม่ได้ตั้งใจ

มึงทำแบบนี้ แค่เสือกมาพูดแค่ไม่ได้ตั้งใจเหรอ

เห้ยๆๆเกิดอะไรขึ้น!”ร่างบางของประธานของพวกเฟิร์สคลาสวิ่งมาดูเหตุการณ์อย่างงงงวย ใบหน้าเริ่มตกใจเมื่อเห็นเนคไทที่อยู่บนตัวของรุ่นน้องของเขา

ก็รุ่นน้องของริทอ้ะดิ

ไปเอาเนคไทมาได้ไง นายไปทำอะไรเด็กทุนมาจอมทัพ

หมับ!!! ผมไม่ได้ทำอะไรจอมทัพดึงเนคไทที่อยู่บนตัวออกก่อนจะโยนมันลงพื้นอย่างไม่ได้สนใจใยดีนัก พี่ก็ไปหาตัวเจ้าของเนคไทนี้นะครับ แล้วลองถามเขาดูนะครับ ว่าเขาทำอะไรผม!”

.....

ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปเรียน

.....

แต่ถ้ามี นัดเจอผมได้ครับ ผมจะไปตามนัด!!”จอมทัพมองรุ่นน้องด้านหลังโตโน่อย่างท้าทาย ใบหน้าแสดงออกถึงความรำคาญเต็มทน

จอมทัพ นายรอฉันด้วยริทวิ่งตามรุ่นน้องไปโดยหันมามองโตโน่อย่างเหนื่อยใจและทำอะไรไม่ถูก

พวกมึงตามกูมา!!”โตโน่ก้มลงเก็บเนคไทสีดำก่อนจะสั่งพวกรุ่นน้องที่ไม่รู้เรื่องอะไรให้เดินตามเขามา สงสัยต้องเรียกรวมตัวเด็กทุนทุกคนเพื่อคุยเรื่องนี้แล้วละ เพื่อความปลอดภัยของทุกคน ดีที่เป็นไอ้เด็กจอมทัพ มันเป็นพวกไม่ใส่ใจและไม่สนใจเรื่องพวกนี้ แต่ถ้าพวกเด็กๆไปเล่นกับอีกคนคงไม่ดีแน่ๆ พ่อเป็นถึงผู้อำนวยการสร้างมหาลัยนี้เลยนะ!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #37 ลมหนาวความเหงาและคนโสด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 01:52
    ต่อเร็วๆนะคะ รอค่าาาาา

    ฟินได้อี๊กกกกกกก
    #37
    0
  2. #36 Zick@Home^^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 20:31
    คือเราจะดีใจที่จอมทัพจำมีตังไม่ได้ หรือจะเตรียมใจรอดูมีตังโดนเชือดดี โถ่มีตังงงง ขอให้ปลอดภัยนะลูก
    #36
    0
  3. #35 machi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 18:58
    555. คนม่รุย่อมม่ผิดช่ายไม๊ มีตังง
    #35
    0
  4. #34 Mint'm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 15:36
    มีตังน้อมีตัง ได้เรื่องเเล้วมั๊ยล่ะ
    #34
    0