My Little Heart ปิ๊งรักนายพระรอง

ตอนที่ 4 : ห้องพยาบาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    19 พ.ย. 60

ห้องพยาบาล

 

          คุณหนูคะ จะรับอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ

          ไม่

          “อาหารพร้อมเสิร์ฟด้านล่างนะคะ

          “พ่อแม่ละ?”

          “คุณท่านทั้งสองรีบไปประชุมคะ

          “อืมเดี๋ยวฉันลงไป

          เหล่าสาวน้อยสาวใหญ่ที่อยู่ในชุดแม่บ้านมองหนุ่มน้อยในชุดนักศึกษาที่กำลังเดินลงมาด้านล่าง ใบหน้าที่แสนเรียบแต่แฟงไปด้วยความหล่อเหลาและมาดเข้ม มันเป็นเสน่ห์ที่ยากจะหลบสายตาไม่ให้มองได้ จอมทัพ ลูกของนักธุรกิจที่ร่ำรวยจนไม่รู้จะเอาเงินไปใช้อะไร แถมยังโตมาด้วยความหล่อ สูง มีเสน่ห์ เขาเกิดมามีครบทุกอย่างจนสาวๆหมายตาที่จะจับเขาเป็นสามีในอนาคต แต่ทว่าในแววตาที่แสนเย็นชานั้นทำให้คนรอบข้างกลัวที่จะเข้าหาและไม่กล้าสานต่อความสัมพันธ์กับคนอย่างเขาเท่าไหร่นัก

          วันนี้เป็นข้าวต้มกุ้ง และก็...

          “ฉันไม่ทาน ฉันจะไปเรียนเลย

          “ได้คะ...ไปเรียกคนขับรถให้นายน้อยเร็วคนตัวสูงมองดูโทรศัพท์ในมือ ตรงข้ามกับเหล่าแม่บ้านที่กระวนกระวายแยกย้ายกันไปตามหาคนขับรถคนละทิศคนละทางอย่างเร่งรีบ

          ติ้ด...ติ้ด...จอมทัพที่กำลังเขี่ยโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่ายมองดูไลน์ที่เด้งเข้ามาแทรกการดูอะไรเรื่อยเปื่อยของเขา นิ้วยาวกดเข้าไปดูมองข้อความนิดๆก่อนจะปิดมันลงอย่างไม่สนใจ

          ถ้าไม่สนใจกันแล้วจะมาทำเหมือนให้ความหวังทำไม

          “รถพร้อมแล้วคะนายน้อย

          “ขอบใจจอมทัพยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋าตัวเองก่อนจะเดินไปขึ้นรถพร้อมแม่บ้านที่เดินตามเพื่อคนร่างสูงจะต้องการอะไร

          รถแล่นผ่านเข้ามหาลัย จอมทัพมองลูกน้องพ่อที่เปิดประตูให้เขานิดๆ ใบหน้าไม่ได้แสดงออกว่าต้องการอะไร เขาเดินผ่านไปไม่พูดและไม่สนใจเหล่าลูกน้องที่มาส่งเขาทุกวัน

          จอมทัพเดินเข้ามหาลัยมองดูห้องเรียนก่อนจะตัดสินใจเดินเลี่ยงไปอีกทาง อาคารที่ร้างและเงียบ เหล่านักศึกษามองตามกันจนเป็นจุดเด่น ในกฎของด้านเด็กทุนก็มีข้อห้ามไม่ให้พวกเฟิร์สคลาสเข้ามาเหยียบตึกของพวกเขายกเว้นประธานและพวกแก็งลูซิเฟอร์ที่พวกเขาทำอะไรไม่ได้และนั้นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้พวกเราได้แต่มองดูความหล่อของร่างสูงที่กำลังเดินลัดเลาะไปทางตึกของอาจารย์มันเป็นแบบนี้เกือบทุกวันที่จอมทัพหนุ่มหล่อจากตึกข้างๆทำและพวกเขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไรและไม่สามารถห้ามแก็งลูซิเฟอร์ได้หรือพูดอีกแบบคือ ทำไม่ได้นั้นเอง

          เช้าเกือบ7โมงกว่าๆวันนี้เป็นวันที่จอมทัพมาเร็วและเขาไม่อยากไปรวมตัวกับแก็งของเขา จอมทัพเลี่ยงมาที่ตึกของเด็กทุน เพราะเขาคิดว่ามันเงียบและสงบไม่มีใครกวนใจเขาได้เพราะถ้าใครจะไปนอนห้องพยาบาลต้องได้รับอนุญาตจากอาจารย์ประจำห้องก่อนเสมอ ไม่เหมือนกับห้องพยาบาลตึกเขาที่ทั้งใหญ่และเปิดให้นักศึกษาเข้าออกได้ตามสบาย

          อ่าว...จอมทัพ

          “สวัสดีครับอาจารย์

          “มาเอากุญแจห้องพยาบาลเหรอ เอาไปซิ^^”

          “ขอบคุณครับร่างสูงรับกุญแจมา ใบหน้าของอาจารย์สาวยิ้มรับอย่างเต็มใจ เขามาขอนอนที่นี้บ่อยจนอาจารย์ทุกคนชินและเพราะความหล่อของเขาที่ทำให้เหล่าอาจารย์ปฏิเสธไม่ลง

          แกร็ก! หลังจากเดินมาตามอาคารเขาก็หยุดอยู่หน้าห้องพยาบาลและไขประตูเข้าไป จอมทัพเปิดประตูเดินไปเปิดแอร์ล้มตัวนอนบนเตียงในห้องพยาบาลอย่างที่เคยทำ มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาอ่านข้อความที่แสดงขี้นบนหน้าจอใบหน้ายังคงเรียบเฉียบไม่แสดงอะไรออกมา


วันนี้นายไปมหาลัยกี่โมง??’

ตื่นหรือยังจอมทัพ

         วันนี้ฉันซื้อช็อกโกแลตมาด้วยนะ

          ‘ฉันเห็นนายมามหาลัยแล้ว นายไปไหนทำไมไม่มาที่ห้องของพวกเรา

          ‘....อยู่ไหม อ่านแล้วทำไมไม่ตอบ

          ‘จอมทัพ...


                                                                   ‘ฉันอยากนอนพักสักหน่อยนะวันนี้ตื่นเร็ว

                                                                   ‘เดี๋ยวฉันไป


               ห้องพยาบาลที่ตึกเด็กทุนเหรอ


                                                                   ‘อืม


               ไวท์ช็อคไปหาไหม


                                                                   ‘ฉันอยากอยู่คนเดียว


               อ้อ..งั้นไวท์ช็อครอที่ห้องของพวกเรานะ พวกคังยูยังไม่มาเลย

                                                                  

          จอมทัพมองโทรศัพท์ก่อนจะวางมันลงบนหัวเตียง เขาค่อยๆพลางหลับตาลงเสียงโทรศัพท์ยังคงดังแต่ร่างสูงก็ไม่ได้สนใจค่อยๆข่มตาให้หลับ

          แกร็กๆ!เสียงประตูค่อยๆเปิดพร้อมกับร่างสูงที่ค่อยๆลืมตามองคนที่มาเยือน ร่างบางของคนที่ไม่คุ้นตาชะโงกมองดูซ้ายขวา การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียง คนที่ดูหน้าคุ้นๆปิดประตูเดินมายังเตียงที่เขานอนอยู่

          ห้องพยาบาลมีเตียงเดียวเหรอเนี่ย!”ใบหน้าที่ดูจะผิดหวังส่งมาทักทายจอมทัพก่อน

          ....

          “โอ้ย...เซ็งๆที่นอนนุ่มๆหมอนนุ่มๆแถมยังผ้าห่มนุ่นๆเขายังคงบ่นต่อ ใบหน้าที่กำลังอ้อนวอนให้ร่างสูงที่มองอยู่ลุกออกไปจากเตียงที่เขากำลังนอน มันเป็นการอ้อนวอนให้คนที่นอนอยู่เสียสละให้เขาบ้าง

          ....

          “นายนอนนานยังอ้ะ

          “....

          “หยิ่ง!”ร่างบางค่อยๆทรุดตัวนั่งลงปลายเตียง กอดอกมองดูคนที่มองอยู่บนเตียง จอมทัพไม่สนใจร่างบาง เขาค่อยๆหลับตานอนต่ออย่างไม่สนใจ นี้ยังไม่ถึงเวลาที่ห้องพยาบาลเปิด เขาแค่ลืมล็อคประตูเท่านั้น คนข้างๆเขาไม่ควรเข้ามาในห้องนี้และนี้เป็นการไล่ทางอ้อมของเขา อีกแปปนึงเขาคงออกไป

          พรึ่บ!!

          “- -”

          “ฉันขอนอนด้วยคนนะ เมื่อคืนฉันดูซีรี่ย์เกือบเช้ายังไม่ได้นอนเลยT3T”ร่างบางยัดตัวเองเข้ามาอยู่ข้างเตียงกับจอมทัพ ผ้าห่มถูกดึงไปห่มไว้ด้วยกัน สายตาที่ดูอ้อนวอนนั้นค่อยๆปิดลงอย่างไม่รอคำตอบจากคนตรงหน้า จอมทัพมองดูคนข้างๆจะเอ๋ยปากพูดแต่ก็สายไปแล้ว ร่างบางซุกหน้ากับหมอนอย่างรวดเร็วแถมยังเอาผ้าห่มคลุมหัวตัวเองอีก

          ....

          “Zzzzz”

          “....

          “Zzzzz”

          “จะหลับเร็วเกินไปไหม”สักพักกใบหน้าที่เรียวขาวก็โผล่ออกมาจากผ้าห่มหันมาอยู่ข้างเดียวกับจอมทัพที่ตื่นจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้เจอกับคนแบบนี้ คนที่พูดเองเออเอง แถมยังกล้าขึ้นมานอนเตียงเดียวกับคนแปลกหน้าอย่างเขาอีก แถมยังหลับเร็วไม่ถึงห้านาทีเขาก็หลับปุ๋ยไม่พูดไม่จาอะไรเลย

          “อื้อ..อื้อ..ร่างบางตรงหน้าค่อยๆขยับเอื้อมมือมากอดร่างสูงที่นอนข้างๆ จอมทัพพยายามดึงมือเขาออกแต่มือนั้นก็กลับมากอดรัดเขาเหมือนเดิมแถมยังทำหน้าไม่พอใจถึงแม้ว่าคนร่างบางตรงหน้าจะหลับตาอยู่ก็ตาม

          เฮ้อ...

              “อื้อ..อื้อ”ร่างบางกระชับกอดจอมทัพอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว

               “จะไม่ให้ฉัน ขยับหรือพูดอะไรเลยหรือไง

               “อื้อ...

               เหอะ

               “อื้อ...

               “.....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #86 แมวในนิยาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:25
    โอ้ยยยยยยยย งืออออออออ 😻😻😻
    #86
    0
  2. #33 Zick@Home^^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 13:37
    จอมทัพจำมีตังไม่ได้เหรอ? อย่างนี้มีตังก็รอดแล้วหรือเปล่า?
    #33
    0
  3. #32 Jelly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 11:40
    มีตังน่ารักอ่าาาา มีความอ้อนๆด้วยมีความกอดด้วยย น่ารักกก
    #32
    0
  4. #31 machi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:34
    งื้ออออ..น่าร้ากกกกก มีตังแลดูมีความขี้อ้อนเบาๆ 55

    #31
    0