My Little Heart ปิ๊งรักนายพระรอง

ตอนที่ 32 : ขอโทษนะ (พาร์ทมีตัง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    25 ก.พ. 61

ขอโทษนะ

         

          เมื่อกี้ผมทำอะไรไป ผมเผลอพูดอะไรออกไป มีตังนายบอกรักคนที่นายบอกว่าเกลียดอยู่ตลอดเวลาเนี่ยนะ!! ผมควรทำอย่างไงดีตอนนี้ใจผมมันเต้นจนรู้สึกร้อนไปทั้งตัว เขาเมาผมรู้เขาอยากให้ผมทำให้เขาลืมความเจ็บทั้งหมดที่เขาเจอ แต่ว่า..ผมจะทำยังไงละ ใจเขาไม่ได้รักผมนิ

          แอด! ผมที่นั่งนิ่งเงียบในห้องสะดุ้งหันไปที่ประตู นายจอมทัพอยู่ในชุดสบายๆเดินมาที่ผม เส้นผมที่เปียกๆไม่อาจทำให้หน้าตาเขาดูแย่ลงเลย แต่มันกับดูเท่ห์กว่าเดิมอีก

          ..เอิ่มผมหันหลบหน้าเขาเหมือนคิดถึงเรื่องเมื่อกี้ ผมทำได้ไง ผมจูบเขาก่อนได้ไงเนี่ย ยิ่งคิดผมก็ยิ่งเขิน ไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาแล้ว!

          จะนอนหรือยังนี้จะเช้าแล้วนะ

          ...อืมทำไมเขาทำตัวปกติได้ง่ายจัง ผมนี้สิรู้สึกร่างกายล้าและอ่อนแรงมากๆเลย

          หมับ! O_O “.ทำ..อะไร..ของนายนะ!!”ผมสะบัดมือหนาออกอย่างไววิ่งอ้อมไปอีกข้างของโซฟา นายจอมทัพดูจะไม่ได้แสดงอาการอะไร

          ก็..ไปนอนไง?”

          ฉัน..จะนอนนี้ผมชี้นิ้วของผมที่โซฟาสีดำสนิท ถ้าให้ผมไปนอนกับเขาผมขอนอนที่นี้ดีกว่า ผมนอนไม่หลับแน่ๆถ้านอนข้างๆเขาคนที่ผมพึ่งบอกรักไปไม่กี่ชั่วโมง

          อย่าดื้อ

          ฉะ..

          หมับ!! นายจอมทัพเดินมาทางผม ขาที่ก้าวจะหนีก็ลอยเหนือพื้นทั้งสองข้างทันที นายจอมทัพเดินมาอุ้มผมครับ ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะทำดูแปลกๆ!

          ไปนอน

          วางฉันลงฉันเดินไปดีๆก็ได้

          ไม่เขาปฏิเสธผมทันทีและสาวเท้ารีบเดินไปที่ห้องโดยมีผมที่พยายามดิ้นสุดชีวิต ทำไมเขาถึงได้แข็งแรงแบบนี้นะ ผมตัวก็ไม่ได้เบาๆ -3-

          เขาวางผมลงเตียงนอนเบาๆ สายตาเขาจ้องผมตลอดเวลา และเป็นผมเองที่พยายามหลบสาตตาเขา ทำไมผมต้องรู้สึกเขินเขาขนาดนี้ด้วยนะ!!

          นี่..

          O_O! สวบ..พรึบ...ผมพลิกตัวกลิ้งไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม เขาเหมือนอยากคุยกับผม ไม่ได้!! ตอนนี้ผมไม่พร้อมจะคุยอะไรทั้งนั้น

          ราตรีสวัสดิ์ผมพูดเสียงเบาในผ้าห่มไม่รู้ว่าเขาได้ยินไหม เสียงเขาเดินไปมาสักพักเตียงข้างผมก็ยุบฮวบลง ผมค่อยๆดึงผ้าห่มลงมาปิดหน้าเหลือไว้แค่ตาที่กำลังแอบมองคนข้างๆ

          นายจอมทัพกำลังนอนข้างผม แขนก่ายหน้าผาตามองตรงไปที่เพดานห้อง สีหน้าเขาดูไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด

          สร่างเมาแล้วเหรอผมเอ๋ยถามเบาๆ

          .....เขาหันมามองผม เราสบตากันอย่างงั้นไม่รู้ว่านานไหม ผมรู้แค่ว่าเขาไม่พูดอะไรออกมาเลย สายตาที่ว่างเปล่ากับรอยยิ้มที่ดูเศร้า

          นาย...

          ฉันไม่น่าเลย นายไม่ควรเห็นอะไรแบบนี้

          .....

          ขอโทษนะ

          ตอนนี้..เอิ่ม..คือผมควรจะพูดอย่างไงดีล่ะ ผมสับสนกับสถานะของผมกับเขาตอนนี้มากๆ และผมรักเขา..แต่เขาไม่ได้รักผมและยังให้ผมช่วยทำให้เขารักผม โอ๊ย!! ปวดหัว!!

          .....

          เรา...เป็น เอิ่ม..

          พรึบ!..แล้วนายคิดว่าเราควรเป็นอะไรกันดีละอยู่ๆนายจอมทัพก็หันทั้งตัวมาจ้องผมที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน ผมคลุมผ้าจนมิดหัวทันที

          นายไม่ได้ชอบฉันนิเขาจะได้ยินผมไหมเนี่ย ผมคุยกับเขาผ่านผ้าห่มผืนใหญ่ ผมไม่กล้าจะสบตากับเขาและไม่อยากให้เขาเห็นหน้าผมตอนนี้ด้วย

          .....

          นายแค่เมาแล้วพูดอะไรที่ไม่ใช่ตัวนายออกมา ฉันเข้าใจใช่!!ผมเข้าใจ แต่ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องบอกรักนายจอมทัพด้วย เรื่องมันดูสับสนวุ่นวายไปหมด

          .....

          เรื่องที่ฉัน...บอกรัก..นาย นายอ้ะฟังผิด ฉันบอกว่าฉันเกลียดนายตั้งหาก!!”นี้ผมพูดบ้าอะไรออกไปเนี่ย!

          เหรอ..ฉันฟังผิดไปเหรอ

          อืม!!”

          แล้วที่นายจูบฉันมัน..

ย๊า!!”พรึบ!!O////O ผมดึงผ้าห่มที่คลุมตัวผมอยู่ดันออกไปที่ปากของคนตรงหน้าเพื่อหวังจะปิดปากที่เขากำลังพูดบางอย่างที่ทำให้ผมอายเกี่ยวกับเรื่องเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ซึ่งมันมืดมากทำให้มันพลาดอย่างแรง การคาดคะเนผมไม่ตรงตามใจที่ผมคิดทำให้ผ้าห่มและตัวผมไปอยู่บนตัวของนายจอมทัพพอดีเหมือนผมนอนทับเขาอยู่ยังไงยังงั้น

“???”มือหนาประคองตัวผมไม่ให้ผมกลิ้งต่อไปเพราะถ้าผมไม่หยุดผมอาจจะลงไปนอนที่ใต้เตียงก็ได้ สภาพเขากับผมตอนนี้เหมือนกอดกันอยู่โดยมีผมอยู่บนตัวเขาและเขาโอบกอดผม! เดี๋ยว!!...ไม่ใช้คำว่าโอบกอดสิ เอิ่ม..เขาประคองผมไว้ละกัน

มันไม่ใช่จูบ มันเป็นการให้กำลังใจของฝรั่งต่างหากแถครับ แถไปเรื่อยคิดอะไรออกก็พูดไป แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว นอนท่านี้มันดูแปลกๆ!”

“จริงเหรอ..ไม่เห็นจะรู้เลย ฉันมีเพื่อนที่เป็นฝรั่งอยู่นะ เวลาเขาให้กำลังใจเขาไม่เห็นต้องจูบกันเลย นอกเสียจากว่าเขาจะเป็นมากกว่าเพื่อน..

“-/////-”

“...ขอโทษนะผมดันตัวเองลุกนั่งบนเตียง ทำไมผมต้องรู้สึกเศร้าใจยังไงบอกไม่ถูก ที่เขาขอโทษผมเพราะเขาอาจกำลังบอกผมเป็นนัยๆก็ได้ว่าเขาไม่สามารถเป็นมากกว่าเพื่อนกับผมได้

ลืมๆมันไปเถอะ เพราะฉันก็จะลืมเหมือนกัน!”

.....

ฉันกับนายก็แสดงเป็นแฟนหลอกๆตามปกติล่ะ มันเป็นมากกว่านี้ไม่ได้หรอก ฉันรู้

.....

“ที่นายพูดตอนนั้นนะ ฉันก็ทำให้นายรักฉันไม่ได้หรอก ใจนายมีแต่ไวท์ ฉันเข้าใจเวลารักใครมัน..มัน..มันก็ตัดใจยาก ฉันแค่หวั่นไหวเลยเผลอพูดอะไรไร้สาระไป นายก็ไม่ต้องเก็บไปคิดมากหรอก ฉันจะนอนแล้วราตรีสวัสดิ์

.....

.....ผมไม่รู้อะไรทำให้ผมต้องรู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้ ผมหันหลังให้เขา ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ มันเงียบมาก เขาเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่รู้จักกับเขามา เย็นชา พูดน้อยและเก็บความรู้สึก แต่ตอนนี้ผมอยากให้เขาพูด พูดออกมา อะไรก็ได้ที่ทำให้ผมไม่ต้องแอบร้องไห้แบบนี้ มันเจ็บจริงๆนะถึงผมจะบอกว่าให้เขาลืมไปเถอะก็ตาม

ภาวนาอย่าให้เขาได้ยินเสียงร้องไห้ผมเลย ผมไม่อยากให้ผมดูแย่ไปมากกว่า...คืนนี้ทำให้มันช่างเงียบงันและยาวนานขนาดนี้นะ

..............................................................................................................................................


กึกๆกักๆ ผมลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างดังอยู่ข้างๆ แสงที่กระทบที่ตาทำให้ผมรู้ว่าเช้าแล้ว นี้ผมเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย?

ตื่นแล้วเหรอ

อืมนายจอมทัพที่แต่งตัวอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าหันมามองผม เขาอยู่ในชุดธรรมดาที่ดูดีมาก เสื้อยืดสีขาวและกางเกงวอร์มสีดำ

หิวข้าวหรือยัง

ยัง..นายไม่ได้ไปทำงานเหรอปกติเสาร์อาทิตย์เขาจะไปทำงานที่บริษัทของพ่อแม่ของเขาครับ ผมจำได้ว่าพ่อแม่ไวท์ก็เป็นหุ้นส่วนของที่นั้นด้วย

 ตอนนั้นแค่ไปช่วยตรวจสอบงานเท่านั้น ไม่ได้ทำเป็นจริงเป็นจังทุกวันหรอก

เหรอ...ผมไม่ได้สนใจทรุดตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ผมยังนอนไม่เต็มอิ่มเลยเพราะเขาผมถึงได้สะดุ้งตื่น

ยังอยากนอนต่อเหรอนายจอมทัพเดินมานั่งที่ปลายเท้าผม อยากกินอะไรพิเศษไหมเขายังคงจ้องมองผมและถามผมอยู่เรื่อยๆ ถ้าไม่ได้ชอบหรือรักก็ไม่ต้องมาทำดีกับฉันก็ได้นะ ดูนายจะลำบากใจมาก ผมได้แค่คิดในใจ ผมควรทำตัวปกติสิ เขาจะได้เห็นว่าผมไม่เป็นอะไรแล้วเลิกสนใจผมสักที

เมื่อคืนกว่าจะได้นอน! ฉันก็ง่วงนอนเป็นธรรมดา แล้วก็นะถามว่าอยากกินอะไรทำเหมือนจะลงไปทำให้ ป้าแม่บ้านเขาทำนายจะถามทำไม!”ผมคนเดิมเพิ่มเติมด่าเก่งกว่าเดิมนะครับ

ที่ฉันถามเพราะฉันจะทำไง

“!!”ชิ!ทำเป็นพูดดี แต่เมื่อคืนเขาก็ทำอาหารให้ผมกินนะ อร่อยมากๆด้วย

อยากกินอะไรค่อยดูเถอะจะทำให้หงายเงิบเลย!! ผมเด้งตัวขึ้นมา

กุ้งทอดราดซอสมะขาม ขอกุ้งตัวใหญ่ๆ ปูผัดผงกระหรี่ ตัวปูต้องใหญ่เท่านี้ผมยกมือประกอบภาพให้เขาเห็นได้ชัดๆ ยำปลาแซลมอน แล้วก็ต้มยำทะเล ไข่เจียวปูด้วย!”นี้ผมพูดแทบจะไม่ได้หายใจเลยนะเนี่ย!

กินหมดเหรอ

แน่นอน!”ผมยักคิ้ว ทำให้ได้ก่อนเถอะ เมนูที่ผมพูดมาขนาดแม่ผมยังด่าผมทุกวันเลยเวลาผมขอให้แม่ทำให้ผมกินนะ แม่บอกมันแพงเกินไปชาตินี้ไม่ต้องพูดไม่มีทางที่แม่จะทำให้กินแน่นอน!

นอนต่อเถอะเขาเอามือมาลูบหัวผมก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้ผมมองตามเขาและนั่งเงียบในห้องคนเดียว รู้สึกใจเต้นแรงบอกไม่ถูกเมื่อคืนเรายังร้องไห้เพราะเขาอยู่เลย แล้วไอ้ความรู้สึกอบอุ่นเมื่อกี้มันคืออะไร...เฮ้ออออ ให้ความหวังกันทำไม ทำตัวปกติเหมือนที่นายเคยทำได้ไหม

.....”จะเอาไงดี!? จะตามลงไปดูว่าทำอาหารจริงหรือเปล่าหรือว่านอนก่อน โว้ย!!..แต่ผมก็ง่วงนอนอยู่เลยอ่ะ ผมนอนต่ออีกหน่อยแล้วค่อยแอบไปดูดีกว่า เพราะเมนูที่ผมบอกเขาไปไม่น่าจะใช้เวลาเร็วขนาดนั้น และก็ถ้าซื้อมาผมก็จะดูออกทันที! เหอะๆ ไม่ไหวแล้วผมเหนื่อยและง่วงมาก ผมปิดตาลงปล่อยตัวเองเข้าสู่วังวนอันแสนสบาย... zZzZ

เฮือก!!O_O ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อคิดขึ้นได้ว่าผมต้องไปดูนายจอมทัพทำอาหาร!! แล้วนี้ผมเผลอหลับไปกี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย ไม่ได้การแล้ว ผมเด้งตัวลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้ดูนาฬิกา ผมออกจากห้องน้ำตรงดิ่งไปที่ห้องครัวเลย พวกป้าแม่บ้านยืนแอบชะเง้อมองไปในห้องครัว

คุณจอมทัพหล่อมากเลยเนอะป้า!”

อืม..นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นคุณจอมทัพเข้าครัวผมที่ยืนแอบฟังพวกเขาคุยกันก็รู้ทันทีว่านายจอมทัพกำลังลงไม้ลงมือทำกับข้าว ตอนที่คบกับคุณไวท์ก็จะมีคุณไวท์คอยช่วยอยู่ข้างๆ เป็นอะไรที่น่ารักมากๆเลย

.....ทำไมต้องมาได้ยินอะไรแบบนี้ด้วยนะ ใช่สี้!!ผมขี้เกียจมัวแต่นอนไม่สมกับเป็นแฟนที่ดีของคุณหนูพวกป้าๆนี้

หลังจากตอนนั้นเราก็แทบจะไม่เห็นคุณจอมทัพยิ้มเลย

.....

นั้นสินะ อยากให้พวกเขากลับมารักกันอีกจัง ป้าอยากเห็นรอยยิ้มแบบตอนนั้นอีกผมที่ยืนฟังได้สักพักก็เดินหันหลังขึ้นบันไดที่ที่ผมพึ่งลงมา ไม่ใช่เพราะผมทนฟังไม่ได้แต่ผมไม่รู้ว่าผมจะฟังไปทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้านายพวกเขานิ ทำไมผมต้องรู้สึกอะไรด้วย!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #309 yui (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:19
    มีตัง เก็บของแล้วกลับบ้านไปเลย กลับไปกินไข่เจียวหรือไข่ต้มที่บ้านก็ได้ ไม่ต้องกินมันแล้วของพวกนี้
    #309
    0
  2. #294 แมวในนิยาย (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:13
    ป้าคะะะะะ จอมทัพอยู่กับมีตังก็ยิ้มนะป้า!!!!! แง้งงงงงงงง ขอตอนต่อไปแบบเร็วๆได้ไหมคะ ฮือออออออ
    #294
    0
  3. #293 ลลล (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:01
    จอมทัพทำมีตังร้องไห้อีกแล้ว สงสารมีตังจอมทัพถ้าไม่คิดอะไรจะทำดีกับมีตังทำไม
    #293
    0
  4. #292 เพื่อนฉัน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:08
    มีตังหาคนใหม่เลย สงสารมีตัง
    #292
    0
  5. #291 CosmoComa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:04
    รำคาญคนใช้ขี้เม้าวะ ไล่ออก!!
    #291
    0
  6. #290 machi0776 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:02
    มีตังอย่าเศร้าเรยน้าาา ร่าเริงไว้
    ปล.ไรท์มาเกือบเช้าเรยค่ะ สตรองเฟร่อออ 😂😂
    #290
    0
  7. #289 Mint'm (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:49
    มีตังปิดใจให้คนใหม่ดีกว่ามั้ย เจ็บไปเจ็บมา ยังๆ ยังเจ็บได้อีก สงสารมีตัง
    #289
    0
  8. #287 ningthanaporn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:24
    หาคนใหม่เลยยยย
    #287
    0
  9. #286 Darkness in mind you (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:22
    สงสารมีตัง
    #286
    0
  10. #285 ความเหงา ลมหนาวและคนโสด (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:20
    ฮือออออออออออ

    สงสารมีตังตังเลยยยนยน

    ไม่ได้รักก็ไม่ต้องทำดีด้วยก็ได้

    จอมทัพใจร้ายยยน~~~ ***มาต่อเร็วๆนะค่าาาาาาา
    #285
    0
  11. #284 wannaphafat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:32
    สงสารมีตังจังเอาใจช่วยน่ะ เรามีตังน่ารักอะ
    #284
    0
  12. #283 29052523 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:17
    ยัง..เจ็บได้อีก..สู้ๆๆนะมีตัง..เขาเปิดใจแล้วเราก็มีโอกาศ
    #283
    0