Unconditional love เรารักกันมานานแล้ว ไม่รู้หรอ?

ตอนที่ 3 : T W O

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 59

“ครับ ผมยุนูจุน ประธานบริษัท MSC Entertainment ครับ” ผมกล่าวทักทายผู้จัดการดาราสักคน ผมไม่ค่อยจะรู้จักหรอกดาราไรเนี่ย ถึงผมทำงานด้านนี้ แต่วันๆผมต้องเข้าประชุม จัดการปัญหาที่บริษัท ไหนจะดูแลโยซอบอีก ผมไม่มีเวลาไปนั่งจำ หรือทำความรู้จักหรอกครับ ถ้าไม่มีความจำเป็น

“อ่าครับ ผมฮงจินแทคครับ ผู้จัดการยงจุนฮยองครับ” ว่าที่ลูกค้าในอนาคตผมพูด และโค้งตัวทำความเคารพ ยื่นมือออกเช็คแฮนด์ ผมยื่นมือเช็คแฮนด์เป็นมารยาท แต่เดี๋ยวนะ นี่ผู้จัดการใครนะ? ทำไมชื่อแม่งคุ้นๆว่ะ คงไม่ใช่หรอกมั้ง

“เอ่อ เมื่อกี้คุณจินแทคบอกว่าเป็นผู้จัดการใครนะครับ” ผมย้ำถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“จุนฮยองครับ ยงจุนฮยอง ตอนนี้เจ้าตัวกำลังมาครับ แกเพิ่งเล่นคอนเสิร์ตเสร็จน่ะครับ ผมก็สั่งให้รีบตีรถมา” 

“อ่าครับ งั้นเรามาดูสัญญา...” ใครว่ะ แม่งโครตเสียมารยาท คนกำลังคุยงาน แม่งเปิดประตูแทรกเข้ามา

“อ้าว จุนฮยอง มาแล้วหรอ ทักทายประธานสิ ยุนดูจุน” ไอหมอนี่ มันคนที่โยซฮบคลั่งนักคลั่งหนาไม่ใช่หรอว่ะ โครตไร้มารยาทชิบ แม่งคิดว่าเป็นดาราแล้วทำไรก็ได้หรอว่ะ ผิดแล้วว่ะ นายใช้มาตการนั้นกับยุนดูจุนไม่ได้ครับ มารยาทยอดแย่แบบนี้ ก็ไม่อยากร่วมทำงานด้วยหรอกว่ะ

“คุณยงจุนฮยองครับ กรุณาออกไปด้วยครับ” ผมพูดขึ้น หึ ต้องดัดนิสัยสักหน่อยล่ะ ทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องเซ็นแม่ง คนอื่นเยอะแยะรอเซ็น

“อะไรของนายว่ะ เดี๋ยวเรียก เดี๋ยวไล่ นี่ผมยงจุนฮยองนะ...”

“ออกไปครับ”

“ไม่ออก นายจะทำไมว่ะ”

“งั้นผมออกเอง” ผมพูดจบ ลุกขึ้นหยิบเอกสารสัญญาออก แต่ยังไม่ทันก้าวที่ 2 เสียงคุณจินแทคก็แทรกขึ้นมา

“ออกไปก่อนจุนฮยอง” คุณจินแทคด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าอึดอัดเล็กน้อย น่าสงสารว่ะ หมอนี่คงกดขี่คุณจินแทคไว้เยอะสินะ หึ ต้องดัดนิสัยให้เข็ด

“แต่พี่...”

“ออกไปก่อน” จุนฮยองเดินออกจากห้องไปอย่างว่าง่าย ผมยกยิ้มเล็กน้อย สะใจว่ะ แต่ยังไม่พอหรอก หึ

“เข้ามาใหม่” ผมตะโกนบอกไป แต่ก็ไร้เสียงตอบรับอะไร ไอหมอนี่ใช่เล่นว่ะ หึ เอาสิ คิดจะเล่นกับคนอย่างยุนดูจุนหรอว่ะ บอกไว้เลย นายแม่งโครตคิดผิด

“ผมบอกให้เข้ามา ยงจุนฮยอง!” ผมตะโกนลั่นห้อง จนคุณจินแทคสะดุ้งเล็กน้อย

“เอ่อ..เดี๋ยวผมไปเรียกให้ก็ได้ครับ” คุณจินแทคกำลังจะลุกออก แต่ผมทำมือห้ามไว้ก่อน เอาสิครับ เล่นกับคนอย่างยุนดูจุน หึ

“นี่หรอว่ะสันดาน ดาราแนวหน้าของประเทศ” ผมตะโกนอีกรอบ แต่คราวนี้ คนที่ถูกพูดถึงเปิดประตูเข้ามา เป็นตามผมคาดการณ์ไว้ ว่าหมอนี่ต้องโมโห

“เห้ย! อะไรของนายว่ะ เดี๋ยวเรียก เดี๋ยวไล่ ผมยงจุนฮยอง ดาราท๊อปสตาร์ของประเทศนะ กรุณาให้เกียรติผมด้วย” หมอนี่แม่งโครตกล้าว่ะ 

“ครับผม ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณยงจุนฮยอง ดาราแนวหน้าของประเทศ ผมยุนดูจุน ประธานบริษัท MSC Entertainment บริษัทที่คุณจะมาเซ็นสัญญา บริษัทผมก็ปั้นดารามาหลายคนแล้วครับ แต่ล่ะคนก็กันประสบความสำเร็จซะด้วยสิครับ บริษัทผมจะเซ็นสัญญาแต่กับดารานักแสดง หรือนักร้องที่มีคุณภาพเท่านั้นครับ ถึงคุณจะหน้าตาดีแค่ไหน สำหรับผม ไม่ได้มีส่วนช่วยอะไรเลยครับ อยากให้ผมให้เกียรติหรอครับ หึิ กรุณาให้เกียรติคนอื่นเขาก่อนครับ อ่อ มารยาทในสังคมสมัยนี้สำคัญนะครับ ถ้าคิดจะเซ็นสัญญากับบริษัทผม กรุณาประเมิณตัวเองด้วยครับว่ามีคุณสมบัติพอไหม หนึ่งรู้จักมารยาทวางตัวในสังคมเป็น สองให้ความเคารพคนอื่น สามมีความรับผิดชอบ สี่พูดจาเข้าหูคนครับ และข้อนี้ข้อสถท้าย สำคัญมากครับ ใช้ภาษาคนพูดครับ ไม่ใช่..สุนัข” ผมแสระยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะกันไปหาคุณจินแทค โครตสะใจว่ะ หมอนั่นแม่งยืนกัดฟันกรอดๆ โครตฮาเลยว่ะ 

“เราคุยกันถึงไหนแล้วนะครับ”

“เอ่อ...”

“ผมไม่เซ็น!” คุณจินแทคกำลังจะพูดต่อ ไอปากห้อยไร้มารยาทแม่งแทรกมาอีกล่ะ แทรกไม่พอ มาขึ้นเสียง ดาราแม่งก็คนทั่วไปเหมือนกันป่ะว่ะ เริ่มน่ารำคาญล่ะ แม่งเยอะล่ะ

“งั้นเชิญครับ กรุณาออกทางที่คุณเพิ่งเข้ามาด้วยครับ”

“เอ่อ..เดี๋ยวก่อนสิครับ ใจเย็นๆก่อนนะครับ คุณดูจุน จุนฮยองขอโทษคุณดูจุนเร็ว”

“ทำไมผมต้อง..​“ จุนฮยองที่กำลังพูด โดนคุณจินแทคขัดขึเนก่อน

“เร็ว ขอโทษคุณดูจุนเขาด้วย”

“แต่พี่..”

“จุนฮยอง”

“เออๆๆ ขอโทษ” ผมยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยื่นใบสัญญาให้ หมอนั่นเซ็น

“ขอบคุณนะครับ หวังว่าเราาจะได้ร่วมงานกันหลายๆงานนะครับ คุณยุนดูจุน” คุณจินแทค พูดหลังจากการเซ็นสัญญาจบลง พร้อมยื่นมือเช็คแฮนด์อีกครั้งเพื่อเป็นการบอกลา

“ยินดีครับ ถ้าคนที่คุณจินแทคเขาอยากร่วมงานกับผม ใช่ไหมครับ...คุณยงจุนฮยอง” ผมพูดเป็นการลอย แต่เน้นชื่อคนสุดท้าย และมองด้วยพร้อมรอยยิ้ม ที่โครตจะกวนตีนในแบบฉบับของผมเอง หมอนั่นคงโมโหเป็นบ้า กัดฟันกรอดๆ และเดินออกจากห้องไป โดยมีคุณจินแทคตามไปติดๆ โครตสะใจเลยว่ะ แม่งคิดว่าหล่อมากหรอว่ะ มารยาทแม่งอยู่ไหนว่ะ ขี้เก็กชิบ นี่ผมคิดถูกแล้วใช่ไหม่เนี่ยที่เซ็นสัญญากับไอปากห้อยมารยาททรามแบบนั้น เห้อ.. พ่อครับ ผมไม่ทำให้บริษัทพ่อพังหรอก ผมก็ทำมาได้ดีตลอด แต่ทำไมผมรู้สึกแหม่งๆกับศิลปินที่ผมเพิ่งเซ็นสัญญาไปด้วยจังครับ

‘คาทก’ เสียง kakao talk ของผมดังขึ้น ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ‘ยังโยซอบ’ อ้าว ไอน้องนี้นี่ แม่งไม่เรียนหรอว่ะครับ เดี๋ยวจะโดน

โยอยากกินบิงซู เย็นนี้ไปกินกันนะฮะ’

‘เออ! แต่ตอนนี้ตั้งใจเรียนไป วางโทรศัพท์ ไม่งั้นไม่ต้องกินไรมันทั้งนั้น’

‘พี่ดูจุนใจร้าย!!’

‘ให้โอกาสอีกที ยังตอบอยู่อีก ข้าวเย็นก็ไม่ต้องกิน’ แล้วแม่งก็ได้ผลว่ะ แม่งเงียบล่ะ เด็กไรว่ะ โครตดื้อ คงเพราะแบบนี้มั้ง โยซอบึงดูเด็กอยู่ตลอด ทั้งๆที่จะเข้าสู่วัยทำงานแล้ว หรือเพราะความเคยชินที่ผมดูแลโยซอบมาตั้งแต่เล็กๆ


ใครบอกหน้าที่ประธานบริษัทแม่งง่ายว่ะครับ อยากจะเดินไปเตะแม่งสักที 2 ที แม่งโครตปวดหัวชิบ ต้องดูแลทุกฝ่าย แก้ปัญหาแทบทุกอย่าง นี่พวกเขาเห็นผมเป็นซุปเปอร์แมนหรอครับ ซุปเปอร์แมนไรว่ะ โครตหล่อ ผมเอนตัวทิ้งหัวหลับตาลงบนเก้าอี้ในห้องผู้บริหาร ที่ผมต้องเข้าทุกวัน เพื่อจะพักผ่อนสมองเล็กน้อย แต่ยังไม่ได้พักเลย ก็มีเสียงรบกวนดังขึ้น

‘ก๊อกๆ’ เสียงประตูห้องผมดังขึ้น ผมลุกขึ้นนั่งจัดท่าให้สมกับผู้บริหารแห่ง MSC Entertainment

“ท่านประธานค่ะ ทางชอง KBS ต้องการเปลี่ยนรูปแบบรายการใหม่ เราจึงต้องจัดหาศิลปินที่จะขึ้นรายการ ภายใน 3 วันค่ะ”

“อืม ไว้ฉันหาทางแก้ไขปัญหาเอง ขอบคุณมาก”

“คุณยงจุนฮยองไหมค่ะ กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ด้วย น่าจะเรียกเรทติ้งได้ดีนะคะ”

“ไอปากห้อยนั่นน่ะนะ ยังไม่มีทีมสแตนบายให้มัน เอ้ย เขาเลย เตรียมการไม่ทันหรอกครับ สไตล์ลืส คนขับ ผู้ช่วยผู้จัดการ อีกเยอะ แต่ไว้ผมจะพิจารณาดูครับ ขอบคุณครับ”

“ค่ะ ได้เรื่องยังไง แจ้งฉันได้ตลอดเวลานะคะ แล้วจะรีบดำเนินเรื่องให้ค่ะ” สิ้นสุดเสียงเลขาผม เธอก็เดินออกไป นี่เพิ่งเซ็นสัญญาไปไม่นาน ก็เหมือนจะมีเรื่องแหม่งๆเลยหรอว่ะ นี่ผผมคิดถูกหรือเปล่าว่ะ ที่เซ็นกับสัญญากับแม่งเนี่ย แล้วจะส่งใครไปดีว่ะ ประธานปาร์ค ใครใช้ให้เปลี่ยนคอนเซปรายการตอนนี้ว่ะครับ แล้วมาปุ๊บปั๊บ ผมก็เครียดเป็นนะครับ 

ผมเคลียเอกสารจัดการงานต่างๆ นานแค่ไหนผมไม่รฺู้ มารู้ตัวอีกที บ่ายโมงแล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องผมเลย ชิบ! แม่งเอ้ย โยซอบเลิกบ่าย 2 ผมรีบหยิบสูท คว้ากุญแจรถ ขับรถไปรับโยซอบที่มหาลัยทันที 

จริงๆแล้วผมไม่ได้ชอบงานด้านสายการบันเทิงหรอกครับ แต่คุณพ่อท่านสร้างมา และผมในฐานะลูกชายคนโต ที่เรียนบริหารมา ต้องสานต่อธุรกิจที่พ่อผมาร้างมากับมือ แต่มันคงเป็นนิสัยผมมั้ง ที่ทำอะไรต้องทุ่ม ทำให้ออกมาดีที่สุด ชีวิตผมแม่งไม่มีไรมากหรอกครับ งาน กับดูแลไอน้องชายที่แม่งโครตเหมือนผู้หญิง จนบางทีผมมีแอบคิด ว่าแม่งตุ๊ดเปล่าว่ะ แต่แล้วยังไงว่ะ จะเป็นอะไร ก็น้องผม แค่น้องคนเดียว ผมเลี้ยงได้ ผมีไม่มีเวลามานั่งหาแฟน อะไรหรอกครับ อย่างที่เห็นๆแหละครับ ผมมีหน้าที่รับส่ง ดูแลโยซอบทุกอย่าง บริหารดูแลบริษัท เวลาจะกินข้่าวแทบจะไม่มี แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปเหล่สาวว่ะ มีนะครับ ผู้หญิงที่เข้าหาผม แต่ผมก็ผู้ชายธรรมดา ถ้าอะไรที่แม่งได้มาง่ายๆ จะมาเป็นแม่ของลูกผมได้ไง? ถึงต่อให้ผมมีเวลาไปเหล่สาว เที่ยวผับ ม่อสาว ผมก็คงทำไม่ได้หรอกครับ เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะโยซอบนั่นแหละครับ ผมไปรับไม่ตรงเวลา หรือ วันนั้นแม่งโทรตามจิก อย่างกับอะไร แถมไม่พอ ซักถามผมซะอย่างกับผมเป็นนักโทษ นี่น้องหรือแม่ว่ะครับ

ผมรีบเหยียบคันเร่งไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง ระยะทางแม่งก็ไม่ได้ไกลไรมาก แต่วันนี้รถแม่งเสือกติด ผมก้มดูนาฬิกาข้อมือ เชี้ยเอ้ย 13.45 ยังไม่ถึงไหนเลย เดี๋ยว! แล้วทำไมผมต้องกลัว ต้องรนว่ะ เพราะผมไม่อยากฟังเด็กแม่งบ่นต่างหาก ใครกลัวว่ะ นี่ผมทำงานจนประสาทกลับกลัวน้องตัวเองหรอว่ะ ยังพูดไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์ผมดังขึ้นล่ะ ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใคร ‘ ยังโยซอบ’ ผมเอื้อมตัดสายทิ้ง ขับรถเว้ย แม่งตีนผีสุดๆล่ะ จะให้รับหรอว่ะ ไว้ค่อยเคลีย ถ้าพี่แม่งจะเอาน้องไม่อยู่ก็ให้มันรู้ไป 13.57 ผมแทบเหยียบเบรคไม่ทัน ผมจอดรถหน้ามหาลัยโยซอบ แต่ก็ยังไม่เห็นออกมารอ เหมือนทุกครั้ง ผมกดโทรหา แต่ก็ไม่รับ เป็นไรเปล่าว่ะ ผมหาที่จอด และลงเดินทั่วมหาลัย มหาลัยก็ใช่ว่าจะเล็กๆ ถึงผมจะเคยเรีบนที่นี้ก็เถอะ แต่แม่งก็คนล่ะตึก คนล่ะคณะเปล่าว่ะ  ผมเพ่งเร่งหาตึกนิเทศศาสตร์ แต่ทำไมผมรู้สึกแปลกๆว่ะ เหมือนเดินไปไหน ก็มีแต่คนมอง ผมเดินรอบๆตึกนิเทศ หาโยซอบ และผมก็เจอ แต่ภาพที่ผมเห็นแม่งไม่ค่อยทำให้ผมอารมณ์ดีเท่าไรว่ะ แม่งเป็นใครว่ะ มายื่นโทรศัพท์ให้โยซอบ ขอเบอร์หรอว่ะ โยซฮบก็เหมือนกัน ง่ายไปป่ะว่ะ แม่งเอ้ย! รอห่าไรล่ะครับ ผมเดินไปกระชากข้อมือโยซอบ

“พี่ดูจุน อ้า!” โยซอบที่เห็ฯผม ก็ยิ้มอย่างปกติ แต่ก็ร้องขึ้น เพราะความเจ็บบนข้อมือ แต่โทษที วันนี้ผมไม่มีอารมณ์

“กลับ!!!” ผมกระชากโยซอบ เดินมาที่รถ โยซฮบต้านแรง ดิ้น 

“อะไรของพี่! ปล่อยโยนะฮะ!!”

“บอกให้กลับไง่ว่ะ จะอะไรอีก เลิกเรียนก็แล้ว!!” ผมลากโยซอบขึ้นรถ

“แม่งเป็นใคร!! มั่วแต่อ่อยให้เบอร์แม่งหรอไง ถึงไม่รับสาย”

“ทีพี่ล่ะฮะ!!! ยังตัดสายโยทิ้ง พาใครมานั่งบนรถล่ะฮะ!!!”

“ก็รีบขับรถ มารับคนบางคนป่ว่ะ แม่งเอ้ย ไม่ต้องกินมันล่ะ บิงซง บิงซูห่าไรนั่น!!”

“ใช่ฮะ!!!!!!! อย่างที่พี่ดูจุนคิดเลย เขามาขอเบอร์โย แล้วโยก็ให้ไป พอใจหรือยังฮะ” โยซอบตะโกนลั่น น้ำตาเริ่มคลอ โอ้ยยยย! เชี้ยเอ้ย แม่งวันห่าไรว่ะ ผมรีบเหยีบคันเร่ง กลับบ้านทันที


: ถือว่าเป็นของขวัญปีใหม่ไทยนะคะ 

: ลองเชิงอีกสักตอน ตอนที่แล้ว 5 เม้น ตอนนี้ตอนพิเศษ ขออีกสัก 5 เม้น จะลงทั้ง เสาร์ทั้งอาทิตย์ วันล่ะตอนเลย

: ตอนหน้าเราจะได้รู้จักชีวิตของโยซอบกันบ้างแล้วนะ หลังจากได้รู้จักมุมองของดูจุนไปแล้ว

: แล้วคนนั้นที่อยู่กับโยซอบ เขาเป็นใครกันนะ เขามาทำอะไรกันนะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #13 Yoyo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 20:15
    พี่หวงน้องมากไปนะเนี่ย...สงสัยรักน้องมากเลย
    #13
    0
  2. #12 sss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 18:16
    น่ารักจัง
    #12
    0
  3. #11 kqxx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:18
    มีหึงมีหวงโอ๊ยยย สองคนนี้ โยงอนไปเรียบร้อย นี่ไม่ใช่พี่น้องนี่มันแฟนชัดๆ~~ ง้อด้วยนะดูจุน มาอัพต่อด้วยนะคะไรท์
    #11
    0
  4. #10 Noey_Jun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 23:01
    เถียงไปเถียงมาา 😂😂 ไรเตอร์มาอัพต่อนะคะ ><
    #10
    0
  5. #9 ไอ่ กิด ลาดพร้าว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 22:20
    อีกคนก็หวง อีกคนก็งอน ขอมุ้งมิ้งเยอะๆเค้าชอบบบบบ รอไรท์มาต่อจ้า ^^
    #9
    0