คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Short Fic Sherlock [BBC] AU: A Boy With His BLACK Riding Hood (˹ǡӡѺһ㨴) Short Fic Sherlock [BBC] AU: A Boy With His BLACK Riding Hood (เด็กหนุ่มหมวกดำกับหมาป่าใจดี) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



Once upon a time

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

 

There was a  dear little girl  who was loved by everyone who looked at her.

มีเด็กหญิงแสนน่ารักคนหนึ่ง ผู้ซึ่งเป็นที่รักของใครหลายๆคนที่พบเจอเธอ

 

Once grandma gave her a little riding hood of red velvet, which suited her so well

คุณย่าของเธอมอบผ้าคลุมที่มีสีแดงสดให้ และมันเข้ากับเธอมากเลยล่ะ

 

so she was always called 'Little Red Riding Hood.'

ดังนั้นชาวบ้านจึงชอบเรียกเธอว่า หนูน้อยหมวกแดง

 

 

But It’s been an old childhood story.

แต่.. มันเก่าแล้วเรื่องแบบนั้นน่ะ

 



Want to try something new ?

อยากจะลองฟังเรื่องราวใหม่ๆดูบ้างไหมล่ะ..?





จบแล้วนาจ๊าาา

Theme By Themy Butter  kaaa

ขอบคุณวิธีทำโค้ดเมาส์จาก @FairyTsubasa ค่าา



Contact me

Twitter: @elizBew  

and like my Page here
v
v
v








Eliza's Banner
Let’s Go!!

Let’s
Go!!

Let’s Go!!

 

               

Let’s Go!!

Let’s Go!!

Let’s Go!!

 



add fav    comment here
t
b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 พ.ค. 59 / 19:53


A boy with his black riding hood

{and his little wolf}

-END-

 

 

 

กาลครั้งหนึ่ง

เด็กชายผมดำนามว่า เชอร์ล็อก..’

ผู้มีเอกลักษณ์ประจำตัวคือการใส่โค้ท ผ้าคลุมสีดำ

 

จริงๆคนที่มีเอกลักษณ์แบบนี้ควรได้รับคำชม หรืออย่างน้อยใบหน้าหล่อคมนั่นก็น่าจะทำให้ชาวบ้านต่างตกหลุมรักเด็กหนุ่มคนนี้..หรือไม่ก็การเรียกเขาว่า เด็กหนุ่มหรือหนุ่มน้อยหมวกดำก็ว่ากันไป..


 



แต่.. ไม่เลย..

ไม่มีชาวบ้านคนไหนจะมาหลงเสน่ห์เด็กหนุ่มผู้ฉลาดเป็นกรดและพร้อมจะใช้คำพูดและสายตาทิ่มแทงผู้อื่นได้แบบนี้หรอก


 


 


 


 


 


 


“น่าเบื่อ.. น่าเบื่อสุดๆ!”เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มผมดำตะโกนขึ้นอย่างหงุดหงิด เขานั่งหลับตาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้มาได้สักพักแล้ว


 


“อะไรของเจ้าอีก ..” พี่ชายที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะปรายตามองลอดแว่น


 


“นี่ ไมครอฟท์ ถ้าข้าไปเดินเล่นในป่า เจ้าจะว่าอะไรไหม?”เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหยิบหนังสือที่พี่ชายอ่านอยู่ออก โดยไม่ขออนุญาตสักนิด ทำให้อีกฝ่ายทำสีหน้าระอาใส่กับความมารยาทงามของน้องชาย


 


“วิธีเป็นประธานหมู่บ้านที่ดี ฮึ อ่านอะไรน่ะ” เขาจัดการปิดหนังสือเล่มนั้นให้พี่ชายเสร็จสรรพ


 


“ถ้าเจ้าอยากไปมากนักก็ไปซะสิ ข้าจะอ่านหนังสือ”พี่ชายใช้นิ้วเสยแว่นขึ้น พยายามข่มอารมณ์


 


“จริงหรือ!! ข้าไปได้จริงๆงั้นหรือ!!”เด็กหนุ่มร่างสูงพูดตะโกนด้วยความดีใจ


 


“ใช่.. แต่เจ้าต้องไปเยี่ยมคุณย่าด้วยล่ะ ตะกร้าวางอยู่ตรงนั้น อย่าลืมหยิบมัน…”


 


“……ไปด้วย” ไมครอฟท์เหลือตามองทั้งยังพูดไม่ทันจบประโยค..ซึ่งตอนนี้ก็ไร้วี่แววน้องชายของเขาเสียแล้ว


 


หนักใจ.. หนักใจจริงๆ


 


“ในบ้านน่าเบื่อจะตายชัก ออกมาข้างนอกดีกว่าเยอะ”เด็กหนุ่มร่างสูงเดินไปตามทางอย่างสบายใจ


 


“เฮ้ เจ้าเด็กประหลาด มานี่หน่อยซิ”เสียงแหลมของใครบางคนพูดขึ้น


 


“…”เด็กหนุ่มหันไปมองแบบหหน่ายๆ และก้าวเท้าต่อไปทันทีโดยไม่ฟังที่อีกคนกำลังตะโกนด่าเขาปาวๆเลย


 


“@!><@!&8&**#!@”


 


น่าเบื่อ ขนาดออกมานอกบ้านก็ยังน่าเบื่อ.. เขาคิด


 


ตอนนี้เขาเดินมาไกลจากหมู่บ้านพอสมควร


เขาก้าวเท้าเข้าไปในป่าใหญ่.. สถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่แม้เขาจะมาเยือนนานครั้ง ก็ยังคงรู้สึกว่ามันสวยงามไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลาเลยแม้แต่น้อย


 


เสียงนกพูดคุยเจื้อยแจ้วดังไปทั่วผืนป่า สายน้ำในลำธารที่ใสสะอาดและไหลเอื่อยไปตามทางของมันเอง..


 


เชอร์ล็อกเลือกที่จะปีนขึ้นไปบนต้นไม้และพักผ่อนบนนั้น เขาค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ฟังเสียงธรรมชาติรอบๆกาย ไม่นานนัก ดูเหมือนเขาจะเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว


ถ้าหากว่าไม่มีใครก่อกวนเสียก่อน


 


“ฮึ่ม…” เสียงคล้ายๆการคำรามอยู่ในคอแทรกผ่านเข้ามาแก้วหู ทำให้ร่างสูงรู้สึกว่าเสียงนี่มันช่างน่ารำคาญไม่รื่นหูเลยสักนิด


“ไปไกลๆ ข้าจะนอน”ร่างสูงตะโกนบอกอีกฝ่ายทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นมนุษย์หรือสัตว์ หรืออะไร แต่ ณ ขณะนี้คือเขาต้องการจะนอนเท่านั้น ดังนั้นใครที่มารบกวนเขาตอนนี้ แค่เตือนนั่นก็ดีมากพอแล้ว


“ฮื่อ..ฮร่าก”เสียงคำรามยังดังไม่หยุด และดูเหมือนเจ้าของเสียงจะพยายามตะกุยต้นไม้ที่ร่างสูงนอนอยู่ด้วย


เชอร์ล็อกเริ่มคิ้วขมวดเบาๆด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนัก


“อะไรนักหนา นี่ ถ้าเจ้าอยากจะรบกวนข้าขนาดนั้น-”เชอร์ล็อกพูดค้างไว้ เพราะเขาตกใจเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตบางสิ่ง ที่ไม่รู้ว่าเป็นมนุษย์ หรือเป็นสัตว์กันแน่กำลังพยายามปีนขึ้นมาด้านบน


 


คน?  ไม่สิ มีหู..


หมาป่า? หมาป่าที่ไหนใส่เสื้อกัน?


 


ตัวอะไรกันแน่เนี่ย??


 


เชอร์ล็อกยังงงๆกับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะถามผู้บุกรุกออกไปอย่างหวั่นๆเล็กน้อย


“เฮ้ เจ้า.. เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย!?”


มนุษย์หมาป่าร่างเล็กผมบลอนด์มีหูและหาง! ไม่ตอบ หนำซ้ำ ตอนนี้เขาปีนขึ้นมาได้แล้วด้วย


 


เชอร์ล็อกที่เห็นดังนั้นก็พยายามหาทางหนี แต่ไม่ทันการ หมาป่าร่างเล็กขึ้นมาอยู่บนต้นไม้ใหญ่กับเขาแล้ว และตอนนี้.. ทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ


 


มันจะฆ่าเรา..?


กิน..?


หรือ..


 


จุ๊บ..


 


เชอร์ล็อกที่กำลังหลับตาปี๋ด้วยความตกใจค่อยๆลืมตาขึ้น


เดี๋ยวนะ..


เมื่อกี้เจ้าหมาป่ามัน…!!


 


“เฮ้ย.. กลายเป็นคนแล้ว..!!!”


 

ร่างเล็กของหมาป่าเมื่อครู่เปลี่ยนสภาพหลังจากที่มันจูบที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มเบาๆ

กลายเป็นเด็กหนุ่มร่างเล็ก ใบหน้าน่ารักขึ้นมาทันที เจ้าหมาป่าทำท่าทางดีใจเป็นอย่างมากก่อนจะเอ่ยทักร่างสูง


"อะ เอ่อ สวัสดี..." เจ้าหมาป่าตัวเล็กเมื่อครู่เอ่ยทักเด็กหนุ่มหมวกดำ "ขอโทษนะที่ทำให้ท่านตกใจ..."


เชอร์ล็อกยังคงอึ้งและตกตะลึงกับหมาป่าตัวเล็กในร่างมนุษย์ เขานิ่งค้างไปพักใหญ่โดยที่มือของเจ้าหมาป่าโบกพัดเพื่อเรียกสติของเขา


"เจ้า...?  เป็นตัวอะไร?"ในที่สุด เด็กหนุ่มหมวกดำก็เป็นฝ่ายถามขึ้นมา


"ก็คงจะ..มนุษย์หมาป่าล่ะมั้ง"ร่างเล็กยิ้มน้อยๆ ซึ่งมันเข้ากันกับใบหน้าน่ารักนั่นจนทำให้อีกฝ่ายเผลอเคลิ้มตามไปเลยทีเดียว


"เอ่อ.. แล้วเมื่อครู่...?"


"อา ลืมเลย...คือ.. ข้าจะต้องตามหาผู้ที่มีผมสีปีกกา นัยต์ตาสีน้ำทะเลหม่นแบบท่าน และมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้า... ตามจริงข้าเคยพบท่าน แต่ข้าไม่แน่ใจว่า.."มนุษย์หมาป่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจ จนเผลอเอาหน้าเข้าใกล้เด็กหนุ่มหมวกดำจนแทบจะชิดกัน.. แต่ยังดีที่อีกฝ่ายได้สติจึงจับไหล่ร่างเล็กให้ถอยห่างและเบือนหน้าหนี "ข้าไม่แน่ใจว่าท่านจะมีลักษณะนั้นครบทุกประการ จนวันนี้ข้ารู้แล้วล่ะ"ร่างเล็กพูดต่อ


"แล้วทำไมต้องตามหาข้า"


"..เพราะข้าจะเป็นมนุษย์เต็มตัวได้ โดยการจุมพิตที่ริมฝีปากของมนุษย์ประเภทท่านยังไงล่ะ"ร่างเล็กพูดพร้อมยิ้มร่าราวกับว่าการที่เขาทั้งคู่สัมผัสริมฝีปากกันเป็นเรื่องปกติ ร่างสูงเริ่มรู้สึกว่าเขากำลังโดนคนตรงหน้าบุกรุกอย่างแรงจึงปฏิเสธไป


"เอ่อ... งั้นหรือ ลาก่อน!" เด็กหนุ่มกระโดดลงจากต้นไม้ทันทีเมื่อสบโอกาส 

 มนุษย์หมาป่าร่างเล็กตกใจเล็กน้อยก่อนจะกระโดดตามลงไป

"ท่าน.. เอ่อ ข้ามีนามว่าจอห์น!!" ไม่ทันเสียแล้ว ร่างสูงเมื่อลงจากต้นไม้ได้ก็วิ่งไปทันที 


จอห์น งั้นหรือ.. 



เขาวิ่งไปได้ไกลสักพักและหยุดพักเหนื่อยใต้ร่มไม้แห่งหนึ่ง


"บ้าชะมัด... ข้าจะวิ่งมาทำไมเนี่ย..."ร่างสูงหอบน้อยๆ


"โอ้ นั่นใครกัน.. "เสียงใครบางคนทักเด็กหนุ่มหมวกดำ เขาหันไปตามเสียงเรียก  "หนูน้อยหมวกดำหรือ" ชายแปลกหน้ายิ้มเยาะหน่อยๆ


"ท่านเป็นใครกัน..!"เด็กหนุ่มร่างสูงถาม และถอยห่างจากชายแปลกหน้า เนื่องจากชายแปลกหน้าเข้าประชิดตัวเขาเกินไป


"โอ... ไม่ต้องกลัวข้าหรอกเด็กดี ข้าเป็นนายพรานนะ ข้าจะมาช่วยชีวิตท่านไง"



"เหลวไหล.."เด็กหนุ่มผมดำเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางปั่นประสาทของเขาและไม่มีท่าทีกลัวคนตรงหน้าอีกต่อไป 


"เฮ้ อย่าเพิ่งไปสิ ข้ายังไม่รู้จักท่านเลยนะ~"ชายแปลกหน้าพูดขณะที่เด็กหนุ่มหมวกดำกำลังจะเดินกลับหมู่บ้านไป


"ข้าไม่อยากรู้จัก" เขาตอบ พลางส่งสายตาเย็นชา


"ฮ้า น่ากลัวชะมัด~ สงสัยต้องมีวิธีเรียกร้องความสนใจเสียหน่อยแล้วล่ะ~" ชายแปลกหน้าที่เรียกตัวเองว่าเป็นนายพรานชักมีดออกมาแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย


"อะไร....-" เชอร์ล็อกช็อคอีกครั้งเมื่อเห็นว่าร่างเล็กที่กลายสภาพเป็นหมาป่าและสลบอยู่กำลังถูกรายพรานรัดคอและใช้มีดจ่อ


"เล่นเกมกันหน่อยไหม หนูน้อยหมวกดำ"


"ข้าไม่ใช่-"ร่างสูงกำลังจะเถียงอีกฝ่ายแต่ถูกขัดขึ้นมาก่อน


"อา ตามตามตำรามันว่ายังไงนะ มันจะกลืนท่านและคุณย่าของท่านเข้าไปในท้องนี่...และข้าเป็น..."นายพรานผู้นั้นปรายตามองหมาป่าจอห์นก่อนจะยิ้มขึ้นอีกครั้ง


"หยุด..ข้า..ยอมแล้ว ต้องการอะไร..?"ร่างสูงถามนายพรานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


"หึหึหึ ว่าง่ายอย่างนี้ค่อยดีหน่อยคุณหนู"นายพรานหัวเราะในลำคอ"ก่อนอื่น ข้าขอแนะนำตัวหน่อยนะหนูน้อยโฮล์มส์..."

เชอร์ล็อกตกใจเล็กน้อยที่นายพรานรู้ชื่อของเขา


"ข้าจิม อ้อ จะเรียกมอริอาร์ตี้ก็ได้นะ มัน...ไพเราะกว่ามากน่ะ"นายพรานกรอกตาไปมา"ส่วนท่านน่ะข้ารู้จัก..มานาน~~~แล้วล่ะ..."เขาทำนำ้เสียงเย้ยหยัน


"บอกข้ามาได้แล้ว ว่าเจ้าต้องการอะไร!"เชอร์ล็อกเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกคนตรงหน้าทันที


"อย่างที่บอก... เล่นเกมกัน!"นายพรานแสยะยิ้ม "เกมกระต่ายกับเต่า~"


"กติกาง่ายๆ ถ้าไม่อยากให้เจ้าหมาป่าตัวน้อยนี่ตายล่ะก็.. ก่อนอาทิตย์ตกดินท่านต้องตามหาข้าให้พบ...ง่ายใช่ไหม?"


"...."เชอร์ล็อกเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน


"เอาล่ะ  แล้วพบกันใหม่ โชคดี!"จากนั้นนายพรานก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่เสียงของเขาก็ยังคงดังแว่วมาเรื่อยๆ "ท่านน่ะ ข้ายกให้เป็นกระต่ายเลยก็แล้วกัน~"


เชอร์ล็อกพยายามข่มสติ ใจหนึ่งก็อยากกลับหมู่บ้านเลย เพราะเจ้าหมาป่านั่นก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาอยู่แล้ว แต่อีกใจหนึ่ง พอนึกถึงหน้าเจ้าหมาป่านั่นตอนกลายร่างเป็นมนุษย์แล้วก็อดสงสารไม่ได้


บ้าเอ๊ย ข้ามาเป็นคนดีอะไรตอนนี้กันนะ!!!


เชอร์ล็อกตัดสินใจวิ่งเข้าไปในป่าอีกครั้ง...


ปึ่ก..


"อะ โอ๊ย.." เด็กหนุ่มร้องออกมาเนื่องจากใครบางคนชนเขาเข้า


"ฮ๊า ขอโทษทีนะ" หญิงแปลกหน้าใส่หมวกคล้ายนักมายากลและอุ้มกระต่ายตัวน้อยอยู่กล่าวขอโทษขอโพยเด็กหนุ่ม


"เอ่อ ไม่เป็นไร"เด็กหนุ่มรีบลุกขึ้นและเดินต่อ แต่หญิงสาวคนนั้นก็ตะโกนถามคำถามของเขา


"นี่ท่าน..เห็นอลาซบ้างไหมคะ?"


"อลาซ?"


"ใช่ค่ะ เขามีหูมีหาง อ้อ ท่าทางเหมือนหมาป่าเลยล่ะค่ะ!"หญิงสาวพูดประโยคสุดท้ายเมื่อนึกขึ้นได้


เด็กหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบไป "ไม่! ข้าไม่เห็น!" เพราะหญิงสาวคนนั้นกำลังพูดถึงเจ้าหมาป่าตัวที่เขากำลังไปช่วยแน่ๆ



เด็กหนุ่มหมวกดำเดินมาในป่าได้ไกลพอควร เขาพยายามค้นบ้านร้างทุกที่ที่พบ แต่ก็ไม่เจอใครเลย เว้นแต่..


"พี่ชายครับ!!"หนุ่มน้อยคนหนึ่งใบหน้าคล้ายกับถูกสร้างขึ้นจากไม้ จมูกของเขาแหลมเป็นทรงกระบอกเรียกเด็กหนุ่ม"พี่ชาย!!"


เด็กหนุ่มหันไปตามเสียงเรียก "มีอะไร?"


"พี่ชายเห็นหลานของคุณลุงผมไหมครับ!!"หนุ่มน้อยถามเสียงเครียด


"เขาเป็นใคร?"เชอร์ล็อกถามกลับ


"คุณลุงบอกว่าเขามีหู และมีหาง ท่าทางคล้ายกับหมาป่าและตอนนี้คุณ

ลุงต้องการเขาด่วนเลยล่ะครับ!!"


"อ่อ งั้นหรือ โทษทีนะ ข้าไม่เห็น"เด็กหนุ่มหมวกดำตอบอย่างเย็นชาและเดินจากไปทันที


"พี่ชายใจดีที่สุดเลย..."หนุ่มน้อยพูดเบาๆ จมูกของเขาเริ่มยาวออกมา แต่เชอร์ล็อกก็ไม่ทันได้สังเกต



เจ้าหมาป่านั่น...เป็นตัวอะไรกันแน่ ทำไมมีแต่คนถามหากันนะ!



ตะวันเริ่มตั้งฉาก.. เที่ยงวันแล้ว เชอร์ล็อกก็ยังคงเดินไปในป่าอย่างไร้จุดหมาย 


"..หลงทางหรือหนุ่มน้อย"เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นจากบนต้นไม้


"ข้าไม่ได้หลง.."เชอร์ล็อกตอบไปอย่างหน่ายๆก่อนจะล้มตัวลงนั่งพัก


"หึๆ ข้ากำลังหาเจ้าลูกหมูที่ลักณะคล้ายๆกับข้า ท่านพอจะเห็นมันบ้างไหม?"เสียงทุ้มเอ่ยถามอีก และกระโจนลงจากต้นไม้...


"หมาป่า..?"เด็กหนุ่มหมวกดำพูดเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตตรงหน้า


"เช่นนั้นล่ะ..  เอาล่ะ ถ้าท่านไม่เห็นก็ช่างประไร ลาก่อน.."และหมาป่าปริศนาอีกตัวก็หายไป


วุ่นวายจริงๆ ข้าคิดถูกแล้วหรือที่ตามหาเจ้า...


ระหว่างทางเดินไป เชอร์ล็อกก็พบแต่ผู้ที่ถามหาจอห์น หมาป่าร่างเล็กที่เขาพบ ทั้งมาในรูปแบบของคน อีกา หรืออะไรก็แล้วแต่..

เชอร์ล็อกเริ่มเบื่อที่จะตอบคำถามเหล่านั้นและใช้หมวกปิดใบหน้าให้มากขึ้น ใครถามอะไรก็ไม่ตอบ 


ตะวันเริ่มตกดินแล้ว จนในที่สุดเขาก็พบบ้านหลังนึง และภาวนาว่าขอให้มันมีคนอยู่ด้วย คนปกติ

หรือไม่ก็เจ้าหมาป่านั่น


"อ๊ากกกก!!!"  เสียงตะโกนดังลั่นทำให้เด็กหนุ่มหมวกดำตกใจรีบวิ่งเข้าไปทันทีุ


"โอ้ว! ดูซิใครมา..เธอนั่นเอง โฮะๆ เป็นไงล่ะ ย่าเจ๋งไหม อยู่ดีๆเจ้าโจรป่านี่ก็ใช้มีดจ่อย่า ย่ากลัวจริงๆนะเชอร์ล็อก!!"คุณย่าพูดคำว่ากลัวทั้งที่ใบหน้ากำลังยิ้มร่าอยู่ เชอร์ล็อกยิ้มโล่งอก และเมื่อเห็นชายที่ถูกมัดอยูุ่ก็รู้ทันที


"โอ้ นายพรานนั่นเอง" เขายิ้มมุมปาก "เป็นไง เนื้อหมาป่าอร่อยไหมล่ะ.."เชอร์ล็อกย่อตัวลง


"เขาอยู่ไหน..." เชอรืล็อกทำเสียงเย็น


นายพรานส่ายหัวแทนคำตอบ สายตาของเขาแข็งกร้าว


"อ้อ คุณย่าฮัดสัน ข้ารู้ว่าท่านฝึกวิชาในป่านี้มานาน ช่วยข้าหน่อยได้ไหม?"เชอร์ล็อกยิ้มอีกครั้ง


"ได้เลยจ้ะ เธอไปนั่งด้านนู้นพักดื่มชาก่อนเถอะนะเชอร์ล็อก"คุณย่าฮัดสันยิ้มร่า หยิบบางสิ่งขึ้นมาและเริ่มร่ายคาถา


ปุง!

ทันใดนั้นร่างของนายพรานจอมปลอมก็กลายเป็นหนูตัวเล็กจ้อยใสพริบตา


"โอ้ว! สงสัยข้าต้องไปสมัครเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวแล้วล่ะ! คิกๆ"




เชอร์ล็อกออกมานั่งที่ห้องรับแขก พลางจิบชาอย่างสบายใจ ร่างของหมาป่าตัวน้อยนอนขดอยู่กับผ้าไหมสีแดงสดของคุณย่า

เขาเดินเข้าไปใกล้และลูบหัวร่างเล็กช้าๆ

หมาป่าตัวเล็กค่อยๆขยับลืมตาขึ้นมา เชอร์ล็อกรีบชักมือกลับทันที

ทันใดนั้นหมาป่าร่างเล็กก็โผเข้ามาจูบริมฝีปากของเด็กหนุ่ม และกลายร่างเป็นมนุษย์อีกครั้ง


"ข้าอยู่ที่ใดกัน.."หมาป่าถามออกไปเมื่อพูดได้แล้ว

เชอร์ล็อกหน้าขึ้นสีหน่อยๆก่อนจะตอบกลับไป "เจ้าถูกจับ ข้าเลยมาช่วย"


"อะ อะไรนะ ข้างั้นหรือ.."ร่างเล็กถามอย่างตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าสลด "ข้า...ขอโทษนะ..ข้าทำให้ท่านต้องลำบาก"

"ใช่ ข้าลำบาก และเจ้าเกือบไม่รอด"ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ ทำให้อีกฝ่ายหน้าหดเข้าไปใหญ่

"เอ่อ...ข้าจะตอบแทนท่านได้อย่างไร.."


"... เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?"เชอร์ล็อกเบี่ยงประเด็น


หมาป่ามีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ข้าเป็นมนุษย์หมาป่าที่สืบทอดมาจากร่างของเทพ"หมาป่าในร่างเด็กหนุ่มเอ่ยต่อ "ข้ามีพลังวิเศษ ใครๆก็ต้องการตัวข้า..."


"มิน่าล่ะ.."เชอร์ล็อกพูดออกมาเบาๆ


"และข้าจะรอดได้ ก็มีเพียงท่าน...เพียงท่านที่จะช่วยเหลือข้าให้กลายเป็นมนุษย์"


"หมายความว่า ข้ากับเจ้าจะต้อง เอ่อ...กับเจ้า ..ตลอด?"เชอร์ล็อกเลี่ยงคำพูดและแตะที่ริมฝีปากแทน


หมาป่าร่างเล็กสั่นศีรษะน้อยๆ"ถ้าข้าได้รับจุมพิตจากท่านครบกำหนด ข้าจะกลายเป็นมนุษย์ในวันที่พระจันทร์เต็มดวง.."



"ตลอดระยะเวลา1 ปี...ท่านจะช่วยข้าได้ไหม..?"




-Special part-



"อือ.."เสียงใครบางคนกำลังเรียกร้องขออากาศหายใจ อีกฝ่ายทำหน้าเสียดายเล็กน้อยก่อนจะผละออกมา  "ท่านนี่....ข้าหายใจไม่ทัน"


"อะไรกัน ข้าแค่อยากจะฉลองที่เจ้ากลายร่างเป็นมนุษย์ได้แล้วไง..."ร่างสูงยกยิ้มน้อยๆ อีกฝ่ายหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา


"ข้า.. ไม่อยากให้มันจบลงเลย..."ร่างเล็กพูดเสียงอู้อี้


"เจ้าว่าอะไรนะ..ข้าไม่ได้ยิน"ร่างสูงถามทั้งๆที่ได้ยินเต็มสองหู


"ข้า..." ร่างเล็กต้องกลืนคำพูดนั้นเมื่อร่างสูงประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง..เนิ่นนานจนแทบจะลืมว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไร ..รู้สึกได้แค่ว่า เขารักและชอบมันมากๆ การกระทำเหล่านี้ที่ร่างสูงทำ..มันช่างอ่อนโยน..


"ข้าก็ไม่อยากให้มันจบลงหรอก.. ต่อจากนี้..."ร่างสูงยิ้มและก้มลงกระซิบที่หูของหมาป่าร่างเล็กที่ตอนนี้กลายเป็นมนุษย์แล้ว


"ข้าจะไม่ยอมให้ใครพรากเจ้าไป... เพราะเจ้าเป็นของข้า..ของข้าผู้เดียว จอห์น.."



THE END

อะหู..อาจจะไม่ฟินเฟร่อ แต่ยอมรับว่ายำเละ555555 กี่เรื่องคะนับซิ นิทานเรื่องนี้มันแปลกตั้งแต่ชื่อเรื่องละค่ะ(คนแต่งด้วยย)โปรดทำใจอิๆ//โดนเขวี้ยงมีด อาจจะสั้นไปหน่อยยยงงไปนิสให้อภัยเค้าด้วยยย

ก็ค่ะ ขอบคุณทึ่เข้ามาอ่านน้าเตงงงง รักทุกคนค่าา

สำหรับวันนี้ลาไปก่อน แล้วเจอกันจ้า



















 

ผลงานอื่นๆ ของ Elizabeau

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Junior Prince LP
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 15:53
    โถ่วว จิม อันนี้น่าสงสารแท้ คุณย่าฮัตสันน่ากลัวกว่าอี๊ก 55555

    จอนห์น่ารักขนาดนี้ไม่ให้หลงได้ง๊ายยย งือออ

    #5
    1
    • 15 พฤษภาคม 2559 / 16:06
      รู้สึกว่าหลุดคาแรกเตอร์สุดๆไปเลยค่ะ555555//อุ้มหมาป่าเข้าบ้านนแอร๊ยย><
      #5-1
  2. วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 00:12
    อ่า...อารามณ์เหมือนเจ้าชายกบงี้สินะ...

    รอครบ 100% ค่ะ >x<
    #4
    1
    • 15 พฤษภาคม 2559 / 00:32
      ใช่เลยค่า5555//ปั่นต่อรัวววๆ>.<
      #4-1
  3. #3 banana
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 00:16
    อ๊าาา อยากเลี้ยงหมาป่าน้อยจุง ><
    #3
    1
    • 14 พฤษภาคม 2559 / 00:32
      ส่ายหางดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊ก55555//เชอร์ฝากบอกค่ะว่าหมาป่าน้อยของเค้า เค้าหวง ฮิๆ>__ #3-1
  4. #2 Junior Prince LP
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 22:03
    จินตนาการหมาป่าตัวนี้ ท่าจะน่ารักน่ากอดน่าดู ฮุๆๆๆๆ
    #2
    1
    • 13 พฤษภาคม 2559 / 22:11
      น่าจะเป็นหมาป่าที่ไม่น่าเกรงขามเอาซะเลยแน่ๆค่ะ55555
      #2-1
  5. #1 Jinjerbell (@k-ngong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 18:55
    อือหื้อ เชอร์ล็อค เดอะลิตเติ้ลแบล็กฮู้ดดี้เหรอคะ น่ารักจัง
    #1
    1
    • #1-1 ELIZAZA (@alisabeau) (จากตอนที่ 1)
      13 พฤษภาคม 2559 / 19:06
      ช่ายแล้วค่าาาา>< //ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะค้าา^__^
      #1-1