รัดเกล้า เงาปีศาจ

ตอนที่ 3 : สำนักแม่หมอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 มี.ค. 59

ใบเตยหยุดรถที่หน้ารั่วไม้ผุๆ ท้ายซอย 6 ซึ่งภายในก่อนนี้จะมีหญ้าขึ้นรกหนาปิดทางเข้าบ้าน แต่ตอนนี้ถูกตัดเรียบเตียน สามารถเดินเข้าถึงตัวบ้านโดยไม่ต้องระวังสัตว์เลื่อยคลานเหมือนแต่ก่อน ตัวบ้าน เป็นบ้านไม้สองชั้น ไม่ได้ทาสี เมื่อมองไป มันคือบ้านร้างจริงๆ ผนังบ้านบางจุดยังมีแผ่นไม้หลุดลอก เป็นช่องโบ๋ ดูเหมือนว่าคนที่มาอยู่ใหม่ยังไม่ได้ซ่อมแซม

“เขามาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ฉันถามเตย พลางมองสภาพบ้านแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

“เมื่อสองสามวันก่อน” เขาเข้ามายืนข้างฉัน ซึ่งตรงกับทางเข้ารั่วบ้านพอดี

“ทำไมไม่มีคนเลยล่ะ”

“นี่วันธรรมดา คนส่วนใหญ่ก็คงทำงานกัน” เตยพูดดูมีเหตุผล ฉันไม่รีรอที่จะหาคำตอบ ร่างพาฉันไปในที่ที่มันจะช่วยฉัน อย่างน้อยขอแค่ศรัทธาสักครั้ง

เตยเดินตามมาติดๆ แล้วเรามาหยุดที่ประตูหน้าบ้าน ไม่ทันที่เราจะเคาะประตู เสียงล็อคลูกบิดประตูลั่นขึ้น และแง้มเปิดออกอย่างช้าๆ กลิ่นธูปลอยคลุ้งพัดออกมาตามช่องประตูเพียงน้อยนิด ทำเอาฉันกับเตยสะดุ้งก่อนที่จะหันมองกันขวับ

“อาจจะเป็นลูกศิษย์ก็ได้ หน้าต่างเยอะแยะ” เตยกระซิบ แล้วค่อยๆ ผลักประตูช้าๆ เราก้าวข้ามธรณีประตูไปหยุดยืนในตัวบ้าน ฉันปิดประตูตามหลังเบาๆ

ภายในบ้านไม่มีแสงส่องถึง เพราะรอบๆ มีไม้ยืนต้นใหญ่ปกคลุมทั่ว สามารถทำให้เป็นกลางคืนได้ตลอดเวลา

ควันสีขาวลอยตลบอบอวล บดบังสิ่งต่างๆ ที่อยู่ในบ้าน ดวงตาพร่ามัวมองอะไรได้ไม่ชัดเจน เห็นเพียงแสงเทียนนวลเป็นดวง ตั้งเป็นเครื่องนำทาง

ก่อนที่เราจะเดินตามทางนั้นฉันได้ยินเสียงอึ่งแผ่วเบา แล้วค่อยๆ ดังขึ้นมาจากประตูที่เราผ่านมา จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เสียงอึ่ง มันเป็นเสียงผู้ชายที่ทำเสียงอึ่ง ดังวนไปมาซ้ำๆ หลังฉันรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาด ขนเริ่มลุกชูชัน ทำเอาน้ำตาฉันเอ่อปริ่ม

“รัดเกล้าเป็นอะไร” เตยถามฉัน หลังสังเกตเห็นฉันมองประตูอยู่นาน

เสียงอึ่งเบาลง ทำให้ฉันรู้สึกสบายขึ้น แต่แล้วก็ต้องกลับมาอึดอัดหนัก เมื่อเสียงที่ตามมาเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนแสบแก้วหู ซึ่งมาจากตัวบ้านผสมโรงเสียงอึ่งจากหน้าบ้านที่ดังขึ้น ฉันรู้สึกจุกที่หน้าอกเหมือนหายใจไม่ออก มันเป็นเสียงที่ทำฉันกลัว กลัวจนฉันไม่อยากได้ยินมันอีก ฉันเอามือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง หยุดเถอะ หยุดทีเถอะ ฉันไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว จนในที่สุดฉันกรีดร้องออกมา

“ฉันได้ยินแล้ว!! หยุดซักทีได้ไหม!” ฉันทรุดกับพื้นพร้อมตัวขดแน่น และรู้สึกเหมือนเตยกำลังแกะตัวฉันออก แล้วพยายามพูดบางอย่างเพื่อสื่อสารกับฉัน แต่ด้วยเพราะเสียงบ้าที่เบนความสนใจฉัน

“รัดเกล้า! รัดเกล้าฉันกลัวแล้วนะเกิดอะไรขึ้น” ใบเตยพูดพลางสะอื้น เขาหยุดแกะ แต่สวมกอดรัดเกล้า มือลูบหัวเบาๆ “อย่าเป็นอะไรนะ รัดเกล้า เธอจะต้องไม่เป็นอะไร”

“ฉันบอกว่าได้ยินแล้วไง!!” ฉันร้องอย่างทุรนทุราย เส้นเลือดบนหัวเต้นตุบๆ จนฉันรู้สึกได้ ฉันไม่ไหวแล้ว

ไม่นานเสียงนั่นก็เงียบไป อาการต่างๆ ที่เกิดกับฉันก็หายไปเช่นกัน ฉันลืมตาขึ้นมองใบหน้าของเตย ซึ่งไม่รู้เลยว่ามานอนบนตักเตยตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่ฉันรู้คือ เขากำลังร้องไห้อยู่ แขนประคองศีรษะฉันไว้

“ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” ฉันยิ้ม มือยกปาดน้ำตาที่เปื้อนหน้าเตย

“ฉันกลัวแทบตาย ฉันไม่น่าพาเธอมาที่นี่เลย” เขาสะอื้น และรู้สึกผิด ฉันค่อยๆ ขยับตัวขึ้น

“ฉันเป็นคนคิดว่าให้เธอพามาเอง เธอไม่ผิดนะ” ฉันพูดปลอบ มองใบหน้าที่พร่ามัวของเตย

“แต่ฉันพูดถึงมันก่อนนี่นา” ถึงควันธูปจะบังหน้าเขา แต่ฉันก็รู้ว่าเขากำลังออดอ้อน

“ผิดทั้งสองฝ่ายก็ได้...กลับกันดีกว่าเนอะ” บางทีฉันควรหาคำตอบมันด้วยทำเอง โดยที่ไม่ทำให้ใครเจ็บตัวยิ่งถ้าคนๆ นั้นเป็นเพื่อนสนิทของฉัน

          ฉันและเตยพากันจะออกจากบ้านหลังนี้ แต่แล้วความคิดนั้นต้องหายไปเมื่อลูกบิดที่ฉันพยายามหมุนเพื่อเปิดประตู มันแข็งเหมือนถูกล็อคจากด้านใน ซึ่งมันยิ่งแปลกไปอีกตรงที่พวกเราอยู่คือด้านใน

            “มันแข็งมาก บิดไม่ไปเลย” ฉันพูดกับเตย ใบหน้าถอดสี

            “บ้านมันเก่า ลูกบิดอาจแข็งเป็นเรื่องธรรมดา” อาจจะเป็นอย่างที่เตยบอก ก่อนที่เจ้าของบ้านอยู่ พวกเขาซ่อมแซมตัวบ้านบ้าง แต่ยังคงสภาพเดิมให้มากที่สุด มีเพียงประตูบานนี้ที่เปลี่ยนใหม่ ซึ่งแต่ก่อนเป็นแบบลงกลอน

            เตยบิดอยู่นาน สิ่งที่ได้คือเสียงก๊อกแก๊กของลูกบิด ทำเอาฉันขนลุก เย็นเยือกเสียวสันหลัง ยิ่งไปกว่านั้นควันธูปที่ดูเหมือนไม่จางลงเลย สร้างบรรยายประกอบฉากหนังสยองขวัญได้ดีทีเดียว

            “จะรีบกลับไปไหนล่ะ สาวน้อย” ความเงียบที่มีเสียงแหบแห้งดังจากข้างในตัวบ้านทำเราสะดุ้งโหยง

ตัวอย่างตอนต่อไป ตอน ใบหน้าที่เปลี่ยนไป
               เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้รับคำเชิญ แวบแรกทำเอารัดเกล้าตลึงงัน เมื่อเธอเห็นใบหน้าของแม่หมอเหี่ยวย่น ดวงตาเป็นต้อขาวสนิททั้งสองข้าง
               “เธอได้ยินเสียงแปลกๆ ใช่ไหม”
               “มันรอเธออยู่ตรงมุมถนนนั้น!!



**ลงนิยายอีกครั้งวันอาทิตย์หน้านะครับ อย่าลืมแอบเข้ามาอ่านนะ**
Spoil จิ๊ดๆๆ : ใบเตยจะสงสัยในตัวรัดเกล้า และหาคำตอบ

0 ความคิดเห็น