(Sehun x you) DESTINY

ตอนที่ 4 : EP : 03 FIRST IMPREESSION

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 พ.ย. 58


ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์หลังงานกีฬาสีไอดอล........................

ฉันได้ยินว่าเซฮุนอปป้าไม่ได้ไปทำงานเลยทั้งอาทิตย์  ดูเหมือนขาของเขายังคงอักเสบอยู่และยังไม่ได้ถอดเฝือกออก

และอะไรที่แย่ไปกว่านั้นคือเมเนเจอร์(ผู้จัดการ)ของexo ฝากฉันให้ช่วยดูแลเซฮุนอปป้าด้วยเวลาอยู่ที่โรงเรียน

---------เฮ้อออออออ คงเห็นว่าฉันกับเขาสนิทกันมากมั้ง.....

 

เช้าวันต่อมา

ชีวิตสดใสของนักเรียนมอปลาย  คงไม่สดใสอีกต่อไปแล้ว #RIP

นี่หยิบโทรศัพท์กับหูฟังในกระเป๋าให้หน่อย”  ไม่ต้องสงสัยว่านั่นเสียงใคร เขาคือ โอ  เซ  ฮุน  คนที่ฉันไม่อยากจะยุ่งด้วยอีกแล้ว , ที่ฉันต้องมากับเขาในวันนี้เพราะว่าเมเนเจอร์ของเขามารับฉันที่คอนโด แล้วก็ไปส่งพวกเราไปโรงเรียน

ตลอดทางที่กำลังไปโรงเรียน  เขาเอาแต่ใช้ให้ฉันหยิบนู้นหยิบนี่  กลัวฉันไม่มีไรทำหรือไง!?

เซฮุนนายทำตัวแบบนี้กับผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมเนเจอร์พูดขำๆ หรือเขาดีกับผู้หญิงทุกคน.........ยกเว้น ฉัน!!!
อะไรฮยอง! ผมว่าผมทำตัวน่ารักกับผู้หญิงทุกคนนะนี่เรียกว่าน่ารักหรอ -_-
"แต่เซฮุนนายต้องหายให้ทันภายในสองอาทิตย์ อันนี้งานสำคัญเลย ท่านประธานจะจัดทริปไปเที่ยวฮ่องกง น่าจะสักสิบวัน ไปทั้งค่ายเลย เห็นว่าจะทำเป็นรายการทีวีด้วยนะ"
"ห้ะจริงอ่อฮยอง ตั้งแต่ผมเดบิวต์มายังไม่เคยเห็นมีแบบนี้เลยนะ" เซฮุนอปป้าทำตาโต o_o
"ปีเนี้ยท่านประธานดูเหมือนจะปรับเปลี่ยนหลายๆอย่างของบริษัทเลยแหละ"
"ใช่ฮยอง ดูใจดีมากๆอ่ะช่วงนี้"

 ฉันได้แต่นั่งฟังเขาคุยกัน เด็กฝึกอย่างฉันไม่ค่อยรู้อะไรในบริษัทมากนัก

"แต่พวกเธอสองคนอย่าพึ่งเอาเรื่องทริปฮ่องกงไปบอกพวกเพื่อนๆล่ะ ปิดไว้ก่อน รอท่านประธานบอกพวกเขาเองดีกว่า"
"ผมหายทันอยู่แล้วแหละ อีกสามสี่วันก็ได้ถอดเฝือกแล้ว"
"ดีแล้วๆ ช่วงนี้อย่าพึ่งวิ่งนะ"
"เออฮยองแล้วคอนเสิร์ตวันศุกร์ล่ะจะทำไง ผมหายไม่ทันแน่ๆ"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันบอกให้ชานยอลร้องท่อนของนายไปแล้ว"

.........ฉันและเขาเดินทางมาถึงโรงเรียน ฉันคอยถือกระเป๋าให้เขาและพาไปส่งที่ห้องเรียน
ตอนนี้เขาดูหน่อมแน้มเหมือนเด็กเลย ฉันว่านะเวลาอยู่บนเวทีเขาดูเย็นชายังไงก็ไม่รู้
แต่ก็เถอะ ยังไงฉันก็ขอให้เขาหายเร็วๆก็แล้วกัน ฉันจะได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับเขาอีก

"เซฮุนอปป้าฉันว่าเราแยกกันตรงนี้แหละ มีคนมองเราใหญ่แล้ว"
"อือๆ งั้นฉันไปล่ะ" เขาส่งยิ้มให้ฉัน และเราก็แยกกันกันตรงนี้่

....... ห้องเรียน

"อ้าวอลิซ อ่ะนี่" อินบียื่นขนมปังให้ฉัน
"ขอบใจนะ"
"ฉันถามอะไรหน่อย"
"ถามไรอ่ะ"
"เธอกับเซฮุนอปป้าเป็นอะไรกัน ฉันได้ยินพวกน้องๆคุยกันว่าเมื่อเช้าเธอมาโรงเรียนกับเซฮุนอปป้า" อินบียิ้ม
"จะบ้าหรอไม่ใช่ เมื่อเช้านี้รถของเซฮุนอปป้าผ่านแถวๆคอนโดฉัน ก็เลยให้ฉันติดรถมาด้วย"
"จริงหรอ" อินบีทำหน้าไม่เชื่อ
"ไม่มีไรจริงๆ สาบานเลย"
"เชื่อก็ได้ๆ"
"แต่ฉันก็เห็นเขาก็ทำตัวน่ารักกับเธอนะ ตั้งแต่วันงานกีฬาสีแล้ว"
"นั้นเรียกว่าน่ารักหรอ" >﹏<
"นั้นแหละ ตั้งแต่ฉันรู้จักกับเซฮุนอปป้ามานะไม่เคยเห็นเขาแกล้งผู้หญิงคนไหนแบบนี้เลยนะ ปกติจะแบบเฟรนลี่มากอ่ะ"
"ฉันควรจะดีใจหรือเสียใจดี"
"ฉันว่านะบางทีเขาอาจจะชอบเธอแล้วก็ได้"
"บ้าเขาไม่ได้ชอบฉันหรอก ทุกคนก็รู้นิว่าเขาชอบอยู่กับคริสตัลออนนี่ แล้วเขาจะมาชอบฉันได้ไง"
"อันนี้ฉันก็ไม่รู้นะ อาจจะเป็นอย่างงั้นก็ได้"
"เลิกสนใจฉันกับเขาได้แล้ว มันไม่มีไรจริงๆ"
"ไม่มีก็ไม่มี ถ้ามีก็บอกฉันด้วยล่ะกันนะ555555"
"แต่แกว่าจะเป็นข่าวมั้ยอ่ะ เรื่องที่ฉันมาโรงเรียนกับเขา"
"ไม่หรอก เหตุผลฟังขึ้นอยู่นะ  แต่ก็ระวังๆล่ะกัน เรื่องพวกรุ่นพี่ผู้ชาย มันจะไม่ดีกับเด็กฝึกอย่างเรา อยากลืมความฝันของเราคือการได้เดบิวต์"
"ฉันรู้เรื่องนั้นดีตั้งแต่มาออดิชั่นแล้ว"
"เราไปกินข้าวกันเถอะ"

ฉันและอินบีไปกินข้าวกันที่โรงอาหาร

"แกพรุ่งนี้ไปดูหนังกันมั้ย"
"พรุ่งนี้ฉันว่าจะเข้าบริษัทน่ะ "
"น่าาาาา ไปเถอะ  นะๆ"
"เออ ก็ได้ๆ" อินบีมักจะทำให้ฉันใจอ่อนเสมอ
"ขอบใจแกมากน้าา"
"แค่สองคนหรอ"
"จริงๆ ไม่ได้มีแค่เราหรอก"
"ห้ะ! ,ใครหรอ"
"ชั่งเถอะ ....เดี๋ยวพรุ้งนี้แกก็รู้เองแหละ"
"ปิดบังอะไรอยู่ใช่มั้ยเนี่ยยย"
"ป้าวววว ฉันจะปิดบังอะไรแกล่ะ"
"โอเคๆ อย่าให้รู้นะ"

"เห้ยย นี่แกนั่นเซฮุนอปป้ากับคริสตัลออนนี่นิ เหมือนจะเดินมาทางงง........"
"ทำไม ปกติฉันก็เห็นว่าเขาสองค..." นอยู่ด้วยกันตลอดเวลา จะตกใจทำไม < นี่คือคำที่ฉันจะพูดถ้าเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้
"นี่เธออ..."
".......... เซฮุนอปป้ามาที่นี่มีอะไรหรือเปล่า"
"ฉันมาที่นี่เพราะอยากจะมาทักทายยามบ่ายเธอมั้งง" เห้ออออออออออ ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะกวนฉันทำไมนัก
"ตกลงอปป้ามีอะไร" 
ตอนนี้คนในโรงอาหารเริ่มมองมาทางพวกเรา
"ฉันจะถามเธอว่าเมื่อเช้าเธอเห็นสร้อยที่เป็นรูปดาวของฉันมั้ย มันหายไป"
"สร้อยหรอ ฉันไม่เห็นนะ"
"ถ้าเธอเจอ เอามาให้ฉันหน่อยนะ" พูดงี้จะให้ฉัันช่วยหาล่ะสิ
".........."
"ได้มั้ย" อ้อนวอนฉันสิ .....หึ
"ได้ค่ะ"
"ดี งั้นฉันไปล่ะ เชิญกินข้าวต่อเถอะ" แหมพูดจา ฉันล่ะเอือมจริงๆ
"คริสตัลเราไปหาไรกินเเถอะ ฉันหิวล่ะ" 
แล้วเขาก็เดินไปกับคริสตัลออนนี่
"เขาดูกวนแกจัง..... แฮ่ม แฮ่มม ฉันมาเพราะอยากจะมาทักทายเธอมั้ง 5555555" อินบีเลียนแบบเซฮุนอปป้า
"เขาพูดแบบนี้ทุกครั้งที่เจอกันเลยแหละ"
"อิจฉาแกอ่าาา"
"ฉันมากกว่าที่ต้องพูดคำนี้ .... ซูโฮอปป้าแบบดีกับแกมาก"
"ซูโฮอปป้าอ่ะเขาสุภาพกับทุกคนแบบนี้อยู่แล้ว แต่แกกับเซฮุนอปป้าคือมันพิเศษ"
"พิเศษใส่ไข่ไหมล่ะแหม"

...................... วันต่อมา   23 .30 น.


"ทำไมแกถึงชวนฉันมาดูรอบดึกขนาดนี้"
"คนน้อยดี"
"แล้วไหนคนที่แกนัดไว้"
"อยู่ข้างในแล้ว เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวเขารอ"
ฉันและอินบีเดินเข้ามาในโรงในนั้นแถวบนมีเพียงสองคนที่นั่งอยู่ ถึงมันจะมืดแต่ฉันก็มองออกว่าเป็นผู้ชาย 
"เดี๋ยวๆ นั่นใครหรอ"ฉันจับแขนอินบี
"ไปเร็ววว"อินบีดึงฉันเข้าไป
ฉันและอินบีอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว 
"หวัดดีค่ะซูโฮอปป้า แล้วก็......"
"นี่ฮยอนซู เพื่อนของอปป้าเอง , แล้วก็นี่อลิซกับอินบี รุ่นน้องที่ค่าย"เขาแนะนำฉันและอินบีให้เพื่อนของเขา

"นี่ ซูโฮอปป้าค่ะ" ขณะที่พวกเรากำลังดูหนัง ฉันหันไปสะกิดเขา
"ห้ะ มีอะไรหรอ"
"คือว่า.... จะถามว่าเซฮุนอปป้าทำสร้อยดาวอะไรนั่นหายใช่มั้ยค่ะ"
"อืมใช่ ...เธอก็รู้หรอ ....เซฮุนกำลังเครียดเลย"
"ค่ะ ... มันสำคัญกับเขาขนาดนั้นเลยหรอ"
"อปป้าก็ไม่รู้หรอกว่ามันสำคัญขนาดไหน แต่มันเป็นของที่แม่ของเขาให้มา"
"อ่อค่ะ" ถ้าอย่างงั้นมันคงสำคัญมาก ฉันจะช่วยอะไรเขาได้บ้างนะ

"หนังใกล้จะจบแล้ว อปป้าต้องออกไปก่อน ...แล้วพวกเธอกลับยังไง"
"เดี๋ยวนั่งแท็กซี่กลับกับอลิซค่ะ"
"โหหห ดึกขนาดนี้แล้ว ให้อปป้าไปส่งมั้ย"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวจะมีคนเห็น ... อีกอย่างเราสองคนกลับดึกๆประจำ"
"เอางั้นหรอ ... กลับกันดีๆล่ะ"
"โอเคค้าาาาาาา"

..........................................................
  วันเสาร์
[อลิซ : ฮัลโหลลล หวัดดีค่ะอปป้า]
[เมเนเจอร์exo : อ้าวอลิซ โทรมามีอะไรหรือป่าว]
[อลิซ : คือว่าวันก่อนที่อปป้ามาส่งอลิซแล้วก็เซฮุนอปป้าไปเรียน อลิซลืมของไว้ในรถค่ะ]
[เมเนเจอร์exo : ของหรอ? อปป้าไม่เห็นอะไรเลยนะ]
[อลิซ : อปป้าค่ะ อลิซขอไปหาที่รถได้มั้ยค่ะ คือมันสำคัญจริงๆ]
[เมเนเจอร์exo : ได้สิ  งั้นมาที่บริษัทนะ .... เดี๋ยวอปป้าจะบอกยามไว้ให้นะ]
[อลิซ : ขอบคุณนะค่ะ]

          ฉันเดินทางมาถึงบริษัท
เฮ้อออออออออ แล้วจะเจอมั้ยเนี้ย
............. ฉันเข้าไปหาสร้อยนั่นในรถ ฉันหาตรงที่เขานั่งก็ไม่ได้ ตรงซอกๆ ก็ไม่มี คือหาทั่วทั้งรถ

ที่ที่สองที่ฉันมาคือ โรงเรียน บางทีเขาอาจทำมันหล่นไว้ที่นี่
ฉันกลับไปที่เดิมที่ที่เรายืนคุยกัน มันเป็นสนามหญ้า แถมมีต้นไม้เต็มไปหมด  ฉันนั่งลงกับพื้นและหามัน
เมื่อพระอาทิตย์ส่อง แสงที่ถูกกระทบกับแสง ไปที่กอหญิงนึง ฉันรีบหยิบมันขึ้นมา
เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉันเจอมันแล้ว สร้อยรูปดาวอะไรนั่นของเขา

......................เช้าวันไปเรียนอันสดใสของฉันมาอีกแล้วววว วันนี้ฉันมาเรียนด้วยอารมณ์ดี๊ดี 
ฉันรอเซฮุนอปป้าอยู่ที่หน้าห้องของเขา เพื่อจะคืนสร้อยให้เขา อย่างน้อยเขาคงพูดจาดีๆกับฉันบ้าง

"แฮร่!!!"
"เห้ยนี่!!!" เฮ้ออออ ฉันน่าจะชินได้แล้วนะบางที -_-
"เธอมาทำอะไรหน้าห้องฉันเนี่ย"
"มาทักทายยามเช้าอปป้ามั้งค่ะ"
"อ้าวๆ  แล้วมีอะไร ... ไปคุยในห้องเถอะ มีคนมองล่ะ"

"มีอะไรว่ามา"
"คืออ ....... ไอ้นี่ของอปป้าใช่มั้ย" ฉันหยิบสร้อยขึ้นมาจากกระเป๋า และวางมันบนมือเขา
"นี่เธอ ..."
เขาหยิบมันขึ้นมาดู
"หามันเจอหรอ"
"อื้ม"ฉันหยักหน้า
"ขอบใจนะ"เขาเอามือมาวางบนหัวฉัน และลูบเบาๆ

ห้ะ !!!!!! อะ  ไร  นะ  'ขอบใจนะ' หรออออออ
#แล้วทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยนี่ ^///^





 












O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #7 คุณหมูของนายจุนมยอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 19:04
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #7
    1
    • #7-1 DOMOALICE(จากตอนที่ 4)
      5 พฤศจิกายน 2558 / 19:17
      โอเคจ้า ตอนต่อไปเข้มข้นแน่นอนน^^
      #7-1
  2. #6 ดีดี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 19:58
    ต่อเร็วๆน้าคะ ไรท์ สู้ๆ
    #6
    1
    • #6-1 DOMOALICE(จากตอนที่ 4)
      5 พฤศจิกายน 2558 / 19:16
      ขอบคุณน้าาา.....จะรีบเขียนให้เสร็จเร็วๆน้าา
      #6-1