โซ่รักบ่วงดวงใจ

ตอนที่ 4 : ต้องสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59

               


ตอนที่ 4 ต้องสงสัย

     เมื่อกลับมาบ้านชายหนุ่มก็ได้แต่เฝ้าคิดถึง หญิงสาวที่ทำให้ตัวเองต้องทรมานทั้งกายและใจเมื่อนึกถึงตอนที่อยู่ปารีส หลังจากที่ชายหนุ่มมีความสุขกับบทรักครั้งแรกของหญิงสาวที่พามาจากไนท์คลับจากเป็นผู้ชายที่จะหาความสุขเพราะความยินยอมทั้งสองฝ่าย แต่กับผู้หญิงเมื่อคืน เขายอมแหกกฎของตนเองและยิ่งรู้ว่าเขาคืนชายคนแรกของเธอ ความที่อยากจะได้มาเป็นของตนเองก็มากยิ่งขึ้น จนหาสาเหตุไม่เจอ ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาช่วงสายของเช้าวันใหม่ในขณะที่วงแขนแข็งแรงหวังจะไข่วคว้าหญิงสาวมากอดไว้เพื่อลดความหนาวเย็นของอากาศภายนอก แต่ก็ต้องคว้าได้เพียงอากาศอย่างเดียวชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาทันที และมองไปทั่วห้องนอนของตนเจอแต่ความว่างเปล่า ฌอนรีบออกไปข้างนอกห้องและตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิททันที

จอน จอน แกอยู่ไหน เมื่อรู้ว่าใครเรียกหาจอนก็รีบเข้ามาทันที

เจ้านายมีอะไรหรือเปล่าครับจอนรีบถามเจ้านายเมื่อมาถึง เพราะฟังจากน้ำเสียงและดูจากท่าทางของเจ้านายแล้ว ก็รู้ทันทีว่าอารมย์ของผู้เป็นเจ้านายอยู่ระดับไหน

จอน นายเห็นผู้หญิงที่ฉันพามาเมื่อคืนที่ไนท์คลับหรือเปล่า

ผมเห็นเธอออกจากห้องไปได้เกือบ ครึ่งชั่วโมงแล้วครับ

แล้วทำไมนายไม่รั้งเธอไว้เมื่อเจ้านายถามอย่างนั้นจอนถึงกับงงกับคำถามของผู้เป็นเจ้านายทันที

ผมก็คิดว่าเป็นเหมือนกับที่ผ่านๆ มานี่ครับเมื่อจอนตอบอย่างนั้น ฌอนถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง

เฮ้อ...ถ้าอย่างนั้นนายไปตามหาผู้หญิงเมื่อคืนให้พบและพามาหาฉันเร็วที่สุดเมื่อเจ้านายสั่งการเสร็จก็เดินเข้าห้องไปด้วยความโมโห ส่วนจอนรีบไปทำตามคำสั่งที่ผู้เป็นนายสั่งแต่ก็นึกแปลกใจ เพราะทุกครั้งเจ้านายของตนจะไม่เคยออกคำสั่งหรือว่าคนนี้เจ้านายคิดจะจริงจังซักที แต่หลังจากที่ลูกน้อยตามหาหญิงสาวจนทั่วปารีสแล้วก็ไม่พบเธอ จึงได้กลับไปรายงานกับเจ้านาย ระยะเวลาเกือบปีที่ฌอนตามหาหญิงสาวจนชายหนุ่มถอดใจ จนได้มาพบเธอที่เมืองไทยเขาก็บอกกับตัวเองว่าจะไม่ปล่อยเธอไปแน่...ยัยขี้เมา                                                                                                                                                                                                                                                                                   เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของหญิงสาวดังขึ้น อลิสซึ่งกำลังตรวจงานอยู่บน หญิงสาวกรอกเสียงตอบไป                                               

อลิสาพูดค่ะ                        

น้องอลิสจ้ะ คุณฌอนเชิญที่ห้องจ้ะเลขาหน้าห้องของชายหนุ่มโทรบอกกับเธอ            

เอ่อพี่ษาคะ ไม่ทราบว่าเจ้านายมีธุรอะไรกับอลิสหรอเปล่าคะหญิงสาวถามกลับไป           

พี่ไม่ทราบเหมือนกันจ้ะ ยงไงน้องษารีบมาที่ห้องเจ้านายด่วนเลยนะจ้ะ                       

ค่ะ พี่ษาเดี๋ยวอลิสไปค่ะ ขอบคุณค่ะจากนั้นหญิงสาวก็ไปหาชายหนุ่มที่ห้องทำงาน                                                                                  

          เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น พร้อมร่างบางของอลิสาเดินเข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่ม

ไม่ทราบว่าเจ้านายมีอะไรให้รับใช้หรือคะหญิงสาวถามเจ้านายเมื่อชายหนุ่มยืนหันหน้าออกไปข้างนอก ฌอนหันกลับมา เขามองมาทางหญิงสาว อลิสามองสบตาชายหนุ่มใจของเธอมันช่างสั่นจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ชายหนุ่มเดินมาหาเธอช้าๆ และมาหยุดตรงหน้าเธอ         

นั่งก่อนสิ อลิสาชายหนุ่มบอกกับเธอและไปนั่งตรงข้ามกับเธอที่โซฟา                             

พรุ่งนี้ ผมจะไปดูงานที่เชียงใหม่ ผมจะให้คุณไปกับผมด้วย                                   

ขอโทษนะคะคุณฌอน ทำไมอลิสต้องไปด้วยคะหญิงสาวถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย เพราะเธอเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดงานแต่งและวางแผนไม่ใช่ เลขาของเขาซักหน่อย                          

ผมจะให้คุณไปดูแลงานโรงแรมที่เชียงใหม่สัก 1 สัปดาห์ เพื่อนของผมเขาอยากจะจัดงานแต่งงานที่เชียงใหม่ คุณคงไม่มีปัญหาใช่มั้ยชายหนุ่มถามหญิงสาวกลับไป

ไม่มีปัญหาคะ แต่อลิสต้องพาทีมงานไปด้วยนะคะ หญิงสาวบอกชายหนุ่มกลับไป

เรื่องทีมงาน คุณไม่ต้องห่วง ผมให้ทางผู้จัดการโรงแรมของที่นั่นเตรียมไว้ให้คุณแล้ว คุณคงทำงานได้นะ ถ้าไม่ใช่ทีมงานจากที่นี่ชายหนุ่มพูดเหมือนสบประหม่าของหญิงสาว  

อลิส ทำงานได้คะแค่นี้ใช่มั้ยคะถ้าอย่างนั้นอลิสขอตัวไปเตรียมงานก่อนนะคะเธอบอกกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงประชดและลุกขึ้นเพื่อจะกลับไปยังห้องทำงานของตน

โอ๊ะ!” หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเธอกำลังจะเดินออกจากตรงที่นั่งอยู่ เพราะขาของเธอดันไปสะดุดขาโต๊ะรับแขกตรงกลางทำให้หญิงสาวต้องเสียหลัก จนชายหนุ่มต้องรีบคว้าเอวบางเอาไว้ไม่ให้หน้าทิ่มไปข้างหน้า เลยทำให้อลิสานั่งลงไปบนตักหนของชายหนุ่ม เมื่อเธอได้สติก็รีบลุกขึ้นออกจากตักของชายหนุ่ม

เอ่อขอโทษค่ะอลิสากล่าวขอโทษชายหนุ่มและพยายามจะลุกอกจากตักของชายหนุ่ม แต่มีหรือที่ ฌอนจะปล่อยโอกาสได้หลุดลอยไป

อลิสาเป็นอะไรหรือเปล่า ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเธอลงจากตัก

ไม่เป็นไรคะ คุณฌอนเมื่อเธอบอกอย่างนั้นก็รีบลุกออกไปทันที ก่อนที่ชายหนุ่มจะถือโอกาสมากกว่านี้

ขอบคุณนะคะที่ช่วย อลิสขอตัวก่อนนะคะหญิงสาวบอกกับเจ้านายของเธอ และรีบออกจากห้องทำงานของชายหนุ่ม ด้วยใบหน้าที่แดงเพราะความเขินอาย

เมื่ออลิสออกจากห้องของตนไปแล้ว ฌอนก็ได้แต่ยิ้มกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาด้วยความสุขใคร 


ช่วงเย็นเมื่ออลิสากลับมาถึงบ้าน หญิงสาวเดินตรงไปหาลูกสาวที่อยู่ ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน 

เย้ๆ แม่อลิสกลับมาแล้วเด็กหญิงร้องออกมาด้ววยความดีใจ เมื่อเห็นมารดากลับมาจากทำงาน  น้องลิยา ทำอะไรอยู่หรือคะลูก

น้องลิยากำลังวาดรูปอยู่คะคุณแม่เด็กหญิงบอกกับมารดาของเธอและเดินไปยังภาพวาด หยิบรูปที่ตนวาด มาให้มารดาของเธอดู     

ไหนคะ วาดอะไรอยู่เอ่ย…” อลิสาถามลูกสาวและก้มมองภาพที่ลูกสาววาด               

น้องลิยา วาดรูปครอบครัวค่ะ แม่อลิส นี่ไงคะ มีคุณตา คุณยาย แม่อลิส และก็น้องลิยา ค่ะ แต่…” น้องลิยาหยุดอธิบายภาพวาดของเธอ จนอลิสานึกแปลกใจ

แต่ อะไรหรือคะน้องลิยา”                                                                                                      

น้องลิยา อยากวาดรูปคุณพ่อค่ะ แต่คุณพ่อของน้องลิยาอยู่ไกลมาก น้องลิยาเลยนึกภาพคุณพ่อไม่ออก เลยไม่ได้วาดค่ะเมื่อได้ฟังลูกสาวพูดถึงเรื่องราวของภาพวาด อลิสาถึงกับอึ้งกับความคิดของลูกสาว จึงลูกสาวมากอดได้ เพื่อไม่ไห้ตนเองแสดงความรู้สึกสะเทือนใจให้ลูกสาวของเธอต้องเห็น                                                                       

โธ่ น้องลิยาอลิสาได้แต่กอดปลอบลูกสาว เพราะตนไม่สามารถจะบอกลูกสาวได้รู้ได้ เพราะเธอไม่กล้าที่จะบอกความจริง และรู้สึกผิดกับลูกสาวของเธอ

น้องลิยาขา แม่ขอโทษนะคะหญิงสาวได้แต่ขอโทษลูกสาวของเธออยู่ในใจ            

 อ้าว! กลับมาแล้วหรือลูกคุณมณีทักทายลูกสาว เมื่อเดินเข้ามาเห็นลูกและหลายกอดกันกลม    

ค่ะ คุณแม่ พอดีวันนี้อลิสกลับเร็วเพราะพรุ่งนี้อลิสต้องเดินทางไปเชียงใหม่แต่เช้าค่ะ อลิสฝากน้องลิยาด้วยนะคะ เพราะอลิสต้องไปอาทิตย์นึง

งานด่วนหรือจ้ะนางถามลูกสาว

ค่ะ คุณแม่ พอดีเพื่อนของเจ้านายเขาอยากจะจัดงานแต่งที่โรงแรมสาขาที่เชียงใหม่ และเป็นงานแต่งของเพื่อนสนิทของเจ้านายด้วย เจ้านายเลยอยากให้อลิสไปดูงานทางเชียงใหม่นะคะ

หรือจ๊ะ หนูไปทำงานเถอะไม่ต้องเป็นห่วงน้องลิยา เดี๋ยวแม่ดูแลลูกให้”                          

ขอบคุณค่ะ คุณแม่อลิสาขอบคุณมารดา ที่เธอกังวลไม่ใช่ฝากลูกสาวไว้กลับมารดาของเธอหรอก แต่ที่กังวลคือ ต้องเดินทางไปพร้อมเจ้านายของเธอนั้นแหละที่เธอกังวลมากกว่า

เช้าของวันเดินทางอลิสามาถึงที่ทำงานเช้ากว่าทุกวัน เพราะเจ้านายของเธอให้มารอที่บริษัท จะได้ไปขึ้นเครื่องด้วยกัน เมื่อชายหนุ่มมาถึง ก็ลดกระจกรถลง และเรียกเธอมาขึ้นรถ                                                                                                                                                                  “อลิสา ขึ้นรถสิฌอนบอกกับเธอให้ขึ้นรถที่ชายหนุ่มเป็นคนขับ เมื่อมาจอดที่หน้าบริษัทระหว่างที่หญิงสาวได้รับโทรศัพท์จากมาริษาให้มารออยู่หน้าบริษัท อลิสาลังเล ว่าจะขึ้นรถที่เจ้านายของเธอมาจอดรออยูหรือไม่ เมื่อยังเห็นอลิสาลังเลที่จึ้นรถ ชายหนุ่มเลยเร่งให้หญิงสาวขึ้นรถ เพราะจะไม่ทันเครื่องขึ้น 

อ้าว! อลิสาขึ้นรถเร็วๆ สิ เดี๋ยวขึ้นเครื่องไม่ทันเมื่ออลิสาได้ยินอย่างนั้นเลยต้องยอมขึ้นรถกับชายหนุ่มไป 

เอ่อคุณฌอนคะ แล้วพี่มาริษาละคะ ไม่ไปกบเราหรือคะหญิงสาวถามชายหนุ่มทันที เมื่อสังเกตว่าภายในรถมีแค่เธอกับเขา ผมให้คุณษา ทำงานที่นี่แทนผม คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

เอ่อไม่ค่ะอลิสาบอกกับเขาก่อนที่เธอจะมองออกไปนอกหน้าต่างไม่อยากที่จะมองหรือพูดคุยกับชายหนุ่มจนทั้งสองมาถึงสนามบินที่เชียงใหม่ ฌอนให้ผู้จัดการโรงแรมเอารถมาจอดไว้ที่สนามบิน แต่เมื่อมาถึงชายหนุ่มไม่ ฌอนเลือกจะกลับไปพักที่บ้านมากกว่าไปพักที่โรงแรม อลิสา สังเกตข้างทางไมน่าจะใช่ทางไปโรงแรมเลยหันมาถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย   

คุณฌอนคะ ทางนี้ไม่ใช่ไปโรงแรมนี่คะ”                                                                                  

ครับไม่ใช่ครับ

แล้วคุณจะไปไหนคะอลิสาถามเจ้านายของเธอด้วยหน้าที่เคร่งเครียด

วันนี้เราจะไปพักที่ บ้านของผม เพราะผมไม่อยากไปนอนที่โรงแรมฌอนหันมาบอกกับอลิสา   

ถ้าอย่างนั้นคุณฌอนให้อลิสไปพักที่โรงแรมดีกว่านะคะ มันไม่เหมาะที่อลิสจะไปพักที่ย้านเจ้านาย

ไม่ได้ คุณต้องไปพักทีบ้านผมนี่คือคำสั่งฌอนหันมาบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เมื่อเธอไม่อยากจไปพักที่บ้านของตน 

ค่ะ เจ้านายอลิสาบอกแค่นั้น แล้วแสร้งหลับตา และหันหน้าไปนอกหน้าต่าง ไม่อยากสนทนากับชายหนุ่มอีก เมื่อฌอนเห็นท่าทางของหญิงสาวแล้ว ก็ยิ้มออกมาที่มุมปากด้วยความพอใจ จนกระทั้งราวเกือบชั่วโมง ฌอนขับรถมาจอดบริเวณหน้าบ้านของตน บ้านของชายนุ่มสร้างไว้เผื่อมาพักผ่อนในช่วงฤดูหนาวเพราะคุณนายของบ้านชอบบรรยายกาศที่นี่เลยซื้อพื้นที่ ที่นี่และสร้างบ้านไม้เพื่อที่ครอบครัวมาพักผ่อนช่วงวันหยุดหรือฤดูหนาว พอชายหนุ่มจอดรถเสร็จก็หันมาปลุกอลิสา จากที่เธอแกล้งหลับ แต่พอเจออากาศเย็นๆ เลยทำให้หญิงสาวหลับไปจริงๆ ฌอนยังไม่ปลุกเธอแต่กลับมองใบหน้าแสนหวานของหญิงสาวและยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู จนอลิสารู้สึกตัวต่นเอง หญิงสาวลืมตาขึ้นมาก็เจอนัย์ตาสีบลอน์ของชายหนุ่ม เหมือนดั่งต้องมนต์ อลิสามองสบตาชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย เพราะดวงตาของชายหนุ่มเหมือนกับลูกสาวของเธอเหลือเกิน จนอลิสาได้สติ จึงรีบยันตัวขึ้นและกล่าวขอโทษเจ้านายของเธอ

เอ่อขอโทษค่ะหญิงสาวรู้สึกเก้อเขิน ก่อนที่จะปรับตัวเองให้นั่งตรงๆ และเตรียมออกจากรถ           ถึงแล้ว เข้าบ้านก่อนสิ ฌอนเชิญเธอเข้าบ้าน เพราะกลัวจะอดใจไม่ไหวที่จะทำอะไรมากกว่านี้ เพระความน่ารักของเธอ แล้วฌอนก็นำหญิงสาวขึ้นไปบนบ้านของชายหนุ่ม แล้วก็มีผู้หญิงวัยเกือบ 50 เดินมาหาชายหนุ่ม และทักทายเจ้านายของเธอ 

คุณฌอน สวัสดีค่ะ

หวัดดีครับป้าพรชายหนุ่มทักทายป้าพร แม่บ้านเก่าแก่ที่ดูแลบ้านที่นี่   

เอ่อ..ป้าพรครับนี่ อลิสาครับชายหนุ่มแนะนำหญิงสาวได้รู้จัก      

สวัสดีค่ะ ป้าพรอลิสาไหว้ผู้สูงวัยกว่ากับรอยยิ้มที่แสนหวาน       

แหม่มาคราวนี้ คุณฌอนพานายหญิงมาเปิดตัวหรือคะ ป้าไม่เคยเห็นคุณฌอนพาใครมาที่นี่เลยป้าพรหันไปแซวเจ้านายของเธอ 

เอ่อป้าพรคะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ อลิสเป็นลูกจ้างของคุฌอนคะหญิงสาวรีบปฏิเสธ เพราะป้าพรเข้าใจผิดคิดว่าเธอกับเจ้านายเป็นคู่รักกัน

แต่ก็ไม่แน่นะครับป้าพรเมื่อชายหนุ่มพูดอย่างนั้น อลิสาก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ         

คุณฌอน!”                                                                            

เรียกผมทำไมครับ อยู่ใกล้แค่นี้เอง ผมว่าคุณไปพักผ่อนก่อนดีกว่าเดี๋ยวผมให้ป้าพรพาไป ชายหนุ่มไม่ยอมพูดอธิบายให้ป้าพรเข้าใจ อลิสาก็ได้แต่ฮึดฮัด และเดินตามป้าพรไปยังห้องของตน          

ถึงแล้วค่ะคุณอลิส ป้าไปก่อนนะคะแต่ก่อนที่ป้าพรจะลงไปเตรียมอาหารข้างล่าง อลิสาก็เรียกเธอไว้ก่อน

"เอ่อป้าพรคะ อลิสกับคุณฌอนเราไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าเจ้านายและลูกน้องนะคะอลิสาอธิบายแม่บ้านให้เข้าใจ

ค่ะ ป้าเชื่อคุณฌอนค่ะ ไปก่อนนะคะ แล้วนางก็รีบเดินลงไปเตรียมอาหารทันที 

ตาบ้าทำไมต้องบอกอย่างนั้นกับป้าพรด้วยอลิสาได้แต่ต่อว่าเจ้านายของตน เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ ฌอนให้ป้าพรมาเรียกหญิงสาวเพื่อไปทานอาหารค่ำด้วยกันที่ระเบียงบ้านด้านนอก อลิสาเดินมาถึงโต๊ะอาหาร ชายหนุ่มก็เชิญเธอนั่งลง

นั่งสิอลิสา

ขอบคุณค่ะ อลิสานั่งตงข้ามกับเจ้านายของเธอ

ทานตามสบายนะ ไม่ต้องเกรงใจฌอนบอกกับหญิงสาวและเริ่มรับประทานอาหารตรงหน้า เมื่อทั้งสองทานอาหารกันเสร็จ โทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้นเขาเลี่ยงไปรับโทรศัพท์อีกทางหนึ่งของตัวบ้าน ส่วนอลิสาเธอยืนอยู่ตรงที่ระเบียงมองไปรอบๆ ของตัวบ้าน และสัมผัสความเย็นของอากาศบริเวณระเบียงบ้าน คล้อยหลังเจ้านายของเธออลิสาแอบมาคุยโทรศัพท์ หาลูกสาวของเธอ          

หวัดดีค่ะแม่อลิสน้องลิยารีบรับสายเมื่อรู้ว่าแม่ของเธอโทรมา

น้องลิยา ทำอะไรอยู่คะ”                                                     

น้องลิยากำลังปั้นดินน้ำมันลุงกรอยู่ค่ะ แม่อลิส”                                                                              

ลุงกรกลับมาแล้วหรือคะน้องลิยา”                                                                                   

ค่ะแม่อลิส คุณแม่จะคุยกับลุงกรมั้ยคะ”                                                                        

ค่ะ น้องลิยาแล้วน้องลิยาก็ยื่นโทรศัพท์ให้กับลุงกรของเธอ และบอกว่าแม่ของเธอจะคุยด้วย

ครับ น้องอลิส

พี่กรกลับมาเมื่อไหร่คะ

พี่เพิ่งกลับมาวันนี้ครับ มาถึงก็แวะเอาของฝากมาให้ที่บ้านน้องลิยาเลย แต่คุณป้าบอกว่า น้องอลิสไปเชียงใหม่ไปทำงาน พี่เลยอยู่เล่นเป็นเพื่อนกับน้องลิยาก่อน

อลิสขอบคุณพี่กรนะคะ ทั้งของฝากและยังเล่นเป็นเพื่อนให้น้องลิยาอีก

ไม่เป็นครับ พี่เต็มใจ แล้วอลิสาก็ขอสายลูกสาวของเธออีกครั้ง

น้องลิยาขา พรุ่งนี้แม่อลิสโทรหาใหม่นะคะ อย่าดื้อกับคุณตา คุณยายนะคะลูก 

ค่ะ แม่อลิส น้องลิยารักแม่อลิสนะคะ

ค่ะ แม่อลิสก็รักน้องลิยาค่ะบ๊าย บายค่ะอลิสากดวางสายลูกน้องและหันตัวกลับเพื่อกลับไปห้องนอนของเธอ

อุ๊ย! คุณฌอนอลิสาตกใจ เพราะไม่คิดว่าฌอนจะมายืนข้างหลังเธอ.....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #4 เบาหวาน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 07:41
    คุณฌอนสงสัยเธอแล้ว...ยัยขี้เมา..ลุ้นๆๆๆ
    #4
    0