ตอนที่ 22 : Last Chapter : The End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1992 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

Last Chapter

                “อารมณ์ดีได้ไปดูหนังกับผัว ยิ้มกว้างหน้าบานเป็นโอ่งศรีราชา ออร่าอวดผัวพุ่งไปถึงพระอาทิตย์”

                วินาทีนี้คำพูดจิกกัดของมันไม่ได้ทำให้ผมสะทกสะท้านแต่อย่างใด เพราะผมกำลังปลื้มปริ่มกับทริปเขาค้อ อยากไปจะตายอยู่แล้ว ไม่เคยไปเลยอ่ะ ตื่นเต้นนนนนนนนนน

                “เดี๋ยวกูซื้อของมาฝากนะ ครุคริ”

                “กูล่ะเบื่อ”

                เรื่องทริปเขาค้อไว้ก่อนเพราะตอนนี้ผมมีภารกิจสำคัญต้องให้ไอ้ปองช่วยอีกแล้ว มิลันเป็นพรีเซ็นเตอร์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป! ต้องเอาซองมาชิงรางวัลไปเที่ยวฮ่องกง

                “ปอง ต่อไปนี้มึงเลิกกินข้าวเลยนะ ต้องมากินบะหมี่อันนี้”

                “อีกแล้วหรอ! ไม่เอาโว้ยมีแต่ผงชูรส”

                “ฮ่องกงเลยนะมึงงง มึงกับกูไปฮ่องกงกันนนน”

                “มึงไปให้บอสช่วยกินไป กูไม่กิน กูไม่เอา ไม่มิลงมิลันไรกับมึงทั้งนั้นอ่ะ”

                “พี่เอิงมีบัตรสปอนเซอร์คอนเสิร์ต BLACKPINK

                “ให้กูกินกี่ลังดีเป้ย?”

                เมื่อวานผมเล่าเรื่องภารกิจช่วยปองกดบัตรคอนเสิร์ตให้พี่เอิงฟัง พี่เอิงบอกว่าพี่เอิงน่าจะได้บัตรมาบางส่วนเพราะเป็นสปอนเซอร์คอนเสิร์ตนี้ ปกติถ้าไปสปอนเซอร์งานไหนก็จะได้พวกบัตรวีไอพีมาอยู่แล้ว ฝ่ายการตลาดก็จะเอามาให้ก่อนแล้วให้พี่เอิงตัดสินใจอีกทีว่าอยากจะเอาไปทำโปรโมชั่นไหม หรืออยากเก็บไว้ใช้เองไหม พี่เอิงบอกว่าเดี๋ยวถ้าได้มาจะเก็บไว้ให้ปองกับผมก็ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะเป็นบัตรราคาเท่าไหร่

                “แต่กูไม่รู้ว่าบัตรราคาไหนนะ”

                “เออ ไม่เป็นไร ถ้าฟรีกูไป เชี่ยเอ้ยลิซ่าของกู”

                “ช่ายยย ลิซ่าของมึงแลกทริปฮ่องกงกับมิลันของกู”

                “ดีล เลิกงานกูไปบิ๊กซี”

                “กูไปด้วย กูต้องมุ่งมั่นว่ะ ทริปญี่ปุ่นก็พลาดแล้ว ฮ่องกงจะต้องได้ไป!!

               

                ผมกับไอ้ปองเลยได้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกลับบ้านกันคนละสองลัง เดทมื้อเย็นกับพี่เอิงวันนี้ผมเลยต้มใส่กะหล่ำปลีใส่ไข่ใส่ลูกชิ้นเลย พี่เอิงก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาไม่เคยมีคอมเมนต์เรื่องอาหารฝีมือผมมาแต่ไหนแต่ไร แม้ไข่เจียวจะเค็ม แกงจืดจะรสชาติไม่ได้เรื่องพี่เอิงก็กินหมด

                วันนี้พี่เอิงดูเหนื่อยๆ เขาต้องเตรียมตัวประชุมบอร์ดบริหาร พี่เอิ้นเคยบ่นว่ามันเหมือนสงครามขนาดย่อมๆ จะมีพวกผู้ถือหุ้นที่เข้าใจเรื่องงาน กับพวกที่ไม่เข้าใจอะไรเลยแล้วดันอวดฉลาด พี่เอิ้นก็เลยใช้คุณนิดเป็นตัวแทนตลอด แต่รอบนี้พี่เอิ้นต้องเข้าเอง

                “เป้ยนวดให้ครับ”

                “อืม...ปวดไหล่”

                พี่เอิงขยับลงไปนั่งกับพื้นหน้าโซฟาพิงขาผม ทีวีเปิดซีรีส์เกี่ยวกับกฏหมายของอเมริกาที่พี่เอิงชอบดู ส่วนผมก็ดูเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง นวดไหล่ให้พี่เอิงไปเรื่อยๆ

                “พี่เอิงมีหงอก”

                เส้นผมสีขาวหนึ่งเส้นปรากฏตัวออกมา มันทำผมตกใจเหมือนกันนะเพราะพี่เอิงในสายตาผมก็เหมือนเมื่อก่อน เหมือนกับตอนที่เราเจอกันครั้งแรก เวลาผ่านไปเร็วมากเลย เผลอนิดเดียวพี่เอิงก็อายุสามสิบหกแล้ว

                “สงสัยพี่จะเริ่มแก่แล้วเป้ย” 

                “อย่าเพิ่งรีบแก่สิครับ”

                ใจหายจัง พอคิดว่าพี่เอิงแก่ทั้งๆที่ผมเพิ่งจะยี่สิบสี่มันก็กังวลไปหมดเลย กลัวพี่เอิงจะไม่แข็งแรงเหมือนเก่า กลัวเขาจะเริ่มทำอะไรไม่ไหว กลัวพี่เอิงจะจากไปก่อนผม

                “ห้ามได้ด้วยหรอ”

                “ต้องหัวเราะเยอะๆ อารมณ์ดีมีความสุขแล้วจะหน้าเด็กนะ ห้ามเครียดครับ เครียดแล้วแก่ไว”

                “งั้นเป้ยต้องอยู่กับพี่ตลอดเวลาแล้วล่ะ อยู่กับเป้ยพี่มีความสุข”

                พี่เอิงเอนหลังเงยหน้ามาสบตาผม ยิ้มน้อยๆของเขานี่ทำผมใจสั่นเหมือนแผ่นดินไหว เฮ้อ...ที่ผ่านมามีชีวิตรอดจากความน่ารักของพี่เอิงมาได้ยังไงกันนะ

                “พี่เอิงก็ต้องตามใจเป้ยเยอะๆ ใจดีกับเป้ย รักเป้ยคนเดียว”

                “ยังตามใจไม่พออีกหรอ ตามใจอีกนิดพี่เอิงล้มละลายแล้วนะครับเป่าเป้ย”

                “ไม่ได้อยากได้ของแพงๆสักหน่อยนึงงง ก็ตามใจเป้ยอย่างตอนไปซูเปอร์ก็ให้เป้ยซื้อกะหล่ำปลีได้เยอะๆ ไม่บ่นเวลาเป้ยซื้อหวย เรื่องนี้สำคัญมากเลยนะพี่เอิง เป้ยว่าเป้ยติดหวย งวดไหนไม่ได้ลุ้นเป้ยกระสับกระส่าย แล้วถ้ามีเลขเด็ดต้องบอกเป้ยด้วย เนี่ยเป้ยแอบเครียดอยู่ที่ไม่เอาหวยชุดของพี่เอิ้นไว้ ถ้ามันถูกทำไงอ่ะ สมมุติถูกเลขท้ายสองตัว สองพันคูณสี่สิบ อื้อออ”

                พี่เอิงพลิกตัวจับผมจูบ เขาไม่ได้จูบแบบค่อยๆจูบด้วย พี่เอิงทั้งดูดทั้งเม้มขบฟันไปตามกลีบปากของผมแล้วยังสอดลิ้นเข้ามาอีก พอผมหายใจไม่ออกพี่เอิงก็ผละออกนิดเดียวให้ผมหายใจสองสามเฮือกแล้วเขาก็จูบต่อ แบบนี้มันก็ดีนะแต่เป้ยตื่นเต้นหายใจไม่ทันแล้วววว

                “พะ พี่เอิง พอก่อน...เป้ยหัวใจจะวาย”

                “อีกจูบนะ...นะครับ พี่เอิงอยากจูบเป้ย”

                “งื้อออ ไม่เอา ห้ามอ้อนนะ”

                “นะครับ พี่เอิงจูบนิดเดียว”

                “ไม่ได้ อื้อออ”

                โอยยยไหนว่าจูบนิดเดียว นี่มันจูบเวอร์ชั่นสิงโตเขมือบชัดๆ แล้วพี่เอิงก็ไม่สนใจด้วยว่าผมจะหัวหมุนติ้ว หมุนติ้วๆขนาดไหน อุ้งมือสิงโตทั้งล้วงทั้งลูบจนอารมณ์ผมเตลิดเปิดเปิง

                “ให้พี่เอิงกอดนะ...”

                “ไม่ได้ครับเป้ยทำงาน พี่เอิง ยะ อย่ากัด...”

                เขินไปหมดแล้ว พี่เอิงเลิกเสื้อผมขึ้นแล้วเขาก็กัดนมผม ร่างกายผมหมดแรงเป็นกะหล่ำปลีเปื่อย นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาพยายามขัดขืนแต่ก็ทำไม่ได้

                “เป้ยหอมไปหมด”

                “อย่านะ...นะครับ”

                “พี่คิดถึงเป้ย”

                พี่เอิงทำเสียงหงอย สายตาเขามองผมด้วยแววตาอ้อนวอนเป็นลูกแมวขี้อ้อน แต่พรุ่งนี้ผมต้องทำงานอีกวันนี่นา พี่เอิงไม่เคยเบาแรงเลย ผมลาหยุดบ่อยจนฝ่ายบุคคลจะหมายหัวแล้ว

                “ค่อย...ที่เขาค้อ”

                “หืม...อะไรนะเป้ย?”

                “ค่อยไปกอดที่เขาค้อนะครับ”

                ระเบิดบึ้มที่หน้าผมเองต้องยกมือปิดหน้าเพราะมันน่าอายมากกกกกกก คือผมก็ไม่ได้รังเกียจพี่เอิง ก็อยากจะจู๋จี๋ดู๋ดี๋แต่เรื่องงานมันก็สำคัญนะ

                “ไปเขาค้อห้ามพี่ไม่ได้แล้วนะ พี่จะกินทั้งตัวเลย”

                “พี่เอิง ไม่คุยเรื่องนี้แล้วนะครับ”

                พี่เอิงดึงผมไปกอดบนตัก เขาเลิกทำตัวเป็นสิงโตโมโหหิวแต่ก็ยังไม่ยอมเลิกล้วงๆคลำๆลูบๆจูบๆอยู่ดี ซีรีส์อะไรเนี่ยไม่ต้องดูแล้ว มัวแต่ง้องแง้งกับผมอยู่เนี่ย

                “พี่เอิงซน!

                “พี่ชอบซนกับเป้ยคนเดียว”

                “ก็ลองไปซนกับคนอื่นดูสิ พี่เอิงเจอดีแน่”

                “กลัวแล้วครับ แฟนใครดุจัง”

                “ยังไม่ได้คบด้วยสักหน่อย”

                พูดจาน่ารักอีกแล้วอ่ะ เขินไปหมดเลยยยยยยยย แง้

                “ถ้าขอคบด้วยฟาร์มกะหล่ำปลีจะยอมใจอ่อนเป็นแฟนพี่ไหม?”

                “ยอมมมมมมมมมมมมมม แต่อย่าเลยพี่เอิง เป้ยไม่มั่นใจอ่ะ พี่เอิ้นบอกไม่ให้เป้ยทำฟาร์ม ทำแล้วเจ๊งแน่ๆ ปลูกกินเองที่ระเบียงดีกว่า”

                “ไม่เจ๊งหรอก พี่ช่วยทำ เราสองคนช่วยกันปลูก พี่ลาออกมาช่วยเป้ยทำฟาร์มดีไหม?”

                ทั้งคำพูด แววตา รอยยิ้ม คำพูดชวนฝัน มันแบบ...เกือบโรแมนติกแล้วอ่ะ แต่ความจริงคือพี่เอิงห่วยแตกมากเรื่องปลูกต้นไม้ ผมเคยซื้อกระบองเพชรต้นเล็กๆให้เขาไปตั้งที่โต๊ะทำงาน ย้ำแล้วนะรดน้ำอาทิตย์ละครั้งสองครั้งนิดๆหน่อยๆก็พอ กระบองเพชรผมยังตาย นับประสาอะไรกับกะหล่ำปลี แล้วมนุษย์ที่แยกคะน้ากับกวางตุ้งไม่ออกจะมาช่วยผมปลูกกะหล่ำ ทำฟาร์ม?

                “พี่เอิงขายบ้านดีแล้วครับ รวยกว่าทำฟาร์มเยอะเลย ไว้ว่างๆค่อยทำเล่นๆเนอะ”

                “ไม่อยากให้พี่ทำฟาร์มให้?”

                “ก็อยาก แต่พี่เอิงใส่สูททำงานหล่อกว่านี้นา เป้ยชอบ ดูนิสัยรวย”

                “งก”

                พี่เอิงบีบจมูกผมเบาๆแล้วเราก็จูบกัน คราวนี้ไม่จูบแบบสิงโตแดกหัวแล้วครับ จูบนี้หวานละมุนละไมกำลังพอดี เฮ้อพ่อกะหล่ำปลีของผมงานดีมาก ผู้ชายที่เคยวางแผนจะซื้อมาเลี้ยงไว้น่าจะสู้พี่เอิงไม่ได้สักคน หล่อ ดีต่อใจ อบอุ่นแถมไม่ต้องเสียเงินซื้อด้วย ประหยัดไปได้หลายบาทเลยนะเนี่ย

 

                ทริปเขาค้อเราเริ่มเดินทางตอนสองทุ่ม พี่เอิงไม่ได้ขับรถเองเพราะวันนี้เขาประชุมบอร์ดทั้งวัน คุณต๊ะเลยจ้างคนขับรถมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ อารยะไม่ได้มีคนขับรถประจำเพราะพี่เอิงชอบขับเองมากกว่า นานๆทีก็จ้างบริษัทเช่ารถพร้อมคนขับมาเลย

                เราเดินทางด้วยรถตู้คันใหญ่ที่กั้นคนขับกับห้องโดยสารด้วยหน้าต่างบานเลื่อน เป็นส่วนตัวมากๆ มีเก้าอี้แค่สี่ตัวเป็นโซฟานุ่มๆที่ปรับลงมาเป็นเตียงได้

                ผมนอนกอดน้องเอิงแล้วก็มีพี่เอิงกอดผมอีกที เราไม่ได้สนใจวิวข้างทางหรือจะดูหนังอะไรเลยเพราะพี่เอิงอยากพักผ่อน พอพี่เอิงง่วงผมก็ง่วงด้วย ความง่วงน่าจะเป็นโรคติดต่อ เลยนอนให้พี่เอิงกอดสบายๆดีกว่า

                เรามาถึงบ้านพักตอนเกือบตีสอง ผมง่วงมากจนไม่ได้มีเวลาตื่นเต้นอะไรกับบ้านเลย พี่เอิงก็คงเหมือนกันเขาหิ้วผมเข้าห้องนอนไปนอนกอดกันต่อ อากาศที่นี่ค่อนข้างเย็นดี แต่พี่เอิงตัวอุ่นมากผมเลยนอนหลับสบาย แล้วก็ชักจะไม่ค่อยสบายเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะโดนเขมือบ

                “พี่เอิง อื้อออ ทำอะไรครับ”

                สิงโตตื่นแล้ว ผมไม่เห็นว่าข้างนอกกี่โมงแต่มันคงจะเช้าแล้ว หรืออาจจะเลยไปสายๆด้วยซ้ำเพราะพี่เอิงตื่นแล้วแถมมุ่งมุ่นกับการดึงเสื้อผ้าทุกชิ้นออกจากตัวผม

                “พี่เอิงอยากกอดเป้ย”

                คราวนี้ไม่ใช่คำขออนุญาตแต่เป็นการบอกกล่าวเพราะเขาโน้มตัวมาจูบไหล่เปลือยของผม ขบเม้มไล้ต่ำลงมาที่แผ่นอก เสื้อผ้าผมปลิวหายไปไหนแล้วไม่รู้ อากาศเย็นๆแบบนี้พอมีคนตัวอุ่นอยู่ใกล้ๆแล้วคนๆนั้นคือพี่เอิงผมก็เลยปล่อยให้พี่เอิงทำตามใจ

                “อ๊า...”

                การกอดของพี่เอิงค่อยๆไล่ระดับจากการค่อยๆจับจูงผมไปช้าๆเปลี่ยนเป็นพาผมไปวิ่งมาราธอน แล้วก็พัฒนาไปถึงจุดที่วิ่งแข่งโอลิมปิก เสียงกระแทกกระทั้นเฉอะแฉะน่าอายดังชัดแจ๋ว

                ผมหอบหายใจไปกับการวิ่งตามจังหวะพี่เอิงจนถึงเส้นชัย สายน้ำอุ่นล้นทะลักอยู่ในตัวผมแล้วเขาก็ไม่ยอมพาตัวเองออกไป

                “พี่เอิง...ขยับออกสิครับ”

                เขินอ้ะ คือผมอายเวลาพูดคุยเรื่องแบบนี้ มันหน้าร้อนไปหมดแล้วก็ไม่กล้าสบตาพี่เอิงด้วย เขาชอบยิ้มล้ออ่ะ

                “พี่อยากถูกเป้ยกอดนี่ครับ”

                “มันเรียกว่ากอดตรงไหนเล่า...”

                “ยังไม่อยากออกเลย...อีกรอบนะครับ”

                พี่เอิงหอมแก้มร้อนผ่าวของผมฟอดใหญ่ แล้วก็ไม่ยอมให้ผมคัดค้านด้วยเขาก็พาผมวิ่งอีกแล้ว คราวนี้ไม่ได้วิ่งแข่งโอลิมปิก แต่น่าจะวิ่งวิบาก ทั้งพลิกทั้งแพลงตะแคงตีลังกาจนขาผมชาช่วงล่างไร้ความรู้สึก...อีกรอบอะไรล่ะ สี่รอบ!!!

                มาถึงเขาค้อยังไม่ทันได้เห็นอะไรเลย ผมก็ใช้สิทธิ์หลับยาวต่อทันที ส่วนพี่เอิงเหมือนสิงโตที่เพิ่งงับหัวกวางมาเต็มอิ่ม ผิวปากอารมณ์ดีต่างจากผมที่ทั้งตัวมีแต่รอยกัด รอยจูบ รอยฟาด พี่เอิงชอบฟาดก้นผม แล้วก็ไม่ยั้งมือด้วย ฟาดจนผมน้ำหูน้ำตาร่วงแล้วก็ยังกระแทกกระทั้นอีก...แต่จะบ่นเขาตรงๆก็ไม่ได้เพราะผมก็ชอบเหมือนกัน เซ็ง!

               

                ผมตื่นอีกทีก็เกือบเย็น พี่เอิงอุ้มผมลงจากเตียงเพราะผมยังสภาพร่อแร่อยู่ แต่เราไม่ได้มีแพลนไปไหนอยู่แล้วเพราะการมาเที่ยวของพี่เอิงคือมาเปลี่ยนที่นอน กินบรรยากาศ คันปากยุบยิบมากว่าถ้ามาแค่นี้ไปสัตหีบแบบเดิมก็ได้นะ แต่ถึงจะไม่ได้ทำอะไรผมก็มีความสุขอยู่ดี

                บ้านพักตาอากศหลังนี้มีระเบียงกว้างๆรับลมหน้าบ้านที่เห็นภูเขาไปสุดลูกหูลูกตา เป็นวิวที่ผมไม่ได้เห็นบ่อยๆเพราะผมอยู่คอนโดก็จะมีแต่ตึกสูง แถมมีตึกเดียวด้วยคือตึกพี่เอิง พอได้มานั่งตักให้พี่เอิงกอดรับลมผมก็รู้สึกดีอ่ะ

                “ชอบหรือเปล่า?”

                “ชอบครับ อากาศดีมากกกก พี่เอิงมาซื้อบ้านที่นี่ตั้งแต่ตอนไหนอ่ะครับ”

                ระดับคุณอชิตพลไม่มีทางจะไปนอนโรงแรมถ้าไม่ใช่ต่างประเทศ ไม่มีหรอกจะอยากเปลี่ยนบรรยากาศไปที่ใหม่ๆ ไม่งั้นผมคงได้ไปเที่ยวที่อื่นบ้างแล้ว เอะอะก็สัตหีบ ต่อไปผมคิดว่าจะเป็นเขาค้อไปอีกหลายๆปี

                “สองสามปีแล้ว กลัวเป้ยเบื่อทะเลเลยมาสร้างไว้ แต่มาเสร็จช่วงเราไม่อยู่ด้วยกันแล้ว”

                “พอพูดถึงช่วงที่เราไม่อยู่ด้วยกัน เป้ย...เสียใจทุกทีเลย”

                ผมรู้ว่าเราผ่านจุดนั้นมาแล้ว และมันก็ดีมากที่ผมกับพี่เอิงรักกัน แต่มันคงดีกว่านี้ถ้าช่วงเวลาแบบนั้นไม่เกิดขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกเหงา หน่วง แล้วก็...เศร้ามากด้วย

                “อย่าเสียใจเลย มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก สิบพี่เอิ้นก็ขโมยเป้ยไปจากพี่เอิงไม่ได้แล้ว คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ไปจากผมแล้วครับคุณปานชีวา”

                “คุณอชิตพลก็ห้ามไปไหนนะครับ ยึดแล้ว”

                เราจูบกันเบาๆท่ามกลางสายลมและภูเขา ถ้าความสุขตีค่าออกมาเป็นกราฟได้ตอนนี้มันทะลุพุ่งกระแทกยอดเขาแล้วเชื่อสิ

                “ป่ะ ไปเดินเล่นหลังบ้านกัน”

                “เป้ยเมื่อยอ่ะ”

                “พี่ประคองเอง...กอดพี่เอิงไว้นะครับ”

                พี่เอิงโอบเอวผมชิดติดตัวเอง กึ่งๆประคองกึ่งๆอุ้มผมไปด้วยกัน เราเดินกันช้ามากแต่ผมยิ้มแป้นเลย พี่เอิงก็ยิ้มกว้างจนเห็นริ้วรอยที่หางตา สงสัยต้องแอบไปถามพี่เอิ้นแล้วว่าโรงพยาบาลพี่เอิ้นมีพวกโปรแกรมลดริ้วรอยหรือเปล่า

                “เซอไพรส์”

                “เอ้ะ นี่มัน....”

                ข้างหลังบ้านเหมือนเป็นโรงเรือนสีขาวที่ใช้ปลูกต้นไม้ ผมเคยเห็นตามละคร เหมือนเขาจะใช้ปลูกพวกพืชออแกนิกหรือพวกที่ต้องควบคุมอุณหภูมิ...แต่ในโรงเรือนของพี่เอิงเป็นต้นกะหล่ำปลี! โรงเรือนที่นี่มันไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็มีแบ่งกะหล่ำปลีเป็นหลายๆแถว ยังไม่โตเท่าไหร่แต่มันต้องหัวใหญ่แน่นอน

                “ฟาร์มกะหล่ำปลีของพี่เอง สร้างไว้ขอเป้ยเป็นแฟน...เริ่มใจอ่อนกับพี่เอิงหรือยังคนดี”

                “ฮึก...พี่เอิงอ่ะ เล่นอะไรไม่รู้ ใครเขาเอาฟาร์มกะหล่ำปลีมาขอเป็นแฟนเล่า ฮือออ”

                ผมกลายเป็นเป่าเป้ยงอแง มันตื้นตันไปหมดเลยไม่ได้คิดว่าพี่เอิงจะทำอะไรให้ผมขนาดนี้ ผมไม่ได้มีอะไรดีเลิศเลอเหมาะสมกับพี่เอิงเลยด้วยซ้ำ

                “เด็กขี้แง ก็เป้ยไม่ชอบอะไรเลยนอกจากกะหล่ำปลี พี่ก็เลยสร้างไว้ให้ คนปลูกก็ชาวบ้านแถวนี้ ไว้ถ้ามันโตจนกินได้เขาก็จะแบ่งไปขาย บางส่วนก็คงส่งมาให้เรา”

                “พี่เอิงไม่เห็นต้องทำให้เป้ยขนาดนี้เลย”

                ผมยิ่งร้องไห้พี่เอิงก็ยิ่งหัวเราะอ่ะ

                “พี่เอิงรักเป้ย คบกันนะ”

                คราวนี้เป็นผมหัวเราะบ้างเพราะพี่เอิงหันไปดึงหัวกะหล่ำออกมาขอผมเป็นแฟน ดินยังติดออกมาเต็มไปหมดแถมมันยังโตไม่เต็มที่เลยแต่ผมก็รับมันมา รู้สึกดีจริงๆด้วยที่เป็นกะหล่ำปลี

                “ตกลงครับ”

                พี่เอิงดึงผมไปหอมหน้าผากฟอดใหญ่แล้วเราก็เดินชมฟาร์มกะหล่ำปลีเล็กๆกันต่อ พี่เอิงไม่ได้ทำเซอไพรส์อะไรมากมายหรอก เขาดูเขินๆด้วย แต่แค่นี้ก็เซอไพส์สุดๆไปเลยแหละ

                เราเดินวนกลับมาที่ทางเข้าแต่พี่เอิงไม่ยอมเดินออกไป เขาดึงกะหล่ำที่ผมอุ้มเดินรอบโรงเรือนไปถือไว้แล้วคุกเข่าลง ตาผมเบิกกว้างพร้อมๆกับหัวใจเต้นเป็นกลองรัว

                “แต่งงานกันนะ”

                “พะ พี่เอิง...อย่าล้อเป้ยเล่นนะครับ”

                “แต่งงานกับพี่เอิงนะครับ”

                “เพิ่งจะเป็นแฟน เดทรอบฟาร์มกะหล่ำได้รอบเดียวพี่เอิงขอเป้ยแต่งงานแล้วหรอ”

                ทำไมมันกระชับ ฉับไวอะไรแบบนี้ ผมตั้งตัวไม่ถูก แล้วตกใจกว่าเดิมคือพี่เอิงแหวกหัวกะหล่ำหยิบแหวนออกมา ผมหิ้วแหวนแต่งงานอยู่ตั้งนาน! แล้วแกว่งไปแกว่งมาด้วยเพราะมันถือไม่ถนัด ดีนะแหวนไม่กระเด็นไปไหนไม่รู้ ถ้าไปหล่นใส่กะหล่ำปลีสักหัวไม่ต้องแหวกกะหล่ำหาแหวนเลยหรอ!

                “พี่รักเป้ย ไม่อยากนอนคนเดียวแล้วครับ”

                “พี่เอิง...”

                “พี่สัญญาจะรักและดูแลเป้ยอย่างดี จะไม่ทำให้เสียใจ แต่งงานกับกะหล่ำปลีทองคำแบบพี่นะครับ หัวนี้แพงที่สุดในโลกแล้วพี่รับประกัน”

                แน่ะ มีแซวตัวเองด้วย เฮ้อ...แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะ

                “ใส่แหวนมาเลยครับ ไม่ให้เปลี่ยนใจแล้วนะ”

                แหวนเพชรเม็ดเล็กๆมาอยู่นิ้วผมในที่สุด ถึงการแต่งงานของพี่เอิงจะตลกๆไปหน่อยแต่ผมชอบอ่ะ มันแสดงออกถึงความใส่ใจของพี่เอิง ไม่ต้องมีช่อดอกไม้แต่เป็นช่อกะหล่ำปลีที่ผมชอบ ไม่ต้องสร้างบรรยากาศอะไรเพราะผมมีความสุขกับฟาร์มกะหล่ำปลีมากๆ แล้วที่ชอบสุดๆคือแหวนมีเพชรด้วย พี่เอิงทำตัวนิสัยรวยถูกใจผมมาก!

                “อ่ะของขวัญที่เป้ยตกลงแต่งงานกับพี่”

                “หวยชุดสี่สิบใบ!

                “สองตัวท้ายตรงกับวันนี้ วันที่พี่ขอเป้ยแต่งงาน”

                พี่เอิงน่ารักจนผมจะทนไม่ไหวแล้วนะ!

                “อย่างนี้ต้องแข่งกับพี่เอิ้นแล้วสิครับ ว่าเลขมงคลของช่อฟ้ากับเลขวันของเราอันไหนจะถูก”

                “พี่เอิ้นไม่ถูกหรอก ไม่ได้มาเขาค้อกับพี่เอิ้นแน่ๆ เรามากันสองคนก็พอ”

                “ครับ”

                ผมชอบทุกอย่างที่นี่แม้มันจะไม่ได้มีอะไรมาก เราสั่งอาหารจากร้านแถวนี้มากินกันง่ายๆ แล้วพี่เอิงก็นอนกอดผมดูซีรีส์สืบสวน ตลอดเวลาที่อยู่เขาค้อผมกับพี่เอิงก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนกอดกัน เดินเล่นในฟาร์มกะหล่ำปลี แล้วก็จู๋จี๋จนหมดแรง พี่เอิงชวนผมไปสวีทในฟาร์มกะหล่ำด้วยแต่ผมอาย ถึงจะไม่มีใครเห็นแต่มันก็อายจะตาย แผนการนี้เลยตกไป

                เปิดงานมาวันจันทร์ผมคงมีออร่าความสุขโอมล้อมรอบตัวมหาศาลไอ้ปองถึงทักทันทีว่ามีเรื่องดีๆเกิดขึ้นใช่ไหม ผมเลยได้อวดแหวนแต่งงานมีเพชรแท้ล้อมรอบให้มันดู

                “มิน่า ออร่าอวดผัวมาแรงแซงโค้งกว่าทุกวัน ยินดีด้วยนะมึง แม่งงงง เป็นฝั่งเป็นฝาซะแล้ว เหลือแต่กูกับลิซ่าที่ยังต้องค่อยๆประคับประคองกันไปก่อน”

                ไอ้ปองถอนหายใจแล้วก็กินผัดหมี่จากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เราเหมากันมา ผมก็ไม่ต่างกันแค่ใส่กะหล่ำปลีเยอะหน่อย

                “พี่เอิงซื้อหวยให้กูด้วย เลขท้ายตรงกับวันที่พี่เอิงขอกูแต่งงาน กูต้องถูกหวยแน่เลยอ่ะ”

                “กูเห็นตั้งแต่มึงซื้อหวยถูกแค่งวดเดียว งวดที่บอสถูกสี่ล้านอ่ะ”

                “มันถึงตากูแล้วเว่ย เทพเจ้าแห่งโชคลาภวนเวียนมาหากูแล้ว เดี๋ยวถูกหวยรอบนี้กูพาไปบุฟเฟ่ต์โรงแรมเลย”

                วันนี้วันหวยออกครับ ช่วงบ่ายก็ไม่ค่อยมีใครมาติดต่ออะไรผมเลยแอบเปิดไฟล์สดดูหวยออกอย่างใจจดใจจ่อ ลุ้นตั้งแต่รางวัลที่ห้า เลขท้ายสามตัวหน้า สามตัวหลัง สองตัวหลัง จนกระทั่งรางวัลที่หนึ่ง...

                เอาเถอะ ไม่ใช่งวดแรกสักหน่อยที่ไม่ถูกหวยอ่ะ ผมไลน์ไปบอกพี่เอิงเขาก็ส่งสติกเกอร์ไลน์หัวเราะมาให้

                “มีพี่เป็นสามีก็เหมือนเป้ยถูกหวยพันล้านแล้ว”

                ดูคนเรา! หลงตัวเอง! แต่มันก็จริง ผมเลยไม่ค่อยผิดหวังเรื่องหวยเท่าไหร่ แถวพี่เอิงยังไลน์มาต่ออีกว่าจะพาผมไปล่องเรือคืนนี้ปลอบใจที่ผมไม่ถูกหวย มีสามีดีแบบนี้ไม่อยากถูกหวยแล้วครับ

                รักพี่เอิงจัง <3

The End.

 

 

 

                กริ๊งงง...

                เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังทำให้ผมต้องวางมือถือที่กำลังไลน์คุยกับพี่เอิงแล้วรับโทรศัพท์

                “อารยะสำนักงานใหญ่สวัสดีครับ”

                “เป้ยนี่พี่เอง”

                “ครับพี่เอิง ให้เป้ยโอนสายหาใครดีครับ”

                “พี่โทรหาเป้ยนั่นแหละ มีเรื่องจะบอกเป้ยน่ะ”

                “อะไรหรอครับ?”

                “เตรียมไปเขาค้อนะอาทิตย์หน้า พี่ถูกหวย”

                “หา!!!

                “รางวัลที่ห้า คุณนิดเช็คให้แล้ว เอาล่ะเตรียมตัวไปเที่ยวกัน ฝากบอกเอิงด้วย”

                รางวัลที่ห้า รางวัลละสองหมื่น หวยชุดสี่สิบใบ...สองหมื่นคูณสี่สิบ...แปดแสน!!!! โอ้ยยยยยยยยทำไมไม่รับมานะ ทำไมมม ทำไมสองพี่น้องชะเอิงเอิงเอยพากันถูกหวยเยอะแยะแบบนี้!!

                เป้ยเซ็ง! คอยดูนะปีหน้าต้องไปซื้อหวยตอนช่อฟ้าจัดงานบ้าง!

 

               =================================

จบแล้วค่า <3 ตั้งแต่ต้นจนจบเป้ยก็ยังไม่ถูกหวย 55555+ แบมคิดว่าจบประมาณนี้เหมาะสมที่สุดแล้วค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ ทุกคำแนะนำ ติชม จะนำไปแก้ไขให้ดียิ่งขึ้นค่ะ

ฝากคอมเมนต์ให้กำลังใจด้วยนะคะ

 

แล้วเจอกันใหม่เรื่องหน้าค่ะ

รักนะ

 

จากแบ๊ม

 

               

 

               

               

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.992K ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #3273 icezps (@icezps) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 01:13
    5555555 ตลกทั้งเรื่อง อยากอ่านเรื่องพี่เอิ้นเลย คงฮาน่าดู จะรอนะคะ
    #3273
    0
  2. #3270 Midories (@Midories) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 10:29
    น้องเป้ยเป็นคนตลกกก พี่เอิงก็เปย์เมียเก่งงง นิยายสนุกค่ะไรต์ อ่านเพลิน มีอมยิ้มตามเนื้อเรื่อง ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ค่ะ
    #3270
    0
  3. #3264 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:35
    555555 เป้ยลูก สนุกมากกกก ขอบคุณที่เขียนนิยายสนุกๆให้อ่านนะคะ ชอบมากกกกกกก ตลกด้วย เป็นกำลังใจให้เรื่องต่อๆไปค่ะ
    #3264
    0
  4. #3242 Nip (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 23:32

    สนุกมากเลยค่ะแล้วจะรอติดตามผลงานเรื่องอื่นๆต่อไปนะค่ะ ่วนเรื่องนี้เป่าเป้นกับพี่เอิงน่ารักมากค่ะถึงจะบ้าๆบอๆอิอิ....หยอกค่ะ(พี่เอิงตบคว่ำ)

    #3242
    0
  5. #3231 Kakah_JH (@Kakah_JH) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:13
    จบแล้วอ่ะ สนุกมากเลย น้องเป้ย น่ารัก พี่เอิงก็โคตรเปย์ นิยายก็โคตรดี บอกเลย ขอบคุณมากๆนะค่ะ ที่แต่นิยายดีๆ มาให้อ่าน
    #3231
    0
  6. #3230 Babymay_Yessir (@Babymay_Yessir) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:03
    สนุกมากกกกกเลยค่ะคุณแบม
    เราลุ้นตามเป่าเป้ยทุกงวดเลย น่ารักน่าเอ็นดูมากๆ. ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ
    #3230
    0
  7. #3228 bshinwa (@bshinwa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:08
    สนุกมากค่ะ น้องเป้ยน่ารักมากกกก มากแบบมากกก เข้าใจพี่เอิงเลยค่ะทำไมถึงหลงน้อง คนอ่านก็หลงน้องกะหล่ำปลีจนไม่ไหวเหมือนกันค่ะ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ อ่านแล้วเต็มอิ่มมากค่ะ
    #3228
    0
  8. วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:22

    จจบแล้ว ดีจัง

    สนุกๆมากค่ะ

    น้องกะหล่ำปลีน่ารัก

    ชอบความใสๆธรรมชาติ

    อยากอ่านเรื่องพี่เอิ้นจัง

    รอนะค่ะ

    #3226
    0
  9. #3178 Mayahara HiBird Stella (@mayahara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 09:51
    ฉากจบถูกหวยนี่พี่เอิ้นปะจ้ะ
    #3178
    0
  10. #3167 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:00
    555555น้อง
    #3167
    0
  11. #3154 poterdowจ้า (@p-o-t-e-r-d-o-w) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 18:53
    น้องไม่มีดวง 55555555 สงสารอ่ะ
    #3154
    0
  12. #3148 kanisnun (@kanisnun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 10:50
    หนูเป้ยของฉัน
    #3148
    0
  13. #3143 narumon81866 (@pink-peat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:52
    เอ็นดูหนูเป้ยมาก ๆ น้องน่ารักสุด ๆ ไปเลย แถมมีสามีน่ารัก อบอุ่น และนิสัยรวยด้วย 55555
    #3143
    0
  14. #3130 Kim911 (@Kim911) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:50
    น่ารักมากเลยค่ะ เราเพิ่งมาตามอ่าน หลงรักเป่าเป้ยมาก มีความน้องอ่ะ 55555
    #3130
    0
  15. #3128 [ m i n t ] (@Nevermmm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:10
    เพิ่งได้มาอ่าน สนุกมากเลยค่ะ เป้ยนี่อ๊องจริงๆ 555555
    #3128
    0
  16. #3101 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:57
    โอ้ยย ตลกมากๆๆ อิพี่แหมมมม หวานสุดด
    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ เนื้อเรื่องดราม่าที่เล่าเรื่องฮามากๆ555 ยัยน้องน่ารักมากก เจ้ากะหล่ำปลีเอ้ยยย อิพี่ก้คุณกะหล่ำปลีทองคำเกรดเอ++++ 555555 ร้ากก ติดตามเรื่องต่อไปนะคะะ
    #3101
    0
  17. #3069 bmmf27 (@ptbsbmmf27) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:42
    สนุกมากๆๆเลยค่ะ รักเรื่องนี้มากๆเลย
    #3069
    0
  18. #3058 arbyunse (@arbyunse) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 12:28
    สนุกมากเลยค่ะ ดีมากๆ
    #3058
    0
  19. #3057 champanging (@ingluvsuju) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 10:21
    โอ๊ยยยย มันดีมากๆเรื่องนี้
    อ่านจบละเหมือนถูกหวยตามพี่น้องชะเอิงเอิงเอย55555
    รักความสดใสของน้องเป่าเป้ย

    จะเกิดอะไรขึ้น แต่กะหล่ำจะเยียวยาทุกอย่าง
    จากใจคนที่ไม่ค่อยชอบกะหล่ำแต่เกิดจะอยากกินตามน้องเป่าเป้ยละ
    #3057
    0
  20. #3053 ฐานิดา โกสม (@plengplang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:32
    เรื่องนี้น่ารักมากจริงๆ
    ตัวละครแต่ละตัวมีความน่ารักเป็นของตัวเองมากๆ
    ที่เราชอบที่สุดคือน้องเป้ย น้องเป็นคนที่เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่55555555
    ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้ออกมา เราชอบมันมากจริงๆ
    #3053
    0
  21. #3052 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:01
    มีแต่คำว่าน่ารักๆเจ้ากะหล่ำปลีเอ๋ยย ขอบคุณนะคะ
    #3052
    0
  22. #3020 creamppcream (@creamppcream) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 02:51
    งื้ออออออ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆ หัวเราะทั้งน้ำตาเลย
    #3020
    0
  23. #3019 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:50
    น่ารักมากกกก ขอบคุณไรท์เตอร์มากๆๆๆๆ
    #3019
    0
  24. #2993 kalolyn_ (@kmnoey) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 19:45
    5555555 แบ่งดวงมาให้น้องเป้ยหน่อยค่าา วงวารน้อง เอ็นดู๊ววว
    #2993
    0
  25. #2982 merstonv3 (@merstonv3) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:33
    แอบอยากเห็นคู่พี่เอิ้นเลย ป่วนขนาดใครจะรับมือไหว
    #2982
    0