ตอนที่ 20 : Chapter 19 : Begin Again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1520 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

Chapter 19 Begin Again

                “...คราวหน้าถ้าแพทยสภาไปตรวจโรงพยาบาลพี่ก็ไม่ต้องสงสัยนะว่าใคร ผมเอง!

                อชิตพลโมโหจนผลักพี่ชายตัวเองออกไป ก่อนจะยกไวน์ขึ้นดื่มทีเดียวครึ่งขวด ไวน์แค่นี้ไม่ได้ทำให้เมาหรอก แค่ตอนนี้ต้องทำอะไรสักอย่างไม่ให้ตัวเองสวนหมัดไปกระแทกหน้าพี่ชายสักทีสองที

                “เอิง พี่ถามจริงๆนะ ดูไม่ออกหรอว่าเป้ยไม่ได้คิดเรื่องอนาคตตัวเองเลย น้องแค่อยากอยู่กับเอิงไปเรื่อยๆ เอิงเป็นโลกทั้งใบของน้องแล้ววันหนึ่งเอิงก็ให้น้องออกไป เอิงคิดว่าน้องอยู่คนเดียวได้หรอ? เอิงคิดว่าน้องเก่งขนาดนั้นเชียว? น้องไม่มีที่ไปด้วยซ้ำ แล้วจากประสบการณ์พี่คนกลุ่มนี่มักอ่อนไหวและถูกชักจูงได้ง่าย เคยคิดเผื่อในมุมที่เป้ยไม่อยากอยู่คอนโดห้องนั้นบ้างยัง? ถ้าเป้ยทำใจไม่ได้ที่จะเห็นเอิงอีก น้องมันอาจจะหายไปแล้วไม่กลับมา...ถ้าน้องไปเจอสังคมแย่ๆแล้วพาตัวเองไปเสี่ยง เอิงเคยคิดถึงมุมนั้นบ้างยัง”

                เจ้าสัวอชิถอนหายใจแล้วนั่งลง ยอมรับว่าที่น้องชายพูดมันก็ถูก ในมุมของเอิงตอนนั้นที่เข้าใจว่าน้องไม่รักก็คงอยากให้เป้ยได้มีความสุขกับชีวิตใหม่ เขาเองก็ผิดที่เข้าไปยุ่ง แต่มันก็เพราะความหวังดีทั้งนั้น

                “เพราะเอิงไม่รู้ไงว่าเป้ยรัก เลยไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้ พี่ก็เลยต้องคิดแทน ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป้ยมาเครียดเรื่องหนี้เพราะพี่ก็เขียนเช็คให้เป้ยไปแล้ว หนี้ก็แค่พันธะสามปีทุกอย่างมันก็จบลง ที่พี่ให้งานเป้ยทำก็เหมาะสมแล้ว เป้ยจะได้เรียนรู้ว่าการทำงานจริงๆมันเป็นยังไง ถ้าเป็นเอิงจะให้น้องอยู่เฉยๆหรอ แล้วถ้าวันหนึ่งเอิงตายไปเป้ยจะหาเลี้ยงตัวเองยังไง? แล้วเลิกกันอีก น้องทำงานก็มีเงินเดือน เขาจะได้ดูแลตัวเองได้ ในมุมของเอิงที่พี่ทำมันคงใจร้ายกับเป้ย แต่สำหรับพี่มันไม่ใช่ เป้ยก็เป็นน้องพี่ เป็นคนของอารยะที่พี่ต้องดูแล เรื่องหนี้ถ้าจะยัดเยียดให้เป้ยก็คงทำตั้งแต่พ่อเขาขโมยเพชรไป”

                อชิตพลถอนหายใจกับคำอธิบายของพี่ชาย มันก็ฟังขึ้นแม้จะไม่ทั้งหมด จึงข่มอารมณ์กรุ่นๆแล้วนั่งลงตรงข้ามพี่ชายเหมือนเดิม

                “แล้วพี่เอิ้นจะทำให้เรื่องมันยากไปทำไม ยากจนผมเกือบจะเสียเป้ยไปจริงๆ”

                “พี่อยากให้ทั้งคู่ได้เรียนรู้ว่าทั้งเอิงและเป้ยเป็นคนสำคัญของกันและกันขนาดไหน ต่อไปจะได้จำเหตุการณ์นี้ไว้...จำไว้ว่าตอนที่ต้องจากกันมันรู้สึกยังไง วันที่ไม่มีกันมันเป็นแบบไหน ในอนาคตจะได้จับมือกันให้แน่นกว่านี้ เอิงอย่ามองว่าเป้ยเด็กจนคิดแทนน้อง ถ้าเลือกเป้ยแล้วก็ต้องมองเขาในฐานะคู่ชีวิต มีอะไรก็คุยกับน้องบ้าง ถามน้องบ้าง อธิบายบ้างไม่ใช่ทำให้น้องเข้าใจไปเองว่าตัวเองเป็นเด็กเลี้ยงของเอิงแบบนี้ ส่วนเป้ยก็ต้องมั่นใจกว่านี้ กล้าพูดบ้าง ไม่ใช่อะไรก็กลัวเอิงโกรธไปหมดจนคิดมากอยู่คนเดียว แบบนั้นมันไม่ใช่คู่ชีวิต”

                “เฮ้อ...เข้าใจแล้ว”

                “เห็นความหวังดีของพี่ชายคนนี้ยัง? ยังกล้ามาลาออกอีก กลับมาทำงานด้วยอย่ามางอแง พนักงานรู้เข้าจะตกใจกันหมด ข่าวลือโบนัสสามเดือนอะไรนั่นอีกรู้ไหมว่าทำพี่ชายแสนดีคนนี้ปวดหัวขนาดไหน”

                “พี่เอิ้นนั่นแหละนิสัยไม่ดี ทำคนอื่นปวดหัว ห้ามว่าพี่เอิงนะครับ ฮืออออ”

                เสียงบุคคลที่สามทำให้ทั้งอชิและอชิตพลชะงักก่อนจะหันไปเจอกะหล่ำปลียืนร้องไห้ ข้างๆกันนั้นก็เป็นเพื่อนบ้านร่วมชั้นผู้ดำรงตำแหน่งเลขาผู้บริหารธนาคารช่อฟ้า

                “เป้ยร้องไห้ทำไม”

                “เป้ยโกรธพี่เอิ้น ฮืออออ พี่เอิ้นแกล้งเป้ย พี่เอิ้นบ้า ฮืออออ ขอให้กะหล่ำปลีติดคอ”

 

                ผมตื่นมาเข้าห้องน้ำแล้วได้ยินเสียงพี่เอิ้นพี่เอิงทะเลาะกันผ่านโทรศัพท์ที่คอลไลน์ทิ้งไว้ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านอารยะผมก็ไม่เคยเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันเลยสักครั้งอาจจะเพราะเขาโตแล้วทั้งคู่ แม้จะมีบ้างที่พี่เอิงบ่นถึงพี่เอิ้นแต่มันก็ไม่ใช่การบ่นจริงจัง หรือว่าพี่เอิ้นไปทะเลาะกับพี่เอิง...เพราะผม?

                เสียงพี่เอิงคุยกับพี่เอิ้นเป็นพี่เอิงในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน พี่เอิงไม่เคยโกรธให้ผมเห็นเลยสักครั้ง ทำไงดี? ถ้าทั้งคู่ลงไม้ลงมือกันล่ะ ความหวั่นใจปนเป็นห่วงทำให้ผมตัดสินใจวิ่งออกจากห้องไปตึกพี่เอิง

                ผมจับใจความไม่ค่อยถูก แต่คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับเรื่องสัญญาเพราะผมได้ยินชื่อคุณต๊ะ ชื่อผม แต่มันก็ไม่ชัดเท่าไหร่ หรือว่าพี่เอิ้นทะเลาะกับพี่เอิงเรื่องนี้? แต่พี่เอิ้นมาเกี่ยวอะไรอ่ะ

                “น้องเป้ยเข้าห้องไม่ได้หรอ?”

                ระหว่างที่ผมกำลังลังเลว่าจะเข้าไปดีไหม พี่เอ็มก็ออกมาจากห้องเขา พี่เอ็มในวันนี้แตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผมเจอ ปกติเขาจะใส่ชุดทำงานเนี้ยบกริบตลอด ไม่เคยเจอพี่เอ็มใส่เสื้อยืดกางเกงนอนขายาวแบบนี้เลย

                “เป้ยไม่กล้าเข้าไปอ่ะครับ เหมือนพี่เอิงกับพี่เอิ้นจะทะเลาะกันอยู่...แต่...ก็เป็นห่วง กลัวว่าจะต่อยกัน แหะๆ”

                “อย่าคิดมากเลยพี่น้องกันก็ต้องทะเลาะกันบ้าง ไม่โกรธกันนานหรอก”

                พี่เอ็มทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ หรือเพราะผมไม่มีพี่น้องก็เลยไม่ค่อยเข้าใจ แต่มันก็ชวนกังวลจริงๆนะ พี่เอิงไม่เคยโมโหขนาดนี้นี่นา

                “เป็นห่วงก็เข้าไปเถอะ ปล่อยเขาทะเลาะกันไป น้องเป้ยก็อยู่เงียบๆก็พอ เดี๋ยวเบื่อก็เลิกทะเลาะกันเอง เจ้าสัวเขาชอบแหย่คุณเอิง แต่ไม่เคยชนะหรอก”

                “จริงหรอครับ...พี่เอ็มรู้ได้ไงอ่ะ”

                “เจ้านายพี่กับเจ้าสัวอชิเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ...เจ้าสัวอชิเป็นพวกชอบสร้างความรำคาญน่ะ”

                พี่เอ็มกอดอกเอนตัวพิงกำแพงแล้วขยิบตาให้ผม ท่าทางสบายๆของพี่เอ็มทำให้ผมโล่งใจนิดหน่อย เพราะเห็นด้วยมากๆว่าพี่เอิ้นดื้อจริงๆนั่นแหละ เพราะพี่เอิงบ่นพี่เอิ้นประจำเลย! ผมฟังไปบางทีก็หงุดหงิดแทนไปด้วย คนอะไรดื้อมากกกกกก แถมไม่อยากบริหารงานสุดๆ

                “งั้นเป้ยแอบเข้าไปคงไม่เป็นไรมั้ง...ถ้าเขาจะต่อยกันเป้ยอาจจะเข้าไปห้ามทัน”

                “เข้าไปเถอะ”

                ท่าทางพะวักพะวงของผมคงทำให้พี่เอ็มสมเพชหรือเห็นใจล่ะมั้งเขาเลยบอกเดี๋ยวเข้าไปเป็นเพื่อน เผื่อมีเรื่องร้ายแรงจะได้ช่วยห้ามทัน

                “ขอบคุณนะครับพี่เอ็ม”

                “เผื่อเจ้าสัวถูกฆ่าพี่จะได้ช่วยทำลายหลักฐาน”

                พี่เอ็มยังคงเล่นมุกแซะพี่เอิ้นด้วยใบหน้ายิ้มนิดๆ ผมว่าพี่เอิ้นต้องเคยไปกวนประสาทพี่เอ็มแน่ๆเลยอ่ะ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆไม่งั้นพี่เอ็มไม่บอกว่าพี่เอิ้นน่ารำคาญหรอก

                การแอบเข้ามาระหว่างสงครามพี่น้องชะเอิงเอิงเอยทำให้ผมได้ยินพี่เอิงตะคอกใส่พี่เอิ้น แม้จะไม่ทั้งหมดแต่มันเกี่ยวกับที่ผมต้องย้ายออกไปพร้อมหนี้สามล้าน ผมยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่จนกระทั่งพี่เอิ้นเป็นฝ่ายอธิบายบ้าง

                ทุกอย่างมันต่างจากที่คิดไปหมดเลย คุณต๊ะไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่มีใครโกง ไม่ได้มีใครกันผมกับพี่เอิงออกจากกัน มีแค่พี่เอิ้นที่อยากให้เราห่างกันสักพัก

                ผมเข้าใจความหวังดีของพี่เอิ้นแต่...แต่มันน่าโมโหมากเลย แล้วผมก็เสียใจปนๆไปกับความตื้นตันผสมๆไปกับการจับต้นชนปลายไม่ถูก รวมๆกันเลยคิดว่าผมน่าจะโมโหอ่ะ

                โมโหพี่เอิ้น โมโหพี่เอิง แล้วก็โมโหตัวเอง ถ้าผมกับพี่เอิงคุยกันแต่แรกพี่เอิ้นก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่งเรื่องของเราเลย แล้วพอพี่เอิ้นมายุ่งมันก็เลยยิ่งยุ่งไปกันใหญ่

                ส่วนพี่เอิงก็คิดแทนผมแบบที่พี่เอิ้นบอก ผมก็ไม่กล้าพอจะถาม เราทั้งคู่เป็นแบบที่พี่เอิ้นบอก แต่พี่เอิ้นก็ไม่ยอมพูดตรงๆกับผมหรือกับพี่เอิง ทำทุกคนเสียใจไปหมด ผมนอนร้องไห้เป็นเดือนนะ! แล้วพี่เอิ้นยังมาว่าพี่เอิงอีก

                “เป้ยร้องไห้ทำไม”

                พี่เอิงรีบลุกมาดึงผมไปกอด ผมเสียใจอ่ะ เสียใจที่ช่วงเวลาหนึ่งผมเสียพี่เอิงไป ถ้าเขากับมิลันไปกันได้ดีผมจะเอาอะไรไปแย่งพี่เอิงคืนมา พี่เอิ้นบ้า แผนพี่เอิ้นทำให้พี่เอิงเปิดโอกาสให้คนอื่น แถมคนอื่นของพี่เอิงยังน่ารักมากด้วย มิลันน่ารักที่สุดในโลก!

                “เป้ยโกรธพี่เอิ้น ฮืออออ พี่เอิ้นแกล้งเป้ย พี่เอิ้นบ้า ฮืออออ ขอให้กะหล่ำปลีติดคอ”

                คิดแล้วผมก็ยิ่งร้องไห้ ขอหึงย้อนหลังได้ไหมอ่ะ ตอนแรกไม่หึงนะ แต่ตอนนี้หึงแล้ว หึงทำไมไม่รู้ งงเหมือนกันแต่เสียใจมาก ความสับสนของผมตีกันเป็นฝุ่นฟุ้งเหมือนฝุ่น PM 2.5 ที่เป็นปัญหาทั่วประเทศตอนนี้

                “เป้ยพี่ขอโทษ แต่พี่หวังดีกับเอิงกับเป้ยนะ”

                “พี่เอิ้นใจร้าย ถ้าตอนนั้นพี่เอิงไปรักมิลันเป้ยจะทำยังไง ฮืออออ พี่เอิงห้ามกลับไปทำงานนะ ให้พี่เอิ้นปวดหัวตายไปเลย พี่เอิงไปสร้างบริษัทใหม่ก็ได้ เอามาสู้กับอารยะเลย พี่เอิ้นเจ๊งแน่นอน”

                ผมได้ยินเสียงพี่เอ็มหัวเราะเบาๆกับเสียงบ่นกระปอดกระแปดของพี่เอิ้น แต่ที่ชัดที่สุดคือเสียงปลอบของพี่เอิง จริงๆพี่เอิงอาจจะอยากร้องไห้เหมือนผมก็ได้แต่ผมร้องเยอะเล่นใหญ่กว่าเขาไปแล้ว ก็คนมันเสียใจอ่ะ

                “ดีกันนะเป้ย พี่สัญญาจะไม่แกล้งเป้ยกับเอิงอีก”

                พี่เอิ้นเดินเข้ามาใกล้แล้วลูบหัวผม มือพี่เอิ้นนั่นแหละเพราะพี่เอิงกอดเอวผมอยู่

                “ฮึก...เป้ยเสียใจ”

                “งั้นสามล้านห้านั่นพี่ยกให้เลย ดีกันนะ”

                “ให้เป้ยจริงอ่ะ...ห้ามเอาคืนนะครับ”

                สามล้านห้าทำให้ผมเผลอหยุดร้องไห้ คือจริงๆก็ไม่ได้คิดเรื่องเงินก้อนนี้หรอกแต่พอพี่เอิ้นพูดขึ้นมาผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกหวยจนลืมร้องไห้ มันเป็นฟิลลิ่งเหมือนอยากถูกแค่เลขท้ายสองตัวแต่ดันถูกรางวัลที่หนึ่ง

                “เจ้ากะหล่ำขี้งก เอาไปเถอะ ของขวัญเริ่มต้นชีวิตคู่จากพี่แล้วกัน คิดว่าเป็นค่าสินสอด แต่งกับไอ้เอิงไปเหอะ มันรอนานแล้ว”

                “ตะ...แต่งงาน แต่งอะไรครับ”

                ผมมองพี่เอิ้นกับพี่เอิงสลับกัน สองพี่น้องชะเอิงเอิงเอยขมวดคิ้วจ้องตากันสักพักพี่เอิ้นก็กระแอมไอ

                “เหมือนพี่จะเมา เอาเป็นว่าเราดีกันแล้วนะ ไว้พี่พาไปกินกะหล่ำปลี ไปครับคุณเอ็ม ไปส่งผมทีผมมึนหัวจังเลย”

                พี่เอิ้นเดินตัวเอียงไปหาพี่เอ็มที่ขยับตัวหลบเขาทันที ผมว่าพี่เอ็มรำคาญพี่เอิ้นจริงๆนั่นแหละ ตอนนี้ผมยังรู้สึกรำคาญเลย แต่หายแล้วเพราะได้เงินมาสามล้านห้าแน่ะ

                “ป่ะ นอนกัน”

                “เป้ย งง อ่ะ พี่เอิงเล่าให้เป้ยฟังอีกรอบก่อนไม่ได้หรอว่าเมื่อกี๊เกิดอะไรขึ้น เป้ยยังสับสนอยู่เลย รู้แค่ว่าเป้ยโมโหมากๆ ปนๆกับเสียใจมากๆ เหมือนเป้ยหึงด้วย เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจเยอะกว่า”

                “พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน จะตีสี่แล้วนะ”

                “ตอนนี้เลยครับ เป้ยอยากรู้...อยากรู้ว่าเราแยกกันเพราะอะไร เป้ยจำแม่นแบบที่พี่เอิ้นบอกเลยนะ จำตอนที่ไม่มีพี่เอิงได้ชัดมาก เป้ยเสียใจมาก เป้ยไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีก เป้ยอยากจับมือพี่เอิงแน่นๆ ไม่อยากไม่มีพี่เอิงอีกแล้ว ฮืออ”

                พอนึกถึงวันที่ผมไม่มีพี่เอิงแล้วผมก็ร้องไห้อีก พอคิดว่าเพราะพี่เอิ้นมันก็เศร้าคูณสอง จริงๆจะคูณสามแต่ว่าได้เงินมาแล้วเลยดีขึ้นนิดหน่อย วันคืนที่ผมชี้ช้ำกะหล่ำปลีมันยากมาก..กว่าจะผ่านมันมาได้ ผมไม่อยากรอแล้ว

                “เล่าให้เป้ยฟังนะ นะครับ...”

 

                สรุปผมฟังความจริงจากพี่เอิงแล้วผมร้องไห้ยิงยาวไปถึงหกโมงเช้า ร้องจนหิวต้องพักยกมาต้มมาม่าใส่กะหล่ำปลีกินกับพี่เอิงคนละชามตอนตีห้า พออิ่มเสร็จผมก็เศร้าต่อ ยิ่งพี่เอิงปลอบผมก็ยิ่งร้องอ่ะ ร้องจนพี่เอิงหลับไปทั้งๆที่กอดผมนั่นแหละ

                ตอนเลิกกับพี่เอิงแรกๆผมก็ร้องเป็นวรรคเป็นเวรแบบนี้เลยแต่ครั้งนี้มันต่างกันมันมีความดีใจปนไปด้วยเพราะผมรู้แล้วว่าพี่เอิงไม่เคยมีคนอื่น ไม่เคยรักคนอื่น รักแค่ผมคนเดียว เนี่ยพอมาถึงตอนนี้มันควรจะดีใจมากถึงมากที่สุดแต่หน้ามิลันก็ลอยเข้ามา แล้วผมก็ติ่งมิลันมันเลยย้อนแย้งในตัวเองจนอึดอัด

                แน่นอนว่าผมขาดงานเพราะตื่นมาอีกที่ก็เที่ยง พี่เอิงขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าส่วนผมตาบวมเป็นลูกแตงโม พี่เอิงคงหงุดหงิดที่นอนไม่เต็มอิ่มแต่เขาคงเห็นสภาพผมแล้วอนาถกว่ามากเลยต้องซ่อนความหงุดหงิดไว้มาโอ๋ผมที่นั่งเป็นกะหล่ำเปื่อยอยู่หน้าทีวีแทน ปวดหัวไปหมดเลย

                “วันนี้ห้ามร้องไห้แล้วนะ”

                “เป้ยทำใจไม่ได้อ่ะครับ...เรื่องมิลัน เป้ยรู้ว่าพี่เอิงไม่ได้ชอบมิลัน แต่เป้ยเลิกคิดไม่ได้ว่าถ้าตอนนั้นพี่เอิงชอบเขาขึ้นมาเราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งหรือเปล่า เป้ยรู้สึกเหมือนโดนนอกใจแต่จริงๆแล้วพี่เอิงไม่ได้นอกใจสักหน่อย แล้วเป้ยก็ยังวางแผนจะซื้อผู้ชายมานอนกอดด้วย เป้ยก็เลยโกรธตัวเองด้วยอ่ะครับ...เป้ยจัดการความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลยมันเลยอึดอัดไปหมด”

                “งั้น...เรามาเริ่มกันใหม่นะ”

                พี่เอิงขยับตัวมานั่งลงกับพื้นตรงหน้าผม ร่องรอยความเหนื่อยล้าของพี่เอิงมันฉายชัดแต่เขาก็ยังยิ้มให้ผม

                “ถ้าเป้ยจัดการความรู้สึกตัวเองไม่ได้ก็ไม่เป็นไร โกรธพี่เถอะ เป้ยโกรธพี่ไปเลยเรื่องมิลันเพราะพี่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้ เป้ยยังไม่ต้องพยายามให้อภัยพี่ แค่ขออย่างเดียว...ขอโอกาสให้พี่อีกสักครั้งนะครับ เราค่อยเป็นค่อยไปทีละนิด พี่รอได้ รอให้เป้ยสบายใจขึ้น เรื่องของเราพี่รอได้จริงๆ”

                เนี่ย ก็เป็นซะแบบนี้อ่ะ พี่เอิงใจดี...ไม่ว่าตอนไหนก็ใจดี ไม่เคยใจร้ายกับผมเลยแล้วผมจะโกรธพี่เอิงลงได้ไง คนบ้าไรคิดว่าผมไม่รักแล้วยังซื้อคอนโด ซื้อรถ ซื้อนั่นซื้อนี้ให้อีก ผมเข้าใจว่าพี่เอิงใจร้ายก็เพราะพี่เอิ้นคนเดียว เราเสียใจพอๆกันแหละเรื่องนี้แต่พี่เอิงยอมโดนผมโกรธเพิ่มอีก

                “ฮืออออ พี่เอิงเป็นหัวกะหล่ำปลีทองคำของเป้ยจริงๆด้วย”

                ผมโถมตัวกอดคอพี่เอิงไว้แน่นจนเขาล้มลงกับพื้นพรม มีพี่เอิงนี่ดีกว่าได้เงินสามล้านห้าจากพี่เอิ้นอีก พี่เอิงไม่โกรธผมเลยสักนิดทั้งๆที่ผมก็แอบคิดจะไปซื้อผู้ชายมานอนกอดในฟาร์มกะหล่ำปลีเหมือนกัน พี่เอิงใจกว้างที่สุดในโลกมีแต่ผมที่ใจแคบหึงพี่เอิงกับมิลันอยู่เลยเนี่ย

                “เป็นอะไรก็ได้ เป็นของเป้ยก็พอ”

                “อื้ออ รอเป้ยอีกนิดนะ เป้ยขอจัดการความรู้สึกตัวเองก่อน พี่เอิงอย่าเพิ่งเบื่อเป้ยนะ เป้ยไม่ค่อยเก่ง เป้ยอาจจะต้องใช้เวลานิดนึง แต่เป้ยรักพี่เอิงที่สุดในโลกเลย”

                “พี่ก็รักเป้ย”

                “งื้ออ พูดอีก...”

                “รักนะครับ”

                “พูดอีกนะ”

                พี่เอิงรักเป้ยครับ

                งื้ออออออ ไม่เอาพี่เอิงไปขายใน Shopee แล้ว! คนนี้ของเป้ยคนเดียว!

               

=====================

จริงๆเรื่องนี้ไม่มีคนผิดค่ะ แต่ละคนมีเหตุผลของตัวเอง พี่เอิ้นก็หวังดี พี่เอิงก็คิดว่าเป้ยไม่รัก เป้ยก็คิดว่าตัวเองไม่ได้สำคัญ เล่นใหญ่ไปคนละอย่าง พี่เอิ้นวางแผนเก่งง พี่เอิงก็เปย์เก่งงง ส่วนเป่าเป้ยก็มูฟออนเก่งน้า น้องโตขึ้นแล้ว อิ้อิ้


ตกลงพี่เอิงรอดจากการโดนขายนะคะ 5555555+ ยินดีด้วยค่ะคุณพี่

 

ส่วนพี่น้องทะเลาะกันก็ไม่ได้ทะเลาะแรงไปขนาดแตกหักไปเลย เอามาจากแบมกับน้องสาวนี่แหละค่ะ ทะเลาะกันประจำแล้วก็หายโกรธกันทันที 55555+ ทุกวันนี้ก็เป็นแบบนั้น พี่เอิ้นกับพี่เอิงก็เช่นกัน

 

ตอนหน้าตอนจบแล้วค่ะ <3 ใจหายเนอะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ เป็นกำลังใจสำคัญมากจริงๆงับ >////<

               

               

               

               

 

 

               

               

               

               

               

               

               

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.52K ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #3269 Midories (@Midories) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 10:00
    ยังไงก็พี่น้องกันอ่ะเนอะ ทะเลาะกันไปๆมาๆ เดี๋ยวก็ดีกันแล้ว
    #3269
    0
  2. #3262 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:13
    น่ารักทุกคนนนนน
    #3262
    0
  3. #3227 Aioonnaja (@Aioonnaja) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 19:19
    มีเรื่องแยกของคุณเอ็นกับคุณเอิ้นไหมคะ อยากอ่าน
    #3227
    1
  4. วันที่ 29 เมษายน 2562 / 11:35

    ขขายไม่ได้หรอก

    พี่เอิงรักแค่น้องกะหล่ำ

    #3225
    0
  5. #3213 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:07
    หิวเลยน้องเป้ย5555
    #3213
    0
  6. #3140 Power (@akin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:10
    ถ้ามีเรื่องแบบนี้จริงคงโกรธเอิ้นตายอยู่ดี มันไม่ใช่อะ ยุ่งจนวุ่นวายไปหมด ตราบใดที่มนุษย์ยังพูดกันได้ ก็คงไม่ต้องให้สถานการณ์มันกลายเป็นแย่ขนาดนี้มั้ยอะ ไม่เข้าใจ ทุกอย่างไม่ใช่เกม คิดว่าตัวเองจัดการวางแผนเก่ง ไปคิดแทนคนอื่นน่ะไม่ดีหรอกนะ
    #3140
    0
  7. #3109 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 10:48
    น้องเป้ยโมโหได้น่าเอ็นดูมาก!555555
    #3109
    0
  8. #3098 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:28
    ขำ ขอให้กะหล่ำปลีติดคอ555555555
    #3098
    0
  9. #3097 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:27
    ขำมากแบบน้องงงงง 55555555 ตลกอะ ตลกตรงได้เงินหายโกรธเฉ้ยยย555
    #3097
    0
  10. #3064 bmmf27 (@ptbsbmmf27) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 14:23
    อยากอ่านคู่เจ้าสัวอชิกับคุณเอ็มเลยค่ะ
    #3064
    0
  11. #3049 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 15:09
    เจ้าสัวจะน่ากลัวเกินไปแล้ววว 5555555
    #3049
    0
  12. #3017 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:13
    ดีจังเลยยยยยยย
    #3017
    0
  13. #2974 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:21
    เข้าใจกันก็ดีแล้ววววว จะได้มีความสุข จากนี้กินน้ำเยอะๆ เพราะเป่าเป้ยเสียน้ำตาไปเยอะมากเลยลูก พี่เอิงก็น่ารัก คอยดูแลตลอดเลย
    #2974
    0
  14. #2919 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:44
    หนูไม่ต้องห่วงจะไม่ได้กกผู้ชายในฟาร์ทกะหล่ำนะลูก ในเมื่อพี่เขาแอบสร้างฟาร์มกำหล่ำให้หนูแล้วทหนูก็มีหน้าที่แค่กกพี่เขา อิ_อิ
    #2919
    0
  15. #2865 WuPheem (@pheemkwu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:45
    ชั้นก็ยังคงชอบพิเอิ้นต่อไปฮือออมีเรื่องของพี่เอิ้นกับคุณเอ็มมั้ยยย
    #2865
    0
  16. #2839 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:02
    ในที่สุดก็เติบโตขึ้นเเล้วนะทั้งคู่เลย ในเรื่องความรักทุกคนก็ต่างเป็นเด็กทารกกันทั้งนั้นเเหละ เเต่ยังไงการคุยกันก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุดเลยนะ ในทุกๆความสัมพันธ์เลย
    #2839
    0
  17. #2675 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:35
    ฮือ น่ารักจังเลยยยย5555555
    #2675
    0
  18. #2674 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:33
    ตลกตลอดเวลา55555
    #2674
    0
  19. #2656 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:11
    ได้สามล้าน5เลิกโกรธที่เอิ้นเฉยยย55555555555555
    #2656
    0
  20. #2649 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:25
    ใจคนแม่อะเนอะะะะ
    #2649
    0
  21. #2634 jonginshi88 (@jonginshi88) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:05
    อยากมีพี่เอิงเป็นของตัวเองบ้างงงง -.-
    #2634
    0
  22. #2609 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:27
    น้องเป้ยน่ารักมากคะ
    #2609
    0
  23. #2558 ยอลฤดี (@exoplanet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:02
    อ้าว ไม่ขายพี่เอิงแล้วเหรอ คนอ่านยังอยากได้อยู่นะน้องเป้ย
    #2558
    0
  24. #2552 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:41
    โถๆๆๆๆ เอ็นดูน้องมากๆ
    #2552
    0
  25. #2534 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:19
    น่าเอ็นดูจริงๆเจ้ากะหล่ำปลี
    #2534
    0