Not yours เมื่อผมไม่ใช่ (Yaoi) (END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 179,603 Views

  • 3,237 Comments

  • 9,853 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,688

    Overall
    179,603

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : First Impression

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2523 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61

Chapter 1 First Impression

                ไม่คาดหวัง ไม่ผิดหวัง

            บอกตรงๆว่าตอนแรกผมก็ตกใจ ด้วยความที่ผมเด็ก ไม่มีประสบการณ์ผมก็เลยหลงๆลืมๆไปว่าพี่เอิงคงไม่ได้เลี้ยงผมไปตลอดชาติหรอก...จริงๆผมเคยคาดหวัง แต่มันก็อย่างที่เห็น...ผมไม่ใช่คนที่พี่เอิงเลือก

                ผมเลือกเรียนคณะสื่อสารมวลชนในมหาวิทยาลัยเอกชน ช่วงที่พี่เอิงรับผมมาดูแลบอกเลยว่าชีวิตผมอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อมาก เขาเลยเป็นเหมือนตอหม้อทางด่วนให้ผมเกาะไว้แน่น

                พ่อผมเป็นคนงานข้าเก่าเต่าเลี้ยงในตระกูลอารยะ แต่ดันติดพนันบอลอะไรก็ไม่รู้เลยขโมยเครื่องเพชรของเจ้าสัวอชิ อารยะไปขายใช้หนี้ อาศัยว่าเจ้าสัวอชิไม่ค่อยสนใจเครื่องเพชรเพราะเป็นผู้ชาย แถมไม่ค่อยกลับบ้าน ส่วนแม่ผมก็เปิดร้านขายผักที่ตลาดแต่ดันติดเล่นไพ่เล่นแชร์กับเจ๊ขายหมูแผงข้างๆ เล่นไปเล่นมาก็โกงแชร์กัน

                เรื่องของพ่อมันแดงตอนที่เจ้าสัวอชิให้พี่เอิงไปเอาเครื่องเพชรมาจะมอบให้เป็นของขวัญแต่งงานเพื่อนแก เอ่อ เดี๋ยวผมลำดับความสัมพันธ์ในตระกูลอารยะก่อน

                ตระกูลอารยะปัจจุบันมีอยู่ด้วยกันสองคน คือเจ้าสัวอชิ อารยะ หรือคุณเอิ้น และ พี่เอิง อชิตพล อารยะ สองพี่น้องที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการอสังหาริมทรัพย์ แต่เจ้าสัวอชิไม่ได้บริหารงานเต็มตัวเพราะตอนเจ้าสัวคนเก่ากับคุณหญิงจากไป คุณเอิ้นก็เรียนหมอปีสุดท้ายแล้ว คนที่เป็นตัวหลักจริงๆคือพี่เอิง

                แปลกมากที่บ้านนี้ตั้งชื่อลูกชายว่า เอิ้น กับ เอิง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของผมจะไปวิจารณ์อะไร ขนาดพ่อผมหน้าไท๊ยไทย ส่วนแม่ก็แค่มีเชื่อจีนอันน้อยนิด ยังกระแดะชื่อเป่าเป้ย ก็ไม่รู้จะต้องพูดยังไงแล้วเหมือนกัน

                ทีนี้พอพ่อขโมยเพชรมาก็รีบหนีไป แม่ที่โกงแชร์มาก็หนีไป ตอนนั้นผมติดเพื่อนไม่ค่อยกลับบ้าน พอกลับมาอีกทีบ้านแตกสาแหรกขาดพร้อมกับตำรวจที่มาพาผมไปโรงพัก ครอบครัวเราไม่ค่อยอบอุ่นนัก...แต่ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะโดนทั้งพ่อและแม่ทิ้งพร้อมกันแบบนี้ ตอนทั้งคู่จากไปคงคิดว่าอีกฝ่ายยังอยู่ดูแลผมไง แต่ไม่ใช่! เหลือผมตัวคนเดียว

                วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้เจอทั้งเอิ้นทั้งเอิงสองพี่น้องชะเอิงเอิงเอยครั้งแรก ดูจากสภาพชุดนักเรียนมอซอๆของผมแล้ว บอกเลยว่าทั้งคู่ทำใจแล้วล่ะว่าคงไม่ได้เงินจากผมสักบาท ทั้งตัวผมมียี่สิบในกระเป๋ากางเกง ผมจำได้ว่ากำกระเป๋ากางเกงแน่นมาก ค่ารถกลับบ้านเลยนะ กลัวเขาเอาไปเหลือเกิน

                “จับผมเลยครับ ผมไม่มีปัญญาตามพ่อตามแม่มาใช้หนี้หรอก ผมเข้าคุกเอง”

                อย่าคิดว่าผมเรียกคะแนนสงสาร บอกเลยว่าไม่ใช่ แต่ในคุกยังมีข้าวกิน ผมยังเป็นเยาวชนยังไงก็ไปสถานพินิจ ได้เรียน ได้กินฟรี อยู่ฟรี ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองจะอยู่ตัวคนเดียวแล้วเอาชีวิตรอดได้หรอก เจ้าหนี้ที่แม่โกงแชร์คงมาข่มขู่ผมทุกวัน จะหนีไปตายเอาดาบหน้ามันก็ไม่ใช่ละครหลังข่าวนะ

                สังคมไทยโคตรจะมองกันที่วุฒิการศึกษา ผมยังไม่จบมัธยมหกเลย ความสามารถพิเศษอื่นๆก็ไม่มี เป็นเด็กธรรมด๊าธรรมดา ที่หน้าตี๋ๆขาวๆ ตัวผอมๆ

                “ไม่รู้จริงๆใช่ไหมว่าพ่อไปไหน?”

                “ไม่รู้ครับ ไม่รู้จริงๆ”

                ผมโดนสอบสวนถามสารพัดสารเพ แต่ผมก็ไม่รู้อะไรเลย ตำรวจไม่ได้จับผมเข้าคุก ผมเลยแบกเป้นักเรียนเตรียมจะกลับบ้าน พวกป้าๆที่โดนโกงแชร์ก็ด่าผมสารพัด ผมก็ไม่สู้นะ สู้ไม่ได้ เหนื่อยเปล่า

                “เธอมาทำงานใช้หนี้ในบ้านฉันแล้วกัน แต่ถ้าพ่อเธอติดต่อมาต้องแจ้ง ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความจับเธอข้อหาสมรู้ร่วมคิด พี่เอิ้นโอเคไหม?”

                “แล้วแต่เอิงแล้วกัน”

                แล้วพี่เอิงก็มอบสัญญาจ้างฉบับแรกในฐานะคนสวนให้ผม เจ้าสัวอชิก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาไม่ขูดเลือดขูดเนื้อกับปูหรอก แค่ไม่ให้เงินเดือนสักบาท แต่ผมได้อยู่ฟรีกินฟรี ผมว่าพวกเขานั่นแหละขาดทุน ส่วนผมกำไรเต็มๆ

 

                หน้าที่ผมก็ไม่มีอะไรมาก ปลูกต้นไม้ในบ้านอารยะแทนพ่อนั่นแหละ พ่อเป็นคนสวนที่โตมาในบ้านนี้ เจ้าสัวอชิผิดหวังมากที่พ่อกลายเป็นคนไม่ดี ผมก็ผิดหวังเหมือนกัน อยู่ๆเพชรห้าล้านหายไปกับสายลม ผมในฐานะลูกคนทำผิดก็เลยตั้งใจก้มหน้าตัดหญ้า รดน้ำต้นไม้ไป

                ชีวิตดี้ดี ดีกว่าไปสถานพินิจเยอะเลย ผมไม่คิดจะโกงแบบพ่อแบบแม่หรอก โกงแล้วลำบาก ต้องหนีไปไหนไม่รู้แถมคนตามด่าตามแช่งอีก ผมตัดหญ้าไปวันๆ แล้วมีที่ให้นอน ข้าวให้กิน คือตอบโจทย์

                เจ้าสัวก็ไม่ได้ใจร้าย ถึงไม่ได้ให้เงินแต่ก็ให้ผมกลับไปเรียนเหมือนเดิม แต่เจ้าสัวก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน คฤหาสน์อารยะอยู่แถบชานเมืองเจ้าสัวที่ต้องเป็นทั้งหมอทั้งเจ้าของกิจการ กับคุณอชิตพลที่เป็นหนึ่งในผู้บริหารเครืออารยะก็พากันไปอยู่เพนท์เฮ้าส์หรือคอนโดหรูหราในเมืองกันหมด

พ่อถึงกล้าขโมยของไงเพราะบ้านไม่มีใครอยู่เลยนอกจากแม่บ้านแก่ๆสองคนกับผม ชีวิตผมท้าทายมากกับพวกหนอนใบไม้และวัชพืช ผมว่าผมก็ชอบปลูกต้นไม้ประมาณหนึ่ง

พอเสาร์อาทิตย์ผมก็มีรายได้เสริมกับเขาเป็นครั้งแรกคือการนั่งรถไปทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์สองพี่น้องชะเอิงเอิงเอย นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมว้าวมาก เจ้าสัวอชิ กับคุณอชิตพลอยู่เพนท์เฮ้าส์ตรงข้ามกับธนาคารช่อฟ้าพอดีเป๊ะ เป็นโครงการหรูหราระดับมหาเศรษฐีเท่านั้นที่มีปัญญาซื้อ ชั้นเกือบบนสุดที่ทั้งชั้นมีแค่สี่ห้องนอน เป็นของเจ้าสัวหนึ่งห้อง แล้วก็คุณอชิตพลหนึ่งห้อง

แม่บ้านไปทำความสะอาดห้องเจ้าสัว ส่วนผมก็มายืนงงในดงเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงแถมมีสองชั้นด้วย ห้องคุณอชิตพลตกแต่งด้วยสีขาวเทา ดูขรึมๆเหมาะกับเขาดี แต่ที่ไม่ดีคือผมไม่รู้ว่าจะเริ่มทำความสะอาดตรงไหนก่อน มันกว้างเกินไปแล้วผมก็ถนัดแค่ปลูกต้นไม้ ถอนหญ้า จะออกไปถามแม่บ้านในห้องเจ้าสัวปรากฏว่าผมจำพาสเวิร์ดเปิดประตูไม่ได้ ถ้าผมออกไป ทีนี้ก็นั่งหงอยตรงทางเดินเลยนะ

ผมเลยต้องสำรวจห้องคุณเอิงเพื่อหาไม้กวาด แต่มันก็ไม่มีอะไรที่คล้ายไม้กวาดเลยสักนิด ในห้องครัวก็สะอาดสะอ้านจานชามให้ล้างก็ไม่มี ชั้นล่างมีห้องรับแขก ห้องครัวแล้วก็ห้องทำงาน

หรือจะอยู่ด้านบน?

ผมเดินขึ้นไปข้างบนก็พบกับประตูสามบาน ห้องแรกเป็นห้องหนังสือ คุณอชิตพลชอบอ่านหนังสือ ห้องที่สองล็อก ส่วนห้องที่สามไม่ล็อก ปรากฏว่าเป็นห้องนอน

แม้จะเป็นยามกลางวันแต่ม่านกลับปิดสนิทจนห้องมืดไปหมด ผมกดเปิดไฟข้างประตูแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเจอเจ้าของบ้านที่ท่อนบนเปล่าเปลือยกำลังดันตัวขึ้นจากเตียง

“ขะ ขอโทษครับ”

“ใคร? ปิดประตู แสงมันเข้า ปิดไฟด้วยแสบตา”

แล้วผมก็ขังตัวเองในห้องนอนมืดสนิทด้วยความตกใจที่ถูกดุ เสียงขยับเขยื้อนจากคนบนเตียงทำให้ผมใจเต้น โดนด่าแน่เลยกู ตั้งใจมาหาไม้กวาดดันมาปลุกเจ้าของห้อง...แต่เมื่อกี๊คือหุ่นคุณเขาแม่งแจ่มแมวมาก

“ตกลงว่าใคร”

“เป่าเป้ยครับ...มะ มาทำความสะอาด”

ในความเลือนรางผมเห็นเงาร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ มือหนายกขึ้นเฉียดผ่านไหล่ผมไปเปิดตรงสวิตซ์ไฟ...ก่อนทั้งห้องจะสว่างอีกครั้งแล้วผมก็ได้พบกับ...six pack วีไลน์ที่หายไปในขอบกางเกงผ้า

“มองอะไร?”

เสียงหัวเราะในลำคอทำให้ผมต้องรีบเงยหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเสยผมเปิดหน้าเนี้ยบตอนนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาฉายความอ่อนล้าแต่ตาพราวระยับ

“คะ คือ...เปล่าครับ”

“ตกลงมาทำอะไร ทำไมไม่อยู่บ้าน?”

“มา..มาทำความสะอาดครับ”

“ทำเป็น?”

“ไม่เป็นครับ เขาให้มาด้วยก็มา”

“แล้วขึ้นมาข้างบนทำไม”

“ผม...ผมหาไม้กวาดไม่เจอ เลย...มาหาไม้กวาดครับ”

คุณอชิตพลชะงักแล้วส่ายหัวก่อนจะบอกให้ผมรอตรงนี้ แน่นอนว่าผมไม่กล้าขยับตัวเลย ยืนแข็งเป็นต้นไม้มองเขาหายไปในช่องประตูแล้วกลับมาพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำแต่ไม่ยอมผูกสายรัดเอวให้ดี เวลาเขาเดินสาบเสื้อก็เปิดเห็นกล้ามท้องและวีไลน์อยู่ดี

แม่ง...หุ่นดีไปไหนวะ ทีกูล่ะมีแต่ก้าง โลกไม่ต้องตอกย้ำให้เห็นถึงความต่างกันของเราขนาดนี้ก็ได้ ผมไม่หล่อก็ควรจะให้ผมรวยสิ นี่ทั้งไม่หล่อทั้งไม่รวยแถมหนี้ท่วมหัวอีก แม่งเอ้ย!

 

แล้วคุณอชิตพลก็แนะนำเครื่องดูดฝุ่นให้ผมรู้จัก มันเปลี่ยนหัวได้ด้วย ดีกว่าไม้กวาดที่ผมใช้มาทั้งชีวิต แล้วไม้ถูพื้นก็มีถังน้ำเฉพาะของมัน ที่กดไม้ปั่นในช่องกลมๆมันก็จะปั่นน้ำออก เป็นไม้ถูหมาดๆทันตาเห็น

ผมมีความสุขกับการทำความสะอาดบ้านมาก ผมอยากมีบ้านหรูๆแบบนี้มานาน พอได้มาเดินไปเดินมาก็เลยรู้สึก(ไปเอง)ว่าผมเป็นเจ้าของบ้านด้วย

คุณอชิตพลออกไปข้างนอกตอนผมเริ่มทำความสะอาดได้ไม่นาน มันเลยยิ่งเหมือนบ้านของผมเข้าไปอีก พอทำงานเสร็จผมเลยใช้สิทธิ์ความเป็นเจ้าของบ้านนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นพรมหน้าทีวี

ก็อยากลองนอนบนเตียง นั่งบนโซฟาแต่ผมไม่กล้าหรอก แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ขนาดพรมยังนุ่มไปหมด ทำงานเสร็จเหนื่อยๆได้นอนบนพื้นนุ่มๆโคตรสบาย...

ไม่อยากกลับบ้านใหญ่เลย อยากนอนตรงนี้อ่ะ... แอร์ก็เย็น ผ้าห่มก็นุ่ม เอ๊ะ...ทำไมมีผ้าห่ม?

 

ร่างกายสปริงตัวขึ้นมาอัตโนมัติ ม่านด้านนอกที่เปิดไว้รับแดดตอนนี้กลายเป็นแสงสลัวของยามเย็น ผ้าห่มผืนใหญ่กองอยู่บนตัวผม แถมมีหมอนด้วย และที่สำคัญผมได้กลิ่นของกิน

จมูกฟุตฟิตไปทางห้องครัว ท้องร้องโครกคราก ผมควรจะกลับบ้านได้แล้วนะ เลยรีบพับผ้าห่มวางหมอนไว้ปลายโซฟา กระย่องกระแย่งโผล่หน้าไปในห้องครัว

ของกินสองสามอย่างบนโต๊ะทำผมน้ำลายจะหก มันคือปลาไรอ่ะ ไม่เคยกินเลย แล้วนั่นผัดอะไรนะ...แต่อันสุดท้ายนี่รู้ว่าต้มยำกุ้ง

“น่ากินจัง”

“ก็กินสิ”

เสียงจากข้างหลังทำผมสะดุ้ง หันขวับไปเจอเจ้าบ้านที่ยืนเช็ดผมเปียกๆอยู่ในชุดลำลองสบายๆ ผมหลับไปจนเขากลับมาแล้ว...

“แหะๆ เดี๋ยวผมกลับแล้วครับ”

“กลับยังไง?”

“กลับกับป้าศรีครับ”

“ป้าศรีกลับไปตั้งนานแล้ว”

“งะ งั้น ผมกลับรถเมล์”

“สายไหน?”

“มะ ไม่แน่ใจครับ เดี๋ยวไปถามคนที่ป้ายเอา”

“อยู่นี่แหละ เดี๋ยวดึกๆฉันจะกลับบ้านอยู่ดี ค่อยกลับพร้อมกัน ไปกินข้าวก่อนไป”

“ไม่เป็นไรครับ นั่นของคุณอชิตพล ผมกลับไปกินที่บ้านทีเดียว”

“ฉันกินเสร็จแล้ว ไปกินเถอะ เสียดายของ...แล้วต่อไปเรียกพี่เอิง เรียกคุณอชิตพลมันดูแก่ เข้าใจไหม? ฉันเพิ่งจะสามสิบ”

“คะ..ครับ”

ผมไม่กล้าเถียงหรอกครับว่าผมเพิ่งจะสิบแปด ห่างกันคุณ...เอ่อ พี่เอิงตั้งสิบสองปี พอผมทำหน้าเจี่ยมเจี๊ยมเขาไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากหายไปในห้องทำงาน ผมเลยได้โอกาสรีบไปเทข้าวในถุงใส่จานมองเจ้ากับข้าวน่ากิน มันพร่องไปบ้างแล้วจริงๆแบบที่เขาว่า เขากินไปก่อนแล้ว ผมไม่ถืออยู่ละเรื่องกินของเหลือ แม่งเกิดมาไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้เลย ปลาส้มๆนี่อร่อยมาก อร่อยกว่าปลาทูที่แม่ทอดให้กินอีก

 

ผมกินข้าวพี่เอิงจนหมดเกลี้ยงเลยต้องรีบล้างจานทำลายหลักฐาน ขนาดจานข้าวของเขายังหรูหราดูดีเป็นจานกระเบื้องสีขาวทุกใบ พอมันมาวางเรียงกันแล้วสวยมาก ต่างจากจานแถมจากแพ็คมาม่า ยำยำ ไวไวที่ผมเคยซื้อมาลิบลับ จริงๆเวลานี้ถ้าอยู่บ้านใหญ่ผมคงอาบน้ำปะแป้งมานอนรอดูละครเย็นกับป้าศรี ป้าพรแต่ผมไม่กล้าเปิดทีวีจอยักษ์ของพี่เอิงอ่ะ แล้วมันก็ดูเปิดยากกว่าแค่กดปุ่มด้วย ผมเลยมานั่งจ๋องรอข้างโซฟาเหมือนเดิม

แต่พอหนังท้องตึงหนังตามันก็หย่อน ผมหยิบหมอนใบเดิมมากอดนอนรอพี่เอิงมาเรียกกลับบ้าน แต่พี่เอิงไม่เรียก! ผมนอนแผ่หลาอยู่หน้าทีวี มีผ้าห่มคลุมตัว ตื่นมาอีกทีก็แดดแยงตา การมานอนข้างคืนข้างนอกมันไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ที่ช็อคมากคือวันนี้ผมสอบอ่านทำนองเสนาะวิชาภาษาไทย แล้วมันเป็นคะแนนช่วยถ้าผมท่องผ่านผมน่าจะได้ภาษาไทยเกรด 1 แน่ๆยังไงก็ไม่ตก ถ้าเจ้าสัวกับพี่เอิงรู้ว่าผมสอบตกอีก คงอนาถใจมากแน่ๆ

นาฬิกาดิจิตอลทรงแปลกตาบนโต๊ะบอกว่าตอนนี้หกโมงแล้ว ผมเป็นมนุษย์ตื่นเช้า แล้วผมจะกลับบ้านไปอาบน้ำยังไง? สายตาตวัดมองไปที่บันได พี่เอิงครับ...ตื่นโว้ยตื่น!!!

หัวใจอันฮึกเหิมของผมห่อแฟบลงทีละนิดตามขั้นบันไดที่ก้าวเดินขึ้นไป ผมจะกล้าไปปลุกพี่เอิงได้ยังไงวะ? แล้วจะให้ผมกลับบ้านเองก็กลับไม่ถูก แต่สอบท่องทำนองเสนาะก็ต้องสอบ

ผมอาจจะต้องใช้เสียงนุ่มนวลทำท่าหมาหงอยให้พี่เอิงด่าสักรอบสอบรอบแล้วบีบน้ำตาให้เขาเห็นใจ คราวหน้าผมสาบานจะศึกษาวิธีนั่งรถเมล์จากตรงนี้กลับบ้านให้ได้เลยคอยดู

มือแง้มเปิดประตูห้องนอนพี่เอิง คราวนี้ไม่กล้าเปิดไฟแล้วครับ แต่ค่อยๆย่องแย่งไปที่เตียง เสียงลมหายใจดังเป็นจังหวะบ่งบอกว่าผมกำลังจะปลุกสิงโตหลับชัวร์ๆ

สองมือค่อยยื่นเข้าไปเล็งว่าจะเขย่าปลุกเขาตรงไหนดี ตรงมือก็ไม่เห็นมือเขา ตรงเท้าก็กลัวเขาถีบ มือผมเลยยื่นเข้ายื่นออกอยู่อย่างนั้น งั้นไม่เขย่าแต่เรียกก่อน?

“พี่เอิงครับ...พี่เอิ...เหวอออ”

ผมโดนกระชากทีเดียวก็ลอยไปอยู่บนเตียง ทีแรกก็ขึ้นไปครึ่งตัว แต่แรงคุณอชิตพลมหาศาลมาก เขาดึงอีกทีผมก็กลายเป็นหมอนข้างเขาไปแล้ว

“อยากนอนกับพี่หรอ”

เสียงงัวเงียแหบต่ำเหมือนสิงโตทำให้ผมตัวแข็งทื่อ ลมหายใจอุ่นๆรินรดอยู่ข้างแก้ม หัวใจเต้นระรัวเหมือนจะหลุดออกมา พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย กูโดนแดกหัวแน่ๆ ฮืออ

“ปะ เปล่าครับ”

“หึ...เด็กปากไม่ตรงกับใจ”

เปล่าจริงๆ...ไม่ได้โกหกนะ ไม่อยากนอนด้วยแต่อยากกลับบบ้านด้วย

“พะ พี่เอิง”

“อืม...อย่าดื้อน่าเบ้บ”

เบ้บ? เบ้บไหน? นี่ไม่เบ้บ นี่เป่าเป้ย เป้ยเองพี่ เป้ยคนเดิมเพิ่มเติมคือมีสอบอ่านทำนองเสนาะ

“พี่เอิง...คือ”

“นิวอย่าดื้อได้ไหม บอกให้นอนก็นอน หรือจะให้พี่กอดถึงยอมนอนดีๆ?”

ตาผมเบิกกว้างเมื่อสิงโตกลับขยับเคลื่อนมายกตัวคร่อมผม เขาตื่นแล้ว แล้วอะไรนะ? นิว? นิวไหน กอด? กอดอะไร ไม่ ไม่กอด ไม่เอา ไม่นิว นี่เป้ยเองงงง

“พะ พี่เอิง ผมเอง...อื้ออออ”

โดนแดกแล้ววววววววว ช่วยด้วยยยยยยย พี่เอิงกัดผมมมมมมมมมมม กัดปากผมทำไมมม

“ไม่ใช่นิว?”

เขากัดจนปากผมช้ำไปหมด ตอนนี้ปากผมไม่รู้สึกอะไรแล้ว คนบ้าไรทั้งกัดทั้งดูดทั้งขบ ปากนะไม่ใช่เนื้อหมู แล้วไม่เปิดโอกาสให้ผมประท้วงเลยสักนิด ผมพยายามจะดันเขาออก ข้อมือก็ถูกดึงรั้งไว้บนหัว เขาแรงเยอะมากกก ก็สมควรอ่ะ ผมตัวสูงเท่าไหล่เขาเอง

“เป่าเป้ยครับ...”

“หรอ? ทำไมอร่อยกว่าที่คิด”

แล้วผมก็โดนกินอีกรอบ พี่เอิงแม่งเป็นสิงโตจริงๆด้วย ผมโดนกินจนหัวหมุน ปากหลุดออกมาจากหน้าผมก็จะแปลกใจเลย

“อืม...เดี๋ยวไปส่ง”

แล้วเขาก็ลุกออกไป ทิ้งผมไว้อยู่บนเตียง สาบานเลยว่าคราวหลังจะไม่มายุ่งกับพี่เอิงตอนเพิ่งตื่นอีกแล้ว คนหรือสิงโตน่ากลัวมาก อันตรายต่อชีวิตและจิตใจมาก...ผมไม่ปลอดภัยเอาซะเลย



---------------------------------------------

เป้ยอย่าไปยอมพี่เขาลูก! เขานิสัยไม่ดี ออกมา!!! (แต่งเองอินเอง เผื่อไม่มีใครอินด้วย 555)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.523K ครั้ง

94 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 เมษายน 2562 / 14:57

    หห่างกันเยอะมากก


    #3203
    0
  2. #3195 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 15:49
    อิหยังวะ ทำไมมึนจังอีพี่555
    #3195
    0
  3. #3194 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 15:43
    สองพี่น้องชะเอิงเอิงเอย หนูลูกกกก-.-😂😂💕
    #3194
    0
  4. #3193 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 15:42
    ตอหม้อทางด่วน5555555น้องงงงง!!;-;
    #3193
    0
  5. #3170 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 12:20
    หนีไปลูกกกกก 😂😂
    #3170
    0
  6. #3156 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:14
    แงงงง อิพี่เอิง แก!!!
    #3156
    0
  7. #3115 JutakanWhanyan (@JutakanWhanyan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 12:42
    น้องงงงงพี่มาช่วยหนูเเเล้ววววย๊าก!!!!//โดดถีบสิงโตบนเตียง5555555
    #3115
    0
  8. #3071 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 17:04
    กี้ดดดด ยัยน้องงงงงงง!
    #3071
    0
  9. #3056 toeisptry (@toeisptry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 21:53
    อิพี่อย่าแกล้งน้องงง
    #3056
    0
  10. #3033 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 09:53
    อิพี่มันแกล้งปะนิ ชั้นว่าต้องใช่แน่ๆงั้นน้องก็หนีไปลูกกกก น้องหนีปายยยย
    #3033
    0
  11. #3021 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 22:43
    อิพี่แกล้งละเมอใช่มั้ยยยแงงงง น้องงเป้ยยยหนีปายยยยยย
    #3021
    0
  12. #2999 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:46
    น้องเป้ยลู้กกกก หนีไปลู้กกกก ฮือออออ อิพี่เอิงมันร้ายยยย
    #2999
    0
  13. วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:56
    ว้อยยยยยย พี่เอิงงงงงงง
    #2995
    0
  14. วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:55
    อิพี่ ทำไมถึงได้ไวิยะบาห่ห่รไยพวเวงเขขดขกว
    #2994
    0
  15. #2958 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:44
    ตาพี่เองน่ากลัวชิบเป๋ง อะไรของเขาวะ เป่าเป้ยเป็นเด็กมองโลกในแง่ดีมากอ่ะ แต่ละเรื่องที่เจอมันหนักหนาอยู่นะ แต่พอน้องมองด้วยมุมมองของน้องคือสบายใจขึ้นมาทันที
    #2958
    0
  16. #2945 Minusonce (@luffybear) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:02
    แหนะะะะ
    #2945
    0
  17. #2926 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:17
    อ๊อยยยใจบางแล้วพี่เอิง แงงงง
    #2926
    0
  18. #2887 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:40
    น้องโดนหลอกเข้าถ้ำสิงโตแน้วววววว
    #2887
    0
  19. #2881 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:34
    ทำไมน้องเป้ยชิวจังละลูก 5555 โอ๊ยน้องงงงง อยากหอมหัวเอามาฟัดเล่นนนน แง่งงง
    #2881
    0
  20. #2870 icetharinee (@icetharinee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:48
    เด็กเยอะสินะตาพี่5555555
    #2870
    0
  21. #2868 pandayld (@pandayld) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:49
    อร่อยกว่าที่คิด เอ๋~~~ ยังไงอ่ะคะคุณอชิตพ๊ลลล
    #2868
    0
  22. #2828 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:50
    ไม่ได้อ่านชื่อคนแต่งพอได้ยินชื่อช่อฟ้าคืออ๋อเลย คุณอชิตพลกินเด็กคนนั้นนั่นเอง555
    #2828
    0
  23. #2815 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:40
    ความเด็กเยอะนี้ เเต่พี่เอิงจะมากินน้องเเล้วก็บอกว่าอร่อยกว่าที่คิดไม่ได้นะ นี่เเบบว่าเคยคิดอยากกินน้องสินะ
    #2815
    0
  24. #2751 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:55
    อ่านแล้วมีมุมตลกๆ
    #2751
    0
  25. วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:13
    น้องทำไมน่ารักจัง เด๋อด๋ามากๆ
    #2727
    0