Not yours เมื่อผมไม่ใช่ (Yaoi) (END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 180,282 Views

  • 3,242 Comments

  • 9,869 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,367

    Overall
    180,282

ตอนที่ 16 : Chapter 15 : On Sale

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1712 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

Chapter 15 On Sale

                พี่เอิงนอนป่วยทั้งวัน ตอนเย็นเราเลยลงมาซื้อของที่ซูเปอร์เพราะจู่ๆคุณเขาก็อยากกินสุกี้ แถมยังบอกให้ใส่กะหล่ำปลีได้เต็มที่ด้วยไม่แยกหม้อ ถ้ารู้ว่าพี่เอิงเวอร์ชั่นจีบผมจะเลิกเหยียดกะหล่ำปลีนะผมอ่อยนานแล้ว! ไปกินชาบูแบบหม้อสองฝั่งผมต้องห้ามไปต้มกะหล่ำฝั่งเขาตลอดอ่ะ แถมยังได้กะหล่ำปลีออแกนิกด้วย! ไม่ต้องกลัวสารเคมี การโดนจีบนี่มันดี้ดีเหมือนเราได้รับสิทธิพิเศษได้เอาแต่ใจเต็มที่ มีสปอร์ตไลท์ส่องลงมาที่ผมกับกะหล่ำปลี เราจะรักกันตลอดไป

                “เป้ย เอาไปแค่สองสามอันพอ เดี๋ยวกินไม่ทัน”

                เนี่ย แล้วก็มีพวกตัวร้ายมาขัดความรักของผม พี่เอิงหยิบกะหล่ำปลีกลับคืนไปใส่เชลฟ์เหลืออยู่สามหัว ทำเหมือนใจดีแต่ก็แอบเหยียดกะหล่ำปลีของผมอยู่ดีอ่ะ!

                “ไม่ต้องทำหน้าหงอยเลย พี่ไม่ได้ห้ามแต่กินไม่ทันมันจะช้ำ ไม่มีใครกิน ก็ต้องทิ้ง”

                “เป้ยกินอยู่นะ”

                “กะหล่ำปลีอยู่ห้องพี่ ย้ายมาอยู่กับพี่สิ ให้เหมาทั้งหมดนี้เลย

                พี่เอิงจีบผมหน้าเชลฟ์กะหล่ำด้วยรอยยิ้มมุมปากกรุ้มกริ่ม ส่วนผมเป็นกะหล่ำระเบิดบึ้มไปแล้ว มาชวนอยู่ด้วยได้ไงเล่า...ไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อย

                แล้วผมก็จะกลับห้องตัวเองแล้วด้วย พี่เอิงก็หายแล้ว ผมจะต้องใจแข็ง ถึงปองจะบอกให้ผมร่วมมือกับพี่เอิงก็เถอะ แต่ผมยังไม่เก็ทเท่าไหร่อ่ะ เอ้ะ ใช่...เรื่องคุณต๊ะต้องบอกพี่เอิง

                “พี่เอิง เป้ยสงสัย”

                “หืม?”

                “คุณต๊ะเขาทำให้เป้ยกับพี่เอิงไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือเปล่า หรือว่าพี่เอิงไม่อยากให้เป้ยอยู่ด้วยจริงๆ”

                “พี่อยากอยู่กับเป้ย”

                “ตอบคำถามอันแรกด้วยสิครับ”

                “ทำไมคิดว่าเป็นคุณต๊ะ เลิกมองกะหล่ำปลีได้แล้ว ไปหยิบผักอื่นบ้าง ยังไม่ย้ายเข้าบ้านพี่ห้ามซื้อเยอะ”

                ง่ะ...ก็อยากได้อีกสักหัวอ่ะ

                ผมเลยต้องตัดใจจากกะหล่ำปลีไปเลือกผักกาดขาวต่อ แต่พี่เอิงบอกไม่ต้องเอาผักอื่นเยอะก็ได้แค่กะหล่ำก็คงเต็มหม้อ ยังไม่เต็มสักหน่อยได้อีกสักหัวสองหัวแหละ

                “ก็เรื่องคุณต๊ะ คุณต๊ะเอาสัญญาจ้างงานมาให้เป้ยเซ็นต์บอกว่าเป้ยต้องทำงานใช้หนี้สามล้านนะ สามปีห้ามลาออก แล้วก็ให้เป้ยย้ายออกด้วย พี่เอิงไม่กลับห้องเลยช่วงนั้นเป้ยเลยย้ายออกตามที่เขาบอก เป้ยไม่อยากเกะกะพี่เอิง”

                พอนึกถึงวันนั้นผมก็เสียใจอ่ะ วันนั้นเหมือนโลกทั้งใบหายไปหมดเลย ผมร้องไห้เก็บเสื้อผ้า เก็บข้าวเก็บของ เก็บแม้กระทั่งกะหล่ำปลีในตู้เย็น หิ้วอิชชี่ไปด้วยกัน จากที่ทุกวันมีพี่เอิงตลอด วันหนึ่งก็ไม่มีแล้ว...

                “พี่เอิงขอโทษ”

                ความคิดของผมชะงักเพราะพี่เอิงที่เข็นรถเข็นนำอยู่ข้างหน้าหันกลับมารวบผมไปกอด ผมจมไปกับอ้อมกอดเขาแล้วก็ร้องไห้ ผมผ่านมาได้ยังไงวะ ร้องไห้ทุกวัน กินข้าวไม่ลง ร้องแล้วร้องอีก

                “พี่เอิงรักเป้ยจริงๆนะ ห้ามหลอกนะ ฮืออ”

                “พี่เอิงรักเป้ย”

                “ไม่ได้รักมิลันจริงๆนะ”

                “ไม่รักครับ รักเป่าเป้ยคนเดียว ขอโทษที่ดึงมิลันเข้ามาทำให้เป้ยคิดมาก พี่ผิดเองที่ตอนนั้นอยากหาใครสักคนมาแทนเป้ย”

                ก็ถ้าพี่เอิงเข้าใจว่าผมไม่ได้รักแล้วเราก็เลิกกันปกติเรื่องมิลันก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก เขาก็มีสิทธิ์ก็ในเมื่อไม่มีผมแล้ว แต่มันก็แอบหวงอยู่หน่อยๆอ่ะ

                “เป้ยไม่โกรธ เพราะเป้ยก็แอบคิดว่าจะไปทำฟาร์มกะหล่ำเลี้ยงผู้ชาย เป้ยจะเลือกวันละคนเลย ตอนนั้นเป้ยรวยกว่าพี่เอิงแล้ว เป้ยเลือกได้แน่ๆ เป็นเศรษฐีกะหล่ำปลี”

                พี่เอิงดันผมออก เขาขมวดคิ้วแล้วก็หัวเราะ

                “เป้ยเคยบอกพี่แล้ว บอกว่าพี่เป็นกิ๊ก เป็นเด็กในสต็อคเป้ย”

                “ตอนนี้ก็เป็นอยู่ ห้ามหือกับเป้ยนะ เป้ยจะไปเลือกคนใหม่จริงด้วย”

                “โอเคครับ พี่เอิงไม่หือครับ ทำตามเป้ยบอกทุกอย่างเลย”

                พี่เอิงยิ้มแล้วเขาหล่ออ่ะ ผมก็เขินๆที่ตัวร้องไห้กลางซูเปอร์เฉยเลย เราเดินเลือกของกันต่อแต่ว่ามันรู้สึกดีมากที่ผมได้พูดสิ่งที่ผมรู้สึกออกไป

                “เรื่องคุณต๊ะ เรื่องสัญญาเดี๋ยวพี่จัดการเอง เป้ยไม่ต้องคิดมาก กินสุกี้เสร็จเราไปดูสัญญากันแล้วพี่จะบอกเป้ยเองว่ามันผิดพลาดตรงไหน”

                “เป้ยกลัวคุณต๊ะไม่หวังดีกับพี่เอิง ถึงเป้ยจะจ๊นจนแต่เป้ยไม่ได้อยากได้เงินพี่เอิงสักบาทเลยนะ ไม่อยากให้พี่เอิงซื้ออะไรให้ด้วย เป้ยไว้ใจได้ที่สุดในโลกเลย”

                “อยากได้สักอย่างบ้างสิ”

                “นอกจากกะหล่ำปลีเป้ยก็ไม่อยากได้อะไรเลยอ่ะ”

                “ไม่อยากได้พี่บ้างหรอ On sale อยู่นะ มีบริการส่งถึงบ้าน”

                ฮืออออ ทำไมน่ารักแบบนี้ เขินไปหมดแล้วอ่ะ โอ้ย คือการโดนจีบมันดีมากกกกกก

                “เป้ยมีโค้ดลดราคาของ Shopee กดสั่งซื้อพี่เอิงทางนั้นได้ไหม เผื่อได้ลดราคาอีก”

                Shopee คืออะไร?”

                “ก็เว็บกับแอพซื้อของอ่ะ ออนไลน์ช็อปปิ้งครับ เหมือนพวกลาซาดา”

                “เป้ยจะไปซื้อพี่ในช็อปปิ้งออนไลน์เลยหรอ ต้องแย่งกับคนอื่นหน่อยนะ พอดีพี่พรีเมียม แต่ถ้าเป้ยซื้อพี่ตอนนี้เวลานี้ไม่ต้องแย่งกับใคร ยังไม่ต้องจ่าย ใช้ก่อนผ่อนทีหลัง ไม่พอใจไม่ต้องจ่ายแต่ไม่มีนโยบายคืนของนะ ซื้อแล้วซื้อเลย”

                “ไม่ซื้อครับ ยังไม่ถูกใจ”

                พี่เอิงหัวเราะแล้วก็โยกหัวผมไปมา แต่ผมเขินไปหมดแล้วอ่ะ

                “ไม่ซื้อแน่นะ”

                “ไม่ซื้อครับ”

                “ให้จองไว้ก่อน”

                “ไม่จอง ไม่ต้องเลยพี่เอิง ยังไม่ใจอ่อนนะ”

                “ไม่เป็นไร เดี๋ยวมาขายใหม่ บ้านเป็นร้อยล้านพี่ยังขายออก ขายตัวเองให้เป้ยก็คงขายออกสักวัน เดี๋ยวคราวหน้ามีโปรโมชั่นเด็ด ซื้อพี่แถมนามสกุล”

                “พี่เอิงงงงงงงงงง ห้ามจีบแล้วววววว”

                โอ้ยใครก็ได้ใน Shopee รีบซื้อพี่เอิงไปเลย อ่อยเรี่ยราดมาก พอผมเขินพี่เอิงก็อารมณ์ดียิ้มจนตาหยีแถมหางตามีรอยตีนกาอีก เขาเลิกจีบจนได้แต่มาจูงมือผมขึ้นห้องไปด้วยกันแทน

                “ห้ามจับมือด้วย”

                “ให้ทดลองสินค้าก่อนไง”

                ขายเก่งเกินไปแล้ว!

 

                หลังกินสุกี้ผมก็จัดการบังคับพี่เอิงอาบน้ำกินยาอีกรอบ เขาจะดื้อไม่ยอมกินบอกว่าตัวเองหายแล้ว แต่ฝันไปเถอะ! แถมงอนไม่ได้ด้วยนะเพราะตอนนี้ผมเป็นว่าที่ลูกค้าคนสำคัญ

                จริงๆเขาแอบงอนตั้งแต่ผมไม่ยอมให้กินเบีร์ยแล้ว ไม่สบายจะมากินเบีร์ยได้ไงเล่า กินน้ำส้มไปเลย ผมเอาส้มมาคั้นทำน้ำส้มหมดเกลี้ยงเพราะเขาบอกเจ็บคอไม่อยากกินส้มเป็นลูกๆซีกๆ ถึงผมจะไม่เข้าใจว่าส้มนิ่มๆมันเจ็บคอยังไง สงสัยเส้นใยส้มมันสากคอเขามั้ง

                แล้วผมก็จูงมือสิงโตแอบงอนเพราะงอนเปิดเผยไม่ได้กลับห้องไปดูสัญญาด้วยกัน กระเป๋าพี่เอิงยังวางอยู่ที่เดิมตรงกลางห้องผม อิชชี่ก็นอนนิ่งอยู่บนโซฟา อดไม่ได้ต้องจับมันมาฟัด

                ผมไม่เคยมีตุ๊กตาหรือของเล่นเป็นของตัวเองเลย พ่อกับแม่บอกว่าไร้สาระแล้วมันก็แพง ก็มีอิชชี่นี่แหละที่ผมจับฉลากได้มา ตุ๊กตาสิงโตยิ้มแฉ่งของผม

                “มันเยินหมดแล้วเป้ย”

                อิชชี่กลายเป็นตุ๊กตาเน่าเพราะมันคุณภาพไม่ค่อยดีตั้งแต่แรก เป็นตุ๊กตาถูกๆในซุ้มกิจกรรมเฉยๆ แต่จะทิ้งก็เสียดายเหมือนกัน ผมกอดมันแทนพี่เอิงตลอดเลย

                “อื้อ น่าจะซ่อมไม่ได้แล้วด้วย”

                ตอนตัดใจจากพี่เอิงผมพยายามจะทิ้งอิชชี่ แต่ก็ทำใจไม่ลง ผมวางอิชชี่ลงแล้วไปรื้อสัญญามาให้พี่เอิงดู เรานั่งด้วยกันหน้าทีวี พี่เอิงอ่านสัญญาทีละหน้าส่วนผมที่โง่ๆก็มองออกไปนอกระเบียง มองห้องพี่เอิงที่ปิดไฟสนิท

                วันนี้ไม่ต้องสงสัยแล้วว่าพี่เอิงไปไหน เพราะเขาอยู่ที่นี่กับผม...ดีจังเลย

                “โอเคพี่เข้าใจแล้ว พี่ขอเอาสัญญาชุดนี้ไปก่อน”

                “มันผิดจริงๆใช่ไหมพี่เอิง คุณต๊ะไม่ได้หวังดีใช่ไหม เขาไม่ชอบเป้ยหรอ หรือว่าเขาอยากให้พี่เอิงคบผู้หญิง หรือว่า...”

                “เป้ย เชื่อใจพี่นะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

                พี่เอิงยื่นมือมาปิดปากผม คือตอนนี้ผมคิดไปร้อยแปดพันเก้า มันกังวลไปหมด แต่พอพี่เอิงยิ้มให้ผมก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันอาจจะไม่ได้ร้ายแรงแบบที่ปองพูดไว้ก็ได้

                “ป่ะ กลับห้องกัน”

                “เป้ยอยู่ห้องแล้ว”

                กลับบ้านเรากัน

                โอ้ย เอาคุณอชิตพลไปเก็บไกลๆทีได้โปรด

                “บ้านเราไม่มีสักหน่อย เป้ยจะนอนกับอิชชี่ พี่เอิงกลับไปเลย”

                “พี่ไม่สบาย ไปด้วยกันนะ”

                พี่เอิงเอนตัวมาพิงไหล่ผม ทีตอนนี้ล่ะไม่สบาย เมื่อกี้ใครนะไม่ยอมกินยาบอกว่าหายแล้ว?

                “ไม่ได้ครับ เป้ยจะนอนห้องเป้ย”

                “โอเคงั้นพี่นอนกับเป้ย พี่อาบน้ำแล้ว”

                แล้วพี่เอิงก็คว้าอิชชี่เดินเข้าไปในห้องนอนผมง่ายๆ ผมประท้วงแต่เขาก็ไม่ฟังแถมยังถึงผ้าห่มคลุมตัวเองแกล้งทำเสียงกรนอีก พี่เอิงคนเดิมหายไปไหนนนนนนน

                “พี่เอิงไม่เล่นนะ”

                “พี่เอิงง่วงครับ ไปอาบน้ำแล้วมานอนป่ะ”

                ผมพยายามดึงทึ้งเขาออกมาแต่แรงผมจะไปสู้อะไรอ่ะ ผมตัวเท่าไหล่เขาเอง แถมพี่เอิงยังดึงผมกลับไปนอนทับเขา วาดแขนกอดผมแน่นไว้กับตัวเอง

                “พี่เอิงปล่อยเป้ยยยยยยย”

                “ไม่ปล่อย ไม่ให้ไปไหนแล้ว”

                ใบหน้าเราอยู่ห่างกันนิดเดียว พี่เอิงลืมตาขึ้นมาสบตาผม ผมเห็นเงาตัวเองในดวงตาเขา ความรู้สึกเหมือนฝูงผีเสื้อบินอยู่ในท้องทำให้ผมต้องเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

                “เป้ยจะไปอาบน้ำ ปล่อยเลยครับ”

                “ไม่อยากให้ไปเลย”

                “เป้ยเหม็นสุกี้จะตาย น้ำยาล้างจานอีก”

                “ถ้าพี่ปล่อยให้พี่นอนด้วยนะ พี่ไม่ดิ้นหรอก พี่นอนเรียบร้อย”

                โห กล้าพูด เวลานอนนี่อย่างกับสิงโตตะปบกวาง ขยับก็ไม่ได้ ดิ้นก็ไม่ได้ทั้งรัดทั้งล็อคไม่ให้ผมกระดุกกระดิกเลย ถ้าดิ้นแม้แต่นิดเดียวคือโดนสิงโตกินทั้งตัว

                “เป้ยเอาหมอนข้างวางตรงกลาง พี่เอิงห้ามล้ำเส้นนะ”

                “ถ้าเป้ยข้ามมาเองล่ะ”

                “เป้ยนอนเรียบร้อยกว่าพี่เอิงอีก เป้ยไม่ขยับเลย”

                เพราะไม่เคยได้ขยับ...ไม่กล้าขยับด้วยไม่งั้นไม่ได้นอน! นอกจากคืนนั้นผมจะแบบอยากจะสวีทกับพี่เอิงก็จะดิ้นนะ แหะๆ แต่ช่วงนี้ไม่มีดิ้นแน่นอน ไม่-ใจ-อ่อน!

                “หึหึ ไปอาบน้ำป่ะ”

 

                ผมอาบน้ำนานกว่าปกติเพราะว่าต้องสระผม พอออกมาพี่เอิงก็เหมือนจะหลับไปแล้วอาจจะเพราะยาทำให้เขาง่วงด้วยส่วนหนึ่ง เลยต้องแอบไปเป่าผมในห้องครัว ครัวผมแคบไปเลยถ้าเทียบกับห้องพี่เอิง ก็แหงแหละของผมเป็นแค่หนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องน้ำกั้น มีกำแพงกั้นเป็นห้องรับแขกกับโต๊ะกินข้าวสำหรับสองคนนั่งแล้วก็ประตูบานเลื่อนข้างๆเปิดออกมาเป็นครัวแคบๆ แต่ผมก็ชอบห้องตัวเองนะ อย่างน้อยก็เป็นบ้านของผมจริงๆ

                อยู่กับพี่เอิงห้องนู้นผมก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันเป็นบ้านของผม ก็มีแค่ที่นี่แม้พี่เอิงจะเป็นคนซื้อให้ เหมือนเป็น Safe zone ที่ผมรู้สึกปลอดภัย ได้นั่งกินกะหล่ำปลีที่เหมือน healing food ของผม กินแล้วมีความสุข

                พี่เอิงเป็นความสุขของผมแล้ววันหนึ่งผมก็เสียเขาไป เขาก็เลยไม่ใช่ความสุขของผมมาตั้งนานจนกระทั่งมีเรื่องเข้าใจผิดนี้ระหว่างเรา ผมก็ยังรับมือกับเรื่องของเราตอนนี้ไม่ค่อยถูก แต่ถ้าผมกับพี่เอิงคุยกันตั้งแต่ตอนนั้นผมคงไม่ต้องเสียใจมานานขนาดนี้ เสียใจจนตอนนี้ผมว่าผมอยู่คนเดียวได้แล้ว

                แถมผมยังเป็นแฟนคลับมิลันได้ด้วย...ผมว่าผมก็คงเดินมาจนจุดสิ้นสุดความเสียใจ พอผมกำลังจะก้าวข้ามไปพี่เอิงก็ดึงผมกลับมา มันก็เลยยังไม่แน่ใจ

                แต่ที่รู้ๆผมไม่ได้เกลียดพี่เอิง เราจบกันด้วยเหตุและผลตอนนั้น แต่มันเจ็บใจที่ดันพบว่าเหตุผลพวกนั้นไม่ได้มาจากพี่เอิง ทำไมคุณต๊ะต้องเข้ามายุ่ง ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมเวลาหลายปีที่ผ่านมาผมต้องเสียใจด้วยวะ

                โกรธตัวเองด้วยที่ไม่คุยกับพี่เอิงตั้งแต่แรก ทำไมเราไม่คุยกันล่ะ? โกรธพี่เอิงด้วยที่เขาคิดไปเอง แต่ผมก็คิดไปเองเยอะแยะด้วยเหมือนกัน

                ถ้าพี่เอิงเป็นสิงโตฟุ้งซ่านผมก็คงเป็นกะหล่ำปลีคิดไปเอง ตอนนั้นผมน่าจะเป็นคนขี้หงุดหงิดมากกว่านี้อ่ะ พอเห็นสัญญาก็หิ้วไปฟาดหัวพี่เอิงเลย ไปโวยวายสักหน่อย ทะเลาะกันไปเลย

                “เป้ยกับเอิงไม่เคยทะเลาะกันเลยใช่ไหม? ไม่ดีนะ ต้องทะเลาะบ้างอีกฝ่ายจะได้รู้ว่าเรารู้สึกยังไง”

            เสียงของพี่เอิ้นที่เคยคุยกับผมเรื่องนี้ลอยกลับเข้ามาในความคิด ใช่...เพราะเราไม่เคยทะเลาะกันเลย ผมไม่เคยโวยวายที่พี่เอิงไม่กลับห้องเลยไม่รู้ว่าเขาไปนอนโรงแรม แต่คิดไปเองว่าเขาไปกับคนอื่น ส่วนพี่เอิงก็คิดว่าผมไม่รัก ถ้าเขาไม่ยอมง่ายๆแล้วมาตามผมเราอาจจะได้คุยกันไปแล้ว

                “เป้ย...มานอนได้แล้ว”

                พี่เอิงเลื่อนประตูครัวเข้ามาทำให้ผมต้องกดปิดที่เป่าผม

                “ทำไมเป่าจนหัวมันฟูข้างเดียวแบบนั้น”

                “พี่เอิง เป้ยตัดสินใจแล้ว”

                “เรื่องอะไรครับ”

                “เป้ยจะทะเลาะกับพี่เอิง ทะเลาะเยอะๆเลย พอทะเลาะเราจะได้ปรับความเข้าใจกัน แล้วเราก็จะเข้าใจกัน ทะเลาะให้ครบทุกเรื่องเลยจะได้ไม่ต้องเข้าใจผิดกันอีก”

                “ได้ พี่จะทะเลาะกับเป้ยไปเรื่อยๆ แต่ตอนนี้เป้ยเลิกทะเลาะกับที่เป่าผมก่อน ฟูฟ่องไปหมดแล้ว ฟูข้างเดียวด้วย”

                “จริงอ่ะ”

                ผมรีบลุกวิ่งเข้าไปในห้องนอน พุ่งเข้าห้องน้ำส่องกระจกดูตัวเอง ไอ้เหี้ยยยยยยยยย หัวข้างขวาผมคือฟูเหมือนโดนไฟช็อต แถมแห้งกรอบหยิบหวีมาหวีกดให้มันลงก็ไม่ลง

                “พี่เอิง เป้ยหัวฟู”

                พรุ่งนี้จะไปทำงานยังไงอ่ะ โอ้ยต้องตื่นมาสระผมตอนเช้าอีก ผมทำหน้าเหมือนจะตายแต่พี่เอิงกลับยืนพิงประตูขำ ไม่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมเลย

                “เดี๋ยวตอนเช้าตื่นมาสระ”

                “โห่ ขี้เกียจตื่นอ่ะ”

                “เดี๋ยวพี่ปลุก”

                “พี่เอิงตื่นสายกว่าเป้ยอีก”

                ปลุกบ้าปลุกบออะไร คุณอชิตพลตื่นสายประจำเพราะจะเข้างานตอนไหนก็ได้ ส่วนคุณปานชีวาต้องไปตอกบัตรสแกนนิ้วก่อนแปดโมงครึ่ง!

                “พี่สัญญาจะตื่นเช้ากับเป้ย”

                “เป้ยเซ็งอ่ะ”

                “เลิกเซ็งได้แล้ว ตอนเช้าสระผมก็หาย ป่ะ นอนกัน”

                ผมยอมปล่อยปัญหาผมชี้ฟูไว้ก่อนแล้วเดินไปนอน พอหลังแตะเตียงก็โดนสิงโตตะปบไปนอนกอดแน่นเหมือนเดิม ไหนใครบอกว่าจะไม่นอนเลยหมอนข้าง ยังไม่ทันวางหมอนข้างเลย!

                “พี่เอิงงงไหนสัญญากับเป้ยแล้วไง”

                “พี่ต้องตื่นเช้ากว่าปกติ ขอชาร์จพลังก่อน ไม่ได้กอดเป้ยตื่นเช้าไม่ไหว”

                โอ้ยโคตรไม่เกี่ยวกันเลย แต่พอลองดิ้นเขาก็ไม่ปล่อย คือผมก็ไม่กล้าดิ้นเยอะด้วย มันมีผลต่อความปลอดภัยในค่ำคืนนี้ เอาเหอะ เห็นแก่พรุ่งนี้ที่พี่เอิงต้องตื่นเช้ามาทำหน้าหงุดหงิดยอมให้กอดก็ได้ จะเป่าผมให้ดังลั่นห้องเลยคอยดู

                “ฝันดีกะหล่ำปลีของพี่”

                “ไม่ใช่ของพี่เอิงนะ...”

                “หึหึ...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่”

                แต่นอนกอดกับพี่เอิงแล้วอบอุ่นจัง ถึงจะตื่นมาตะคริวแดกก็เถอะ

 

---------------

เหม็นฟามรัก เหม็นฟามพยายามขายตัวเองของพี่เอิง  แต่ละมุกของลุงวัย 35 เอ็นดูละเกิน 55555

จริงๆพี่เอิงไม่ได้พูดน้อยค่ะ แต่ที่ผ่านมาไม่มีบทให้พูด 55555555555555+

               

               

                               

               

               

               


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.712K ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:39

    ใใจแข็งที่น่ารักมากน้องกะหล่ำ

    #3222
    0
  2. #3210 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:25
    หวานกันมาก จีบเก่งงงงงงง
    #3210
    0
  3. #3159 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 12:47
    ชอบการขายตรงของอิพี่เอิงมาก5555
    #3159
    0
  4. #3090 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:33
    แหมมมมมมมมม //วงวารคุณต๊ะ แพะรับบาปชัดๆ555555455
    #3090
    0
  5. #3047 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 14:43
    แหมมมม พอรู้ว่าเขาหน่อยจีบไม่พักเลยนะพี่เอิง5555555
    #3047
    0
  6. #3013 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 20:50
    จ้าาาาา สู้ๆนะทั้งคู่ มีอะไรก็คุยกันนนน
    #3013
    0
  7. #2970 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:40
    พี่น่ะรู้ว่าเป่าเป้ยพยายามใจแข็งสุดๆ แล้ว หนูเก่งมาก เพียงแต่ทางพี่เอิงเขาฮาร์ดเซลมาก สู้ยากนิดนึง แต่หนูสู้ได้นะ ใจแข็งไว้ลูก หนูเก่งมากแล้ว ฮึบบบ
    #2970
    0
  8. #2909 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:38
    รุกแรงเลยน้าพี่เอิงงงงงงงงง
    #2909
    0
  9. #2893 mook2328 (@mook2328) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:48
    เอิ้นเป็นแฟนกับเลขาเจิ้น?ใช่ป่ะ
    #2893
    0
  10. #2879 nyymmpph (@nnyymmpphh18) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:36
    เบียร์ไม่ได้เขียนอย่างนี้หรอคะ.....
    #2879
    0
  11. #2860 WuPheem (@pheemkwu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:24
    เขินพี่เอิงอ่ะ
    #2860
    0
  12. #2834 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:28
    แหม พอปรับความเข้าใจได้นี่ จีบเอาจีบเอา เผลอไม่ได้ต้องหยอดทุกมุกเลยนะ อยากให้น้องสงสัยเรื่องสัญญาเเล้วแอบไปรื้อมาดูจัง เป็นการขอเเต่งงานที่โคตรเเหวกแนวมากๆ
    #2834
    0
  13. #2816 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:45
    ไม่มีบทให้พูด!! 5555ไรท์~~

    ทำไมแอบระแวงมิลันแปลกๆอ่ะ ส่วนปองคุณลูกก แม่ไม่รู้ววเล๊ยยย ว่าทำไปเพราะอัลไลลล554
    #2816
    0
  14. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:34
    น้องน่าเอ็นดูมาดๆแบบมากๆๆๆๆๆๆ
    #2796
    0
  15. #2774 kimmywong (@kimmywong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:08
    ขำเป้ยกับกะหล่ำปลีมาก

    น่ารักจัง
    #2774
    0
  16. #2687 Ricerabbit (@kwmk93) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:07

    เกลียดความรักกะหล่ำปลีของน้อง ศัตรูหัวใจนัมเบอร์วันของพี่เอิง

    #2687
    0
  17. #2650 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:26
    ขำ5555555555555
    #2650
    0
  18. #2587 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:46
    ชอบพี่เอิงรักน้องสุดๆแต่มันผิดพลาดตรงไหนอยากรู้ๆคะ
    #2587
    0
  19. #2560 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:21
    ทีมพี่เอิงเลยขายของเก่งอ่ะ
    #2560
    0
  20. #2513 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:37
    ความรักกกกกกกกก
    #2513
    0
  21. #2475 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:23
    โอ้ยหวานไปอีก
    #2475
    0
  22. #2460 Sea.C.94 (@kemmiemii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:39
    on sale มาก
    #2460
    0
  23. #2446 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:57
    หมั่นไส้อิพี่เอิงอ่ะ น้องเป้ยหนูไปรักกะหล่ำปลีดีกว่า 55555555555
    #2446
    0
  24. #2400 CalamaleParfait (@CalamaleParfait) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:14
    จีบอย่างมุ่งมั่นมากๆ 55555 on sale สุดอะไรสุด ขายเก่งงง
    #2400
    0
  25. #2203 Monky.d (@beboypop) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:25
    ขัดตาขัดใจกับคำว่า"เบีร์ย"มากๆ

    ช่วยแก้หน่อยเถ้อะะะ
    #2203
    1
    • #2203-1 แบมแบมม (@alcoholbtend) (จากตอนที่ 16)
      6 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:54
      ขอโทษที่พิมพ์ผิดค่ะ เดี๋ยวจะแก้ไขตอนรวมเล่มค่า

      ขอบคุณมากค่ะ <3
      #2203-1