Not yours เมื่อผมไม่ใช่ (Yaoi) (END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 180,055 Views

  • 3,240 Comments

  • 9,857 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,140

    Overall
    180,055

ตอนที่ 13 : Chapter 12 : AChittaphon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1779 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

Chapter 12 AChittaphon

                “เมื่อไหร่เป้ยจะรักพี่”

                อชิตพลกดปลายจมูกหอมหน้าผากคนหลับสนิทแล้วลุกออกมา เป็นอีกคืนที่นอนไม่หลับ มันก็คาราคาซังมาเป็นปีๆเหมือนเป็นรอยเปื้อนที่เช็ดไม่ออก

                อยู่กันมาสามปีกว่าแล้วเป่าเป้ยก็ยังไม่เคยจะหันมามองเขา ทั้งรอยยิ้มและแววตาของน้องไม่เคยเป็นของเขา จากจุดเริ่มต้นที่พาให้เป้ยมาอยู่ด้วยกันที่นี่มาจนถึงวันนี้ก็ยังทำให้เป้ยรักไม่ได้สักที

                “อะไรจะรักพี่เอิ้นขนาดนั้น”

            ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองยังทนไหวได้ยังไง กลับมาอยู่ด้วยกันแค่บางวันหรือวันเว้นวันส่วนวันอื่นๆก็ไปนอนโรงแรมเอา รู้ทั้งรู้ว่าน้องไม่รักแต่ก็ทำใจปล่อยน้องไปไม่ได้

                บรรยากาศระหว่างเขากับเป้ยช่างต่างกับตอนเป้ยอยู่กับพี่เอิ้น พี่เอิ้นไม่ได้คิดอะไรหรอก...เขาถึงได้คาดหวังว่าวันหนึ่งน้องจะเปลี่ยนใจ

                น้องไม่เคยหัวเราะเต็มเสียงตอนอยู่กับเขาเลยสักครั้ง ไม่ค่อยจะสบตากันมักจะหันหน้าหนีเสมอแล้วก็เกร็งเวลาที่เขาสัมผัส จูบ หรือกอด เวลาซื้ออะไรให้ก็แค่ยกมือไหว้ มันต่างจากเวลาที่พี่เอิ้นล็อคคอน้องเหวี่ยงเล่น คุยอะไรกันไม่รู้ กลายเป็นเป่าเป้ยพูดเยอะ สนุกสนาน ตื่นเต้นกับของเล็กๆน้อยๆจากพี่เอิ้น

                สามปีกว่าแล้วนะ หรือสำหรับเป่าเป้ยเขาก็เป็นแค่คนที่เอาเปรียบจนต้องยอมมาอยู่ด้วยกันแบบช่วยไม่ได้ บางทีก็สงสัยว่าน้องมีความสุขไหมที่อยู่ที่นี่ หรืออยากจะจากไปเต็มทีแล้ว

               

                “พี่เอิง กาแฟครับ เอาไข่ดาวด้วยเนอะ เป้ยทอดให้”

                มันควรจะเป็นบรรยากาศยามเช้าของสามีภรรยา คนรัก หรือจะคู่ข้าวใหม่ปลามันก็ได้แต่นับวันมันก็ยิ่งอึดอัด เป้ยก็ยังเหมือนเดิม ดูแลเขาไปเพราะเป็นหน้าที่ส่วนเขาก็เริ่มหายใจไม่ค่อยออก

                คล้ายกับการโยนลูกบอลใส่กำแพง ให้ไปเท่าไหร่มันก็เด้งกลับมา นับวันมันก็เหนื่อย ไม่ว่าจะทำอะไรน้องก็ไม่เคยมีปฏิกิริยาตอบรับ กลับมาบ้านทุกวันน้องก็เหมือนเดิม หรือถ้าไม่กลับทั้งอาทิตย์ก็ไม่เคยถามว่าไปไหน

                ไม่เคยโทรหา ไม่เคยขออะไรสักอย่าง ไม่เคยโกรธ ไม่เคยงอน...อาจจะเพราะว่าไม่เคยรัก

                “เรียนเป็นไงบ้าง”

                “ตั้งใจอยู่ครับ แต่ยากอ่ะ”

                “ไม่ต้องกดดันมากหรอก เอาให้ผ่านก็พอ”

                “พี่เอิ้นบอกว่าถ้าเป้ยได้เกรดสี่จะซื้อทองให้ แต่เป้ยเป็นคนไม่งกเป้ยเลยไม่เคยได้เกรดสี่เลย”

                พอพูดถึงพี่เอิ้นตาโตๆของน้องก็ขยับโค้งเป็นรอยยิ้ม มือหนากำแก้วกาแฟแน่น...ถ้าเป็นแก้วใสอาจจะแตกคามือแต่นี่มันแก้วเซรามิค

                “พี่ไปทำงานละ”

                “เป้ยผูกไทค์ให้ครับ”

                ความใส่ใจไปตามหน้าที่ทำให้เขายังปล่อยน้องไปไม่ได้สักที แต่มันคงอีกไม่นานแล้วล่ะ วันหนึ่งเขาก็ต้องยอมรับว่าความสุขของเป้ยไม่ใช่การอยู่กับเขา เป้ยคงอยากอยู่กับพี่เอิ้นแต่มันเป็นไปไม่ได้ในเมื่อพี่เอิ้นรักคนอื่น

                กลัวน้องจะเสียใจ...หรือควรปล่อยให้เสียใจแล้วสุดท้ายจะได้รู้ว่าคนที่อยู่กับน้องก็มีแค่เขา เป้ยมีแค่พี่...มีแค่พี่คนเดียว

 

                “แบบฟาร์มกะหล่ำปลีออแกนิกครับ พื้นที่ตรงเขาค้อสามารถทำโรงเรือนหลังคาสูงปลูกกะหล่ำปลีได้ อยู่ด้านหลังบ้านพักตากอากาศที่คุณเอิงให้ทำแบบไว้คราวก่อน ให้บ้านอยู่ด้านหน้าดีกว่าเพราะบ้านหันหน้าทางทิศนี้จะรับลมได้ดี ส่วนโรงเรือนเราควบคุมอุหภูมิอยู่แล้วไว้ด้านหลังรับแดดหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ บ้านจะได้ไม่ร้อน”

                ตาคมมองแบบบ้านกับโรงเรือนกะหล่ำปลีขนาดไม่ใหญ่มาก ถ้ากินแค่ในบ้านกับแบ่งขายบางส่วนก็ไม่ถึงกับทำเป็นอาชีพได้แต่น่าจะเป็นงานอดิเรกของเป่าเป้ยได้

                “คงไม่ได้ไปปลูกเองทั้งปี ให้เป้ยได้รดน้ำดูแลบ้างตอนไปพักผ่อน คุณต๊ะลองดูว่าแถวนั้นมีชาวบ้านที่เขารับจ้างปลูกผัก ดูแลบ้านตอนเราไม่อยู่ไว้หน่อย คงต้องรออีกสักปีจะสร้างได้ ต้องถมที่ ปรับหน้าดินอีกเยอะ ไม่ต้องรีบสร้างนะครับ ผมอยากให้มันออกมาดีที่สุด”

                “ได้ครับ เบื่อสัตหีบแล้วหรอครับถึงอยากสร้างบ้านพักตากอากาศบนภูเขา”

                “ผมเฉยๆ แต่เป้ยเขาคงเริ่มเบื่อทะเล ไปกันเกือบทุกเดือนจนไม่อยากไปแล้วมั้ง ลองท่องเที่ยวทำฟาร์มเขาอาจจะชอบ”

                “มีความรักแล้วคุณเอิงสดใสนะครับ”

                “ไม่หรอกครับ ขมขื่นเหมือนกัน คุณต๊ะกับภรรยาประคับประคองกันมาถึงวันนี้ได้ยังไง สามปีผมยังรู้สึกเริ่มจะไม่ไหว”

                “เฮ้อ เหมือนเห็นเจ้าสัวสมัยก่อนเลย คุณเอิงเหมือนเจ้าสัวมาก ท่านก็เคยปรึกษาผมเรื่องคุณหญิง ผมเลยบอกไปว่าเพราะผมหล่อภรรยาเลยรักผมมาก เจ้าสัวไม่ค่อยหล่อก็ต้องพยายามชนะใจคุณหญิงเยอะหน่อย”

                อชิตพลหัวเราะกับคำหยอกล้อของเลขาวัยใกล้เกษียณ คุณต๊ะเป็นเลขาของเจ้าสัวอารยะคนก่อนแล้วตอนนี้ก็เป็นเลขาของเขา คุณต๊ะควรได้ดูแลพี่เอิ้น แต่อยู่กับพี่เอิ้นได้ปีเดียวเท่านั้น เพราะพี่เอิ้นเห็นใจที่คุณต๊ะต้องไปนั่งรอคุยงานที่โรงพยาบาลดึกๆดื่นๆ ช่วงนั้นพี่เอิ้นต้องประจำอยู่โรงพยาบาลที่ไปใช้ทุน

                เสียดายความสามารถ ประสบการณ์คุณต๊ะ ให้ไปช่วยเอิงทำงานดีกว่า ของพี่เอาคนอื่นเหอะ พี่ยังไม่ค่อยว่างด้วย ให้แกมานั่งเฝ้าดึกๆดื่นๆเมียแกมาจิกหัวพี่ที่โรงพยาบาลแน่

                “ผมยังไม่เก่งเท่าพ่อหรอกครับ ปีแรกที่พ่อจากไปอารยะหุ้นร่วงเป็นดาวตกเลย โครงการหลายโครงการก็ชะงัก ได้พี่เอิ้นทำหน้ามึนไปขอกู้เงินที่ช่อฟ้า เขาก็ให้นะทั้งๆที่เรากำลังแย่ การเป็นเพื่อนเจ้าของธนาคารของพี่เอิ้นนี่ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้ ถ้าพี่เอิ้นไม่เป็นหมอ อารยะอาจจะไปไกลกว่านี้...กว่าที่ผมทำ”

                “น่าแปลกที่ผมเห็นต่าง คุณเอิ้นใจดีเกินไปเขาถึงเหมาะจะเป็นหมอ คุณเอิงมั่นใจในตัวเองเถอะครับ คนที่เหมือนเจ้าสัวคือคุณเอิง คนที่ตัดสินใจหลายอย่างจนอารยะมีวันนี้ได้ก็คือคุณเอิง อารยะจะเติบโตขึ้นอีกเรื่อยๆในหลายปีข้างหน้าต่อจากนี้ภายใต้การบริหารของคุณ”

                “ชมแบบนี้ผมเพลิงนะ ฆ่าพี่เอิ้นชิงสมบัติเลยดีไหมคุณต๊ะ?”

                พูดด้วยน้ำเสียงขำขัน อย่างพี่เอิ้นยิ่งกว่าแมวเก้าชีวิต...หน้าด้านหน้าทน แต่ก็เพราะแบบนี้ช่อฟ้าถึงให้กู้เงินหลายร้อยล้านในครั้งนั้น

                “คุณเอิ้นตายยากนะครับ หนังเหนียว สมัยผมไปรอหน้าห้องผ่าตัด ทะเลาะกับคนไข้ประจำ พูดจนคนไข้งงแล้วเดินหนีเข้าไอซียู เป็นสมัยนี้คงโดนอัดคลิปลงเฟซบุ๊คให้เราต้องตามไปแก้ข่าว”

                “เฮ้อ...ดีแล้วครับให้เป็นเจ้าสัวไปจะได้รักษาภาพลักษณ์บ้าง”

                “ยิ้มแบบนี้บ่อยๆสิครับคุณเอิง รับรองคุณเป้ยทั้งรักทั้งหลง”

                “กลัวจะวิ่งหนีมากกว่า เดาไม่ถูกเลยว่าเขาคิดอะไร ทำงานยังง่ายกว่า”

                “ไม่ลองถามล่ะครับ มาแอบสร้างฟาร์มออแกนิกแบบนี้เขาก็ไม่รู้นะคุณเอิงว่าคุณเอิงคิดอะไร กว่าจะสร้างเสร็จเขาหนีไปก่อนทำไง”

                “คุณต๊ะเชี่ยวชาญนะเนี่ย มิน่ามีลูกตั้งสามคน”

                “ทะเลาะกันเขาว่าลูกดกครับ คุณเอิงก็ลองเอาคำโบราณไปใช้ดู ทะเลาะกับคุณเป่าเป้ยบ้าง”

                “หน้าผมเขายังไม่ค่อยจะมองเลย”

                “ถ้าไม่รักเขาไม่อยู่ด้วยหรอกครับ คุณเอิงมั่นใจในตัวเองอีกนิดเถอะ ทั้งเรื่องงานแล้วก็เรื่องส่วนตัว”

 

                “จูบหน่อยนะ ไม่รักเป้ยหรอ เป้ยรักพี่เอิงจัง”

                “เมาแล้วเป้ย”

                ยกยิ้มมองคนเมาที่เคล้าคลอเป็นลูกแมว มีแค่เวลาเมาที่น้องจะหัวเราะ จะยิ้มให้ แล้วก็จะรักกัน แม้ตอนตื่นมาจะลืมไปหมดเลยก็ตาม

                “เป้ยไม่เมา เป้ยไหววว เป้ยไปต่อออ”

                “ไปไหน”

                “ไปหาพี่เอิง คิก”

                “พี่ก็อยู่นี่”

                แขนแกร่งรวบคนเมามานั่งตัก วันนี้ลูกค้าเอาไวน์จากยุโรปมาให้เลยมาชวนคนขี้เมาดื่ม แก้วที่สองก็เริ่มหัวเราะคิกคัก คออ่อนจนเป็นห่วงเวลาไปกับเพื่อน มันก็มีบ้างตามประสานักศึกษาที่เพื่อนจะนัดไปแฮงค์เอ้าท์กัน ดีที่เจ้ากะหล่ำปลีของเขาไม่ค่อยชอบเที่ยว นานๆทีถึงจะไปสักที

                “พี่เอิงอยู่กับเป้ยนะ”

                “จะให้พี่ไปไหนล่ะ หืม?”

                “กอดเป้ยด้วย”

                “ชอบให้พี่กอด?”

                “ชอบ ชอบหมดเลย ชอบพี่เอิง”

                ตาโตโค้งจนยิบหยี แก้มเนียนแดงก่ำเพราะฤทธิ์ไวน์ อดไม่ได้ต้องก้มลงไปจูบซ้ำๆ ค่ำคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เจ้ากะหล่ำปลีโดนกอดจนเหนื่อยหลับสนิทไปแล้ว เหลือแต่เขาที่ยังนอนไม่หลับ

                “พี่รักเป้ย ทดอีกนิด เป้ยก็ไม่ต้องอยู่กับพี่แล้ว”

 

                “ซื้อห้องนี้ไว้ให้หน่อย”

                “ได้ครับ”

                อชิตพลมาดูคอนโดเฟสสองที่อยู่ในรั้วเดียวกัน แต่แยกกันไปคนละฝั่ง ฝั่งที่เขาอยู่มีราคาค่อนข้างสูง ต่อให้ห้องสตูดิโอก็ยังราคาแพงกว่าเฟสใหม่นี้ เพราะการบริการและพื้นที่ส่วนกลางที่เหมือนโรงแรมห้าดาว

                “ตกแต่งให้เรียบร้อยด้วย เอาโทนสีสว่างๆนะ ให้อินทีเรียของเราเข้ามาดูเลย”

                “ครับ คุณเอิงจะให้เสร็จภายในช่วงไหนดีครับ”

                “ช่วงปลายปีนี้ ทันไหม? ถ้ามีลูกค้ารีบย้ายเข้า ก็ไปดูแลลูกค้าก่อนนะ ห้องนี้ไม่รีบ”

                “เดี๋ยวผมประสานงานให้แล้วรายงานไปทางคุณต๊ะครับ”

                หัวหน้าเซลล์ประจำโครงการรับเรื่องไปเรียบร้อย ก็แนะนำห้องนี้ต่อ เป็นห้องแบบ B ราคาขายอยู่ที่สิบสี่ล้าน แต่ถ้าใช้สิทธิ์พนักงานอารยะจะได้ลดสามสิบเปอร์เซ็นต์ ต่อให้เป็นผู้บริหารก็ต้องซื้อในราคานี้

                “คุณเอิงจะยื่นสินเชื่อด้วยไหมครับ หรือจะซื้อสดเลย”

                “เงินสด คำนวนราคามาไว้ที่คุณต๊ะเลย”

                ตาคมกวาดมองรอบห้องอย่างละเอียด ไม่มีอะไรต้องกังวลนักทุกโครงการของอารยะเป็นงานคุณภาพ แล้วถ้าเป็นห้องของเขาด้วยหัวหน้าช่างคงมาดูเอง

                “เรื่องที่จอดรถของตึกนี้ ไม่เหมือนกับเฟสนั้นใช่ไหม”

                “ไม่มีจองที่จอดครับ ทุกห้องจะได้คีย์การ์ดห้องละหนึ่งไว้ขึ้นลิฟต์ เข้าห้องแล้วก็ผ่านเข้าที่จอด ที่จอดของเราเฉลี่ยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งค่อนข้างสูงถ้าเทียบกับหลายๆโครงการ ของเราก็เลยราคาแพงด้วยครับเพราะลูกบ้านแทบจะไม่มีปัญหาเรื่องที่จอด ถ้าไม่พอจริงๆสามารถจอดซ้อนคันได้ครับ เราทำที่จอดค่อนข้างกว้าง”

                “อืม ยังไงก็ไม่ใช่ทุกห้องที่ใช้รถ ขอบคุณมากครับ ผมฝากด้วย อ้อ คีย์การ์ดสองใบนะครับ”

                รถก็ซื้อให้แล้ว คอนโดก็คงเรียบร้อยปลายปี ก็คงให้ครบทุกอย่างเท่าที่จะให้ได้ ต่อไปถ้าไม่อยู่ด้วยกันแล้วน้องจะได้ไม่ต้องลำบาก

                เหมือนจะใจดีแต่จริงๆแล้วก็เป็นความเห็นแก่ตัว ถ้าเป่าเป้ยอยู่ห้องนี้เขาจะได้เห็นน้องทุกวัน ยังมีน้องอยู่ในสายตา ขาดเหลืออะไรน้องก็ยังมีเขา...อย่าไปไกลกว่านี้เลย

               

                “ช่วงนี้เครียดอะไรวะเอิง? ค่าเทอมเป้ยแพงไม่มีเงินจ่ายหรือไง”

                จิตแพทย์อชิ อารยะเพิ่งออกเวร หัวชี้ฟูมายืนอ้าปากหาวอยู่หน้าห้อง

                “มาทำไม ไม่กลับไปนอนล่ะ”

                “ห้องไม่มีของกิน มาอาศัยใบบุญน้องชาย ห้องเอิงของกินเยอะ มีเด็กกำลังกินกำลังนอนอยู่ด้วยเลยอุดมสมบูรณ์ใช่ไหมล่ะ เลี้ยงพี่ชายหน่อยน่า”

                “มาเลือกไปแล้วกัน อย่าหยิบกะหล่ำปลีกับส้มไปนะ”

                “ไม่ชอบแต่ดันซื้อมา รักเด็กมันก็ลำบากแบบนี้แหละ ไม่คิดจะบอกเป้ยบ้างหรอว่าไม่ชอบกินส้ม”

                อชิตพลไม่ชอบผลไม้ที่นิ่มๆและมีน้ำ เขาชอบอะไรที่เคี้ยวได้อย่างพวกฝรั่งหรือมะม่วงมัน แต่น้องชอบกินส้มก็ซื้อมาประจำแล้วพอน้องแกะเปลือกใส่จานมาให้ก็เลยต้องกิน ทั้งที่ส้มมันควรเป็นแค่น้ำส้มก็พอ

                “เดี๋ยวก็ไม่ยอมซื้อมาเพราะคิดว่าผมไม่กิน เขาชอบก็ให้เขากินไป”

                “โคตรตามใจ ทีกับพี่ชายไม่เห็นซื้ออะไรให้บ้าง”

                “ซื้อโรงพยาบาลให้แล้วไง ยังไม่พอใจ?”

                “ไม่พอใจ ตอนนี้เป็นพี่ขี้อิจฉาอยู่ ขอขโมยส้มหน่อย เห็นแล้วอยากกิน”

                เป้ยชอบกินส้มก็เพราะพี่เอิ้นชอบกิน พี่เอิ้นเป็นพวกซื้ออะไรก็ซื้อมาเยอะแล้วก็มายัดเยียดให้เขา แต่เขาโตแล้วตอนนี้คนที่ยอมให้แกล้งก็มีแต่เป้ย ดีใจอะไรกับแค่ส้ม...

                ส้มไม่กี่ลูกกับเข็มขัดหลุยส์ที่สั่งซื้อมา...น้องยังดีใจที่ได้ส้มมากกว่า

เป็นคนที่ใช่นี่มันดีเนอะ ไม่ต้องพยายามอะไรเลย

                “คิ้วขมวดอีกแล้ว ตกลงเครียดอะไร พักหลังๆมันดูออกนะไอ้น้อง”

                “เรื่องงาน”

                “ไม่ใช่มั้ง? ทำหน้าอย่างกับคนอกหัก ทะเลาะกับเป้ย?”

                “ไม่ได้ทะเลาะ กลับห้องตัวเองไปเหอะ”

                “เอิงเครียดเป้ยเขาก็รู้สึกนะ งานยุ่งก็กลับมาดูน้องบ้าง น้องมันเหงา พี่พาไปกินข้าวด้วยมาสองสามวันแล้ว มาฝากพี่เลี้ยงเกิดย้ายหนีตามพี่ขึ้นมาเอิงจะทำไง?”

                “พี่เอิ้นจะพาเป้ยไปอยู่ด้วยหรือไงล่ะ?”

                “เฮ้ยๆ แหย่เล่นแค่นี้ทำเสียงแข็ง เอิงเป็นอะไรวะ หรือมีปัญหากับเป้ยจริงๆ?”

                “ใกล้เลิกกันแล้ว”

                “ว่าไงนะ?”

                อชิตพลถอนหายใจแล้วนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว มองดูพี่ชายที่นั่งลงตรงข้ามกัน สีหน้าล้อเล่นของพี่เอิ้นหายไปจนเหลือแต่เจ้าสัวอชิผู้คุมหางเสือหลอกๆของอารยะ

                “ก็ตามนั้น”

                “เลิกได้ยังไง? เบื่อเป้ย?”

                “เป้ยเบื่อผม”

                “เป้ยเนี่ยนะ”

                “อืม...เป้ยไม่ได้รักผม จะให้รั้งเขาไว้ทำไม ห่วงแค่เป้ยยังเรียนไม่จบ อยากให้เรียนจบก่อนแล้วก็คงให้เขาไปตามทางของเขา ตอนนี้ยังดูแลตัวเองไม่ได้ เรียนจบหางานทำได้ก็คงไม่เกี่ยวกันแล้ว”

                “ทำเหมือนเป็นเสี่ยเลี้ยงเด็ก เด็กเรียนจบก็เลิก แล้วรู้ได้ไงว่าเป้ยไม่รัก”

                “อยู่กันมาจนเป้ยปีสามแล้วพี่เอิ้น ผมก็อายุขนาดนี้ทำไมจะดูไม่ออก”

                “ก็ไม่เห็นน้องจะมีใครมีแค่เอิง”

                “มีพี่เอิ้นไง...เป้ยชอบพี่เอิ้น เขารักพี่ไม่ใช่ผม”

                เกิดความเงียบชวนอึดอัดระหว่างกัน อชิตพลถอนหายใจแล้วโคลงหัวเบาๆ เรื่องเป้ยกับพี่เอิ้นมันได้เข้าทำนองพี่น้องแย่งแฟนกันหรอก พี่เอิ้นมีคนอื่น สำหรับพี่เอิ้นเป้ยก็เป็นแค่น้อง แต่เป้ยรักพี่เอิ้นก็เท่านั้น

                “เข้าใจผิดมั้ง”

                “อยู่กันมาสี่ปีแล้วนะพี่เอิ้น เป้ยไม่เคยโทรหาสักครั้งนอกจากตอนนัดกันไปเจอข้างนอกแล้วหากันไม่เจอ สบตาก็หันหน้าหนี จูบก็ตัวแข็ง กอดก็ตัวแข็ง เขาหัวเราะก็ตอนคุยกับพี่ กับผมอย่างกับหุ่นยนต์”

                “เอิง...พี่ว่า...”

                “ผมก็คนนะพี่ สี่ปีแล้วมันไม่เวิร์กก็ต้องปล่อยเขาไป ทนมองเป้ยเอาแต่มองพี่มาสี่ปีแล้ว ไม่อยากทนแล้วว่ะ ไปหักอกเป้ยให้หน่อยแล้วกัน เผื่อน้องจะเห็นบ้างว่าผมยังอยู่ตรงนี้”

                ==============================================

ทำไมพี่เอิงคิดแบบนี้ แล้วทำไมเป้ยเป็นแบบนั้น? ขอเชิญร่วมค้นหาคำตอบได้ในตอนต่อ ต่อ ต่อ ไป 555555555555+

ส่วนฟาร์มกะหล่ำพี่เอิงไปสร้างเองแล้วเด้อ แล้วทำไมไม่บอกน้องห้ะ!


นิยายเรื่องนี้ 20 ตอนจบค่ะ เรื่องไม่ยืด ไปกระชับๆ ดังนั้นใกล้จบแล้วค่ะ 5555555+ ร่วมคอมเม้นให้กำลังใจแบ๊มได้ ส่งกะหล่ำปลีมาก็ได้ แต่ห้ามชวนตอนดึกๆนะคะ 555 หิวววว


ปล. ชื่ออชิตพล ยืมมาจาก เตนล์ NCT ค่ะ 55555+ เอามาปรับนิดนึง พอดีช่วงนั้นเห็นเขาในไทม์ไลน์แล้วหล่อเหลือเกิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.779K ครั้ง

172 ความคิดเห็น

  1. #3235 prewxxii (@prewxxii) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 13:31
    กุถามจีงงงงอิพี่เอิงงงงง
    #3235
    0
  2. วันที่ 28 เมษายน 2562 / 14:12

    โธ่ โง่เลย

    #3218
    0
  3. #3209 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 17:25
    พี่เอิงจะมาโง่เรื่องแค่นี้ไม่ได้55555
    #3209
    0
  4. #3150 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 11:38
    เอออออสรุปแม่ง!!!ต่างคนต่างคิดไปเอง
    #3150
    0
  5. #3141 poterdowจ้า (@p-o-t-e-r-d-o-w) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:39
    ต่างคนต่างคิดไปเอง เอ้อออออออออ
    #3141
    0
  6. #3104 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 02:07
    555555555555อิพี่เอิ๊งงง ด่าโง่ได้รึป้ะทำไมดูไม่ออกฟะ!!
    #3104
    0
  7. #3084 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:37
    โว้ยยยย อิพี่โคตรซึนนนน!!! ให้ตายเถอะะ คิดเองเออเองสุดด555
    #3084
    0
  8. #3044 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 13:55
    คือพี่มุง...คืออะไรเนี่ย!!! แบบเห้ยย ยูโง่ปะวะ
    #3044
    0
  9. #3031 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:13
    โอ๊ยยยพีีเอิงงงงงงงงงงงง
    #3031
    0
  10. #3010 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:54
    ทำไมไม่คุยกันดีๆๆๆๆ
    #3010
    0
  11. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:52
    -พี่เอิง คิดเองเออเองเก่งงง จับส้มปอกเปลือกยัดปากดีไหม!! จะทำอะไรก็ถามเป้ยก่อนสิเห้ย ใครจะเตือนอะไรก็ฟังบ้าง เป็นเจ้าสัวตัดสินใจมาตลอด แล้วจะไม่ถามใรรเลยแบบนี้มันไม่ได้!
    #2985
    0
  12. #2967 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:56
    ก็คือไม่เคยคุยกันจริงจัง อ่านจากการกระทำอย่างเดียวมันไม่ได้นะ จริงๆ หลายอย่างต้องคุยกัน เนี่ยๆ คิดกัรไปเองหมดเลย แล้วก็มาเศร้าเสียใจจจจจจ
    #2967
    0
  13. #2937 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:24
    โอ้ย ต่างคนต่างติดไปเองเนี่ย ทำไมไม่คุยกันๆๆๆๆ ฮือ
    #2937
    0
  14. #2903 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:30
    ทำไมถึงคิดว่าน้องไม่รักล่ะพี่ อหหหหหห
    #2903
    0
  15. #2875 icetharinee (@icetharinee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:30
    แบบ พี่เอิ้นมานี้มา มาหาน้อง555555
    #2875
    0
  16. #2856 WuPheem (@pheemkwu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:30
    เดี๋ยวพี่เอิงงงงพักก่อนนนนนนทำไมขี้มโนแบบนี้!!
    #2856
    0
  17. #2846 Deer-Dear (@colona_site) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:06
    สงสารพี่เอิ้นอ่ะ5555 เหมือนเป็นคนที่รู้ทุกอย่างแต่ไม่เคยพูดทันใครเลย5555
    #2846
    0
  18. #2844 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:11
    พี่เอิงงงงงง โอ้ยย จะสงสารหรือจะด่าดีเนี่ย
    #2844
    0
  19. #2829 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:56
    โอ๊ย ปวดหัว คนเเก่ก็ดันคิดมาก คนเด็กก็โง่ เอ๊ย เราจะไม่ว่าน้องเราเอ็นดูเขา เฮ้ย รีบๆรู้ใจกันเถอะ
    #2829
    0
  20. #2813 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:27
    ว๊อยยย คนมโนนนน :@5#%@8@;@฿@;{!@@92&2:7@;{£℅÷~[®€×€}∆€€℅™$ หมดคำจะพูดกับพี่เอิงเด้อ
    #2813
    0
  21. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:47
    โถ่เอ้ยอิพี่ทำไมคิดไปไกลเกินเบอร์มาก
    #2793
    0
  22. #2789 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:58
    ให้น้องเด๋อคนเดียวก็พอละมั้ง พี่เอิงใจเย็นก่อน นุปวดหัว
    #2789
    0
  23. #2769 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:22
    ว่าอยู่ชื่อคุ้นๆ
    #2769
    0
  24. #2762 fangfies (@fangfies) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:01
    อิพี่เอิง อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีไม่รู้เหรอว่าน้องมันเด๋อ พี้ใจเย็นนนนน
    #2762
    0
  25. #2732 WhatTheMelon (@diamond-rose) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:25
    น้องเค้าแค่เขินค่ะอิพี่ โอ๊ยยยย

    คู่นี้อ๊องพอๆกันเลย
    #2732
    0